Monday, April 27, 2020

විල්තෙර අද්දර 8 - හත්වෙනි මතක සක්මන



පූර්විකාව මෙතනින්: https://sandamalisakunthala.blogspot.com/2020/04/blog-post.html



ගීත් අයියා විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුළත් වූවායින් පසු ඔහු නිවසත් සමඟ තිබූ සියළු ගණුදෙනු අහවර කරන බවට මාමාගේ හිත තුළ වූ සැකය පුස්සක් කරමින් ඔහු සිකුරාදා මැදියම් රැයේ නිවසට පැමිණියේය. දුරකථන ඇමතුමකින් පැමිණෙන බව දැනුම් දිය හැකිව තිබියදීත් ඔහු හිතා මතාම එය අමතක කර තිබිණ.

"මොනවා කරන්න හිතා ඉන්නවද මන්දා"

නැන්දාත් මමත් විනාඩි දහයෙන් කෑම පිළියල කළ හැකිබව පවසද්දීත් එය ප්‍රතික්ෂේප කළ ඔහු කිරි එකක් පමණක් බී උඩු මහළට යද්දී නැන්දා කම්මුලේ අතක් ගසාගෙන මිමිණීය.
"බස් එක මඟ නවත්තපු තැනකින් මොනවා හරි කන්නැති" දක්ෂිණ අධිවේගී මාර්ගය ගැන හීනයක්වත් නොතිබුණ එදවස කොළඹ සිට මාතරට පැමිණීමට ගතවන කාලය පැය පහකට වැඩි මිස අඩු නැත. තේ බීම සඳහා අම්බලන්ගොඩ හරියේදී බසය කළද, ඔහු එතනින් තේ එකක්වත් බීමට අකමැති බව දැන දැනම මම නැන්දගේ හිත හදන්නට උත්සහ කළෙමි.

"ඊළඟ දවසෙ නම් එයා කිව්වත් නැතත් කෑම තියන්න ඕනි" නැන්දා විස්සෝප වන තරම දැන සිටියානම් ඇගේ අතින් බත් කටක් නොකා නිදාගන්නට ඔහු හීනෙන්වත් නොසිතනු ඇත. එහෙත් නැන්දාත් මාමාත් සිය දරුවන් විෂයෙහි විඳි වේදනා එදා සිටම බරක් වූයේ ඔවුන්ගේ දරු දෙදෙනාට නොව මටය.

ගීත් අයියාට මූණ දීමට ඇති අකමැත්ත නොපෙන්වමින් ව්‍යාපාරික අවශ්‍යතාවයක් මවා පෙන්වා මාමා උදේ පාන්දරින්ම නිවසින් පිටව ගියේ "අයියට කියන්න ඔයාව ක්ලාස් එකට දාන්න කියලා" කියමිනි. මාමාගේ උපදෙස ගැන කිසිවක් නොදත් ඔහුව මඟහැර තනිවම පංති ගොස් පසුව ඔහු දබරයකට කොටුකර ගැනීම මගේ අභිප්‍රාය විය. මගේ යටිසිතේ වූ බලාපොරොත්තු ගැන කිසිවක් නොදත් නැන්දා මාමාගේ උදේ කෑම මා අත යැවීමට සැලසුම් කිරීම වේලපහ නිවසින් පිටවීමට කදිම අවස්ථාවක් සලසා තිබිණ. ඒත් පංති යාමට සූදානමින් මා පහළට බසින විටත් ඈ කෑම පිසීම අවසන් කර නොතිබීම නිසා මගේ සැලැස්ම ව්‍යර්ථ විය.

"විනාඩි පහක් ඉන්න පුතේ තාම පරිප්පු එක තැම්බිලා නෑ" කියමින් පොල් සම්බෝලයට දෙහි මිරිකමින් සිටි ඇය කුස්සියේ බිත්තියේ වූ ඔරලෝසුවේ නෙත රැඳවූයේ මා දොරෙන් ඇතුළ වෙද්දීමය.

"ඒක හැදෙනකල් මං ඔය තියෙන දෙයක් එක්ක කන්නම්" ඊට එකඟ වූ ඇය පෙරදින සැකසූ මාළු ඇඹුල් තියල සහ පොල් සම්බෝල සමඟ බෙදාදුන් උණු බත් පිඟානින් කුස පුරවාගෙන අත සෝදාගන්නට පෙර ඇගේ පරිප්පු ව්‍යාංජනය ලිපෙන් බා ගත හැකිවිය. ගීත් අයියා කුස්සියට එබුණේ නැන්දා පෙට්ටියට කෑම බෙදමින් සිටියදීය.

"කොහෙද යන්නෙ"

"ක්ලාස්"

"මෙච්චර උදෙන්"

"ඔව්. අද ක්ලාස් එක හත හමාරට පටන් ගන්නවා කිව්වෙ" නැන්දා දෙස හොරැහින් බලමින් පැවසූ මුසාවට, එකිනෙක තදින් තෙරපවා ගත් දෙතොල් අතරෙහි සැඟවුණ සිනහවකින් අනුමැතිය හිමි විය.

"එහෙනං දැන් පරක්කුයිනෙ. තාත්තා එක්කද යන්නෙ"

"තාත්තා අද පාන්දරම ගියා පුතා" මා ඔළුව සොලවා ඔහුව තවදුරටත් මුලා කිරීමට පෙර නැන්දා සත්‍ය හෙළි කරන්නට ඉදිරිපත් විය.

"එහෙනං ඔහොම ඉන්නවා මං ගිහින් දාලා එන්නම්" කියූ ඔහු ගෙතුළට ගියේ "යතුර මේසෙ උඩද අම්මා" අසාගෙනය.

"අයියා තේ එකක්වත් බිව්වෙ නෑ" කෑම පෙට්ටිය මා අත තබමින් නැන්දා පැවසුවේ මා ඔහුට බොරුවක් කීම අනුමත නොකරන විලාසයෙනි.

"කිරි එකක් හදලා බෝතලේකට දාලා සූප්පුවක් එක්ක දෙන්නකො. මං යනගමන් පොවන්නම්" බොරුවට රවා බලමින් ඇය මා සමඟ එළියට එනවිටත් ගීත් අයියා මෝටර් රථය පණ ගන්වාගෙන බලා සිටියේය.

"උදේට තේ එකක් බිව්වෙ නෑ කියලා අර අලි දණ්ඩා කලන්තෙ දාන්නෑ. බය නැතුව ඉන්න" කියමින් ගුටියක් ලැබෙන්නට පෙර දුවගොස් මෝටර් රථයට නැග පිටුපස හැරී බලද්දීත් නැන්දා සිටියේ සිනාසෙමිනි.

"ඇයි ඔය කෑම එකක්. අද හවස් වෙනකල් ක්ලාස්ද? අපරාදෙ මං දන්නවනම් ඊයෙ රෑ එන්නැතුව උදේ එනවනෙ"වාහනය ගේට්ටුවෙන් පිටතට ගත් ඔහු මා උකුල මත තබාගෙන සිටි මාමාගේ කෑම එක දෙස බලමින් විමසීය. විශ්වවිද්‍යාලට ඇතුළත් වූ පසු ඔහු මට ඉගැන්වීම නවතනු ඇතැයි සිතමින් හඬා වැටුණ සිත සැනසෙන්නට එවදන් ප්‍රමාණවත් විය.

"නෑ නෑ ක්ලාස් දහයට ඉවරයි. ආයෙ හෙට හවස"

"එතකොට ඔය කෑම එක කාටද?"

"යාළුවෙකුට"

"බෝඩිමක ඉන්න ළමයෙක්ද?"

"ළමයෙක් නෙවෙයි. පොඩි බිස්නස් එකක් කරන කෙනෙක්. එයා ගෙදරින් කාලා ආවෙ නැති දවසට මං කෑම එකක් ගිහින් දෙනවා. එයාටත් මට වගේ තමයි. නැන්දගෙ කෑම එක නැතුව වෙන මොනා කෑවත් බඩ පිරෙන්නැතිලු" මගේ සිනහව ඔහුගේ කේන්තිය අවුස්සන්නට ඇත. "මට ඇත්ත කියනවා" කියමින් අත දිගුකර කන මිරිකූ ඔහු අතුරු පාරෙන් මාතර දෙසට රිය හරවා ගත්තේ මුහුණ අඳුරු කරගෙනය.

"ෂොප් එක ගාවින් චුට්ටක් නවත්තන්න" කතා නොකරම රිය ධාවනය කරමින් සිටි ඔහු මා දෙස හැරී බැලුවේ සැකයෙනි.

"මට උදේ ක්ලාස් පීස් ඉල්ලා ගන්න බැරි වුණා"

"මං ළඟ සල්ලි තියෙනවා"

"අපෝ…..ඔයාගෙන් සල්ලි අරන් මට බෑ මාමගෙන් බැණුම් අහන්න"

"තමුසෙගෙත් තියෙන ලොකු කමනෙ. හරි හරි ගිහින් ඉල්ලන් එනවකො" කියමින් තිරිංග තද කළ ඔහු බේක් හවුස් එක පෙනෙන මානයෙන් රිය නතර කළේය.

මා නැවත එනවිට සුක්කානමට හිස ගසාගෙන සිටි ඔහු මා අත වූ කඩදාසි බෑගය දෙස බලා "ඔය මොනාද? " ඇසුවේ අමනාපය මඳක් හෝ අඩු නොවූ හඬකිනි.

"ඔයාට තරහා ගියාම හප හපා ඉන්න ඇඟිලි ඉස්කෝතු ගෙනාවා. හැබැයි මේක දෙන්නෙ මට ක්ලාස් පීස් දුන්නොත් විතරයි"

"ඇයි දැන් මහලොකුවට ගියෙ මාමගෙන් ඉල්ලාගන්නනෙ. දැන් මොකටද මගෙන් ඉල්ලන්නෙ. ඇයි තාත්තා හිටියෙ නැද්ද?"

"මාමා ඔය යස අගේට හිටියෙ. නැතත් ඉතින් මාමා නැති වෙලාවට කැෂියර් එකෙන් සල්ලි ඉල්ලාගන්න මට පූර්ණ බලතල දීලා තියෙන්නෙ"

"එහෙනං මොන මඟුලකටද මෙතනින් නවත්තන්න කිව්වෙ"

"නවත්තන්න කිව්වෙ මාමගෙ උදේ කෑම එක දෙන්න. දැන් ඒක දුන්න නිසා පුප්පන්නැතුව යං" සංයමයෙන් වචන එකතු කරන මා දෙස කට ඇද කරගෙන බලාසිටි ඔහු රිය පාරට ගත්තේ "මොකටද මට බොරු කිව්වෙ" අසමිනි.

"ඔයා නැට්ට පාගාගත්තට මං බොරුවක් කිව්වෙ නෑනෙ. ඔයා වුණත් දැනගන්න එපැයි මේ ලෝකෙ නැන්දගෙ කෑම නැතුව බඩ පිරෙන්නැත්තෙ මාමටයි මටයි විතරයි කියලා"

"එතකොට අක්කයි මායි ඔටුවොද?"

"ඔටුවොද වටුවොද කියන්න නම් මං දන්නෑ මහත්තයො. හැබැයි ඔය දෙන්නටම අම්මගෙ කෑම විතරක් නෙවෙයි මූණවත් දකින්නැතුව මාස ගාණක් වුණත් ඉන්න පුළුවන් කියලා නම් මං දන්නවා" මගේ වදන් සැර වැඩිබව දැනෙද්දී ඔහු හිත රිදවාගෙන අවසන්ය. අඳුරු කරගත් මුහුණින් පාරට රවාගෙන රිය පදවමින් සිටි ඔහු පංතිය අසලට එනතුරුම සිටියේ නිහඬවය.

"ගීත් අයියෙ සොරි. මං එච්චර හිතලා කිව්ව එකක් නෙවෙයි" පංතිය අසලින් රියෙන් බැස ගැනීමට ප්‍රථම ගියරය මත වූ වමත සුරතින් ග්‍රහණය කරගනිමින් මම හෙමිහිට මිමිණුවෙමි. බලහත්කාරයෙන් මුවඟට නගාගත් සිනාවක් සමඟ අත මුදාගත් ඔහු අසුනින් මඳක් එසවී පිටුපස සාක්කුවේ වූ පසුම්බිය ගෙන මගේ උකුළට වීසි කළේය.

"කීයක් ගන්නද" තරහා පෙන්නා යාළුකර ගැනීමට තරම් කාලයක් ඉතුරුව නැති නිසා මම වෙනත් ක්‍රමයක් අත්හදා බැලුවෙමි.

"ලයිසන් එක ඉතුරු කරලා ඕකෙ තියෙන හැමදේම ගත්තත් කමක් නෑ" සෑම මසකම මුල් සතියේ පංති සියල්ලගේම ගාස්තුවත්, ඊට අමතරව තවත් මුදලකුත් මා අත තැබීම මාමා පුරුද්දක් කරගෙන තිබුණේය. එනිසා මුදල් අවශ්‍යතාවක් නැතත් මට ඔහුගේ පසුම්බිය විවෘත කර බැලීමේ සියුම් ආසාවක් ඇතිවිය. විවෘත කළ පසුම්බියේ දෙපස වූ ජායාරූප දෙක එවන් මනදොලක් ඇතිවීමේ ආනිසංශ නෙත් අගට ගෙනවිත් නිදහස් කළේය.

"මොකද මේ ඇස්වල කඳුළු පුරවන්. ඕකෙ තියෙන්න මං කුලීවැඩ කරලා හම්බු කරපුවා නෙවෙයි. අඬන්නැතුව ඕනි ගාණක් ගන්න. ඕවත් ඔයාගෙ මාමගෙ සල්ලි තමයි" යටිතොල හපාගෙන කඳුළු පිරි නෙතින් නැන්දාගේත් මාමාගේත් කුඩා ජායාරූප දෙක දෙස බලාගෙන උන් මගේ හිස බලහත්කාරයෙන්ම එසවූ ඔහු ඒත් සමඟම පසුම්බිය උදුරා ගත්තේය.

"සොරි"

"මොකටද. මගෙන් සල්ලු ඉල්ලුවටද?"

"නොපෙන්නුවට ඔයා නැන්දටයි මාමටයි කොච්චර ආදරේද කියලා මට අදයි තේරුණේ"

"ඒකටද මේ අඬන්නෙ"

"තරහා නෑ නේද මං කිව්ව ඒවට" උස් හඬින් සිනාසෙමින් හිස මත සුරත තබා සෙලවූ ඔහු "පිස්සුද බං. ඔන්න ඔය හොටු ටික පිහදගෙන පලයං" කියමින් ටිෂූ කඩදාසියක් ඇද මා දෙසට දිගු කළේය. යන්තමින් සිනාසී කඳුළු පිසගත් මා රියෙන් බසින තුරු බලාසිටි ඔහු ෂටරය පහත් කර "මං දහයට ඇවිත් ඉන්නම්" කියමින් යන්නට ගියේ මල් යායක අසිරිය මැදින් මට පංතිය තුළට ඇවිද යන්නට ඉඩ සලසමිනි.

ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු

Sunday, April 26, 2020

විල්තෙර අද්දර 7 - හයවෙනි මතක සක්මන



පූර්විකාව මෙතනින්: https://sandamalisakunthala.blogspot.com/2020/04/blog-post.html



ඉතා දිගු වූත්, වේදනාකාරීත් වූත් රාත්‍රිය නිමා වන්නට ආසන්න වග කියමින් දෙමලිච්චන් කෑ ගසන්නට පටන් ගත් පළමු තත්පරයේම මම ඇඳ උඩින් වාඩි වුණෙමි. පෙර දින උදෑසන ලියුම්කරු පැමිණි මොහොතේ සිට ගෙවී ගිය සෑම විනාඩියක් විසින්ම හිස්කළ නිවසේ සතුටු ළිඳ යළි පුරවන ක්‍රමයක් මට සිතාගත නොහැකි විය. ගීත් අයියාට බණිමින්, හඬමින් වැළපෙමින් පහන් කළ රාත්‍රිය නැන්දා තවමත් සයනයට කොටුකර තබා තිබෙන්නට හැකිබව මට කල්පනා වනවිට හිරු එබෙන්නට ඔන්න මෙන්නය. ඉක්මනින් මූණ කට සෝදා නිදන ඇඳුම මාරු කර මා පහළට බැස්සේ උදෑසන කෑම පිළියල කර තබන්නට සිතාගෙනය. තරප්පු පෙළ දිගේ වේගයෙන් පහළට ආ මගේ දෙපා ඉබේටම නතර වූයේත්, හෝරා ගණනකට පසු සිනහවකට මුව විවර වූයේත් මාමා සුපුරුදු ලෙසම පත්තරය කියවමින් සෝෆාවේ වාඩි වී සිටින බව දුටු පසුය. ඉහළට එසවුණ පත්තරයෙන් වැසුණ දෑසටත්, චංචල සිතුවිලි වලට අනුගාමී වූ දෙසවණටත් මගේ පැමිණීම ගැන මොළයට සංඥා නිකුත් කළ යුතු බව සිහිවන්නට ඇත්තේ අවසන් තත්පරයේදීය. එක්වරම පත්තරය පසෙකට කර පහතට නැමී සරමින් දෑස් පිසදා ගත් ඔහු කලබලයෙන් දෙතොල් සරසාගත් සිනහව මට අතීත සිදුවීමක් සිහිපත් කළේය. එදාද ඔහු සිටියේ මෙලෙසම දෑසින් පිට පනින වේදනාව පත්තරයෙන් මුවා කරන්නට බැරිවිට පහත් වී සරමෙන් දෑස් පිස දමමිනි. "ඇයි මාමා අඬන්නෙ නැන්දා බැණ්නද” අසමින් එවකට දස හැවිරිදි වියේ පසුවූ මා ඔහුගේ උකුළට පනිද්දීත් ඔහු මෙලෙසින්ම කඳුළු සඟවා සිනාසෙන්නට උත්සහ කළා මට මතකය. මතකය නිවරදි නම් ඒ මා ශිෂ්‍යත්ව විභාගයට මුහුණ දීමට ආසන්නයේ වූ දිනයකි.

"පොඩි දූ කලින්ම නැඟිට්ටද?" දෑසෙහි වූ තෙතමනය සඟවන්නට වෙහෙසෙමින් මාමා සිනාවක් මවා පෙන්වන්නට උත්සහ කළේය. බොඳ වූ දෙනෙත් පහතට හරවා ඔහු ළඟින් වාඩිවෙද්දීම දෙකට නැමූ පත්තරය ස්ටූලය මතට විසි කළ මාමා හිස මත සුරත තැබුවේ "ඉංජිනියර් කෙනෙක් නූනට අයියා කවදාහරි ඊට වඩා හොඳ තැනකට යයි පුතේ" කියමිනි. තමාගේ හිත දවන වේදනාව මගේ කඳුළු අභියස සඟවාගත් ඔහු හිමිහිට හිස පිරිමඳිමින් එදා මට කියාදුන්නේ පිය සෙනෙහසට අලගු තබන්නට කිසිවක් මිහිමත නැති වගය.

"පොඩි දුවත් නැඟිට්ටද?" මාමාගේ තේ එක රැගෙන ආ නැන්දා එය ඔහු අතට දී මුළුතැන්ගෙට ගියේ දෑසින් මට අඬ ගසමිනි.

"අයියා නැඟිටලා ද" කුස්සියේ මැද තබා ඇති කුඩා හතරැස් මේසයෙන් පුටුවක් පස්සට කර වාඩි වෙද්දීම නැන්දා ප්‍රශ්න කළාය.

"දැක්කෙ නෑ"

"මං තේ එකක් හදලා දෙන්නම්. ඔයා අරන් යනවද?"

"ඇයි නැන්දා තරහා වෙලාද?" තේ හැදීම පසෙක තැබූ නැන්දා මා පිටුපසින් සිටගෙන හිසට ටොක්කක් ඇන්නේ "අම්මා කෙනෙකුට එහෙමත් දරුවො එක්ක තරහා වෙන්න පුළුවන්ද" අසමිනි.

"එහෙනං ඇයි මට තේ ගෙනියන්න කියන්නෙ. ඊයෙ රෑ යකා නැගලා හිටිය හැටියට ඕකෙන් දමලා ඇරියොත් මගේ මේ සුදු මූණනෙ පිච්චෙන්නෙ" කියමින් මම දෙකම්මුල් පිරිමැද්දේ හිත තුළ සක්මන් කරනා දුක්ඛ දෝමනස්සයන් සිනහවක සඟවමිනි.

"ඒකනං කීයටවත් වෙන්නෑ" කියා මගේ සිනහවට එකතු වූ ඇය ඉන්පසු යාබද පුටුව ඇද මා අසලින් වාඩි වූයේ බරපතල රහසක් හෙළි කරන්නට මෙනි.

"චූටි කාලෙ අපිත් එක්ක රණ්ඩු වුණාමත් අයියා කතා කරන්නෙ ඔයා එක්ක විතරයි. ඔයා තමයි එයා තරහා වෙලා කෑම කන්නැතුව උපවාස කරනකොට හොරෙන් හොරෙන් එක එක ඒවා කාමරේට ගිහින් දෙන්නෙ. එකපාරක් මං ඕඩර් එකකට හැදුව කප් කේක් වගේකුත් උස්සන් ගිහින් තිබ්බා උපවාස කාරයා බඩගින්නෙ මැරෙයි කියලා බයවෙලා" කියමින් සිනාසුණ ඇය මේසය මත වූ මගේ සුරත දෝතටම මැදි කරගත්තාය.

"මේ වෙලාවෙ අයියා ගෙදරින් ගියොත් ඒක මහ ලොකු විනාශයක් වෙයි කියලා මගෙ හිත මට කියනවා පුතේ. ඒ නිසා මං ඔයාගෙන් ඉල්ලන්නෙ මේකයි. ඔයා අයියා ළඟින් ඉන්න. මොනවත් උපදෙස් දෙන්න යන්නෙපා එයා කියන දේවල් විතරක් අහන් ඉන්න. මං මාමා ගැන බලන්නම්. හැබැයි ඔයාටම තමයි ඒ දෙන්නගෙම හිතේ තියෙන කේන්තිය නැති කරවලා ආපහු එයාලව හිටපු තැනට ගේන්න පුළුවන් වෙන්නෙත්"

බරපතල වගකීමක් මගේ හිස මත පැටවූ නැන්දා කම්මුලට තට්ටුවක් දමා නැගිට ගොස් ගෑස් ලිප දල්වා නිවෙමින් තිබූ වතුර කේතලය රත් වෙන්නට තැබුවාය.

"මතක තියාගන්න මේ වෙලාවෙ එයාට ඕනි හොඳට ඇහුම්කන් දෙන කෙනෙක්" ගීත් අයියාගෙත් මගෙත් මග් දෙක තැබූ කුඩා බන්දේසිය මා අත තබමින් ඇය නැවතත් උපදෙස් සිහිපත් කළාය.

ගීත් අයියාගේ කාමරයේ විදුලි පහන් දල්වා නැතත් ඔහු අවදියෙන් බවට මට දැඩි විශ්වාසයක් තිබිණ. බොහෝ නිවෙස්වල දවල් වනතුරු නිදාගන්නේ පිරිමි ළමුන් වුවත් මියුරු අක්කා සහ ගීත් අයියාගේ චර්යා ඊට පටහැනි විය. මගේ විශ්වාසය තහවුරු කරමින් එක් වරක් දොරට තට්ටු කරද්දීම "එන්න අම්මා" කියන හඬ ඔහු නැන්දා පැමිණෙන තුරු බලාසිටි බවට සාක්ෂි සැපයීය. තවත් දෙවරක් දොරට තට්ටු කළ පසු ඔහු මා වෙනුවෙන් දොර විවෘත කළේ "කෝ අම්මා" කියා අසාගෙනය.

"චූටි බබා බලන් හිටියෙ අම්මා කිරි එකක් හදන් ඇවිත් පොවනකල්ද?"

"ඒකනෙ. දැන් ඉතින් අම්මගෙ වැඩ බාරගත්තනම් ඉතිරි ටිකත් කරන්න වෙයි" බන්දේසිය මගේ අතින් ගත් ඔහු එය මේසයෙන් තබා "මං ටක් ගාල මූණ සෝදන් එන්නම්" කියමින් කාමරයෙන් පිට වූයේ හිස් මුදුනට කර ගසාගෙන සිටි කොන්ඩ කටුව ගලවා ඇඳ මතට වීසිකර සිනාසෙමිනි.

මාමාගේ හිස මත ගිනි ජාලාවක් අවුලුවා ඔහු එතරම් සැහැල්ලුවෙන් සිනාසෙන්නේ කෙසේදැයි හිතන්නට තරම් දැනුමක් එදා මට නොතිබිණ. කොට්ටය අසල තිබූ ජංගම දුරකථනය මගේ අවධානය පැහැර ගත්තේ කොන්ඩ කටුව අහුලාගෙන ඇඳ රෙද්ද සකස් කරන්නට සැරසෙද්දීය. අද මෙන් ජංගම දුරකථන භාවිතය ප්‍රචලිත නොවුණ එදවස වෙළඳපොළේ තිබූ හොඳම වර්ගයේ NOKIA දුරකථනයක් මියුරු අක්කා ඔහුට තෑගි කර තිබුණේ විභාග ප්‍රතිඵලයට තිළිණයක් ලෙසය.

"Chemistry, physics දෙකට A ගත්තොත් ඔයිට වඩා හොඳ එකක් මං ඔයාට අරන් දෙන්නම්" තමා සන්තකයේ නැති සෙල්ලම් බඩුවක් අතපත ගාමින් විනෝද වන නොදරුවෙකු මෙන් ඔහුගේ ජංගම දුරකථනයේ බොත්තම් ඔබමින් සිටි මා ඉදිරියෙන් සිටගත් ඔහු පවසන තුරුම මට ඔහු ළඟට ආ බවවත් නොතේරුණි.

"ඔයාට කොහෙන්ද සල්ලි"

"මං හිතාගෙන ඉන්නෙ කැම්පස් ගියාට පස්සෙ ඒ ලෙවල් කරන පොඩි කෙල්ලො තුන් හතර දෙනෙකුට ඉන්ඩිවිජුවල් ක්ලාසස් කරන්න. ඔයාට උගන්නලා දැන් එක්ස්පීරියන්ස් එකත් තියෙනවනෙ"
කියමින් මනමාල හිනාවක් දාගෙන මා ළඟට කිට්ටු වූ ඔහු මූණ පිස දමමින් සිටි තුවාය මගේ උර මතට දමා තේ කෝප්ප දෙක අත් දෙකට ගෙන කාමරයෙන් එළියට ගියේය. උඩට එන්නට පෙර නැන්දා කනට පිරවූ කිසිවක් මට මතක තිබුණේ නැත. තුවාය ඇඳ උඩටම අත්හැර මා කාමරයෙන් පිටතට එත්ම මගේ ඊළඟ පියවර දැන සිටියාක් මෙන් ගීත් අයියා අතින් ඇද මා සදැල්ලට රැගෙන ගියේය. ඔහු මට පාඩම් කියාදෙන කුඩා මේසය මත නිවෙමින් තිබූ තේ කෝප්ප දෙක අතට ගත් ඔහු එකක් මා වෙත දිගු කරමින් බීරළු වැටට හේත්තු විය.

"දැන් ඔය මූණ කුන්ඩහට්ටියක් කරගෙන ඉන්නෙ මොකටද කියනවද?" කියමින් කනෙක් ඇද මා ළඟට ගත් ඔහු ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් හඬකින් "තැන්ක් යූ පොඩී" කිව්වේ තවත් ටික වේලාවකට පසුය. තේ කෝප්පයට මුව තබාගෙනම හිස එසවූ මගේ දෑසෙහි රැඳි විශ්මය නිවරදිව කියවා ගන්නට තරම් වැටහීමක් එදවස ද ඔහු සතු විය.

"මුළු ගෙදරම මාත් එක්ක තරහා වෙලා ඉද්දි මෙහෙම මං ළඟට ආවට"

"ඇයි මං මීට කලින් එහම කරලා නැද්ද?"

"ඒ හැම දවසකටම වඩා අද ගොඩක් වෙනස් පොඩී" කියා හිස් කෝප්පය මා අත තැබූ ඔහු හිස මතට සුරත බර කරමින් සිනාසුණේය. නැන්දා නිවරදිව ඔහුගේ මානසිකත්වය වටහා ගැනීම ගැන පුදුමයෙන්ම මා එන්නට හැරෙද්දී ගීත් අයියා කන අසලට පහත් වූයේ "බය වෙන්නෙපා වෙන කෙල්ලන්ට ක්ලාස් කළත් මං උන්ට ටොකු අනින්න කනෙන් අදින්න යන්නෑ" කියමිනි. ඒ අසාමාන්‍ය සමීප වීමෙන් ලද ප්‍රහර්ශය සිත තුළ සඟවාගෙන එතනින් දුව ආ මගේ ගමන එළියට එමින් සිටි රොෂාන් අයියාගේ ඇගේ හැප්පී නතර නොවූණේ නූලෙනි.

"මොකද අර කෙල්ල මූණ පිනි ජම්බුවක් කරන් දිව්වෙ. උඹ කිස් එකක්වත් දෙන්න හැදුවද?" ඔහු ගීත් අයියාට සරදම් කරන හඬ අසමින් මා පහළට බහින විට සාලයේ කිසිවෙකු පෙනෙන්නට නොසිටියේ වාසනාවටය.

ළමා විය ඉක්මවා යොවුන් විය වැළඳ ගත් පසු ළං වෙමින් ඈත් වෙමින් ගෙවී ගිය යුගයට සදාකාලික විරාමයක් තබමින් ගීත් අයියාත් මාත් අතර වූ අදටත් හරියටම නිර්වචනය කළ නොහැකි අපූර්ව බන්ධනය යළි ශක්තිමත්වීම ඇරඹුණේ ඒ සොඳුරු උදෑසනින් පසුය.

ඊළඟ මතක සක්මනින් අනිද්දට හමුවෙමු

Saturday, April 25, 2020

විල්තෙර අද්දර 6 - පස්වෙනි මතක සක්මන



පූර්විකාව මෙතනින්: https://sandamalisakunthala.blogspot.com/2020/04/blog-post.html



පහේ ශිෂ්‍යත්වයේදී හා සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයේදී දැක්වූ දක්ෂතා වලට සාධාරණය ඉටු කරමින් A සාමාර්ථ තුනක් සමඟින් ගීත් අයියා උසස් පෙළ සමත් වූයේ මුළු පවුලම සතුටු ගංගාවක ගිල්වමිනි. ඒ වනවිට කළුබෝවිල රෝහලට සිය පළමු පත්වීම ලබා සිටි මියුරු අක්කා රොෂාන් අයියාත් සමඟ නිවසට පැමිණියේ මධ්‍යම රාත්‍රියේය. මියුරු අක්කාගේ හිතුවක්කාර විවාහයෙන් පසු ඉවුම් පිහුම් කෙරෙහි වෙනදා තරම් සැලකිල්ලක් නොදැක්වූ නැන්දා පසුදා උදෑසන කෑම මේසය මඟුල් මේසයක් මෙන් ජයටම සැකසුවේ මගේ උදව්වත් ඇතිවය. මුලින්ම කිරිබත් කෑල්ලක් ගීත් අයියාගේ මුවට ළං කළ නැන්දා උතුරා යන සෙනෙහසින් ඔහුව සිපගනිද්දී රොෂාන් අයියාගේ දෑස් බිමට බර වුණි. නැන්දා මට කෙතරම් ආදරය කරුණාව දැක්වුවත්, ඇය මා ඉදිරියේ ඇගේ දරුවන් සිප වැළඳගන්නා සෑම මොහොතකම දැනෙණ වේදනාව නිහඬවම විඳ ගනිමින් සිටි මගේ දෑසට ඔහුගේ දෑසෙහි වූ තෙතමනය මඟ නොහැරිණ. අම්මා ගැන මතකය ඔහුව රිදවන බව සඟවමින් කෑම මේසයේ රැඳී සිටි රොෂාන් අයියා ඉන්පසු කාමරයෙන් පිටතට ආවේ දහවලය. අම්මාත් තාත්තාත් සමඟ සතුට බෙදාගනිමින් සිටි මියුරු අක්කාට ජීවිතය බෙදාගන්නා සහකරුගේ වෙනස වටහා ගන්නට තරම් ඉවක් නොතිබීම මට මෙන්ම ඔහුටද පුදුමයක් වූවාට සැක නැත.

"ෂාන් ට හිටි ගමන් ගෙදර යන පිස්සුවක් හැදිලා" රෑ කෑම පිළියල කරමින් සිටි නැන්දා අසලට ආ ඇය ඒ ගැන කිව්වේත් නෝක්කාඩුවක් ලෙසිනි.

"ගෙදර යන එක කොහොමද පිස්සුවක් වෙන්නෙ. ඔයා ගෙදර ඇවිත් අපිත් එක්ක මෙහෙම සතුටු වෙනවා දකිනකොට ඒ ළමයටත් එයාගෙ අම්මා අප්පා මතක් වෙනවා ඇති. අනිත් මනුස්සයාගෙ පැත්තෙන් ප්‍රශ්නයක් තේරුම් ගන්න බැරුව ඕගොල්ලො ඉස්සරහට කොහොම ජීවත් වෙයිද මන්දා" අවවාද අනුශාසනා තැටියක් වාදනය වීමට ආසන්න වග තේරුම් ගත් මියුරු අක්කා වහා එතනින් පිටව ගියාය. එහෙත් නැන්දා ඇයට දොස් පැවරීම නතර කළේ ඉන් බොහෝ වේලාවකට පසුය.

රොෂාන් අයියාගේ බලවත් පෙරැත්තයත්, නැන්දාගේ නොනවතින වාග් ප්‍රහාරත් හමුවේ පරාජය වූ ඇය ඊට පසු සතියේ කඩුගන්නාවේ පිහිටි ඔහුගේ මහ ගෙදරට යාමට එකඟ වී තිබිණ. ඒ ගැන වඩාත් සතුටට පත්ව සිටියේ නැන්දාය. එළඹෙන සිංහල අලුත් අවුරුද්දට අප සියළු දෙනාම නොවරදීම එහි එන බව ඇය රොෂාන් අයියාට දැනුම් දෙන්නට තරම් ඉක්මන් වූයේ එනිසාය. එහෙත් මියුරු අක්කා එහි ගොස් පැමිණි වහා මා සමඟ කියා සිටියේ යළි කිසි දිනක ඒ නිවසේ පස් පාගන්නට ඇයට අදහසක් නැති බවය.

ඉන්පසුව උදා වූ කාලය අතිශය සාමාකාමී විය.ඉදිරියේදී ඇති වීමට නියමිත දරුණු සුළු කුණාටුව ගැන නිවරදිව දැන සිටින කාලගුණ විද්‍යාඥයෙකු මෙන් සියල්ල දැන සිටි ගීත් අයියා ඒ කාලයේ නිවසින් පිටව ගියේ හදාරමින් සිටි පරිගණක පාඨමාලාවේ දේශන සහ ප්‍රායෝගික සැසි සඳහා පමණි. මගේ අධ්‍යාපන කටයුතු ගැන සෙවීමේ අඩුවක් නොකළ ඔහු වසරක් ඉක්ම යන්නට පෙර විෂය නිර්දේශයෙන් අඩකට වඩා ආවරණය කරන්නටද වග බලා ගත්තේය.

සියල්ල කණපිට ගැහෙන්නට පටන් ගත්තේ කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ විද්‍යා පීඨයේ භෞතීය විද්‍යා අංශය සඳහා ගීත් අයියා තෝරාගත් බවට කැඳවීමේ ලිපිය ලද පසුය. A සාමාර්ථ තුනක් සමඟ විභාගය සමත් වූ ඔහු ඉංජිනේරුවෙකු වනතුරු බලාසිටි අප කිසිවෙකුට එය පහසුවෙන් දරාගත හැකි නොවීය..

"ඔයාගෙ රෑන්ක් එකත් එක්ක බැලුවම ඔයාව ඉංජිනියරින් සිලෙක්ට් නොවෙන්න හේතුවක් නෑනෙ මල්ලි. අපි යූජීසී එකට ඇපිල් එකක් දාලා බලමුද?" උද්ගතව ඇති ප්‍රශ්නය හමුවේ ඕනෑවටත් වඩා කැලඹුණ මියුරු අක්කා සමඟ රෑ බෝ වී ගෙදර ආ රොෂාන් අයියා ගීත් අයියාගේ හිත හදන්නට මෙන් උර මත අත තබා පැවසීය. එවැන්නක් කළ හැකි බව නොදැන සිටි මට රොෂාන් අයියාගේ වදන් මහමෙරක් තරම් විය.

"වැඩක් නෑ අයියා" කියමින් ගීත් අයියා නැඟිට්ටේ එතනින් පිටව යන්නටය.

"ඔයා මට නම්බර් එක විතරක් දෙන්නකො. මං ඒ වැඩේ බලන්නම්"

"එහෙම බැලුවා කියලා වැඩක් වෙන්නෑ අයියා. මං ඉල්ලුවෙ ෆිසිකල් සයන්ස් විතරයි. ෆර්ස්ට් චොයිස් කලම්බො නිසා ඒක එන්නැත්තෙ"
ඔහු කියූ දේ වටහාගත නොහැකිව මොහොතක් නිහඬව ගෙවී ගියේය. මාමාගේ කනේ පහර වලක්වන්නට මෙන් නැන්දා ගීත් අයියා අසලට කිට්ටු විය.

"A තුනක් අරන් ෆිසිකල් සයන්ස් යන්න තමුසෙගෙ මොළේ හොඳ නැද්ද ආ" මුලින්ම සටනට අවතීර්ණ වූයේ මියුරු අක්කාය. ගීත් අයියා කිසියම් මානසික ව්‍යාධියකින් පෙළෙන්නේදැයි දැනගන්නට මෙන් රොෂාන් අයියා බලා සිටියේ ඔහුගේ දෑස් දෙසය. මඳක් ඉහළට එසවුණ අත ගුලිකර ගත් මාමාගේ දෙනෙතේ වූ රත් පැහැය මහා විනාශයක පෙර නිමිති පළ කළේය.

"තාත්තා අමාරුවෙන් අත ගුලිකරගෙන ඉන්න ඕන්නෑ. ගහන්න හිතෙනවා නම් ගහන්න. හැබැයි ඊට ඉස්සෙල්ලා මං මේ කියන ටිකත් අහන් ඉන්න" කියූ ගීත් අයියා මාමා ඉදිරියටම ගොස් නැවතුණි. දෑස් අත්ලට මුවා කරගෙන තත්පර ගණනාවක්ම ගෙවී යද්දීත් ඒ අමිහිරි හඬ නෑසුණ නිසා දෑස් හැර බලන්නට මට හැකි විය.

"තාත්තෙ.........මං තාත්තා මගෙන් ඉල්ලපු හැමදේම දුන්නා. හොඳට ශිෂ්‍යත්වෙ පාස් වෙන්න ලොකු ඉස්කෝලෙකට යන්න කිව්වම මං හිතුවෙ ප්‍රයිමරියෙන් ලොකු රාහුලේට එන්න. තාත්තට යාළුවොත් එක්ක කිය කියා ආඩම්බර වෙන්න පුළුවන් තරමට මං ලකුණු ගත්තම තාත්තා මොකද කරේ. මෙච්චර ගේ මුල හොඳ ඉස්කෝලයක් තියෙද්දි මාව ගිහින් හොස්ටල් එකට දැම්මා. ඒ රාහුලේ හොඳ නැති නිසා නෙවෙයි. තාත්තට යාළුවොත් එක්ක පුතා රෝයල් කියලා පම්පෝරි ගහන්න. මං යන්න බෑ කියලා අඬද්දි ගහලා බැණලා මාව ගිහින් දැම්මා. අන්තිමට ටික ටික ලොකු වෙද්දි මං ඒකට හිත හදාගත්තා. ඕ ලෙවල් ලියන්න කලින් ඉදලම තාත්තා කිව්වෙ ඩී අටක් ගන්නෝනි කියලා. මං ඒකත් ගත්තා. නිකන් නෙවෙයි බඩගින්නෙ නිදිමරාගෙන පාඩම් කරලා. ඒත් තාත්තා මොකද්ද මට කරේ. මං ෆුට් බෝල් ටීම් එකේ කැප්ටන් කරන්න එපා කියලා ඉල්ලලා තාත්තා කෝච් ට ලියුමක් යැව්වා. තාත්තා දැනන් හිටියා කැප්ටන් වෙන්න හැම සුදුසුකමම තියෙද්දි මට ඒක නොලැබුණාම මං ෆුට් බෝල් අතාරිනවා කියලා. ඒකයි තාත්තා එහෙම කරේ. එහෙම කරලා තාත්තා බලපොරොත්තු වුණේ මං A තුනක් එක්ක විභාගෙ පාස් වෙන එකනෙ. මං ඒකත් කරා. ෆිසිකල් සයන්ස් යන්න A තුනක් ඕන්නෑ කියලා දැන දැනත් මං මහන්සි වේලා ඒ රිසල්ට් එක ගත්තෙ තාත්තව සතුටු කරන්න. දැන් මං අත්දෙක එකතු කරලා වැඳලා තාත්තගෙන් ඉල්ලන්නෙ දැන්වත් මට මගේ පාඩුවේ මට ඕනි පාරක යන්න ඉඩ දෙන්න කියලා. තාත්තට ඕනි මාව ඉංජිනියර් කෙනෙක් කරන්න වුණාට ඒකට හිර වෙනවට වඩා මං ආසා ෆිසික්ස් වලින් ඉහළට යන්න. තාත්තට මාව තේරුම් ගන්න පුළුවන්නම් විතරක් මට බණින්නැතුව ආශිර්වාද කරන්න. එහෙම බැරිනම් තාත්තා කැමති තීරණයක් ගත්තට මං තරහා නෑ. මට පුළුවන් තනියම සල්ලි හොයාගෙන මට ඕනි තැනට යන්න. මෙච්චර කල් මං වෙනුවෙන් කරපු කියපු හැමදේටම තාත්තට පිං" කියා මාමා සිතන්නටත් පෙර දෙපා අසලින් පහත් වූ ඔහු ඒ වේගයෙන්ම උඩු මහළට දිව ගියේ අපි තක්බීර් වී බලා සිටියදීය.

චණ්ඩ සුළි කුණාටුවකට පසු ඇතිවන නිසලතාව අපි අත් විඳිමින් සිටියෙමු. සුසුමකින් හෝ අනෙකාගේ සිතුවිලි දාමය බිඳ දමන්නට අකමැත්තෙන් මෙන් කවුරුත් සිටියේ වදන් අමතකවය. ඇහිපිය නොහෙලා උඩු මහළ වෙතම දෑස් රඳවාගෙන සිටි මාමාගේ නෙතු අතර සිරව සිටි වේදනාව හැඳ සිටි කමීසයේ කොලරය සිප ගත්තේය. හිස බිමට නැඹුරු කරගත් ඔහු එතනින් පිටව යද්දීම පිටි අත්ලින් කඳුළු පිසගත් නැන්දා ඒ පසුපසින් ගියාය. දරුණු කම්පනයකට පසු සිහි එළවාගත නොහැකි රෝගියෙකු මෙන් කොහේදෝ ඈතක නෙත් රඳවාගෙන සිටි මියුරු අක්කාව එක් අතකින් සිය උරහිසට වාරු කරගත් රොෂාන් අයියා අනෙක් අත මගේ හිස මත තැබීය.

"මට ඔයාලා කාටවත් අඬන්න එපා කියන්න පුළුවන්කමක් නෑ. ඒත් කලබල වෙලා නැති ප්‍රශ්න ඇති කරගන්නැතුව චුට්ටක් ඉවසීමෙන් වැඩ කරන්න බලමු සුදූ" කියද්දීම මියුරු අක්කා ඉකිබිඳ හඬමින් අයියාව වැළඳ ගත්තේය. මා එතනින් නැඟිට අලස ලෙස උඩුමහළට පැමිණියේ හිතින් ගීත් අයියාට බැණ බැණය. එක්වරම කාමරයෙන් පිටතට ආ ගීත් අයියා මා ඉදිරියෙන් සිට ගත්තේය.

"තාත්තා බණිනවද මට" මම බිම බලාගෙනම හිස දෙපසට සොලවා ඔහුට උවමනා පිළිතුර ලබා දුනිමි.

"මොකෝ මේ. තරහා වෙලාද? දුක හිතිලද" අසමින් නිකට එසවූ ඔහු දෑස් මුල පිස දමද්දී ඒ දෙතොල් අග රැඳි සිනහව මට මඟ නොහැරුණි.

"හැමෝම අඬවලා එයා තනියම හිනා වෙනවා" නෝක්කාඩුවකට එහා ගිය කෝපයක් මගේ වචන අතරේ ගැබ්ව ඇතිවග හඳුනාගත් ඔහු උරහිසින් අල්ලා කාමරයට යන්නට ගිය මා නතර කර ගත්තේය.

"එයාලා අද චුට්ටක් ඇඬුවට කමක් නෑ පොඩී. ඔයාටම මතක ඇතිනෙ පොඩි කාලෙ මං හොස්ටල් යන්න බෑ කියලා කොච්චර අඬනවද කියලා. එහෙමයි කියලා මං මෙච්චරකල් එයාලගෙ හිත් රිදෙව්වද?.... නෑනෙ. මං ගැන ඇති තරම් ආඩම්බර වෙන්න දේවල්, හිනාවෙන්න සතුටු වෙන්න දේවල් මං කරලා තියෙනවනෙ. ඉතින් අද චුට්ටක් ඇඬෙව්වා කියලා මට පව් පිරෙන එකක් නෑ"

"ඔයා මහ දුෂ්ඨයි. ආත්මාර්ථකාමියි" පුංචි කාලයේ රණ්ඩු සරුවල් වූ විට ඔහු මගේ කටින් අහන්නට අකමැතිම වචනයෙන් මම ඔහු රිදවන්නට උත්සහ කළෙමි. එහෙත් පුදුමයකට මෙන් ඔහුට කෝපවීමට අමතකව තිබිණ.

"වෙන්නැති. අනිත් මිනිස්සුන්ට ආදරේ කරන්න කලින් තමන් තමන්ට ආදරේ වෙන්නෝනි. මගේ තියරිය ඒකයි. අම්මට තාත්තට වගේම මටත් හීන තියෙනවා. මං ආසා පාරක යන්න දැන්වත් මට නිදහසක් නැතිනම් මොකද්ද මේ ජීවිතේ තේරුම. මෙච්චර කල් කළා වගේ මෙතනින් එහාටත් එයාලට ඕනි දේවල්ම කළොත් මටම මාව එපා වෙයි පොඩී.ඇයි කවුරුත් මාව තේරුම් ගන්නැත්තෙ”

"මං දන්නෑ. මට ඔයා කියන ඔය අපබ්‍රංශ තේරෙන්නෑ. මට තේරෙන එකම දේ අක්කයි ඔයයි දෙන්නම කරන්නෙ අම්මගෙයි තාත්තගෙයි හිත මුලින් සන්තෝසෙන් පුරවලා පස්සෙ කට්ටකින් ඇනලා බැලුමක හුළං අරිනවා වගේ ඔයාලම ඒක උදුරා ගන්නෙක"

"තේරෙන්නෑ නෙවෙයි. ඔයාලා කවුරුත් ඒක තේරුම් ගන්න උත්සහ කරන්නෑ" කියූ ඔහු මා එතන සිටියදීම කාමරයට ගොස් දඩං ගා දොර වසා ගත්තේය.

මේ කොටස් කම්මැලිද ? ඒත් ඉතින් මේ නෝනා මේ කියන විදිහට එයාගෙ සපත්තුවට බහින්නැතුවත් බෑනෙ
// සියල්ල හැරපියා විත් ජනශූන්‍ය නගරයක මා මගේ තුරුණුවිය ගෙවා දැමීම ගැන ඔබ වද වෙන තරමටම ළමාවියේ මතක අතරට මා ඔබව කැඳවාගෙන යනවාට ඔබ දක්වන ප්‍රතිරෝධයද මම හොඳාකාරවම දනිමි. ඒත් මගේ සපත්තුවට බැස පියවර දෙක තුනක් හෝ ආපස්සට ඇවිද නොගොස් ඔබට මා අද විඳින මානසික සුවය අනුමාන කරන්නටවත් නොහැක//

ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු

Friday, April 24, 2020

විල්තෙර අද්දර 5 - සිව්වෙනි මතක සක්මන



පූර්විකාව මෙතනින්: https://sandamalisakunthala.blogspot.com/2020/04/blog-post.html



පසුදා උදෑසන මා අවදි වන විටත් ගීත් අයියා නිවසින් පිටව ගොස් තිබිණ. මේසය මත ඇල්වෙමින් තිබූ තේ කෝප්පය කවුරුන් විසින් කාමරයට ගෙන ආවාදැයි කාලයක් යනතුරුම මා දැන සිටියේ නැත. දවස මුලුල්ලේම මා මඟ හරිමින් සිටි නැන්දා පසුදා පහන් වනවිට බොහෝ සෙයින් යථා තත්වයට පත්ව සිටියාය. ගීත් අයියා නිකරුණේ මාමාගෙන් ගුටිකෑම ඇය මෙන්ම මමත් දරාගෙන සිටියේ අපහසුවෙන් වුවත් ඒ ගැන කියන්නට මුව විවර කරන්නට මට නොහැකි විය.

අවුරුදු නිවාඩුව තෙක්ම යළි නිවසට නොපැමිණි ගීත් අයියා වෙනදා මෙන් මා සමඟ විහිළු තහළු නොකිරීම ගැන මියුරු අක්කා විටින් විට විමසිලිමත් වුවද නැන්දාත් මාමාත් සිටියේ එවන් වෙනසක් නොදැනුණ පරිද්දෙනි. අප සමඟ ගමේ යාමට එකඟ නොවූ ගීත් අයියා එදින නිවසින් පිටව ගියේ පාපන්දු තරඟයකට සහභාගී වීමට උවමනා බව පවසමිනි. ඒ වනවිට පාසැල් යාම අරඹා තිබූ චූටි නංගී සහ චණ්ඩි මල්ලියා ඔහු එනතුරු මඟ බලාසිටි බව අම්මා පැවසූ මොහොත වනතුරුම මා සිටියේ ඔහු අප සමඟ ගමට නොපැමිණීම ගැන හිත යටින් සතුටු වෙමිනි.

"දැන් මොකද්ද තේරෙන්නෑ කියපු පාඩම" අවුරුදු නිවාඩුව අවසන්ව නැවත විශ්වවිද්‍යාලයට යාමට දෙදිනක් තබා මියුරු අක්කා ඇසූ ප්‍රශ්නය මට මුලින් නොවැටහිණ.

"මොන පාඩමද?"

"එහෙනං මල්ලි කිව්වෙ ඔයාට මොකද්ද ගණන් පාඩමක් තේරෙන්නෑ කිව්වා කියලා" මට ඒ ගැන සිහිපත් වූයේද එවෙලෙහිය. ගීත් අයියාත් මාත් අතර ඇති සීතල යුද්ධය මියුරු අක්කාගේ මැදිහත් වීමේන් සටන් විරාමයකට ගෙන එන්නට ඊට වඩා කදිම අවස්ථාවක් උදා නොවන බව වැටහුණු වහා බොරු අමනාපයක් මවා පෙන්වන්නට මට හැකිවිය.

"එයාට කිව්ව එක මොකටද ඔයාට කියලා ගියෙ. කියලා දෙන්ඩ බැරිනම් කෙලින්ම බෑ කිව්වනම් ඉවරනෙ"

"ඒ කොල්ලා ක්ලාස් එකකුත් කට් කරගෙන පාන්දර පහෙ බස් එකේ එල්ලිලා ගෙදර එද්දි ඔයා රෝන්දෙ ගහන්න ගියාම වැරැද්ද එයාගෙද ඔයාගෙද?" එතෙක් මියුරු අක්කා ඒ සිදුවීම ගැන කිසිවක් නොදන්නා බව සිතා සිටි මට කට උත්තර නැති වූයේ ඉන්පසුය.

"හරි හරි දැන් ඒක අමතක කරන්නකො. අම්මත් කිව්වා අම්මා මල්ලි කියලා ඉවර වෙනකල් අහන් ඉන්නැතුව කලබල වුණාගෙන් කාලෙකින් ගෙදර ආව මල්ලිට බත් කටක්වත් කන්න දෙන්න බැරි වුණා කියලා. තාත්තටත් පිස්සුනෙ, වුණේ මොකද්ද කියලා හරියට අහන් ඉන්නැතුව මල්ලිට ගහලා"

"වැරැද්ද කරේ මං. ෆිල්ම් එක බැලුවටත් වඩා ගීත් අයියා අහද්දි නොකියා හිටිය එක"

"දැන් ඒක අමතක කරලා දාන්න. ඔය බුම්මන් හිටියට එයත් ඕක මතක තියාගෙන නෑ. එදා යද්දි මාව දස අතේ පොරොන්දු කරගත්තා වැඩිපුර දවසක් ගෙදර නැවතිලා හරි ඔයාට පාඩම තේරෙනකල් කියලා දීලා යන්න කියලා"

ගීත් අයියා කෙරෙහි වූ අමනාපය මුලිනුපුටා දමන්නට ඇගේ වදන් ප්‍රමාණවත් වුවත් ගීත් අයියා ඉන්පසු මා සමඟ කතා කළේත් අවශ්‍යම අවස්ථා වලදී පමණි.

මියුරු අක්කා ඇගේ පෙම්වතා වූ රොෂාන් අයියාව මුල්වරට නිවසට කැඳවාගෙන ආවේ මා සාමාන්‍ය පෙළ ප්‍රතිඵල අපේක්ෂාවෙන් නිවසේ රැඳී සිටි අවධියේදීය. ඒ වනවිට සීමාවාසික වෛද්‍යවරියක් ලෙස රාගම රෝහලේ සේවය කළ මියුරු අක්කාගේ ජ්‍යෙෂ්ඨයෙකු වූ රොෂාන් අයියා ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර රෝහලේ වෛද්‍යවරයෙකු විය. දොස්තර බෑණා පිළිගන්නට මහ ඉහළින්ම සූදානම් වූ නැන්දාට ඊළඟට තිබුණේ බෑණාගේ නිවසියන් මුණ ගැසීමේ හදිස්සියය්.

"අපෙ පොඩි අක්කා මේ දවස්වල ප්‍රෙග්නන්ට්. ඩිලිවරි එකෙන් මාස දෙක තුනක් යනකල් අම්මලාට මෙහෙ එන්න බැරිවෙයි අම්මා" කියමින් රොෂාන් අයියා නිදහසට කරුණු ඉදිරිපත් කළද, උඩරට වංශවත් පවුලක අවසන් පුරුක වූ රොෂාන් අයියා තවමත් තමා ගැන මව්පියන්ට දන්වා නොමැති බව මියුරු අක්කා මා සමඟ පැවසුවේ දෑස් කඳුළින් පුරවාගෙනය.

"ඉතින් ඔයා රණ්ඩු වෙන්නැද්ද"

"රණ්ඩු වෙලා ඒ ප්‍රශ්න විසඳන්න පුළුවන්නම් මං දවස ගාණෙම රණ්ඩු වෙනවා. මෙතන තියෙන්නෙ එහෙම ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි. මට ෂාන් ව අවිශ්වාස නෑ. ඒත් මැරි කරනකල් ඒ ගැන ලොකු විශ්වාසෙකුත් නෑ. ඔයා අම්මට එහෙම මේ ගැන මොකුත් කියන්න එපා"

"ගීත් අයියට" ගීත් අයියාට ඒ ගැන කීමට වඩා මට උවමනා වූයේ බරපතල යමක් කතා කරන්නට ඇති මුවාවෙන් හෝ ඔහු හා සුහද පිළිසඳරකට ඉඩ හදා ගන්නටය.

"ඇයි කේලම් ටික එයාගෙ කනේ තියන්නැතුව නින්ද යන්නැති ලෙඩේ තාම තියෙනවද?" අසමින් මියුරු අක්කා සිනාසුණේ බාලවිය සිහිපත් කරවමිනි.

"මල්ලිට කොහොමත් කියන්න එපා. ඊට පස්සෙ එයා ෂාන් එක්ක පැටලුනොත් ඒක ඊට වඩා ලෙඩක්. මං මේවා කොහොමහරි ෂාන් එක්කම කතා කරලා විසඳා ගන්නකල් ඔයා කාටවත් මේ ගැන අඟවන්නවත් එපා. මං අද ඔය ගෙදර එක්ක ආවෙත් අම්මා හැමදාම අහන ඒවට උත්තර දීලම එපා වෙලා. අද එයාගෙ කටින්ම අහගත්තනෙ. මේවා තවත් කල් ඇද ඇද ඉන්න බැරි බව ෂාන් වුණත් තේරුම් ගන්න ඇතිනෙ "

මියුරු අක්කාට පොරොන්දු වූ පරිදි මා රහස් රකිමින් සිටියද වයසින් හා අත්දැකීම් වලින් පරිණත නැන්දාත් මාමාත් එතරම් කාලයක් රවටන්නට නොහැකි විය.

" සිංහල අවුරුද්දට කලින් එයාට එයාගෙ ගෙදර අය එක්ක එන්න බැරිනම් වහාම ඔය සම්බන්දෙ නතර කරන්න ඕනි" මාමා සිය තීරණය දැනුම් දුන්නේ මියුරු අක්කාගේ උපාධි ප්‍රදානෝත්සවයට පසුදින උදෑසන ඇය නැවත සේවය සඳහා පිටව යාමට සූදානම් වන විටය. සිංහල අවුරුද්දට දෙමසකට කිට්ටු කාලයක් ඉතිරිව තිබුණත් මියුරු අක්කා නිවසින් පිටව ගියේ ඒ ගැන වැඩි විශ්වාසයක් නැතුවය.

"ෂාන් ගෙ අප්පච්චි මට කැමතියි" ඉන් සති දෙක තුනකට පසු දිනක දුරකථනයෙන් මා ඇමතූ මියුරු අක්කා ඒ පුවත දැනුම් දුන්නේ උඩ පැන පැන නැටිය හැකි තරම් සතුටකිනි.

අක්කලා දෙදෙනෙකුට පසුව පවුලේ බඩපිස්සා ලෙස ඉපිද තිබූ රොෂාන් අයියාගේ විවාහය ඔහුගේ පොඩි මාමාගේ එකම දියණිය සමඟ සිදුවිය යුතු බව දෙපාර්ශවයේම වැඩිහිටියන්ගේ එකඟතාවයෙන් ඔවුන් කුඩා කලදීම තීරණය වී තිබූ බව ඔහු මියුරු අක්කාට පවසා තිබිණි. ආර්ථික වශයෙන් යම් ස්ථාවරත්වයකට එළඹෙන තුරු ඔහු සිය ප්‍රේම පුරාවෘත මාපියන් ඉදිරියට ගෙන නොයන්නට තීරණය කර තිබුණේ එවන් පසුබිමකය. එහෙත් මාමා සිය අවසන් තීන්දුව දැනුම් දුන් පසු තවදුරටත් ආර්ථික ප්‍රතිලාභ වෙනුවෙන් නිහඬව සිටීම සිය පෙම්වතිය අහිමි කරවිය හැකි බව වටහා ගත් ඔහු මුලින්ම ඒ ගැන දැනුම් දී තිබුණේ පියාටය. විසල් දේපළකට හිමිකම් කියන ඥාති දියණියට වඩා සිය පුතණුවන් විසින්ම තෝරාගත් දැන උගත් දොස්තරවරිය සිය ලේලිය කරගන්නට ඔහු එක හෙලාම කැමතිවීම පිටුපස දීර්ඝ කතන්දරයක් තිබෙන බව මියුරු අක්කා මා සමඟ කියා සිටියාය.

"හේතුව මොකක් වුණත් කමක් නෑ එක්කෙනෙක් හරි කැමති වෙච්ච එක ලොකු දෙයක්නෙ"

"ෂාන් කියන්නෙත් ඒකමයි. අප්පච්චි විතරක් නෙවෙයි එයාගෙ ලොකු අක්කත් කැමතියි. අක්කා මට දැන් කෝල් කරත්. පොඩි අක්කා පස්සෙ කාලෙක හරි කැමති වුණත් අම්මව නම් කවදාවක් කැමති කරගන්න බෑ කියලයි ෂාන් කියන්නෙ. එයාගෙ අම්මට ඕනි කියන්නෙ පවුලෙ දේපළ පිට යන්න නොදී තියාගන්නලු "

"එතකොට කොහොමද අම්මලව ගෙදර එක්ක එන්නෙ"

"ෂාන් ඒකට මොකක් හරි කරයිනෙ"

මියුරු අක්කා පැවසූ පරිදිම රොෂාන් අයියා ඒ සඳහා අපූරු වැඩ පිළිවෙළක් සකසා තිබිණි. එංගලන්තයේ පදිංචියට ගිය පොඩි අක්කාගේ කුඩා දියණිය බලා කියා ගැනීම වෙනුවෙන් අම්මා ඔවුන් සමඟ විදේශ ගත වූ බව පැවසූ රොෂාන් අයියා මාර්තු මාසයේ ඉරිදාවක් ඔහුගේ අප්පච්චීත් ලොකු අක්කා සහ ඇගේ සැමියාත් නිවසට කැඳවාගෙන එන්නට තෝරාගෙන තිබිණ. මාස ගණනාවකට පසු නැන්දා සැහැල්ලුවෙන් හුස්මක් ගන්නට පටන් ගත්තේ ඉන්පසුය. ඒත් ඒ සැහැල්ලු සුසුම විඳිය හැකි වූයේ රොෂාන් අයියාගේ පියා ඇත්ත ඇති සැටියෙන් නැන්දාටත් මාමාටත් පැහැදිලි කරන්නට තීරණය කරන තුරු පමණි.

මවගේ ආශිර්වාදය නොමැති තැනකට සිය එකම දියණිය ආවාහ කර දීමට හිත හදාගත නොහැකි වූ නැන්දා ඉන්පසු කාලය ගත කළේ විස්සෝපයෙනි. මාපිය සෙනෙහස ගැන අංශුමාත්‍රික හෝ හැඟීමක් නොමැතිව කන්‍යාරමයක හැදී වැඩී පසුව තවත් බොහෝ දුක් කම් කටොළු රැසකට මුහුණ දී සිටි නැන්දා ට අනුව මවගේ කැමැත්තට පිටින් සිදුවන ඒ විවාහය බරපතල වරදකි.

"මටත් පුතෙක් ඉද්දි මං කොහොමද දැන දැනම තවත් අම්මා කෙනෙකුට ගින්දරක් දෙන හැටි බලන් ඉන්නෙ" කියමින් විස්සෝප වූ නැන්දා රොෂාන් අයියාගේ අප්පච්චිගේ පැහැදිලි කිරීම් හමුවේ හෝ සිය තීරණය වෙනස් කරන්නට අකමැති විය. එහෙත් විවාහයකට මෙහා තැනකින් සිය පෙම් සබඳතාව කෙළවර කරන්නට අකමැති වූ මියුරු අක්කා අවසානයේ නැන්දාගේ අකමැත්ත නොසලකමින් විවාහ දිවියට ඇතුළු වූයේ ගීත් අයියා උසස් පෙළ විභාගය අවසන් කර සති කිහිපයකට පසුය.

නිතරම හැඬු කඳුළින් පසුවූ නැන්දා සනසවනු වස් ගීත් අයියා නිවසේ රැඳී සිටීම ගැන වැඩිපුරම සතුටු වන්නට ඇත්තේ මමය. මියුරු අක්කා වෛද්‍ය විද්‍යාලයට ඇතුළත් වූ දා සිටම වෛද්‍යවරියක් වීමේ නොබිඳුණ සිහිනයක ජීවත් වූ මා ඒ වනවිට ජීව විද්‍යා අංශයෙන් උසස් පෙළ හදාරන්නට පටන් ගත්තා පමණි. ගීත් අයියාගෙන් අසා දැනගන්නට තරම් අපැහැදිලි තැන් ඒ වනවිට ආවරණය කර තිබූ විෂය නිර්දේෂය තුළ නොතිබිණ. එහෙත් ඔහුව නිවසේ රඳවා ගැනීම නැන්දාගේ බිඳුණ සිත සුවපත් කරවන ඔසුවක් බව දැන සිටි මාමා දිනපතාම මෙන් "නිකන් ගෙදරට වෙලා ඉන්න එකේ නංගිගෙ පාඩම් වැඩ ගැන බලන්න පුතා" කියන්නට අමතක නොකළේය. භෞතික විද්‍යාව හා රසායන විද්‍යාව ඔහු මට මුල සිට උගන්නන්නට පටන් ගත්තේ ඊට ප්‍රතිචාරයක් ලෙසය.

හිත එකතැනක තබාගෙන ඔහුගෙන් විෂය නිර්දේෂය ආවරණය කරගැනීමට තරම් සංවර නොවුණ යොවුන් සිත විටෙක මා සිහින ලෝකයක අතරමං කළේය. නැන්දගේ කුකී කටර් ආධාරයෙන් හැඩ වැඩ දමා කෝම්පිට්ටු සෑදූ කාලයේ මා අසල වුන් හීන්දෑරි කොලු පැටියා පිරිපුන් තරුණයෙකු බවට පත්කළ කාලය ඒ හා සමානවම මගේ සිතුවිලි වෙනස් කර තිබුණද ඔහුගෙන් එවන් වෙනසක් දකින්නට මට නොහැකි විය. අමතර පංති වලදී මුණ ගැහෙන බාලක පාසලේ මිතුරන් අසලදී නොදැනෙණ අපූර්ව හැඟීමක් ගීත් අයියා අසලදී උපදින බව දැන සිටියද ඔහුගෙන් ඉගෙනීම එතරම් අපහසු වෙතැයි මා මුලින් දැන සිටියේ නැත.

"සිහියෙන් නෙවෙයිද අහගෙන ඉන්නෙ" අසිහියෙන් ලබාදෙන පිළිතුරු නිවරදි නොවන විට කෝප ගන්නා ඔහු ඊළඟට කෑ ගසන්නේ මුළු ගෙදරටම ඇහෙන්නටය. කනෙන් ඇදීම්, ටොකු ඇනීම් වලින් අඩුවක් නොවුණ ඔහුගේ ඉගැන්වීම ගෝරනාඩුවකින් කෙළවර නොවූයේ එහෙමත් දවසකය.

ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු.

Thursday, April 23, 2020

විල්තෙර අද්දර 4 - තුන්වෙනි මතක සක්මන



පූර්විකාව මෙතනින්: https://sandamalisakunthala.blogspot.com/2020/04/blog-post.html



විශිෂ්ඨ සම්මාන අටක් සමඟින් සාමාන්‍ය පෙළ විභාගය සමත්වූ ගීත් අයියා ගණිත අංශයෙන් උසස් පෙළ කරන්නට පටන් ගත් පසු නිවසත් සමඟ තිබූ ගණුදෙනුව තවදුරටත් අඩු විය. මසකට වරක් නොවරදීම ගෙදර ඒම පුරුද්දක් කරගෙන සිටි මියුරු අක්කා විභාග වැඩ කටයුතුත් සමඟ කාර්යබහුල බව කියන්නට පටන් ගත්තේද ඒ කාලයේදීමය. ඒ දෙදෙනාගේම හැසිරීම් වලින් රිදවා ගන්නා හිත මාමාගේ වැරැද්දක් පිටින් යවමින් නැන්දා සිය වේදනාව පිට කරද්දී, ළමාවියේ සොඳුරු මතක අතරේ සැරි සරමින් උඩු මහළේ රජයන පාළුව මඟාරින්නට මම උත්සහ කළෙමි. පවුලේ වැය පක්ෂය සීඝ්‍රයෙන් ඉහළ යමින් තිබූ ඒ කාලයේ මාමා ගේ දවසින් වැඩිම කාලයක් වෙන්ව තිබුණේ ව්‍යාපාරික කටයුතු වලටය. ජනප්‍රිය වෙමින් තිබු චූං පාන් සංස්කෘතිය සිය ව්‍යාපාරය බිලිගන්නවාට අකමැති වූ මාමා කල්බදු ක්‍රමයට මිලට ගත් ලොරි රථයක් ඒ සඳහා යෙදවීමෙන් ඔහු පෙරටත් වඩා අවිවේකී විය. රාත්‍රී ආහාරය සඳහා ගෙට ගොඩවන ඔහු ඉන්පසු පොත් පත් පෙරලාගෙන ගණන් හිලව් ලියන්නට පටන් ගන්නේ ගීත් අයියාට බැණ බැණය. මා කෙතරම් පෙරැත්ත කළත් සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයට සූදානම් වෙමින් සිටි මගේ උදව් ප්‍රතික්ෂේප කරනා ඔහු විටෙක නැන්දාගේ සහය ලබා ගත්තද එවන් වූ බොහෝ දිනවල ඒ උදව්ව අවසන් වන්නේ උස්ව නැඟෙන වචන හුවමාරුවකිනි.

සතුටින් සිනහවෙන් පිරී ඉතිරුණු කැදැල්ලෙහි සෙනෙහස තව දුරටත් එලෙසින්ම විඳින්නට ඇති උවමනාව ගීත් අයියාව ගෙදර ගෙන්වා ගැනීමේ සැලැස්මක් ඇඳ පෙන්නුවේය. සතියකට දෙතුන් වරක් නැන්දාට දුරකථන ඇමතුමක් දී අප සියළු දෙනාගේ සුවදුක් විමසීම වාසනාවකට මෙන් ඔහුට අමතකව නොතිබිණ. දුරකථනය අසලම රැඳෙමින් ගත කළ දෙදිනකට පසු ඔහුගේ හඬ රැහැන් දිගේ ඇදී ආ මොහොතෙහි රිසිවරය එසවීමේ භාග්‍ය මා උදා කරගත්තේ එලෙසය. එකොළහ වසරේ පළමු වාර විභාගය ඇරඹීමට දෙසතියක් තිබියදී කිසිවක්ම නොතේරෙණ ගණන් පාඩමක් ගැන මා ගොතාගත් බොරුව ඔහුට ඒත්තු ගැන්වීම තරමක් අපහසු වුවත් පරාජය පිළිගෙන නිහඬ වන්නට මට නොහැකි විය.

"අවුරුදු නිවාඩුවට ආවම මං කියා දෙන්නම්. මේ වතාවට ඒ පාඩම අතෑරලා ප්‍රශ්න තෝරාගන්න ඔයාට පුළුවන්නෙ" කියමින් මා අමාරුවෙන් මවා පෙන්නු ප්‍රශ්නයට සරල විසඳුමක් දුන් ඔහු නැන්දාට කතා නොකරම ඇමතුම විසන්ධි කළේය. ඔහුට මෙන් ඇඳ පුටු මේස වලට කකුලේ හයිය පෙන්නමින් කෝපය පිට කරන්නට හැකියාවක් තිබුණි නම් මා ඒ ගැන දෙවරක් නොසිතන්නට තිබුණ ඉඩකඩ වැඩිය.

සෙනසුරාදාවක් වූ පසුදා උදෑසන මාමා මා ගණිත පංතිය අසලින් බස්සවන විටත් ගීත් අයියා කෙරෙහි වූ අමනාපයේ සුන්බුන් ඉතිරිව තිබිණ. පෞද්ගලික හේතුවක් නිසා එදින පංති නොපැවෙත්වෙන බවට ගේට්ටුවේ අලවා තිබූ දැන්වීම මාමා පිටව යන්නට පෙර ඇස නොගැටෙන්නට තරම් එදා හිත තුළ වූ නොසන්සුන්තාව ප්‍රබල විය. ආපසු හැරී නිවෙස් වලට යාමට වැඩි විකල්පයක් නොවූයෙන් රෝහල ඉදිරිපිට මැදගොඩ පෙදෙසෙහි වූ ගුරුවරියගේ නිවසේ සිට බෝධිය අසල බස් නැවතුම වෙත යෙහෙළියන් තිදෙනාත් සමඟ මා ඇවිද ආවේ අලසවය.

"අද ක්ලාසුත් නැති එකේ කට්ටියම එකතු වෙලා ෆිල්ම් එක බලමුද" උයන්වත්ත ක්‍රීඩාංගණයට එපිටින් වූ නිව් සිනමා ශාලාවේ සරෝජා චිත්‍රපටය විකාශනය වෙමින් තිබෙන බවට වූ දැන්වීම හොඳින් දර්ශනය වූ බෝධිය ඉදිරියේදී යෝජනාව ආවේ තනූජාගෙනි. නිවසේ එකම දියණිය වීම හේතුවෙන් මව්පියන්ගේ දහසක් නීතී රීති මැද හැදී වැඩුණ ඇය නිදහසක් ලද සැණින් ඉන් උපරිම ඵල නෙලාගන්නට කවදත් දක්ෂය. කමිල් පෙදෙසේ බෝඩිමක නතරව උන් ඉෂාරාත් තිලිණිත් ඒ යෝජනාවට එක පයින් කැමති වෙද්දී තනිව බසයක නැඟ නිවසට යාමේ උවමනාවක් මටද නොදැනිණ. ඊටත් වඩා ගීත් අයියාගේ නොසලකා හැරීම හමුවේ බිඳුණ සිත සුවපත් කරගැනීමේ ක්‍රමයක අවශ්‍යතාව මා ඊට එකඟ කරවන්නට ඇත.

පංතිය ඇරී දහවල නිවසට යාමට උවමනා බස් ගාස්තුවට අමතරව කඩචෝරු කෑම සඳහා ප්‍රමාණවත් මුදලක් මා අත තබා යාමේ සිරිත එදිනද මාමාට අමතකව නොතිබුණේ අවාසනාවටය. බස් ගාස්තුව පමණක් ළඟ තබාගෙන සිව් දෙනාම සන්තකයේ වූ මුදල් එකතු කරගත් විට ටිකට් පත් මිළදී ගැනීමේ ගැටළුවක් උද්ගත නොවූයෙන් දහය හමාර වනවිට අප සිටියේ සිනමා ශාලාවේ ඉදිරිපෙළ අසුන් හතරකය. දොළහයි හතළිහට පමණ සිනමා ශාලාවෙන් පිටතට එනවිට විත්‍රපටය නැරඹීමටත් වඩා සතුටක් මම හිත යටින් විඳිමින් සිටියෙමි. වෙනදාට පන්ති ඇරී එන වෙලාවටම මෙන් මා ගේට්ටුවෙන් ඇතුළු වෙද්දීම පිටුපසින් ආ ත්‍රිරෝද රථයක් මා පසුකර ගොස් පෝටිකෝව යට නතර කළේය. මිදුලේ නතරව බලා සිටි මා නුදුටු පරිදි ඉන් බැසගත් ගීත් අයියා ගෙට ගොඩවූයේ කේන්තියෙනි. හදිස්සියේම ඔහු නිවසට පැමිණීමටත් වඩා එන අතරමඟදී ආවේශ වූ යක්ෂයා ගැන කල්පනා කරමින් මා දොරකඩින් ඇතුළු වද්දීම ඔහු උළුවස්ස දෙපසින් දෑත් තබා මගේ ගමන අවහිර කළේය.

"මොකද මේ" නුරුස්නා හඬින් එසේ කියමින් ඔහුගේ අත යටින් රිංගා ගෙට යන්නට මට උවමනා වූයේ ඒ වනවිටත් හිතට වද දෙමින් තිබූ වරදකාරී හැඟීමට බියෙනි.

"කොහෙද ගියෙ කියනවා"

"ක්ලාස්"

"මට ඇත්ත කියනවා" කියා උරුක් කරගත් දබරැඟිල්ල මා දෙසට යොමුකළ ඔහු දත්මිටි කමින් මා දෙස බලා සිටි ඒ මොහොතේ ඇත්ත කියන්නට දිව නමාගන්නට නොහැකි වීම ගැන පසුතැවිල්ල අදටද මගේ හිතට වද දෙන අවස්ථා නැතුවා නොවේ.

"ඇත්ත තමයි"

"මං මේ බොහොම හොඳින් අහන්නෙ. තමුසෙ මට ඇත්ත කියනවද නැද්ද" අසමින් රිදෙන තරම් තදින් උරහිසින් ඇල්ලූ ඔහු මා බිත්තියට තද කළේය. නැන්දාට ඒ හඬ ඇසෙන්නට ඇත්තේ එවිටය.

"මොකද පුතේ මේ" කියාගෙන සාලයට කර පෙවූ නැන්දා අප අසලට එනවිට ගීත් අයියාගේ ග්‍රහණය ලිහිල් විය. ඒ අවසරයෙන් ගෙතුළට පැන ගන්නට ගිය මගේ කනක් ඊළඟට ඔහුගේ අතැඟිලි වලට නවාතැන් සැපයීය.'

"මොකද පුතා ඔය කෙල්ලගෙ කන ගලවන්න හදන්නෙ. ආයෙත් පොඩි කාලෙ වගේ දෙන්නත් එක්ක රණ්ඩු අල්ලන්න තියාගත්තද"

නැන්දාගේ වදන් නෑහුන ගාණට මගේ කන අසලටම පහත් වූ ඔහු "කන පලාගන්නැතුව ඇත්ත කියනවා" කියමින් මා නිදහස් කළේය.

"ඇත්ත තමයි කිව්වෙ" කන අතගාමින්ම නැන්දාට තුරුළු වූ පසු තව දුරටත් ඔහුට බිය වීමේ අවශ්‍යතාවයක් නොවූයෙන් මගේ හඬෙහි පෙර තිබූ චංචල බව නොතිබෙන්නට ඇත. මවගේ බැල්ම ඉදිරියේ අපහසුවෙන් සන්සුන් කරගත් යක්ෂයා යළි අවදි වන්නට ඇත්තේ එහෙයිනි.

"අම්මවත් අහන්නකො දූ පොඩ්ඩගෙන් කොහෙද මෙච්චර වෙලා ගියෙ කියලා"

මාරුවෙන් මාරුවට ගීත් අයියාත් මාත් දෙස වට කීපයක් දෑස් ගෙන ගිය නැන්දා "ඇයි පුතේ මං ඔයාට කිව්වෙ නංගි තාත්තත් එක්ක ක්ලාස් ගියා කියලා. ඔයා තේ එකක් බොන්නවත් ඉන්නැතුව ආව ගමන් ටවුමට ගියාම මං හිතුවෙ ඔයා නංගි එක්ක එන්න ගියා කියලා" එලොව පොල් එක දෙක පෙනෙන්නට පටන් ගනිද්දීම ගීත් අයියා දෙසට හැරවුණ දෑසෙහි වූ ආයාචනය ඔහුට මඟ හැරෙන්නට හැටියක් නැත. ඒත් දිගින් දිගටම බොරු කීමෙන් අවුස්සා ගත් යක්ෂයා ඉහ මුදුනේ සිට දත නියවමින් සිටි ඒ මොහොතේ ඉස්සරම ඉස්සර මෙන් බොරු කියා මා බේරා ගැනීමේ කලාව ඔහුට අමතක වන්නට ඇත.

"තාත්තා පංතියට දාලා ආවට අද පංති තිබිලා නෑ"

"එතකොට මෙච්චර වෙලා" හිස මත වූ සුරත පහතට නොගෙනම නැන්දා මුහුණට එබෙන විටත් කළ හපන්කමේ ආදීනව මම විඳිමින් සිටියෙමි.

"ෆිල්ම් එකක් බලලා" ගීත් අයියාගේ මුවින් “ෆි”යන්න කියවෙද්දීම පියවුණ දෑසට නැන්දාගේ දෙනෙතෙහි වූ කෝපයත් වේදනාවත් මඟ හැරුණි. එහෙත් ඒ වනවිටත් කඳුළින් තෙත් වෙමින් තිබූ කම්මුලෙහි රැඳි සුරත එහි තීව්‍රරතාවය මොනවට පසක් කළේය. "අම්මා" කියමින් ගීත් අයියා අප අසලට එද්දීම උඩු මහළට දුව ආ මා දොර වසද්දී "ගහේ කටු උල් කරන්න ඕන්නෑ කියනවනෙ" කියමින් නැන්දා මට බැණ වදින හඬ ඇසුණේ යන්තමටය.

කන්‍යාරාමයක දැඩි විනය නීති රීති මැද්දේ ක්‍රමානුකූලව හැඩ ගැස්සවූ දිවියකට හිමිකම් කියූ නැන්දාගේ කාරුණික හදවත යට නිදා සිටින සර්පයා අවදි වන්නේ එහෙමත් වෙලාවකය. සිය දියණියට තරමටම අක්කාටත් මටත් ආදරය සෙනෙහස තිලිණ කළ ඇ‍ය අක්කා සිය යොවුන් විය නොගැලපෙන ප්‍රේමයක පටලා ගැනීම වෙනුවෙන් දුක් ඉසිලූ හැටි දස හැවිරිදි දැරියක්ව සිටි අවධියේදී පවා මට මඟ නොහැරුණි. මාත් සමඟ නොදන්වා නිවසට යාම වෙනුවෙන් ඔවුන් අක්කාට දුන් දඬුවම සැර වැඩි බවත්, වැඩිහිටියන් ලෙස යොවුන් දියණියකගේ කෝණයෙන් ඒ දෙස බලන්නට බැරිවීම ඇගේ දිවිය විනාශ මුඛයට තල්ලු කරන්නට හේතු වූ බවත් පවසමින් විස්සෝප වූ ඇය මා කළ ක්‍රියාව අනුමත නොකිරීම සාධාරණය. ගීත් අයියාගේ නසරානි වැඩ වලට උල්පන්දම් දීම වෙනුවෙන් කුඩා කල ඉදහිට ඇගේ ටොකු සංග්‍රහයෙන් දෙක තුනක් විඳ ඇතත් ඇය ඊට පෙර එකම අවස්ථාවක හෝ මට අත ඔසවා නොතිබිණ. මුල් වරට ඇගෙන් ලද අතුල් පහරටත් වඩා ඒ අවස්ථාවේ ගත් මෝඩ තීරණය ගැන පසුතැවිල්ල විසින් ජනිත කළ වේදනාව ප්‍රබල විය.

ඊටත් වඩා මට දරාගත නොහැකි වූයේ තමා සියල්ල දන්නා බව මගෙන් වසන් කළ ගීත් අයියා නැන්දාට කේලාම් කීමය. නොනවත්වාම පල්ලම් බසින කඳුළු කැට කොට්ටයට බාර කරමින් ගෙවී ගිය විනාඩි හත අටකට පසු වරකට පඩි දෙක බැගින් නඟිමින් ගීත් අයියා උඩු මහළට දුව එන හඬ ඇසිණ. අපේ කාමරයේ දොර අසල නතර වූ පා හඬ මගේ කෝපය අවුස්සන්නක් විය. දෙවරක් දොරට තට්ටු කර "පොඩී පොඩී" කියමින් හඬ නැඟූ ඔහු වේගයෙන් දොර අගුල කරකැවීය. තවත් වරක් "පොඩී පොඩී" කියමින් දොරට තඩි බෑ ඔහු ආ වේගෙයෙන්ම පහත මාලයට බැස යද්දී අත්විඳි කුරිරු සතුට සිනමා ශාලාවෙන් පිටතට එන මොහොතේ විඳි සතුට නිල්වලා ගඟෙහි පාවෙන පොල් කෙන්දක් වග තහවුරු කළේය.

දිවා ආහාරය වෙනුවෙන් නිවසට පැමිණීමේ පුරුද්දක් නැති මාමා යළි එන්නේ රාත්‍රියටය. ඒ වනවිටත් නැන්දාගේ කෝපය පහව නොගියහොත් උද්ගත වන තත්වයට මුහුණ දෙන හැටියක් කල්පනා කරමින් සිටි මට නින්ද යන්නට ඇත. කම්මුල මත එහෙ මෙහෙ වන උණුසුම දෑස් හරින්නට බල කළද හැඬීමෙන් සහ අවේලාවේ නිදාගැනීමෙන් තඩිස්සි වූ දෑසට කාමරය තුළ වූ විදුලි ආලෝකය දරාගැනීම අපහසු විය. අත්ලින් මගේ දෑස් ආවරණ කළ ගීත් අයියා "දැන් ඔක්කොම හරි. නැඟිටලා ගිහින් වොෂ් එකක් දාගෙන එන්නකො කෑම කන්න. දැන් තාත්තත් එනවා ඇති" කියද්දීම දහවල පෙනී නොපෙනී ගිය තරු එක දෙක සිවිලිමෙන් මතු වෙන්නට විය. එක්වරම අනෙක්පස හැරී කොට්ටය බදාගත් මගේ හිස මතට ඇදී ආ ගීත් අයියාගේ සුරත පසෙකට තල්ලු කළ මම ඇඳ අයිනට වුණෙමි. ඔහු කාමරයට පැමිණියේ කෙසේදැයි සිතන්නට මට සිහිපත් වූයේ මගේ හැසිරීම අභියස වචන නාස්ති කරගන්නට අකමැති වූ ඔහු නිහඬවම දොර අගුල විවෘත කර කාමරයෙන් පිටතට ගිය පසුය.

දහවල සිදුවීමත්, තවත් සුළු මොහොතකින් මාමා නිවසට පැමිණි පසු උද්ගත වීමට නියමිත තත්වයත් අලුතින් කඳුළු උපද්දවමින් සිටියදී නැන්දාගේ සුරතේ උණුසුම මා සොයා විත් තිබිණ.

"නැඟිටලා වොෂ් දාං අපි යමු පහළට. උදේ කෑවට පස්සෙ තේ එකක්වත් බීලා නැතුව ඔහොම ඉදලා දැන් කලන්තයක්වත් හැදෙනවා" කියමින් ඈ මගේ හිස පිරිමැද්දේ දහවල සිදුවූ කිසිවක් මතකයේ නැති අයුරිනි. හඬමින්ම ඇගේ උකුල මත හිස සතපවන්නට ඒ වදන් වල වූ සුපුරුදු සෙනෙහස ප්‍රමාණවත් විය.

"නැන්දට ඒ වෙලාවෙ චුට්ටක් තරහා ගියාට නැන්දා ඔයත් එක්ක තරහා වෙන්න්නෑනෙ පුතේ. කෝ නැඟිටින්නකො ඉතින් දැන්. දන්නවනෙ මාමා ආවොත් වෙන වැඩේ" කියමින් ඈ මගේ හිස උකුලෙන් මෑත් කරන්නට උත්සහ කළද බඳ වටා දෑතම යවමින් තව තවත් ඇගේ උණුසුම සොයාගිය මට අවසානයේදී හිස ඔසවන්නට සිදු වූයේ දොර ළඟින් උස්ව නැගි මාමාගේ හඬටය.

"මොකද මෙතන වෙන්නෙ කියනවද"

නැන්දාගේ උකුලෙන් මෑත් කරගත් හිස කෙලින් කර ඇඳ වියලට හේත්තු වෙද්දී දොරකඩට වී අප දෙස බලාසිටි ගීත් අයියා අපිට නෑසෙන තරම් සිහින් හඬකින් මාමාට කරුණු පැහැදිලි කරමින් සිටියේය.

"මං මාමව ශේප් කරගන්නකල් දුවලා ගිහින් ඇඟ හෝදන් එන්නකො" කියා කඳුළු වලටම ඇලී කම්මුලෙහි දැවටුණ කෙහෙ රැල්ලක් පසුපසට කර නැන්දා ඇඳෙන් නැගිටිද්දීම මාමාගේ සුරත "චටාස්" ගා ගීත් අයියාගේ කම්මුල මත නැවතිණි. දෝතින්ම දෑස් වසාගත් මට නැන්දාත් මාමාත් වේගයෙන් පඩිපෙළ බැස යන හඬත් "දඩෝං" ගා ගීත් අයියාගේ කාමරයේ දොර වැසුණ හඬත් ඇසෙන තුරුම දෙපා සොලවාගත නොහැකි විය. පහත මාලයෙන් ඇසෙන නැන්දාගේ ඉකිබිඳුම් හඬ දෙපා සොලවන්නට ශක්තියක් වුවද මාමාට මුහුණ දීමේ අපහසුව මා කාමරයටම කොටු කළේය. වරක් නොව දෙතුන් වරක් සිතා බලා හෝ ප්‍රතික්ෂේප කරන්නට තිබූ තනූජාගේ යෝජනාවට වැඩිදුර නොහිතා එකඟ වීමටත් වඩා ගීත් අයියාට ඇත්ත නොකීමේ වේදනාව නැවතත් කඳුළු උල්පත් පාදන්නට පටන්ගෙන තිබිණ. සති ගණනාවකට පසු ගීත් අයියා රැගෙන ආ සතුට දවසම වෙහෙසව ගෙට ගොඩ වූ මාමාත් සමඟ බෙදාගත හැකිව තිබූ සොඳුරු රාත්‍රිය කඳුළින් දියකර හරින්නට සිදුවීම අදටත් මගේ හිත රිදවන මතකයන් අතර මුලටම එන්නේ තවමත් ඒ පසුතැවිල්ල මා හැරයන්නට අකමැති නිසා වන්නට ඇත.

මතු සම්බන්ධයි!

Wednesday, April 22, 2020

විල්තෙර අද්දර 3 - දෙවෙනි මතක සක්මන




පූර්විකාව මෙතනින්: https://sandamalisakunthala.blogspot.com/2020/04/blog-post.html



කුරුළු පිහාට්ටකටත් වඩා සුසිනිඳු චූටි මල්ලියාගේ සිඟිති දෙපා කම්මුල් වල අතුල්ලාගෙන එදා මාමා සමඟ නිවසින් පිටව ආවත් සති ගණනාවක්ම ඉක්ම යනතුරු ඒ චණ්ඩි මූණ හිතින් අමතක කිරීමට මට නොහැකි විය. ඒත් ඒ බව නැන්දාට පවසා ගමට යන අවස්ථාව උදා කරගන්නට තරම් එඩිතර හිතක් එදා මට නොතිබීම ගැන පසුතැවිල්ල හිත කොනිති ගැසුවේ පසු කාලයකය. අක්කා උසස් පෙළ විභාගයට ඉදිරිපත් වීමේ වරම් අහිමි කරගනිමින් හොර රහසින්ම විවාහ දිවියකට ඇතුළු වූ බව දැනගන්නට මියුරු අක්කාගේ විභාග ප්‍රතිඵල එන තුරුම මට නොහැකි වූයේ එනිසාය. ඕනෑවටත් වඩා හිතුවක්කාර වෙමින් අක්කා ඇගේ ඉරණම වෙනස් කරගැනීම ගැන විටෙක විස්සෝප වූ නැන්දා තව විටෙක ඒ ගැන කියමින් අම්මාට දෙස් දෙවොල් තැබුවද අද මට සිතෙන්නේ අප කාගේත් ඉරණම මේ මේ ලෙසින් විසඳෙන්නට පෙර කළ කුසල් අකුසලයන් දායක වන්නට ඇති බවය.

මියුරු අක්කා රාගම වෛද්‍ය පීඨයේ වෛද්‍ය ශිෂ්‍යාවක් වනවිට මා සිටියේ හතේ පංතියේය. ඒ වනවිට නවවන ශ්‍රේණියේ ඉගෙනගත් ගීත් අයියා කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයේ නේවාසික සිසුවෙකු වී සිටීම ගැන නැන්දාත් මාමාත් පමණක් නොව ගීත් අයියා හා මියුරු අක්කාත් දැරූ අදහස් එකිනෙකට පටහැනි විය. ගීත් අයියාට අනුව නම් හූවක දුරින් පිහිටි මාතර රාහුලය පසුකර ඒ දුර යන්නට ඔහුට සිදුවූයේ දිස්ත්‍රික් ප්‍රථමයා ලෙස ශිෂ්‍යත්ව විභාගය සමත්වීමේ වරදට දඬුවමක් ලෙසය. ව්‍යාපාරික කටයුතු වලින් යම් ස්ථාවරත්වයකට පැමිණ සිටි පාලිත මාමා ට මධුවිතෙන් සප්පායම් වූ විටෙක නගරයේ ලොකු ලොකු කඩ සාප්පු හිමියන් සමඟ දරුවන්ගේ පුරාජේරු දොඩවන්නට ඇති උවමනාව ගීත් අයියා නිවසින් දුරස් කළ බව මියුරු අක්කා මන්තරයක් මෙන් කියවමින් සිටියේ ගීත් අයියාගේ පාසල මාරුකළ අළුතය.

ඒ කාලයේ සති තුන හතරකට සැරයක් සිකුරාදා රාත්‍රියේ නිවසට කැදවාගෙන එන ඔහු අඩි හප්පා කෑ කෝ ගසමින් යළිත් නේවාසිකාගාරයට යා නොහැකි බව කියමින් හර්තාල් කරන්නට පටන් ගන්නේ ඉරිදා උදෑසනටය. නැන්දාගේ කඳුළු මැදින්ම මාමා ලවා කන අතගාවා ගත් පසුව නිහඬවම සිය සූට්කේසය එක් අතකින් ගෙන තරප්පු පෙළ බසින ගීත් අයියා මාමාට පෙර නිවසින් එළියට බසින්නේ අපිට සමුදීමක් නැතුවය. එවිට ගීත් අයියා පසුපස දිව යන නැන්දා ඔහුව වැළඳගෙන හිස සිප සැනසිලි බස් තෙපලද්දී මියුරු අක්කාත් මමත් ඒ දෙපසින් සිටගන්නේ පෙර කතිකා කරගත් නාට්‍යක් රඟ දක්වන්නට මෙනි. අම්මගෙ සෙනෙහස ළඟින් හිත දවන කෝපයත් වේදනාවත් රඳවන්නට ඇති තරම් කල් ලබාදෙන මාමා ගීත් අයියාගේ සූට් කේසය වමතින් ගෙන දකුණතින් ඔහුව ඔසවාගෙන නැන්දගේ කොපුලක් සිපගන්නට ඉඩ හැර ඉන්පසුව ඔහුව බිමින් තබා ගරාජය දෙසට ඇවිද යන්නේ "තාත්තා රෑ වෙන්න කලින් ආපහු එන්නත් ඕනි" කියාගෙනය.

මියුරු අක්කා මාමාට බැණ වැදීම අරඹන්නේ ඔහුගේ මෝටර් රථය ගේට්ටුව අද්දරින් නොපෙනී යද්දීමය. සැතපුම් දස දහස් ගණනක් ඈතින් ඇති ග්‍රහ තාරකා වලට අපේ ජීවිත පාලනය කිරීමේ බලය ඇති බව ඕනෑවටත් වඩා විශ්වාස කරනා නැන්දාට අනුව ගීත් අයියා නිවසින් ඈත් කර තබන්නට ඔවුන්ට උපදෙස් ලැබී ඇත්තේ නක්ෂස්ත්‍රකරුවෙකුගෙනි. ඔහුගේ හත්මුතු පරම්පරාවටම දොස් කියන්නට පසුබට නොවූ මියුරු අක්කා "අපරාදෙ මල්ලි ශිෂ්‍යත්වෙ පාස් වුණේ" කියන්නේ මට පමණක් ඇසෙන්නටය.

"අපිට මල්ලිව ආපහු රාහුලේට දාන්න බැරිද තාත්තෙ" හඬා වැලපී මාමාගෙන් ගුටි කා නේවාසිකාගාරයට යන මලණුවන් ගැන සොවින් පසුවූ එදවස මාසෙකට වරක්වත් මියුරු අක්කා අසන්නට පුරුදුව සිටි පැනයට මාමාගෙන් පිළිතුරු ලැබී ඇත්තේ එකම එක් වරකි.

"ගෙදර ඉදලා ඉස්කෝලෙ යන්ඩ ගියාම කොල්ලො නරක් වෙනවා. දැන් ඔය හොස්ටල් හිටිය මාස තුන හතරට බලන්නකො මල්ලි වෙනස් වෙලා තියෙන තරමක්. අම්මගෙ තුරුල්ලෙ ඉදන් ඉස්කෝලෙ ගිහින් අන්තිමට යට ඇඳුමක්වත් හෝදාගන්න පුරුද්දක් නැතුව ගියොත් කවදාහරි දවසක මගෙ කොල්ලටත් වෙන්නෙ මට වගේ උදේ ඉදන් රෑ වෙනකල් ගෑණිගෙන් බැණුම් අහන්න. මොන තාත්තද පුතේ කැමති තමන්ගෙ දරුවොත් තමන් විඳපු දුක් විදිනවා බලන්න" හිනාව හිරකරගෙන අන්තිම ටික කියූ මාමා කෑම මේසයේ පුටුව පස්සට කර නැඟිට ගියේ නැන්දාගේ නෙතඟ රැඳි කෝපය ගණන් නොගෙනය.

"අපොයි ඔව්. හැදිලා තියෙන පිළිවෙලට කොහු පාර නොකා බැණුම් අහලා ඉන්න එක ගැන හරිනම් සතුටු වෙන්නෝනි. ඔය පේන්නැද්ද මේසෙන් නැඟිටලා යද්දි පුටුව ඇතුළට දාන්ඩ තාමවත් පුරුද්දක් නෑ, සපත්තු දෙක ගැලව්වම ඒ දෙක දෙතැනක, මේස් හොයන්න බල්ලො දාන්ඩ ඕනි" කියමින් නැන්දා වැරදි ලැයිස්තුව පෙළ ගස්සවද්දී මියුරු අක්කාත් මමත් හිටියේ හිනාව හිරකරගෙනය.

කෙසේ හෝ අවසානයේදී මියුරු අක්කා විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුළු වූ පසු නැන්දාත් මාමාත් සමඟ නිවසේ තනිවන්නට සිදුවූයේ මටය. සිය විනෝදාංශය මුදල් ඉපයීම වෙනුවෙන් යෙදවූ නැන්දා දවසින් වැඩි කාලයක් ගත කළේ මුළුතැන්ගෙට යාබදව වෙනම ඉදිකර තිබූ ඇගේ කේක් කාමරය තුළය. අප එය කේක් කාමරය ලෙසින් හඳුන්වන්නට පුරුදුව සිටියත් කේක් වලටත් වඩා නැන්දා අතින් පිළියල වූයේ කුකීස් හා මෆින් වර්ගය. රාහුල සුජාතා විදුහල් සීමාව ආසන්නයේ මාමා විසින් පවත්වාගෙන ගිය “මියුරු බේක් හවුස්” හි වෙනම කොටසක් නැන්දාගේ කේක් හා කුකීස් වෙනුවෙන් වෙන්ව තිබුණි. විනිවිද පෙනෙන පොලිතීන් බෑග් වල අසුරා රසය අනුව වෙන්කළ හැකි වන ලෙස පාට පාට බේබි රිබන් වලින් බෝ එකක් සිටින සේ කට ගැට ගැසූ “මියුරු කුකීස්” වෙත වූ ආකර්ෂණය කිසිදා අඩු නොවීය. මියුරු බේක් හවුස් දවසින් දවස මාතර පුරවරය පුරා ප්‍රචලිත වූයේ නැන්දා අලුත් අලුත් වට්ටෝරු අත්හදා බලමින් හඳුන්වා දෙන කුකීස් හා මෆින් වර්ග නිසාය. එහෙත් ඇහැට ගෝචර වන සත්‍යට වඩා නොපෙනෙන බලවේග කෙරෙහි විශ්වාසය තැබූ නැන්දාත් මාමාත් එක ලෙස විශ්වාස කළේ නව වසරේ මුල්ම දිනයේත්, සෑම සිංහල අළුත් අවුරුදු නැකතකදීත් මාමා හා මුලින්ම ගණුදෙනු කරන මගේ වාසනාව සිය ව්‍යාපාරය දියුණුවෙන් දියුණුවට පත් කරන බවය. අප වයසින් කුඩා දරුවන් කාලයේදී ගීත් අයියාටත් වඩා මියුරු අක්කා මාමා මට විශේෂ සැලකිල්ලක් දක්වන බව කියමින් ඉදහිටක රණ්ඩු සරුවල් කළේ එවන් සුවිශේෂි අවස්ථා වලය.

නිසි තැන නිසි උපකරණය තබමින් කාලයත් අවකාශයත් එකසේ කලමනාකරණය කරගත් නැන්දා ඇගේ කේක් කාමරය අපට තහනම් කලාපයක් කර තිබුණේ ඉන් වසර ගණනාවකට පෙරය. ඒ ඇගේ හොඳම කුකී කටර් කිහිපයක් සමඟ තවත් සුකුරුත්තම් උපකරණ බොහොමයක් අපේ සෙල්ලම් ගෙදරින් සොයාගන්නට ලැබීමත් සමඟය. මියුරු අක්කා විශ්වවිද්‍යාලයට යාමෙන් හිස්වූ උඩුමහළ අරක්ගත් පාළුව මට යළිත් කේක් කාමරයේ දොර විවර කර දුන්නේය. මංගල හා උපන්දින කේක් වෙනුවෙන් නැන්දාට ලැබෙන ඇණවුම් විටින් විට ඇය කාර්යබහුල කරවූ එදවස ඇගේ පසුපස දැවටෙමින් මා ඉගෙනගත් කේක් කලාව මතුයම් දවසක මගේ ඉරණම තීරණය කරන වග අප කිසිවෙකුත් දැන සිටියේ නැත.

"පොඩි දුවට දැන් තනියම කේක් එකක් හදලා අයිසින් කරගන්න පුළුවන්" ගීත් අයියාගේ දාසයවෙනි උපන්දිනය වෙනුවෙන් නැන්දාගේ උදව්වකින් තොරව මා විසින් පරිගණකයක හැඩයට සකසා අයිසින් කළ කේක් එක වෙනුවෙන් ඒ සම්මානය ලැබෙන විට මා දහසෙ පංතියට සමත් වූවා පමණි. සාමාන්‍ය පෙළ විභාගය ලියා අවසන් වූ දිනටම යෙදුණ උපන්දිනය අප සමඟ සැමරීමට එදා ගීත් අයියා මියුරු අක්කාත් කැටුව ගෙදර එන විට රාත්‍රී නවයත් පසුවී තිබිණ.

"යකෙක් කන්ඩ බඩගිනියි" කියාගෙන ගෙට ගොඩවූ ඔහු ලවා කේක් කැප්පවීම හිත් රිදවීම් වැලක ආරම්භය බව දැන සිටි නැන්දා ඉක්මනින් කෑම මේසය පිළියල කළේ "අපි කාලා ඉවර වෙලාම අයියව සර්ප්‍රයිස් කරමු" කියා මගෙ සිත සනසවන්නට උත්සහ කරමිනි. පුංචිම කාලයේ උපන්දින කේක් ගෙඩිය මේ මේ ලෙසින් තිබිය යුතුයැයි දස පනත් පැනවූ ගීත් අයියාම වයසින් වැඩෙත්ම ඒවා ප්‍රතික්ෂේප කරන තත්වයට පත්වෙමින් සිටි ඒ කාලයේ ඔහුව කෝප කරවීමේ උවමනාවක් මටද නොතිබිණ.

"දවස් ගාණකට පස්සෙ බඩ පිරුණා කියලා දැනුනෙත් අද" බඩ අතගාමින් ඔහු කෑම මේසයෙන් නැඟිටිද්දීම නැන්දා මට නෙතඟින් ඉඟි කළාය. පිඟාන කුස්සියේ සින්ක් එකට අත්හැර අත පමණක් සෝදාගෙන කේක් එක ඔසවාගෙන මා සාලයට යනවිටත් එතන අඩුවකට සිටියේ නැන්දා පමණි.

"වාව්" කෝපය හැරෙන්නට වෙනත් කිසිඳු හැඟීමක් පිටතට නොපෙන්වන ගීත් අයියාගේ දෙනෙතෙහි වූ කාන්තිය මුවින් පිට පැන්නේ ඊට වඩා දස දහස් ගණනක තීව්‍රරතාවයකින් මගේ වත එළිය කරමිනි. අත් පිස්නාවක් සහ වතුර වීදුරු හතරක් තැබූ බන්දේසියක් ඔසවාගෙන ආ නැන්දා එය ස්ටූලය පසෙකින් තබා කේක් ගෙඩිය අසලම වූ මේස පිහිය ගීත් අයියා අතට දුන්නාය. ඉටි පන්දම් දැල්වීම ඔහු කෝප කරවිය හැකි නිසා මා ඒ කිසිවක් සූදානම් කර තිබුණේ නැත.

"කොහොමද පුතා කේක් එක" කේක් කා සුබ පැතුම් හුවමාරු වී අවසන් වු පසු නැන්දා මා ළඟින් වාඩි වූයේ ඉදිරිපස අසුනේ වූ ගීත් අයියා දෙස බලාගෙනය.

"එක්සලන්ට්" එහා පැත්තේ සිටි මියුරු අක්කා ලෝබ නැතුවම ඇගේ අදහස් තනි වචනයකට කැටි කළද නැන්දා සිටියේ ඒ වනවිට උවමනා දේකදී හැර වැඩි කතා බහකට යොමු නොවන ගීත් අයියාගේ මුව සෙලවෙන තුරු නොඉවසිල්ලෙනි. හීන් උසැති සිරුරකට හිමිකම් කී ගීත් අයියාගේ ගණකමැති ඇහි බැම මඳක් සෙලවුණද දෙතොල් මෑත් වන බවක් පෙනෙන්නට නොතිබිණ. කාලෙත් සමඟ නේවාසික දිවියට අනුගත වෙමින් නිවසින් ඈත් වන්නට මාන බලමින් සිටි ගීත් අයියාගේ ඒ බකුසු වෙසට ප්‍රිය නොකළ මාමා පුටුවෙන් නැගිටිද්දීම ගීත් අයියාත් හුන් තැනින් නැඟිට විත් නැන්දාත් මාත් හිඳ සිටි පුටුවේ ඇන්ද මතින් වාඩි වූයේ නැන්දාගේ කරවටා අත යවා ඇයව වැළඳ ගනිමිනි.

ගෙතුළට පා ඔසවමින් සිටි මාමා එතනම නතර විය. මියුරු අක්කා හනිකට ගීත් අයියා සිටි පුටුවට මාරු වූයේ රාජකීය විද්‍යාලයට බාරදෙන විට සිටි අම්මාගේ උණුසුම අද්දර නොදරුවෙකු වූ මලණුවන් නැවත එලෙසින් දැකගන්නා අටියෙන් විය යුතුය.

"හැබැයි මං මේ කියන එක අහලා අම්මා දුක හිතන්න බෑ" සිනහවකින් පිළිතුරු තහවුරු කරන නැන්දා දෙස මොහොතක් බලා සිටි ගීත් අයියා "ඒ කේක් එක වෙනදා රහ නෙවෙයි" කියද්දී සීතල වෙන්නට පටන් ගත් අත්ල මොහොතකින් නැන්දාගේ උණුසුම් අත්ලට ගුලි විය. නැඟිට යාමට හැකියාවක් නොමැති බව දන්නා හදවත සුපුරුදු රිද්මය අභිබවමින් ස්පන්ධනය වන්නට පටන් ගත්තේ ඒත් සමඟය. සියළු රහස් දන්නේ ඇයත් මමත් පමණක්ම බව කියන්නට මෙන් නැන්දාගේ ඇතැඟිලි වල ග්‍රහණය මා නොසන්සුන් වන වේගයට අනුරූපීව දැඩි විය.

"ඒක වෙනදා රහ නොවුණට මං ඒ රහට ආසයි අම්මා. ආයෙ මට කේක් හදනකොට එහෙම හදලා ඕනි" ඉහළට ගත් හුස්ම එහෙමම සිරවිය. ඇහිපිය පවා සොලවාගත නොහැකි තරමට හිර වු රුධිර සැපයුම යථා තත්වයට පත් වූයේ මහ හඬින් පිටවූ නැන්දාගේ සිනාවටය.

"අම්මා හිතන්නෙ මං අම්මව රවට්ටනවා කියලද. ඕන්නං ඔලුවෙ අත ගහලා දිවුරලා කියන්නම් මං අම්මට දුක හිතෙයි කියලා නෙවෙයි එහෙම කිව්වෙ. ඇත්තටම මං ඒ රසට ආසා නිසා. රහ විතරක් නෙවෙයි ඒක වෙනදා අම්මා හදන කේක් එක තරම් සොෆ්ට් නෑ. ඒත් එහෙම රහයි අම්මා. ඇත්තම්යි. අනික ඒක ඩෙකරේට් කරපු විදිහත් අක්කා කියන්නා වගේ එක්සලන්ට්. තැන්ක් යූ අම්මා" කියූ ඔහු නැන්දාගේ කොපුලක් සිප ගත්තේ පෙර සිටි දඟකාර පුතණුවන් යළි ඉපදුනු බව පෙන්වන්නට මෙනි.

"ඔයාලටත් එහෙම වෙනසක් දැනුණද. මටනම් නෑ" නැන්දා මුසාවක් ඇද බාමින් මාමාත් මියුරු අක්කාත් දෙස බලද්දී මාමාට සත්‍ය වැටහෙන්නට ඇත.

"කටට ගද්දිම මටනම් තේරුණා ඒක හැදුවෙ ඔයා නෙවෙයි කියලා. හැබැයි අපේ කොල්ලට කවදාහරි අම්මගෙ කේක් වලට වඩා නංගිගෙ කේක් රහ වෙයි කියලා මං හිතුවෙ නෑ" කියූ මාමා හිනැහෙමින් ගෙතුළට යද්දී පුටු ඇන්දට වැරෙන් පහරක් ගැසූ ගීත් අයියා එළියට ගියේ කන් දෙක රතු කරගෙනය.

මතු සම්බන්ධයි!

Tuesday, April 21, 2020

විල්තෙර අද්දර 2 - පළමු මතක සක්මන




පූර්විකාව මෙතනින්: https://sandamalisakunthala.blogspot.com/2020/04/blog-post.html


යොවුන් වියේදී අසීමිතව පෙම් බැඳි වෙද නළාව අමතක කොට මේ හරිත නිම්නයේ හුදෙකලා වීම පිටුපස ඇති කතාව ආරම්භ කළ යුත්තේ කොතනින්දැයි සිතන්නට මා දැනටමත් බොහෝ දවසක් ගත කොට හමාරය. පිළිවෙලකට අකුරු අමුණා මේ කතාව ලියන්නට ඇති උවමනාවට වඩා සියල්ල ඔබට පවසා හිත නිදහස් කරගන්නට ඇති ආශාව බලවත් නොවන්නට මා අතින් මේ කතාව මෙලෙසින් නොලියවෙන්නට ඉඩ තිබිණ. සියල්ල හැරපියා විත් ජනශූන්‍ය නගරයක මා මගේ තුරුණුවිය ගෙවා දැමීම ගැන ඔබ වද වෙන තරමටම ළමාවියේ මතක අතරට මා ඔබව කැඳවාගෙන යනවාට ඔබ දක්වන ප්‍රතිරෝධයද මම හොඳාකාරවම දනිමි. ඒත් මගේ සපත්තුවට බැස පියවර දෙක තුනක් හෝ ආපස්සට ඇවිද නොගොස් ඔබට මා අද විඳින මානසික සුවය අනුමාන කරන්නටවත් නොහැක.

බැංකු ණය පියවීම සඳහා ගේ දොර විකුණා තිස්සමහාරාමයට යන්නට අම්මා තීරණය කරන විට මා එකේ පංතියට බාර දී දෙමසකට වැඩි කලක් ගෙවී නොතිබෙන්නට ඇත. එවකට දහයෙ පංතියේ ඉගෙනුම ලබමින් සිටි අක්කා මාතර සුජාතා බාලිකාවෙන් තිස්සමහාරාම මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයට ඇතුළත් කිරීම අද මෙන් ගැටළුවක් නොවූවත් කුමාරි නැන්දා ඊට තදින්ම විරුද්ධ විය. එක හෙලා ඇගේ තීරණය පිළිගත් පාලිත මාමා අප දෙදෙනාවම ඔවුන්ගේ නිවසේ තබා යන ලෙස අම්මාට බල කළේය. ඒ වන විට තාත්තාගේ වියෝවෙන් වසර තුනක්ම ගෙවී ගොස් තිබුණත්, එහි අඩුව අපට දැනෙන්නට නුදුන් නැන්දාගේත් මාමාගේත් හිත් බිඳීමට අකමැති වූ අම්මා අවසානයේ ඔවුන්ගේ තීරණයට හිස නමා ඇගේ ගම් පියසට ගියේ තනිවමය.

පයින්ම පාසැලට ඇවිද යන අක්කාත් මියුරු අක්කාත් පසු කරමින් පාලිත මාමාගේ යතුරු පැදියෙන් ඔවුනට අත වනා ඉඟිල යාම එදවස මටත් ගීත් අයියාටත් මහත් විනෝදයක් විය. පාසැල් ඇරී මුලින්ම නිවසට යාමේ අවස්ථාව උදා වන්නේ මටය. රතු පාට කොටු වැටුණ ඒප්‍රනයක් පැලඳ කේක් ගෙඩියක අයිසින් තවරමින් සිටින නැන්දා බොහෝවිට මා පිළිගන්නේ අයිසින් ඇබිත්තක් දෙතොලෙහි තවරමිනි.
"කවදාහරි මගෙ පොඩි එකීගෙ දත් ටික සවුත්තු කරන්නෙ ඔයා තමයි" මාමාගේ චෝදනා සිනහවෙන් ඉවසන නැන්දා ඔහු නිවසින් පිටව ගිය වහාම යහමින් අයිසින් තැවරූ කේක් කෑල්ලක් මා අත තබන්නට අමතක නොකළ අතීතය ජීවමාන සිත්තමක් මෙන් මනසෙහි දිගහැරෙන අවස්ථා අදටත් විරල නැත.

"ඒ වගේ යාළුවෝ ලබන්න තාත්තා පිං කරලා තිබුණට තාත්තා ළඟ ඉන්න අපිට පිං නැති වුණානෙ"

තාත්තා නැති අඩුව පිරිමසන නැන්දාගේත් මාමාගේත් කරුණාව ගැන තොරතෝංචියක් නැතිව කියවන සෑම විටකම එසේ කියන්නට පුරුදුව සිටි අම්මා එක්වරම තාත්තා ගැන මතකය අත්හැර දැමුවාය. එවකට හත් හැවිරිදි දැරියක් වූ මට නොතේරුණ බොහෝ දේ දාසය හැවිරිදි බාලිකාවක් වූ අක්කාට අවබෝධ වීමට වැඩි කලක් ගත නොවුණි. වෙනදාට පාසැල් නිවාඩුව ලද සැණින් ගමට යන්නට කල් යල් බලන අක්කාට හිටි හැටියේම පාඩම් වැඩ ගොඩ ගැසුණි. නොවරදවාම අප සමඟ ගමට යන මියුරු අක්කාට ඇලෙන් දිය නා වැව් මාළු සහ මුරුංගා හොද්දක් සමඟ ගිල දමන අමෘතය නීරස වී තිබිණ. අක්කලාගේ සිතුම් පැතුම් හදිස්සියේ වෙනස්වීම ගැන සංවේදී වුවත් ඊට හේතුවක් හිතාගන්නට අපහසු වූ ගීත් අයියාත් මමත් වාර අවසාන නිවාඩුව තෙක් ඇඟිලි ගනිමින් සිටින්නට අමතක නොකළෙමු.

මාතර ඉසදින් නගරයේ සිව් දෙසින්ම තාප්පයකින් කොටුකළ දෙමහල් නිවසක සිරව සිටි අප වෙල් යායක් මැද්දේ පිහිටි අපේ අම්මගේ මහ ගෙදරට එක සේ ඇලුම් කළෙමු. කිරි අත්තාගේ වියෝවෙන් පසු පාළුවට ගොස් තිබූ නිවසට නැවුම් පෙනුමක් ලැබෙන සේ අලුත්වැඩියා කොට එහි පදිංචි වූ අම්මාගේ දෑතේ මහන්සිය ගේ වට කර ඵල දරමින් තිබිණ. දවසින් භාගයකටත් වඩා අඹ ගස් උඩ හෝ දිවුල් ගස් කජුගස් යට ගෙවන අපි ඊළඟ අර්ධයට තෝරාගන්නේ ගේ පිටුපසින් ගලා බසින කුඩා ඇල පාරය. අම්මා ස්කාෆ් එකක් ලෙස පාවිච්චි කළ පරණ සාරි කෑල්ලක් දෙපැත්තෙන් අල්ලා වතුර යට ගිල්වා මාළු අල්ලන්නට අපි එක සේ ප්‍රිය කළෙමු. මගේ උදව්වත් ඇතිව කෙසේ හෝ කොරළි පැටියෙකු අල්ලා ගන්නා ගීත් අයියා සීරුවට ඌව අත්ලට ගෙන පනිට්ටුවට දාගන්නට තරම් ඉවසිලිමත් වන්නේ කලාතුරකින් දිනකය.

"අපි අක්කලාගෙ විභාගෙ ඉවර වෙනකල් ගමේ නොගිහින් ඉමු. එයාලට පාඩම් කරන්නත් තියෙනවනෙ" පාසැල් නිවාඩුව අම්මාගේ තුරුළේ ගෙවන්නට සිහින දකිමින් සිටි මගේ හිස පිරිමඳිමින් නැන්දා මා සැනසුව ද, ඒ වනවිටත් යුද්ධය ප්‍රකාශ කරන්නට පටන්ගෙන සිටි ගීත් අයියාව මෙල්ල කරන්නට ඇගේ කරුණාව ප්‍රමාණවත් නොවීය.

"අක්කලාට ගණන් වගයක් තේරෙන්නෑ කියලා තාත්තා නිවාඩු මාසෙට පංතියකුත් හොයලා" ටියුෂන් සංස්කෘතිය අද මෙන් ප්‍රචලිතව නොතිබුණ ඒ කාලයේ පංතියක් වෙනුවෙන් සිය සිහින පාවා දීමට මැලි වූ ගීත් අයියා සටන අත් හරින සූදානමක් නොවීය. අවසානයේදී ගීත් අයියා නිහඬ වූයේ අක්කලාට හොරෙන් අපව කෝච්චියෙන් කොළඹ එක්ක ගොස් සත්ව උද්‍යානය නැරඹීමේ අවස්ථාව උදා කර දෙන බවට මාමා ලබාදුන් පොරොන්දුවටය.

නිවාඩුව අවසන්ව පාසැල් පටන් ගැනීමට දෙදිනක් තබා අම්මා ඇගේ දෑතේ මහන්සියෙන් ගේ වටා වගාකළ එළවළු පළතුරු සමඟ හාල් පොල් කද බැඳගෙන ඇවිත් තිබුණේ තවත් කෙනෙකු සමඟය. අම්මා සමඟ වචනයක්වත් කතා කරන්නට අකමැති වූ අක්කා ඇය පිටව ගිය පසු හෝ කාමරයෙන් පිටතට නොආ බව මට තාමත් මතකය. කලකින් නොලද අම්මගේ උණුසුම අසල මට ඒ ආගන්තුකයා ගැන විශේෂ හැඟීමක් නොවුණද අම්මා අලුත් දිවියක් අරඹා ඇති බවත්, අපි ඊට එරෙහි වී ඇගේ සිත රිදවීම වෙනුවට ඇයට ආශිර්වාද කළ යුතු බවත් එදා රාත්‍රියේදී නැන්දා මගේ හිස පිරිමඳිමින් කියා දුන් මතක අදටත් හිත පුරා ඇත.

සාමාන්‍ය පෙළ විභාගය ලියා අවසන් කළ දිනට පසුදා ම ගමේ යායුතු බව අක්කා කියා සිටියදී නැන්දා ඊට විරුද්ධ විය. එහෙත් නැන්දාගේ සුවච කීකරු ලොකු දුව ඒ වනවිට හිතුවක්කාර මුරණ්ඩු කෙල්ලක් බවට පරිවර්තනය වී තිබිණ.

"නැන්දා කියන්නෙ අම්මට ඕනි හැටියකට නටාගන්න ඉඩ දීලා අපි මෙහෙට වෙලා ඉන්නෝනි කියලද?. ඒවා කොහෙද මාත් එක්ක" චණ්ඩියෙකු මෙන් කෑ ගැසූ අක්කා ඒ සතියේ නැන්දාගේ හෝ මාමාගේ අනුදැනුම නැතුව මාවත් කැටුව ගෙදර යන තරමටම මුරණ්ඩු වී සිටියාය. යොවුන් වියේ එළිපත්තේ උන් අක්කා එදා ගත් හිතුවක්කාර තීරණයේ ආනිසංශ අපට විඳින්නට සිදු වූයේ ඉන් වසර ගණනාවකට පසුය. නිදහසේ ආපසු හැරී බලන විට දැන් මට සිතෙන්නේ සියල්ල වෙනස් වූයේ එතැන් සිට බවය.

එදා රෑ බෝ වී අප සොයාගෙන ගමට ආ මාමා අම්මාටත් අක්කාටත් එක ලෙස දොස් තබා පිටව ගියේ ඊළඟ වාරයේ සිට අක්කාව ඔවුන්ගේ නිවසේ තබාගත නොහැකි බවද පවසමිනි. දෛවය අක්කාට නපුරුකම් කරන්නට පටන් ගත්තේ එතැන් සිටය. යන්තමින් උසස් පෙළ කරන තරමටවත් විභාගය සමත්වීමට නොහැකි වූ අක්කාව තිස්සමහාරාම මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයේ කලා අංශයට ඇතුළත් කරගෙන තිබුණේත් බාප්පාගේ නැදෑ පුත්‍රයෙකු වන නැටුම් ගුරුවරයෙකුගේ උදව්වෙනි. අම්මාගේ අලුත් දිවිය තුළ අපට වෙන්ව තිබූ සීමිත ඉඩකඩ ඒ වනවිටත් චූටි නංගී විසින් ආක්‍රමණය කර තිබූ නිසා අක්කා උසස් පෙළ පටන් ගන්නා කාලය වෙද්දී මට ගමේ යාම එපා වී තිබිණ. නිවාඩු කාලය ගමේ ගත කිරීමට පෙර තිබූ කැමැත්ත එලෙස මා වෙතින් ගිලිහ යාමේ වාසිය සමඟ තවත් මොකක් හෝ හේතුවකට නැන්දා මා ගමේ නොයවන්නට වග බලා ගත්තාය. අම්මා සහ අක්කා සමඟ වූ සබැඳියාව ලිහිල් වීමේ අඩිතාලම වැටුණේ එලෙසය.

මා පහේ ශිෂ්‍යත්වයට මුහුණ දුන් දා වනවිට අම්මාත් අක්කාත් නොදැක ගෙවී ගිය කාලය අනුමාන වසයෙන් වසර දෙකකට කිට්ටු විය යුතුය. හෘදයාබාදයක් වැළඳී බාප්පා මෙලොව හැරගොස් තිබුණේ එදිනය. බාප්පාගේ මළගමට සහභාගී වීම සඳහා මාමා පසුදා උදෑසනින්ම මා කැටුව ගියේ ඒ වනවිට උසස් පෙළ විභාගය අවසන් කර සිටි මියුරු අක්කා ඒ ගමනට සහභාගී වීමට කළ පෙරැත්තයන් තඹේකට මායිම් නොකරමිනි. වැලහින්නක් මෙන් වැලපෙමින් සිටි අම්මා දුටුවනම මා බදා වැළඳ ගත්තාය. දෙවසරකින් නුදුටු ඇගේ රූමත් සිරුර වැහැරී අම්මා වසර ගණනාවකින් වයසට ගිය බවක් ඒ වනවිට දස හැවිරිදි වියේ පසුවූ මගේ ලපටි දෑසටත් හසුවිය. බොහෝ කලකින් නිවසට නොපැමිණි මා පිළිගන්නට අක්කා කොතනක සිට හෝ දුව එනු ඇතැයි සිතුණද සුදෝ සුදු ඇඳුමින් සැරසී රැස්ව සිටි පිරිස අතරින් අක්කා සොයාගන්නට මට නොහැකි විය. චූටි නංගී අසලින් දෙපා දිගහැර චණ්ඩියෙකු මෙන් නිදා සිටි මල්ලියාව මා මුලින්ම දුටුවේ එලෙස අක්කා සොයා ගේ පුරා ඇවිද යාමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙසය. අම්මා තවත් දරු උපතකට සූදානම් වෙමින් සිටි බව මා නොදැන සිටියද නැන්දා සියල්ල දැන සිටින්නට ඇත. අම්මාගේ දෙවෙනි විවාහයත්, චූටි නංගිගේ උපතත්, එතෙක් කල් ළඟින් හිඳි අක්කාගේ ඈත්වීමත් සමඟ මා විඳි මානසික ව්‍යසනය තව දුරටත් වර්ධනය වීමට ඇය ඉඩ නොතබන්නට ඇත්තේ එහෙයින් බව පසු කලක ඒ සිදුවීම මනසින් විග්‍රහ කරද්දී මම උපකල්පනය කළෙමි.

මතු සම්බන්ධයි!

Monday, April 20, 2020

විල්තෙර අද්දර 1 - පූර්විකාව






රාත්‍රී නවයට තවත් අඩ හෝරාවක්වත් ඉතිරිව නැතත් බටහිර අහස මත සිත්තම් මවන හිරු බැසයන සූදානමක් නැති හැඩය. හීනියට රළ නඟන පොකුණු දිය මත පෙම්සුව විඳින කුරුළු ජෝඩුව වෙතින් දෑස් මුදා නොගෙනම අත රැඳි කඩදාසි මිටිය රවුම් මේසය මත තැබූ ඇය අසල වූ පුටුවකට බර වූයේ සැහැල්ලුවෙනි. දහවල චණ්ඩ හිරු රැසින් හේබා ගිය තුරු වැල් සිප සැනසිලි බස් දොඬන ගිම්හාන  සුළඟේ දැවටී ආ කපුචිනෝ සුවඳ රහසක් කෙඳිරුව ද, ඇය හැරී බලන්නට ඉක්මන් නොවූවාය.

 "මං පරක්කු වුණාද" 

ඒ හඬ ඇසෙන තුරුම හිස එසවීම පමා කළ  ඇය  සිහින් මන්දස්මිතයක් රැඳි දෙතොල් සොලවන්නට මත්තෙන් කෝපි කෝප්ප දෙක ඈ ඉදිරියෙන් තැබූ ඔහු බලහත්කාරයෙන්ම යාබද අසුන අත්පත් කර ගත්තේය.
 
"ලියලා ඉවර කරාද" බැස යන සූදානමක් නැති හිරු රැස් හා හරි හරියට කාන්තිය විහිදුවන දෙනෙතේ ඔහුට උවමනා පිළිතුර ලියවී තිබියදීත්, ඔහු ඇගේ හඬ අසන්නට උත්සුක විය.

හ්ම්

"මොකද මේ බස්සි වගේ හ්ම්...හ්ම්....ගාන්නෙ" අසමින් මේසය මත වූ කඩදාසි මිටිය අතට ගත් ඔහු එහි වූ ඇමිණුම් කටුව ගලවා ඇගේ කෙස් අතරෙහි රඳවමින් නැඟිට්ටේ සිනාසෙමිනි.
 
කැරොලයින් විජේවර්ධන අනුස්මරණ රන් පදක්කම: 2018 වර්ෂයේදී පවත්වන ලද වෛද්‍යවේදී හා ශල්‍යවේදී උපාධි අවසන් පරීක්ෂණයේදී වෛද්‍ය විද්‍යා විෂයෙන් විශිෂ්ඨතම සාමාර්ථය ලැබූ ශිෂ්‍යයාට වෛද්‍ය රොහාන් විජේවර්ධන මහතා විසින් පිරිනමන කැරොලයින් විජේවර්ධන අනුස්මරණ රන් පදක්කම.....” අත රැඳි මුද්‍රිත කඩදාසියෙන් ජේදයක් හඬ නඟා කියවාගෙන ගිය ඔහු නැවතත් ඇය අසලින් අසුන් ගත්තේ "ඔයා මේක Convocation එකෙන්ද ඉවර කරන්න හදන්නෙ" අසමිනි.

"ඇයි එතන නෙවෙයිද මේ කතාව නවත්තන්න තියෙන හොඳම තැන? මං මගේ ජීවිතේ වැඩිපුරම සතුටු වෙච්ච දවස එදා" දිව අග නළියන පිළිතුර පිට පනින්නට පෙර කෝපි කෝප්පය අතට ගත් ඔහු යන්තමින් අඳුරෙහි ගිලෙන ඈත මිටියාවතට සිනාසෙනු ඇගේ දෑසට මඟහැරුණි.

" ඔයා කියන්නෙ එතනින් නවත්තන්න එපා කියලද?" කෝපි උගුරකින් දෙතොල් තෙමාගත් ඇය හඬ අවදි කරන විටත් ඔහු සිටියේ මිටියාවත සමඟ කළ ගණුදෙනුව අහවර නොකරය. 

"ඊට කලින් මට කියන්න ඔයා මේ හැමදෙයක්ම අනුත්තර ට කියන එකෙන් බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ මොකද්ද කියලා"

"මං අනුත්තරගෙන් ආපස්සට මොකුත් බලාපොරොත්තු වෙන්නෑ. ඒත් ඇත්ත දැනගන්න එයාට අයිතියක් තියෙනවා කියලා මං තාමත් විශ්වාස කරනවා

"ඔයාගෙ කැමැත්ත ඒකනම් මං ඔයාට උදව් කරන්නම්. හැබැයි ඔයා මේකෙ ලියලා තියෙන්නෙ මොනාද කියලා කියවන්නැතුව මට එකපාරට ඔයා අහපු දේට උත්තර දෙන්න අමාරුයි" කියමින් ඔහු අතැති කඩදාසි ගොන්න පෙරලා බලමින් නැඟිට පොකුණ අද්දරට ඇවිද ගියේය. එකිනෙකාගේ තටු පිරිමඳිමින් තවමත් පෙම්සුව විඳින කුරුළු ජෝඩුව දෙසට තවත් වරක් නෙත් යොමුකළ ඇය අසුනින් නැඟිට්ටේ පිටව යන්නටය. පොකුණ වටා ඇවිදිමින් ඇගේ අකුරු අස්සේ අතරමංව සිටි ඔහු ළඟ ළඟම දැනෙන මෘදු විලවුන් සුවඳ හිත පුරා විඳිමින් දෑස් ඔසවන විටත් ඇය සිටියේ ඔහුගේ අත බැඳි ඔරලෝසුව සමඟ අතීත මතක සක්මනකය.

"ඔයා ගිහින් නිදාගන්න. මං මේක කියවලා හෙට උදේට ගෙනත් දෙන්නම්" දෑසින් පමණක් එකඟතාව පළකළ ඇය වදනකුදු නොදොඩාම  ආපිට හැරුණාය. කෙටි පියවර තබමින් හෝටල් පරිශ්‍රය වෙත ඇවිද යන ඇය දෙස නෙත් නොපියවා බලා උන් ඔහුට අත වූ කඩදාසි ගොන්නෙන් කිහිපයක් දෑත් අතරින් රූරා ගොස් පොකුණු දිය මත පතිත  වූ බව වැටහුණේත්, ඈ හිස හරවා ආපිට බැලුවේත් ඒ සිව්නෙත් එකම රේඛාවකදී මුණ ගැසුනේත් එකවරය.
ගිම්හාන කාළයට දිවා රෑ නොබලා ගී ගයන සතුන්ගේ හඬ මොහොතකට නැවතුණි. යළිත් උදෑසනින්ම පැමිණෙන පොරොන්දුව මත හිරු අවරගිරෙන් සැඟව ගියේය. තත්පර කටුව සුපුරුදු වේගයෙන් වට ගණනාවක්ම පසුකළ වග දෙදෙනාටම නොදැනුණි. එකිනෙක ගැට ගැහුණු සිව්නෙත් තිබුණේ ලොවට රහසින් දොඩමළුවය. හදිස්සියේම සිහිපත් වූ යමක් ඇගේ දෙතොලතර මන්දස්මිතයක් තැවරුවේ දෙදෙනාටම අතීතයේ සොඳුරු මං මාවත් ඔස්සේ ඇවිද යාමට ප්‍රමාණවත් කාලයක් ලබාදීමෙන් අනතුරුවය.

"ඔයාගෙ ෆැමිලි එක කවද්ද මෙහෙ එක්ක එන්නෙ" සිනහව අතරින්ම විමසූ ඇය ඉදිරියට තැබූ පියවර පසුපසට ගනිමින් ඔහුට ළං විය.

"මොකටද?. එදාටත් රස කේක් එකක් හදලා තියන්නද?" දඟකාර සිනාවක් අඳුරු අහස් කුස දෙසට පා කරමින් ඔහු මිමිණුවේය.

"මට ආසයි ඔයාගෙ ෆෝන් ස්ක්‍රීන් එකේ ඉන්න සුරංගනාවිව චුට්ටක් තුරුළු කරගන්න"
"අනුන්ගෙ ළමයි තුරුළු කරගන්න හීන දකින වෙලේ නරකද දැන්වත් පිළිවෙලක් වෙන්න බැලුවොත් " කියමින් ඔහු හඬ නඟා සිනාසුණේය. ඒ  නෙත රැඳි නෝක්කාඩුව ගණන් නොගෙනම තවත් මඳ වේලාවක් ඒ සිනහවෙන්ම ඇගේ කේන්තිය ඇවිස්සූ  ඔහු "මං කැමතියි ඔයා ඒ අවසානෙ වෙනස් විදිහකට ලියනවනම්. කොහොමත් ඔයාගෙ හිතේ තිබ්බ අවසානෙ දැන් වතුරෙනෙ " කියමින් පොකුණෙහි පාවෙන කඩදාසි කිහිපය නෙතඟින් පෙන්වා ඇගේ හිස මත රැඳවූ ඇමිණුම් කටුව ගලවා අතට ගත්තේය.

"ඔය කොළයක් දෙකක් වතුරට වැටුණට මොකද මං හැමදෙයක්ම සේව් කරගෙන ඉන්නෙ" කියා සිනහවකින්ම ඔහුට පිළිතුරු දුන් ඇය එතනින් නික්ම ආවේ හිරු සැඟව යනතුරු ඉවසිල්ලේ බලාසිටි සඳරැස් පොකුණු දිය මත පාවෙමින් තිබූ සුදු කඩදාසියේ නැවුම් සිත්තමක් අඳින්නට ඒ වනවිටත් පටන්ගෙන ඇති බව නොදැනය.

මතු සම්බන්ධයි!