Monday, August 3, 2020

තුන් නද තත්සර - දෙවන තත්සර මුසුව අසේලගෙන්






දෙවන තත්සර මුසුව අසේලගෙන්
*******************************

"ඇති අම්මා. දැන්නම් හොඳටම බඩ පිරිලා" අතට ගත් බත් හැන්ද අකමැත්තෙන් මෙන් දීසියෙන් තැබූ අම්මා මා ඉදිරියෙන් අසුන් ගත්තාය. අන් සෑම දේකටම වඩා වැඩි අවධානයක් අපේ කෑම බීම කෙරෙහි යොමු කරන්නට පුරුදුව සිටි අම්මා ඉන් හිත රිදවා ගත්තාට සැක නැත. එහෙත්, තෙවසරක් මුලුල්ලේ පුරුදු පුහුණු වූ ආහාර රටාව එකවර ඉක්මවා යාම අසීරුය.

"කොච්චර කාලෙකින්ද පුතේ. මටනම් ඇත්තටම තාමත් හීනයක් වගේ" බදින ලද වැව් මාළු කෑල්ලක් මගේ කැමැත්ත විමසීමකින් තොරවම පිඟානට දැමූ අම්මා හිමීට දෑස් අග පිස ගත්තාය. ගෙවී ගිය කාලය තුළ ඇය ඉහිලූ දුක් කඳ ඒ අවසන් වදන් තුන තුළ මොනවට ගැබ්ව තිබිණ. සියළු දුක් කරදර නිහඬවම උහුලනා ඇයට සතුටු වීමට මහ ලොකු කාරණා අවැසි නැත. බෙදූ බත් පත රුචියෙන් අවසන් කිරීම පවා ඇගේ සිත අස්වසන බව දන්නා නිසාම මම අපහසුවක් නොපෙන්වා කෑම පිඟාන හිස් කළෙමි.

"පුතා අද හෙටම ආපහු යන්නෑ නේද?"

"ආවෙනම් ටික දවසක් ඉන්න බලාගෙන තමයි. හැබැයි ඔය අස්සෙ අම්මා මඟුල් ජෝඩු කරන්න ගත්තොත්නම් මං යන්නෙත් ආව විදිහටම තමයි " සතියකට වරක් අම්මාත් මාත් අතර සිදුවන දුරකථන සංවාදයන් බොහෝවිට කෙළවර වන්නේ ඒ මාතෘකාවෙනි. ඇය ඒ ගැන කතා කරන්නට පටන් ගත්තේ අයියාගේ විවාහයෙන් දෙමසක් ඉක්ම යන්නටත් පෙර සිටය. අනපේක්ෂිත මොහොතක තාත්තා අපව හැරගිය පසු ටික කාලයක් නිහඬව සිටි ඇය නැවතත් සුපුරුදු මාතෘකාව සොයාගෙන තිබුණේ මෑතකදීය. පෙර දින රාත්‍රියේ නිවසට එන තුරුම ඒ බව අම්මාගෙන් වසන් කරන්නට ඒ හැර වෙනත් හේතුවක් නොතිබිණ. නැතිනම් අද නැතත් හෙට අනිද්දා දිනකම නන්නාඳුනන තරුණියකගේ නිවසක මා වෙනුවෙන් දිවා ආහාරය පිළියල වීමට ඉඩ තිබිණ. අම්මාගේ වැඩ එතරම් සූක්ෂමය. ඇය කොහොමත් කෙටි නිවාඩුවකින් උපරිම ප්‍රයෝජන ගන්නා කලාව දැන සිටියාය.

"ඒවත් ඉතින් කෙරෙන්න එපැයි පුතේ. ඔයාට දැන් විසි නවයක්. මාත් ආසයිනෙ මැරෙන්න කලින් දරු මුණුබුරෙක්ගෙ මූණ බලන්න" එවෙලෙහි අම්මාට ඇගේ සුපුරුදු තැටිය වාදනය කරන්නට මඟ විවර වූයේ මා අතිනි. වෙනදා මෙන් එයින් පැන යන කලබලයක් මා තුළ නොතිබීමට හේතුව එයම නොවුණත් මම අම්මාට ඇති තරම් කතා කරන්නට ඉඩ හැර නිහඬව සිටින්නට තීරණය කළෙමි.

ඉදුණු ගස්ලබු ගෙඩියක් කෑලි කපා පිඟානක තබාගෙන ආ නාලි අක්කා එය මේසය උඩින් තැබුවේ අම්මා දෙස හොරැහින් බලා සිනාසෙමිනි. ඥාතිත්වය අනුව අප ඇයව අක්කා ලෙසින් ආමන්ත්‍රණය කළ ද, නාලි අක්කාත් මාත් අතර වූ වයස් පරතරය අවුරුදු විස්සකට වැඩිය. වංචනික විවාහයකින් බැට කා ජීවිතය එපා වී සිටි ඇයව අපේ නිවසට කැඳවාගෙන ආවේ මා පාසලට බාරදුන් අලුතමය. එතැන් සිට නිවසේ වැඩ කටයුතු පමණක් නොව, අයියාගේත් මගේත් ඇඳුම් පැලඳුම් සේදීම පවා සිදු වූයේ ඈ අතිනි. අම්මාත් තාත්තාත් වරින් වර ඇයට විවාහ යෝජනා ගෙනා බව මට මතකය. එහෙත්, පළමු විවාහයේ අමිහිරි මතකයන් වළ දමා අලුත් කුටුම්භයක් තනන්නට බිය වූ ඇය දශක දෙකකටත් වැඩි කාලයක් තිස්සේ ජීවත් වන්නේ අපේ අම්මාගේ සෙවණ යටය.

"ලොකු නැන්දා දැනටම චූටි මල්ලිට හොඳ ගෑණු ළමයෙක් හොයාගෙනයි ඉන්නෙ" අම්මාත් මාත් දෙස මාරුවෙන් මාරුවට බලමින් වචන එකතු කළ නාලි අක්කා මා කිසිවක් කියන්නට පෙර සිනාසෙමින්ම කුස්සියට රිංගා ගත්තාය. මට එක්වරම උදෑසන දුටු තරුණිය සිහිපත් විය.

නාලි අක්කා විසින් පිළිගැන්වූ එළකිරි කෝප්පය තොල ගාමින් විවෘත ආලින්දයේ වූ වේවැල් පුටුවක හාන්සි වී කලකින් නුදුටු වටපිටාව වැහි දියෙන් නැහැවෙන අපූරුව විඳිමින් සිටි මගේ දැහැන බිඳුණේ ඇර තිබූ ගේට්ටුවෙන් ඇතුළට ආ ත්‍රිරෝද රථයක හඬිනි. තාත්තා විසින් අයියා වෙනුවෙන් ඉදිකළ අලුත් නිවස අසලින් නතර කළ ත්‍රිරෝද රියෙන් බැස සිනාසෙමින් ගෙට දුව ගිය තරුණිය මට හරි හැටි දකින්නට ලැබුණේ ඉන් මිනිත්තු දහය පහළොවකට පසුය. අලු පැහැති ක්‍රීඩා කලිසමකින් සහ සුදු පැහැති ටී ෂර්ට් එකකින් සැරසී ගෙතුළට ගිය ඇය ඒ මොහොතේ දණහිසට මඳක් දිගු මල් වැටුණ ගවුමක් හැඳ ආලින්දයේ වූ රවුම් කුළුණකට බරදී සුදු පැහැති මග් එකක් අත තබාගෙන වැස්ස දෙස බලා සිටි අයුරු සිත්තමක් මෙන් මනසේ ඇඳී තිබීමම පුදුම සහගතය.

"අපි ඒ ගැන නිවී සැනසිල්ලෙ කතා කරමුකො පුතා. ඔයා තව ටික දවසක් ඉන්නවනෙ" මා කල්පනාවක වග තේරුම් ගත් අම්මා හඬ අවදි කරන තුරුත් මා සිටියේ උදෑසන දුටු දසුන එතරම් තදින් හිතේ තැන්පත් වීමට සාධාරණ හේතුවක් සොයමිනි. ගැහැණු රුවක් එතරම් පැහැදිලිව හදවතේ සිත්තම් වූ වෙනත් අවස්ථාවක් ගැන මතකයක් හිතේ අහු මුළු අතරවත් නොතිබිණ. පාසලට අලුතින් පත්ව ආ ගුරුවරියකට නිවස කුලියට දුන් වග අම්මා පැවසුවේ මාස කීපයකට පෙරය. ගුරුවරියක් කියූ සැණින් මගේ සිතුවිලි අතර ලැගුම් ගත්තේ මැදිවියේ කාන්තාවක්ය. එහෙත් මේ කියූ ගුරුවරියට එතරම් තරුණ දියණියක් සිටිය හැකි වගට අනුමානයක් හෝ නොතිබීම තුළින් ඉපදුණ පුදුමය ඒ සිදුවීම මනසේ නිදන් කරන්නට ඇත.

"පුතා දැන් කාලා කොහෙහරි යන්න හිතාගෙන ද ඉන්නෙ"

"නෑ....ඇයි අම්මට කොහෙ හරි යන්න ඕන්නං කියන්න. මං එක්ක යන්නම්" දීර්ඝ ගුවන් ගමනක වෙහෙස සුව නින්දක් ප්‍රාර්ථනා කරමින් සිටිය ද, අම්මාගේ ඉල්ලීමක් බැහැර කර ලබන නින්දක් සුව නින්දක් වන්නේ නැත. නින්දට පෙර මූලිකත්වය දිය යුත්තේ ඇගේ ගමනටය.

"එහෙම කොහෙවත්නම් යන්න ඕන්නෑ. ඒත් පුතාට මහන්සි නැත්තන් අපි කාලා ඉවර වෙලා චුට්ටක් එහා පැත්තෙ ගෙදරට ගොඩ වෙලා එමු. ඔයා මාසයක් හමාරක් ඉන්නවා නම් දැන අඳුරාගන්න එකත් හොඳයිනෙ" උදෑසන සිටම හිතට වද දුන් කුකුස සන්සිඳුවා ගන්නට මාර්ගය අම්මා විසින්ම විවෘත කළාය. කාල කලමනාකරණය පිළිබඳව අම්මා කිසියම් පශ්චාත් උපාධියක් හදාරා ඇත්දැයි සැක හිතෙන්නේ එවන් අවස්ථා වලය. හෙටට හෝ පස්සට කල් දමන වැඩ ඇගේ කාල සටහනට ඇතුළත් වන්නේ එහෙමත් වෙලාවකය.

"කවුද අම්මා එහෙ ඉන්නෙ. ඉස්කෝලෙ යන ළමයි ඉන්නවනම් අර බෑග් වල ඇති ඔය ලස්සන ලස්සන පෑන් පැන්සල් එහෙම. නාලි අක්කට කියන්නකො ටොෆි චොකලට් ටිකක් එක්ක ඒවයින් ටිකකුත් ලෑස්ති කරලා දෙන්න කියලා" අම්මා පුටුව පස්සට කර නැඟිට්ටේ හිනාවක් දෙතොලෙහි හිර කරගෙනය.

"ඇයි අම්මා හිනා වෙන්නෙ"

"එහෙම ලොකු පවුලක් නෙවෙයි පුතා ඉන්නෙ. පොඩි ටීචර් කෙනෙක්. මං හිතන්නෙ ඔයාටත් බාලයි. ටීචයි එයාගෙ අත්තම්මයි තමයි මෙහෙ ඉන්නෙ. මේ බදුල්ල පැත්තෙ කට්ටියක්" අම්මා නැඟිට ගිය පසු අත සෝදාගෙන ගස්ලබු කෑල්ලක් සමඟ අත් පිස්නාවකුත් රැගෙන මා විවෘත ආලින්දයට යන විටත් එවදන් දෙසවන් අද්දරින් නැවතී තිබිණ.

තරුණ ගුරුවරියක් හා ඇගේ වයස්ගත මිත්තණියව යාබද නිවසේ පදිංචි කර ගැනීමෙන් අම්මා කුමක් බලාපොරොත්තු වන්නේදැයි සිතාගත නොහැක. මිල මුදල් වෙනුවෙන් සිය නිදහස හෝ පෞද්ගලිකත්වය කැප කරන්නට ඇය කිසිසේත්ම මනාප වන්නේ නැත. මැදිවියේ ගුරුවරියක් ඇගේ සැමියා හා දරුවන් සමඟ එහි නැවතී සිටින බව සිතාගෙන සැහැල්ලු වූ හිතට මේ අලුත් ආරංචිය එක් කළේ නොරිස්සුමකි. එහෙත් එක්වරම මනසේ ඇඳී මැකීගිය උදෑසන හිත තිගැස්සූ දසුන ඒ නොරිස්සුමත් ගෙන නොදන්නා ඉසව්වකට පළා ගියේ සිහින් මන්දස්මිතයකට දෙතොලෙහි ඉඩක් වෙන් කරවාගෙනය.

ගේට්ටුව අද්දරින් සිය පාපැදිය නතර කරගත් ලියුම්කරු සීනුව නාද කළේ නොදන්නා මිහිරකින් හදවත සුසර වන්නට පටන් ගද්දීමය. පාසැල් කාලයේ පටන් දන්නා හඳුනන ලියුම්කරු වෙනුවට එදා පැමිණ සිටියේ තරුණයෙකි. ආරාධනා පත්‍රයක් වැනි මෙරුන් පැහැ කවරයක බහාලූ ලිපියක් මා අත තැබූ ඔහු ඊළඟට උඩින්ම තිබූ ලිපියේ ලිපිනය බලමින් යන්නට ගියේය.

සමාධි අප්සරා මන්තිලක……. ලිපිනයේ ඉහළින්ම ලියා තිබූ නම අසල දෙනෙත් නතර වන විට ලියුම්කරු පෙනෙන්නට නොසිටියේය. නැවත නැවතත් ලියුම් කවරය දෙස බලමින් ඒ නම මුමුණ මුමුණා මා ගේ දෙසට ඇවිද එනවිට කඩදාසි බෑගයක් අතින් එල්ලාගෙන අම්මා ගෙයින් එළියට ආවේ "කාටද පුතා" කියමිනි. යළිත් වරක් ඒ නම මට පමණක් ඇසෙන්නට මුමුණමින් මම ඇයට ලිපිනය පෙනෙන්නට සැලැස්සුවෙමි.

"සමාධි මිස්ට නේද" ඇසූ අම්මා "එහෙනං ඕකත් දීලම එමු" කියමින් ඉස්සර වූවාය.

තෙවැනි තත්සර මුසුවට එකතු වෙමු අඟහරුවාදා ට

No comments:

Post a Comment