Tuesday, June 2, 2020

විල්තෙර අද්දර - 41 : හතළිස්වෙනි මතක සක්මන



"අද අපි එනවා කියලා ඔයා නැන්දට කිව්වද" මට ඒ ගැන සිහිවූයේ නූපේ හන්දියේදී බසයෙන් බැස ත්‍රිරෝද රථයකින් නිවසට යන අතර වාරයේදීය. කොහොමත් ගීත් අයියා ළඟ සිටියදී වෙනත් දේවල් ගැන සිතන්නට මට මතක් වූයේ එහෙමත් වෙලාවකය.

"නෑ.....මෙහෙම ගිහින් දෙමු හොඳ සර්ප්‍රයිස් එකක්. අක්කත් අද අද උදේ ඩියුටි. කට්ටියම ගෙදර ඇති" ඒ වනවිට හය පසුවී විනාඩි විස්සකට වඩා ගෙවී නොතිබුණ ද වැහි අඳුර නිසා දැනුණේ ඊට වඩා රෑ බෝ වී ඇති බවය. මොකද්දෝ හේතුවකට නුහුරු රිද්මයකින් හදවත ස්පන්ධනය වීම ඇරඹුණේ අකුරැස්ස පාරෙන් ඉසදීන් ටවුම පැත්තට ත්‍රිරෝද රිය හරවද්දීමය. මගේ සිතුවිලි ගැන ඉව වැටී හෝ අනුමානයට හිස හරවා දෑසට එබී බැලූ ගීත් අයියා සීතල වෙමින් තිබූ අතැඟිලි සිය අත්ලින් වසා උණුසුම් කළේය. නිවසේ තාප්පයට ටිකක් මෙහායින් රිය නතර කරන ලෙස රියදුරුට උපදෙස් දුන් ගීත් අයියා "නැත්තන් ගේට්ටුව අරින සද්දෙට කොල්ලා එළියට පැන්නොත් සර්ප්‍රයිස් කැලේ" කියමින් මා දෙස බැලුවේය. එහෙත් ඒ වනවිට ගේට්ටුව සම්පූර්ණයෙන්ම ඇර දමා ඇති බව අප දුටුවේ පසුවය.

"තාත්තා අද කලින් ඇවිල්ලද කොහෙද?....බයික් එකයි කාර් එකයි දෙකම තියෙනවා" කියමින් මුලින්ම ත්‍රිරෝද රථයෙන් බිමට බැසගත් ගීත් අයියා රියදුරු හා ගණුදෙනු පියවමින් සිටියදී මම ඉස්සර වුණෙමි. ඉක්මන් අඩි තබා පසුපසින් ආ ඔහු පෝටිකෝව යටදී මගේ හෑන්ඩ් බෑගයෙන් අල්ලා මා නතර කොට අඩියක් ඉස්සරහට පැන්නේය. උරහිසින් ඇන ඔහුව පැත්තකට තල්ලු කර දොරේ හැඬලයට තැබූ අත උඩින් සුරත තැබූ ඔහු හඬ නොනැඟෙන ලෙස එය පහතට කැරකුවේ කන ළඟටම නැවී "මොකෝ හදිස්සි" අසමිනි. දොර පියනත් ඔහුත් අතරට මැදිව සිටියදී ලද සියුම් ස්පර්ශය විසින් ජනිත කළ කෝල බව මගේ මුව පුරා පැතිරෙන්නට ඇත.

"හයියෙන් අකුණක් ගහලා පළාතටම කරන්ට් එක යනවනම් හොඳයි හිතෙන්නෙ මෙන්න මේ වගේ වෙලාවට" කියා මුමුණමින් ඔහු දොර යන්තමින් විවර කළේ සියුම් හඬක්වත් නොනැඟෙන ලෙසය.

"මගෙ යකා අවුස්සා ගන්ඩ එපා කුමාරි" කියමින් මාමා උස් හඬින් කෑ ගසනු ඇසුණේ ඒත් සමඟය. දොර එහෙමම වසා අඩියක් පිටුපසට තැබූ ගීත් අයියා මොකද්දෝ කියන්නට කට හදද්දීම නැන්දාගේ හැඬුම්බර කටහඬ ගෙතුළින් ඇසිණ. මාපිය සෙනෙහස වෙනුවට කන්‍යාරාමයේ නීති නීති වලින් පදම් කරගත් ළමාවියකට හිමිකම් කියන නැන්දාගේ දෑස් කඳුළින් තෙත් වන්නේත් කටහඬ බීඳී යන්නේත් එහෙමත් වෙලාවකය. ඔවුන් දෙදෙනා අතර විටින් විට අඩ දබර ඇති වූ කාලයේදීත් ඒවා සමථයකට පත් වන්නට මා ඔවුන්ට පෙනෙන ඉසව්වක රැඳී සිටීම පමණක් ප්‍රමාණවත්ය. හිතන්නටත් පෙර විදුලි සීනුව උඩ ඇඟිල්ලක් නතර වන්නට ඇත්තේ ඒ පුරුද්දටය.

"ඔය කරේ බක පණ්ඩිත වැඩක්" කියමින් කන මිරිකූ ගීත් අයියා දොර අගුල කරකවාගෙන ගෙට ඇතුළු වූයේ මට රවාගෙනය. කාමරයෙන් එළියට එමින් සිටි මාමා ඉද්ද ගැසුවාක් මෙන් එතනම නතර විය. නැන්දා සමඟ කේන්තියෙන් කිසිවකට දබර කරමින් සිටි මොහොතක නොදන්වා නිවසට පැමිණි අප දැකීමෙන් ඔහු කලබල වීම ගැන එවෙලෙහි මට පුදුමයක් නොදැනුණි.

"තාත්තා අද කලින්ම ආවද?" මාමාගේ අපහසුව වටහාගත් ගීත් අයියා අපට ඔවුන්ගේ හඬ නෑසුණ බව අඟවමින් ඇසුවේය.

"නෑ පුතා. අක්කා හදිස්සියේම ගෙදර යන්නෝනි කිව්ව නිසා මං මේ ඒගොල්ලන්ව ගාල්ලෙන් බස් එකට දාලා එන ගමන් අම්මා තනියෙන් නිසා පොඩ්ඩක් බලලා යන්න ආවා"

"අක්කා මොකටද ගෙදර ගියෙ. අයියා මට එයාලා එන කතාවක් කිව්වෙවත් නෑනෙ"
"කියන්න අයියා දන්නෙත් නෑ මයෙ හිතේ. අපිටත් කිව්වෙ මේ දවල් වැඩ ඇරලා ඇවිල්ලනෙ" කියමින් නැන්දා කාමරයෙන් එළියට ආවේ එවෙලෙහිය. කිසියම් ගැටුමක් ඇතිවී ඇති බවට ඇගේ මලානික දෙනෙත් සාක්ෂි දැරුව ද ගීත් අයියාත් මමත් දෙදෙනාම සිටියේ ඒ වගක් නොදැනුණ පරිදිය.

"මදෑ අපි එයාලව සර්ප්‍රයිස් කරන්න ආවා" කියමින් කරේ එල්ලාගෙන සිටි කුඩා බෑගය ස්ටූල් එක උඩින් තැබූ ගීත් අයියා සෝෆාවෙන් අසුන් ගත්තේය.

"පුතා ආව එකනම් හොඳයි. මං කොහොමත් ඔයාලට ගෙදර ඇවිත් යන්න එන්න කියන්නයි හිටියෙ" කියාගෙන මා ළඟට ඇවිද ආ මාමා මගේ හිස පිරිමැඳ "දැන් ඔයාලා ඉන්න හන්දා මං ආපහු කඩේ පැත්තට ගිහින් වේලාසනින් එන්නම්කො" කියා යන්නට ගියේය. දෙබැම රැළි කරගෙන කිසිවක් කල්පනා කරමින් සිටි ගීත් අයියා "ඔය දෙන්නා පිඟන් කෝප්ප ටිකක් හෝදාගන්නකල් මං වොෂ් එකක් දාන් එන්නම්" කියාගෙන උඩට දිව්වේය. මොහොතකට පෙර මලානිකව තිබූ නැන්දාගේ දෑස් යළි කාන්තියෙන් බබලවන්නට ඒ කතාවත් හැසිරීමත් ප්‍රමාණවත් විය.

හෙද විදුහලේ සිටියදී දෙසතියකට වරක් ගෙදර ඒමට තිබූ හැකියාව රැකියාවට යාමත් සමඟ නොහැකියාවකට පෙරළිණ. ගීත් අයියාගේත් මගේත් නිවාඩු එකිනෙක අතිපිහිත වන අවස්ථා විරල වීමටත් වඩා සති අන්තයක උදා වෙන එවැනි දවස් වලදී විනෝද ගමන් යාමට පුරුදු වීමෙන් ගෙදර එන අවස්ථා අඩුවිය. මියුරු අක්කා ගෙදරට ඒමත් සමඟ නැන්දාත් මාමාත් ගැන සිතමින් ළතැවෙන පුරුද්දත් ක්‍රමයෙන් මා තුළින් ගිලිහ ගොස් තිබිණ. වසර කිහිපයකට විදෙස්ගත වීමේ බලාපොරොත්තුවෙන් සිටි ගීත් අයියා ඇතැම්විට හිතා මතාම මට නැන්දාත් මාමාත් නොදැක දීර්ඝ කාලයක් සිටීමට හුරු කරවීම සඳහා විනෝද චාරිකා සැලසුම් කළා වන්නට ද පුළුවන.

"ඔයාලා මේ ගෙදර ආවෙ මාසෙකින්. චූටි පුතාව රාහුලේට දැම්මට පස්සෙ ආවෙම නෑ නේද?"

ස්ථාන මාරුවක් ලබා මාතරට පැමිණි මියුරු අක්කාට වෛද්‍ය වෘත්තිකයින්ගේ දරුවන් ජාතික පාසැල් වලට ඇතුළත් කිරීමට රජයෙන් ලබාදුන් විශේෂිත වරප්‍රසාදයකින් පුතු මහිම්ව රාහුල විද්‍යාලයට ඇතුල් කිරීමේ වරම හිමිවූ බව දැනගන්නට ලැබුණේ අප වගීෂ අයියලාගේ නිවසට ගිය සතියේදීය. ගෙදර නෑවිත් එහෙ මෙහෙ සවාරි යාම ගැන මගේ හිතටත් වද දෙමින් තිබූ පසුතැවිල්ල කඳුළින් කෙළවර කරන්නට නැන්දා නොසිතන්නට ඇත. එහෙත් නැන්දාත් මාමාත් ගැන ඕනෑවටත් වඩා හිතින් ළතැවූ එදවස දෑස් තෙමන්නට මහා බරපතල කාරණා උවමනා නොවීය.

"මං වැරැද්දක් කිව්වා නෙවෙයිනෙ පුතේ. පොඩි එවුන් දෙන්නා නිසා දවල් දවසට ලොකුවට පාළුවක් දැනුන්නැතුවට හැමදාම රෑට කුස්සිය අස් කරන්න ගියාම මට ඔයාව මතක් වෙනවා" කියමින් හිස පිරිමැඳි ඇගේ දෑසෙහි ද ඒ මොහොතේ කඳුළක් දිලිසෙමින් තිබිණ.

"ඔයත් ගිහින් ඇඟ පත හෝදගෙන එන්න පුතේ. ඔයාලගෙ කාමරත් පොඩ්ඩක් දූවිලි පිහලා අතුගාගන්න වේවි. මට මේ පොඩී එකීට කවන්න පොවන්න එහෙ මෙහෙ දුව ඇවිදලාම කොන්දෙ අමාරුවක් හැදිලා නිසා උඩට යන්න අමාරුයි. අක්කා හිටියට ඔයා වගේ පිළිවෙලකට වැඩක් කරන්නෑ. දන්නවනෙ එයාගෙ හැටි. මාමා කියන්නෙ ළමයි බලාගන්න කෙනෙක් නැති නිසා නෙවෙයි ගෙදර වැඩ ටික කරගන්න බැරුව මෙහෙ ඇවිත් කියලා" කියමින් සිනාසුණ නැන්දා මගේ මුහුණ ආදරයෙන් අත ගෑවාය. ඉවුම් පිහුම් සහ ගේ දොර වැඩ කටයුතු වලට මැලිකමක් දැක්වූ මියුරු අක්කා මාරුවක් ඉල්ලීමේදී ඒ වාසිය ගැනත් සලකා බැලූ බවට කිසිඳු සැකයක් නැත. යහපත් ගති පැවතුම් වලට උරුමකම් කියන මාපිය යුවලකට දාව බිහිවී ඔවුන් තුරුලේම හැදී වැඩී උස් මහත් වුවත්, මියුරු අක්කා තුළ මෙන්ම ගීත් අයියා තුළත් වූ අතිශය ආත්මාර්ථකාමී සිතුවිලි ගැන නැන්දාත් මාමාත් දැන සිටි බව සැකයකින් තොරව ඔප්පු වූයේ එදිනය.

කල්තියා නිවසට එන බවට පොරොන්දු වූ මාමා එදා වෙනදාටත් වඩා ප්‍රමාද විය. ගීත් අයියාගේත් මගේත් රැකියා ගැනත්, මියුරු අක්කාත් රොෂාන් අයියාත් දෙපසක රැකියාව කිරීමෙන් ඉදිරියේදී ඇතිවිය හැකි අතුරු ආපදා ගැනත් කතා බහ කරමින් අප කෑම කා අවසන් වනවිට රාත්‍රි නවයත් පසු වී තිබිණ. ගීත් අයියා හා මාමා ඉදිරියේදී කියාගන්නට බැරි වූ මියුරු අක්කාගේ කම්මැලිකම් නිසා සිදුවන අතපසුවීම් ගැන කියමින් නැන්දා මා පිඟන් කෝප්ප සෝදා අසුරණ දෙස බලා සිටියාය. මා යොවුන් වියට එළෙඹෙද්දී නිවසේ රැඳුණේ ඇයත් මමත් පමණක් නිසා නැන්දා පසුපසම දැවටෙමින් සිටි මට ගේ දොර වැඩ අමුතුවෙන් ඉගැන්වීමේ අවශ්‍යතාවයක් නොවීය. ඒත් මියුරු අක්කාගේ තත්වය ඊට සහමුලින්ම වෙනස් විය. විවාහ වී වෙනම නිවසක පදිංචියට යනතුරුම ඇය ඇගේ වැඩ නැන්දා හෝ මා ලවා කරවා ගන්නට පුරුදුව සිටියාය.

කුස්සිය අස්පස් කර අතුගා දමා මා උඩට යනවිට ගීත් අයියාත් මාමාත් සිටියේ බරපතල සාකච්ජාවකට මැදිවය. මහරගමදී බස් රථයේ අසුන් ගනිමින් ගීත් අයියා මිමිණූ වදන් යළි සිහිපත් වීමත් සමඟ සිතුවිලි නොසන්සුන් විය. ගෙවුණ විසිපස් වසර තුළ මාමාගේ පොඩි දූ භූමිකාවට පණ පෙවූ මට හෙට උදෑසන ඒ තරප්පු පෙළ බසින්නට සිදුවන්නේ ඔහුගේ එකම පුතුගේ අනාගත සහකාරිය ලෙස බව සිතෙත්දී, අකුණු ගසමින් මහ වැසි ඇද හැලෙමින් තිබූ ඒ රාත්‍රියේත් මගේ නළලින් දාබිඳු වැගිරෙන්නට විය.

මාමාත් නැන්දාත් අපේ සබඳතාවය කෙරෙහි දක්වන ප්‍රතිචාරය ගැන දෙගිඩියාවක් නොතිබුණත් කෝටිපති වරමක් හිමිවන ලොතරැයියක අංක සියල්ල ගැලපුණ පසුව ඉංග්‍රීසි අක්ෂරය වැටෙන තුරු බලා සිටිනා දුප්පත් ගැහැණියකගේ හදවතක් මෙන් මගේ හදවත ද වේගයෙන් ස්පන්ධනය වෙමින් තිබුණේය. නාන කාමරය තුළට ගොස් දොර වසා ගත්තද වෙනදා අත්විඳි සැහැල්ලුව කොතනකවත් නොතිබිණ. ගීත් අයියා එනතුරු කාමරයට වී සිටිය යුතු බවට මොළයෙන් නිකුත් වන අණ පිළිපදින්නට හදවත අකමැති විය. ඒ දෙක අතර වූ ද්වන්ධ සටන අවසානයේදී ජයගත් හදවතට අවැසි ලෙස අපේ කාමර දෙක අතර වූ සෝෆාවේ වකුටු වී නිදාගන්නට මට සිදු වූයේත් ඒ ආතතියේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙසය.

පුංචි කාලයේ සිට ඒ වහළ යටදී සැමරූ මගේ ජීවිතයේ විශේෂිත අවස්ථා සිහිපත් කරමින් සිටියදී ගීත් අයියාගේ අඩි හඬ ඇසෙන්නට විය. එහෙත් මා බලාපොරොත්තු වූ තරම් දීර්ඝ කාලයක් ඔහුට උවමනා වී නොතිබිණ. වෙනත් කල්පනාවකින් බිම බලාගෙනම උඩට ආ ගීත් අයියා උඩම පඩියේ නැවතී විනාඩි දෙක තුනක් තරමේ කාලයක් දෑස් සිහින් කරගෙන මා දෙස බලා සිටියේය. අවසානයේදී සිනහව තෙරපෙන දොතොල් තද කර පියාගෙන ඔහු මා අසලට ආවේ "මොනාද කල්පනා කරන්නෙ" අසාගෙනය.

"අද රෑට නිදාගන්නෙ මේ කාමර දෙකෙන් කෝකෙද කියලා" මම කකුල් දෙක පහතට දමා හරි බරි ගැහෙද්දී ඔහු මා ළඟින් වාඩි වූයේ "මං මොනාහරි කිව්වම තමයි හරි නරකයි කියන්නෙ" කියමින් නාසය සොලවා සිනාසෙමිනි.

"විහිළු නෙවෙයි....මාමා මොනාද කිව්වෙ කියන්නකො. මටනම් දැන් මූණවත් බලන්න ලැජ්ජයි"

"කාගෙවත් මූණ බලන්න ලැජ්ජා වෙන දේවල් මොනවත් අපි කරලා නෑනෙ. බය නැතුව ඉන්නකො. අද තාත්තගෙ මූඩ් එක මට එච්චර ඇල්ලුවෙ නෑ. ඒ නිසා මං මොකුත් අහන්න ගියෙ නෑ. අපිට හෙට හවස් වෙලා ගියත් ඇතිනෙ. මං උදේට තාත්තා එක්ක කතා කරන්නම්. ඔයා දැන් බය නැතුව ගිහින් නිදාගන්නකො" කියමින් කර වටා අත යවා මා තුරුළු කරගෙන හිස් මුදුන සිපගත් ඔහු නැඟිට්ටේය.

"දවසක් අර කිව්ව විදිහට මෙතන මෙහෙමම නිදිකරවන්න බැරිද දන්නෑ"

"පුළුවන්. හැබැයි දැන්ම නෙවෙයි තව මාස තුන හතරකින්" කියූ ඔහු කාමරයේ දොර ළඟට ගොස් මා එතනින් නැඟිට යනතුරුම සිනාසෙමින් බලා සිටියේය.

හිස් මුදුනෙහි රැඳි උණුසුමත්, ඒ දොතොලතර රැඳි සිනහවත් සුන්දර රාත්‍රියක් තිළිණ කර තිබුණේ බොහෝ කාලයකට පසුය. එහෙත් ඒ සුවබර නින්දට ආයුෂ තිබුණේ කොහේදෝ ඈතක පිපුරූ අකුණක හඬ සවණත පතිත වන තුරු පමණි. කොට්ටය අසල වූ ජංගම දුරකථනයෙහි වෙලාව සටහන්ව තිබුණේ එකොළහයි විස්ස ලෙසය. කාමරයේ විදුලි පහන දල්වා දොර ඇර නාන කාමරයට යන්නට ගිය මට පඩිපෙළ මැද්දේ කෙනෙකු වාඩි වී සිටින බව පෙනුනේ අඳුරු ජායාවක් තරමටය. එක්වරම ගිරිය යටින් පිටවෙන්නට ගිය හඬ ඒ ගීත් අයියාව වගට මොළයෙන් නිකුත් වූ සංඥාව හමුවේ නැවතිණ.

හඬ නොනැඟෙන අයුරින් හෙරක සේ හෙමිහිට අඩි තබා පහළට බසිමින් සිටි මට මුලින්ම ඇසුණේ නැන්දාගේ හඬය. ඇය මාමාට කිසිවක් ඒත්තු ගන්වන්නට උත්සාහ කරමින් සිටියාය. ඔවුන්ගේ නිදන කාමරයේ දොර තිබෙන්නේ පඩිපෙළේ ගීත් අයියා හිඳ සිටි කොටසට යටිනි. කෙතරම් සෙනඟක් මැද්දේ සිටියත් ගීත් අයියාට මා ඔහු පිටුපසින් සිටියදී ඒ වග සංවේදනය නොවන්නේ එහෙමත් වෙලාවකය. ඒ ඔහු ගැඹුරු කල්පනාවක සිටිනවානම් පමණි. නැන්දාත් මාමාත් අතර ඇතිවන සංවාදයට හොරෙන් කන් දීගෙන සිටි ඔහුට මා ඊට පඩි දෙකක් ඉහළින් වාඩිවූ බව නොදැනුණි. සාමාන්‍යයෙන් ඔහු විසින් කාලාන්තරයක් තිස්සේ පුරුදු පුහුණු කරගත් ගති සිරිත් වලට ඒ මොහොතේ කරමින් සිටි ක්‍රියාව කිසිසේත්ම අනුකූලතාවයක් නොදැක්වීය. එතෙක් කල් රැකගත් යහ පුරුදු අමතක කොට ඔහු සවන්දෙන සංවාදය ගැන කුහුල බලවත් නොවන්නට මා ඊට කන්දීම වෙනුවට ඔහුගේ හිසට තට්ටුවක් දමන්නට ඉඩ තිබිණ.

"ඔයාට කවදාහරි පොඩි දුව අපේ දරුවෙක් නෙවෙයි කියලා දැනිලා තියෙනව ද?......ලොකු දුව කියපු කරපු දේවල් එක්ක පරිස්සමින් ළඟ තියන් හැදුවට මේත් අනුන්ගෙ දරුවෙක්නෙ කවදාහරි එයත් ඔය ටිකම තමයි කරන්නෙ කියලා ඒ කාලෙ තරහා ගිය වෙලාවට මං මොනා කියලා කෑ ගැහුවත් ඔයා පොඩි දුවටයි අපේ සුදූටයි දෙන්නටම සැලකුවෙ එකම විදිහට කියලා මං දන්නවා කුමාරි. කුසින් වැදුවෙ නැති වුණාට කැත කුණු අතගාලා ඔයාගෙම කිරි දීලා උස් මහත් කරලා ඇහේ තියන් පරිස්සම් කරපු දරුවා ගැන ඔයා කොහොමද ඔහොම හිතන්නෙ කියලා මට හිතාගන්න බැරි ඒ නිසා" ගීත් අයියාට ඒ සංවාදයට කන්දීම එතරම් වැදගත් වූයේ මන්දැයි මට වැටහුණේ මාමා ගේ හඬටය. ඉන් එහා ඒ දෙදෙනා අතර හුවමාරු වූ වදන් කිසිවක් නිශ්චිතව පෙළ ගස්සවා ගැනීමේ හැකියාවක් අද තබා එදාවත් මා ළඟ නොතිබිණ. ඒත් ගීත් අයියාට මා ගැන සංවේදනය වූ ඇසිල්ලේම අතින් මුව වසාගෙන උඩට දුව එද්දී ඔහු ඒ පසුපසින් ආ බවත්, කාමරයේ දොර වසා අගුල තද කර "ඔයාට අඬන්න තරම් දෙයක් වුණේ නෑ සුදු නෝනා" කියමින් තදින් මා තුරුළු කරගත් බවත් මට යන්තමින් මතකය.

ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු

No comments:

Post a Comment