Sunday, May 24, 2020

විල්තෙර අද්දර - 35 : තිස් හතරවෙනි මතක සක්මන


 
 
අඩියට දෙකට මා ළඟට විත් කන හරහා පහරක් දෙනු වෙනුවට ගීත් අයියා ඇවිද ආවේ කවදාකවත් නොවූ තරම් හෙමිහිටය. නැන්දා නිවසේ නොමැති බවත්, දොර අගුලු දැමූ බවත් සිහියට එද්දීම දෙපා පොළවට ඇලී ගියේය. වෙනදාට ඒ සුවඳ ළං ළංව දැනෙද්දී නොඉවසිලිමත් වන හැඟුම් කොතනක සැඟවුණාදැයි නොදනිමි. නළලලත් උඩු තොලත් ආක්‍රමණය කළ දාබිඳු යන එන මං සොයාගත නොහැකිව එහෙන් මෙහෙන් වැක් කෙරෙන්නට විය. පහළට හැරවී තිබුණ නෙත් අගට දිගැටි පා ඇඟිලි දර්ශනය වෙද්දීම ඒ මත හිස හොවා සමාව ඉල්ලන්නට සිත්විය. එහෙත් ඔහු තවත් පියවරක් ඉදිරියට තබද්දී දෑතින් දෙකන වැසී ගියේ අනිච්ජානුගවය. කන හරහා පහරක් අපේක්ෂා කළ ද ඉඟත් පිටත් අතරින් නැවතුන දෑතට මැදිවූ මා වේගයෙන් ස්පන්ධනය වෙමින් තිබූ ඒ ලය මතට සිරව ගිය හැටි දැන් මතකයේ නැත.

හිස පුරා දැවටෙන උණුසුම් සුසුම් දකිමින් සිටින්නේ සිහිනයක් නොවන වග තහවුරු කළේය. මා හිස ඔසවන්නට තැත් කළේ ඒ හදවත ගැහෙන්නේ අසාමාන්‍ය වේගයකින් වග සවණට ගෝචර වූ පළමු තත්පරයේදීය.

"ගී......"

"ෂ්....මොකුත් වුණේ නෑ සුදු නෝනා.......මොකුත් වුණේ නෑ. ආයෙ එහෙම වෙන්නෙත් නෑ....වෙන්න දෙන්නෙත් නෑ" හදවත ස්පන්ධනය වන අසාමාන්‍ය රටාවම ඒ එකකට එකක් නොදෙවෙනි අපැහැදිලි වචන වල ද විය. එහෙත් හුස්ම ගන්නටවත් ඉඩක් නැති තරමට තදින් කිටි කිටියේ මා වැළඳගෙන උන් ගීත් අයියාගෙන් සෙලවෙන්නට තබා වචනයක් කියන්නටවත් ඉඩක් නොලැබිණ.

“දෙපැත්තෙන් ආව වාහන දෙකම එකපාර හෝන් ගහද්දි පොඩ්ඩි කන් දෙක වහගෙන බිම වැටුණා කියන්නෙත් මාමා කියලා කෑ ගහගෙනනෙ. පොඩ්ඩි හිතන්නැත්තෙ තාත්තට මොකක් හරි වුණා කියලා. සිහිය එන එන පාරට කන්දෙක අත් දෙකෙන් වහගන්නවා විතරයි ආයෙ සිහිනැති වෙනවා. ළඟ ඉන්න පුළුවන් හැම වෙලේම මල්ලි ළඟට වෙලා මොන මොනවදෝ කුටු කුටු ගාලා තමයි ඔය කෙල්ලව ඔය ගාණට ගොඩ දැම්මෙ. හිටිය හැටියට මාත් හිතුවෙ නෑ ඔච්චර ඉක්මනට සනීප වෙයි කියලා. දැන් පොඩ්ඩි වෙන මොකකට හරි කන් දෙක වහගත්තත් මල්ලි බය වෙනවා. වෙලාවක ඔය කෙල්ලගෙ හුස්ම හිරවෙන්නෙ ඌ බයවෙලා බදාගන්න විදිහට” මට හදිස්සියේම රොෂාන් අයියා පෙරදිනක මියුරු අක්කා හා පැවසූ යමක් ඇසෙන්නට විය. එතෙක් සොලවාගත නොහැකිව තිබූ දෑත ඇසිල්ලකින් ඒ බඳ වටා වෙලුණේත්, සිනහවකට මුව විවර වූයේත් හදවතට දරාගත නොහැකි වූ ස්නේහය දෑස් බොඳ කරමින් පිටතට පැන්නේත් ඒත් සමඟය. ගීත් අයියාගේ හද ගැහෙන රිද්මය මඳින් මඳ වෙනස් වී යථා තත්වයට පත් වූයේ ඊටත් ටික වේලාවකට පසුය. කිහිප වරක් හිස පිරිමැඳ ඒ මත දෙතොල් තවරමින් ඔහු සන්සුන් වන්නට උත්සාහ කරන විටත් හැඳ සිටි ටී ෂර්ටයේ පැත්තක්ම කඳුළින් තෙමී ගොස් අවසන්ය.

"සුදු නෝනා" දෑතින් කම්මුල් තද කරමින් මහිස ඔසවා මහපටඟිලි වලින් කඳුළු පිස දැමූ ඔහු දෑස් පතුළේ කිමිදෙමින් ගත කළ තත්පර ගණනාවකට පසු නළල සිප ඒ ඇසිල්ලෙන්ම යළිත් මා තදින් වැළඳ ගත්තේය. පෙර දිනකදී සඳහන් කළ අර සුවිශේෂී කුටීරයක ගබඩා කොට වරින් වර සිහිකර රස විඳින උණුසුම් සිප වැළඳ ගැනීම් ගොන්නෙහි මා මේ කියන දිනයේ මතකයන් බොහොමයක් ඇත. එයිනුත් මේ ගෙවෙන හුදෙකලා දිවිය තුළ නිරන්තරයෙන්ම මගේ මතකය ඉල්ලන මොහොත උදා වූයේ එහෙමය.

"ගීත් අයියෙ මං............."

"ෂ්......කිව්වනෙ දැන් ඒක ඉවරයි. හැබැයි මීට පස්සෙ එහෙම වෙන්න බෑ. මමයි වැරැද්ද කරේ. පහුගිය කාලෙ කොහොමහරි එක දවසක් ඔයාව ගෙදර එක්ක ඇවිත් තිබ්බනම් මෙහෙම වෙන්නෑ.......මං හිතුවෙ අම්මා ටික දවසක් එහෙ ඉදීවි කියලා"

"නැන්දා ඊයෙ එනවා කියලා ඔයාට කිව්වෙ නැද්ද?.....එහෙනං කලබලේට අමතක වෙන්නැති"

"නැන්දට අමතක වුණා කියමුකො.....එතකොට දෝණියැන්දට"

"මං වැරදියි කියලා මං පිළිගන්නවා. ඒක නිසා ඔයා දෙන ඕනි දඬුවමක් අඬන්නැතුව බාරගන්න මං කැමතියි.....NTS එකෙන් අයින් වෙන්න වුණත්"

"අපෝ එහෙම දඬුවමක් දුන්නොත් හැමදාම ඒක මගෙ හිතට වද දීලා අන්තිමට මටයි දඬුවම ලැබෙන්නෙ. ඒ නිසා මට සතුටු වෙන්න පුළුවන් දඬුවමක් දෙන්නෝනි" කට කොනක නළියන සිනහවේ අරුත වටහාගත නොහැකිව පැනයකට විවර වූ මුව ඒ දෙතොල් අතරෙහි සැඟවිණ. මොහොතකට පෙර බිමට ඇලුණ බව විශ්වාස කළ දෙපා එතනින් ඉහළට එසවෙනු මතකය. එතෙක් දිනක් සරසවියේ ප්‍රේම පාරාදීසයකදී පමණක් නොඉවසිලිමත් වන ගීත් අයියාගේ අකීකරු දෙතොලින් වැසුන මුව නිදහස් වනවිට මා සිටියේ කුස්සියේ පුටුවකින් වාඩි වූ ගීත් අයියාගේ උකුල මත ඔහුගේ දෑත් අතරට මැදිවය. අප හැදී වැඩී උස් මහත් වූ නිවස තුළ මුල්වරට ප්‍රේමයෙන් මත්ව ගත කළ නිමේෂය දෙදෙනාටම එක ලෙස සුවිශේෂි වූ බවට සැක නැත.

ප්‍රේමයෙන් තෘප්තිමත් වූ දෙනෙතින් ඒ හා සමානව ප්‍රේමාතුර වූ මගේ දෑස් අල්ලාගෙන රහසින් දොඩමළු වූ නිමේෂයකට පසු නළල මත දෙතොල් තවරා "ටක් ගාලා ගිහින් ලෑස්ති වෙලා එන්න. මට හෙට උදේ පේපර් එක" කියමින් ඔහු මා නිදහස් කළේය. උකුලෙන් නොබැසම ඒ නළල මත යන්තමින් දෙතොල් තවරා පැන දුවන්නට මට උවමනා විය. එහෙත් අතින් ඇද පසුව පිට ළඟින් අත යවා මගේ හිස ඔහු දෙසට පහත් කරගත් ගීත් අයියා මොහොතකින් මා නිදහස් කළේ "හෙට පේපර් එකටනම් A එකක් ෂුවර්" කියා සිනාසෙමිනි. ඒ සිනහවට හවුල් වෙමින්ම ඔහුගෙන් මිදී උඩට ගොස් ගමනට සූදානම්ව පහළට බහිද්දීත් දෙතොල සැරසූ සිනහවේත් හද පුරා පිපුණු මල් යායේත් වෙනසක් නොවීය.

"ඔච්චර ඉක්මනට ආවද" මා යනවිට පැතලි පිඟානකට බත් බෙදමින් සිටි ගීත් අයියා සිනාසෙමින් විමසීය. ඒ වනවිටත් ඔහු එක් බත් පිඟානක් බෙදා මේසයෙන් තබා ඇති වග මා දුටුවේ පසුවය.

"ඇයි දෙකකට බෙදුවෙ. ඉන්න මං කවන්නම්"

"ඕක වහලා තියන්නකො. අපි දෙන්නම මේකෙන් කමු" කියාගෙන අත සෝදාගෙන ආ ඔහු පුටුවක් පස්සට ඇද වාඩි වූයේ ටිකකට පෙර ඔහු හිඳ සිටි පුටුවේ මට වාඩි වෙන්නට සලස්සවමිනි. කෑමෙන් පසු "මං ටක් ගාලා ඇඳුමක් මාරු කරන් එන්නම්" කියාගෙන මා සාලයේ තනිකොට ඔහු උඩට දිව්වේය.

දොරේ බෙල් එක වැදුණේ ගීත් අයියා උඩට ගොස් ටික වේලාවකට පසුය. නැන්දා පැමිණෙන්නට ඇතැයි සිතමින් විවෘත කළ දොර ඉදිරියේ සිටි රොෂාන් අයියා ගෙට ආවේ "දැන් හරිද හිතුවක්කාරිට" අසමිනි. ඔහුගේ අවවාදය නොසලකා හැරීම ගැන ළතැවිල්ලෙන් පෙර දින විඳි වේදනාව යළිත් නෙත් අගට විත් නැවතිණ.

"වඳින්නම් ටැප් එකනං ඇරගන්න එපා. අර යකා ආවොත් මගෙ බෙල්ල මිරිකන්නත් බැරි නෑ" කියමින් හිසට තට්ටුවක් දා මගේ අතින් ඇදගෙන ගිය ඔහු පඩිපෙළ හොඳින් දර්ශනය වන තැනකින් වාඩි විය.

"ගීත් අයියා ආවා කියලා ඔයා කොහොමද දන්නෙ"

"දන්නෙ.....දන්නෙ ඌයි මායි දෙන්නම ආවෙ එකට නිසා. අපි දෙන්නම එද්දි අම්මලා වුණත් සැකයක් හිතයි කියලා මං මල්ලිව එවලා ටවුම පැත්තෙ පොඩි රවුමක් ගහලා ආවෙ"

"ඕගොල්ලො කීයටද එහෙන් ආවෙ"

"උඹට දැන්ද ඒවා මතක් වෙන්නෙ" කියා ටොක්කක් අනින්නට මෙන් අත ඉස්සූ ඔහු ඒ අදහස අත්හැර හිමිහිට හිස මත අත තැබීය.

"පොඩී පොඩී කිව්වට ඔයා දැන් පොඩි ළමයෙක් නෙවෙයිනෙ පොඩ්ඩි. විශේෂයෙන්ම ගෑණු ළමයෙක් වුණාම ඔයිට වඩා ඉවසීමක් සිහි කල්පනාවෙන් වැඩ කරන්න පුළුවන් කමක් තියෙන්න ඕනි. විශේෂයෙන්ම මූ වගේ මූලග්ගිනිකාරයෙක් එක්ක ජීවිතේ බෙදාගන්න ඕනිනම් ඔයාට සෑහෙන්න දේවල් කැප කරන්න වෙනවා. ඒක බැරිනම් දැන්මම පුළුවන් විදිහකට ඔය සම්බන්දෙ නතර කරන එක හොඳයි මූව නිකන් අමු අමුවෙ පිස්සෙක් නොකර" ගේ දෙවනත් කරමින් කෑ ගසා හඬන්නට තරම් ආවේගයක් හිතේ තෙරපිණ. එහෙත් එය කඳුළු සැලීමෙන් පමණක් නවතාගන්නට මට හැකිවිය.

"මල්ලි ඔයාට මෙච්චර ආදරේ ඇයි කියන්න මට තේරෙන්නෑ පොඩ්ඩි. ඒත් ඌ ඔයාට ආදරේ කරන්නෙ පිස්සෙක් වගේ කියන්න මං තරම් හොඳට වෙන කවුරුවත් දන්නෑ. මාත් අක්කට ආදරෙයි. තාත්තා අම්මටත් ගොඩක් ආදරෙයි කියන්න අපි දෙන්නම දන්නවා. ඒත් මං අක්කට ආදරේ කරන විදිහටවත් තාත්තා අම්මාට ආදරේ කරන විදිහටවත් නෙවෙයි ඌ ඔයාට ආදරේ කරන්නෙ. ඒක නිසා සසදන්න යන්න එපා අපි එක්ක තියා ඔයාගෙ යාළුවන්ගෙ බෝයි ෆ්‍රෙන්ඩ්ස්ලා එක්කවත්. එක එක්කෙනාගෙ පර්සනලිටි එක වෙනස්. ආදරේ කරන හැටි වෙනස්. ඔයා ගෙදරින් ආවට පස්සෙ අපි ඒක මල්ලිට කියන්න ගියෙ නෑ. ඌ ගෙදර ආවෙ රෑ එකොළහට විතර. ඔයා ගෙදර ආවා කියලා දැනගත්තම ඌ එන්න ලෑස්ති වුණේ ඒ වෙලාවෙම. යද්දි කිව්වෙ නෑ කියලා අපිටත් කෑ ගැහුවා. වෙලාවට ඌ ඊයෙ ෆෝන් එක ගෙදර දාලා ගිහින් තිබ්බෙ. අපි දෙන්නා ඒක පිටින් දාලා බේරුණා, වගීෂට හරි කියන්න තිබ්බෙ නැද්ද කියලා එත් කෑ ගැහුවා. මාත් ටිකක් සද්දෙ දාලා තමයි රෑ එන්න දෙන්නැතුව නවත්තගෙන පාන්දර එක්ක ආවෙ. ඌට පෙරේදත් හරියකට නින්දක් නෑ. ඊයෙත් නෑ. අක්කයි මමයි දෙන්නම කිව්වා ඔයා මට්ටු වෙන්නත් එක්ක ගිය එකේ තනියම ආවාවෙ කියලා. දවස් තුනක් නිසා අද බස්වල එන එකත් ලේසි නෑනෙ. ඒත් ඌ කැමති වුණේම නෑ. ඌ කියන්නෙ ඔයා පරිස්සමින් ආවා කියලා ඇස් දෙකට පේනකල් ඌට කොහොමත් හිත එක තැනක තියාගෙන වැඩක් කරගන්න බැරිලු. ඉතින් ඒ නිසා එහෙ ඉදලත් වැඩක් නැති නිසයි අපි එන්න දුන්නෙ. හෙට විභාගෙත් තියන් මට ඌ බස් එකේ එවන්න බෑ හිතුණ නිසයි මාත් ආවෙ" කියමින් ඔහු මා පහතට හරවාගෙන සිටි හිස කෙළින් කරද්දී ගීත් අයියා පහළට ආවෙ "කාගෙන් අහලද මගෙ කෙල්ල ඇඬෙව්වෙ" අසාගෙනය.

"ඒක අහගනින් මේ ගොන් කරත්තෙන්ම" කියාගෙන රොෂාන් අයියා හුන් තැනින් නැඟිට්ටේය.

"එහෙනං මං ඒකත් අහගෙන බබා නළවාගන්නකල් දොස්තර මහත්තයා ගිහින් කාලා එන්නකො. අම්මා වගේ මේසෙට ඇරිලි නෑ. ඔන්න අපි බත් එකක් බෙදලා මේසෙ උඩ වහලා ඇති. පුළුවන් තරමක් කාලා ඉතුරු ටික ඩස්ට්බින් එකට දාලා පිඟානෙ හොඳට හෝදලා එන්න මතක ඇතුව"

"එතකොට උඹලා එහෙමයි මස්සිනාට සලකන්නෙ" කියා ගීත් අයියාගේ පිටට පහරක් ගැසූ රොෂාන් අයියා කොරිඩෝවෙන් නොපෙනී යනතුරුම බලාසිටි ගීත් අයියා මා ළඟින් වාඩි වූයේ "ඌටත් එපා රෙද්දක් නෑ" කියමිනි. කඳුළු අතරින් නැඟුන සිනහව සිනහවකින්ම විඳගත් ඔහු මගේ හිස පපුවට තුරුළු කරගත්තේය.

"ඔයාට ඕනි තරම් මාත් එක්ක රණ්ඩු කරන්න, බණින්න. ඒත් මීට පස්සෙ මේ වගේ හිතුවක්කාරකම් කරන්න ඔට්ටු නෑ. ඒ වගේමයි දුකක් තියෙනවානම් මං ළඟ ඉදන් ඇති තරම් අඬන්න. හැබැයි මං වෙනුවෙන්වත් වෙන පිරිමියෙක් ඉස්සරහා අඬන්න එපා සුදු නෝනා. මං ආසා නෑ වෙන කවුරුත් ඔයාගෙ කඳුළු පිහිනවා බලන්න" කියූ ඔහු ඒ වදන් හදවතෙහි නිදන් කරවන්නට මෙන් ප්‍රවේශමෙන් නළල සිප ගත්තේය.

ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු.

Wednesday, May 6, 2020

විල්තෙර අද්දර - 18 : දාහත්වෙනි මතක සක්මන


 
 
"මං මේ මාළු ඇඹුල් තියලයි පොළොස් ටිකකුයි බෝතල් වලට දාලා දෙන්නම්. හෙට උදේට අයියත් ඉන්නවනෙ. එයාට කියලා පොල් ටිකක් ගාවගෙන සම්බෝලයක් හදන් බත් ටිකක් කාලා යන්න පුතේ. මාමා දවාලටයි රෑටයි කොහෙන් හරි කෑම ගෙනත් දෙයි. මං අයියටත් කියන්නම් උදේට චුට්ටක් කලින් නැඟිටලා ඔයාට උදව් වෙන්න කියලා"
නැන්දා පැවසුවේ සෙනසුරාදා රෑ නිදි වරාගෙන සැකසූ පොළොස් ඇඹුල වීදුරු බෝතලයකට පුරවමිනි. තුන් වේලම බේකරි කෑම කන්නට මට හැකිබව දැන දැනත් ඇය ඕනෑවට වඩා අප වෙනුවෙන් වෙහෙසීම හිතේ බර තව තවත් ඉහළ දැමීය.

"අයියෝ....වේලක් දෙකක් ඔය මොනාහරි කෑවා කියලා අපි මැරෙන්නෑ. ඔයා මේ වැඩ නැතුවට වැඩ වනාගෙන. නිදි මරාගෙන එක එක ඒවා හදලා ලෙඩ වුණොත් එහෙම ඔන්න මංනම් ඇහැක්වත් ඇරලා බලන්නෑ" පිටුපසින් ගොස් ඉඟ වටා දෑත් යවමින් පිට මැද්දට මූණ තද කර ඇයට නෝක්කාඩු කියන විටත් මගේ දෑස් කඳුළින් පිරී තිබිණ. මා ඇයව වැළඳගන්නා ඉරියව්වෙන්ම මගේ සිතැඟි කියවා ගත හැකි නැන්දා හිමිහිට දෑත් මුදාහැර ආපිට හැරී අත්ලින් කඳුළු පිසදමා මා තුරුළු කරගත්තාය.

"අයියා හරි අක්කා හරි ඔය කතාව කිව්වනම් මට ටිකක් දුක හිතෙයි. ඒ මං එයාලව කුසින් වදාපු නිසා නෙවෙයි, කවදාහරි එහෙම වෙන්න පුළුවන් කියන සැකේ මගේ හිතේ තියෙන නිසා. ඒත් ඔයා ඔය කිව්වෙ කවදාවත් කරන්න බැරි දෙයක් නිසා මට ඒකට හිනාවෙන්න තමයි තියෙන්නෙ" හේතුවක් නැතුවම ගලාගිය කඳුළු නැන්දා හැඳ සිටි දිගු බතික් ගවුමේ උරහිස මතින් ඇයව සිපගන්නට ඇත. විනාඩි තුන හතරක් හිස පුරා ආදරය තවරමින් රටාවකට එහෙ මෙහෙ ගිය අතැඟිලි නොකියාම විරාමයක් ගත්තේය.

"මේ මොකද මේ නාකි හුරතලේ. බලන්නකො තාත්තා පොඩි එකා යසට ඇඟිල්ලක් කටේ ගහගෙන තනියම නිඳි. අම්මා මෙතන අලි බබාව නළවනවා"

කඳුළු පිසගන්නටවත් පමා නොවී මා හිස ඔසවන විටත් ප්‍රශ්නාර්ථයක් රැඳි දෑසින් මාමා අප දෙස බලා සිටියේය. බස් එකේ පිටුපස අසුනක ගීත් අයියා අසලින් වාඩි වී පැය පහක දීර්ඝ ගමනක් යන්නට දින ගණනාවක සිට පෙරුම් පුරමින් සිටි මට එවෙලෙහි මාමා ව සතුරෙකු මෙන් පෙනුණ බව නොකියා සිටියද ඔබ එය වටහා ගන්නා බව සිකුරුය.

"තාත්තා ආවද?" අසාගෙන ගීත් අයියාත් කලබලයෙන් කුස්සියට එබුණේ එවෙලෙහිය. තත්පරයකට අපේ සිව්නෙත් එකිනෙක ගැටී එසැණින් වෙනතකට යොමු විය.

"තාත්තා ඇයි මේ හදිස්සියේම කියන්නෙවත් නැතුව"

"පොඩි දුව එක්ක යන්න. හෙට විභාගෙත් තියන් බස් එකේ ඔච්චර දුරක් යන්න අමාරුයිනෙ"

"ඉතින් ඔයා කියන්නෙවත් නැතුව එද්දි පුතා පොඩි දුව එක්ක ගියානම් එහෙම දෙන්නගෙම ගමන අපරාදෙනෙ"

"එහෙම වුණානම් පුතාට පොඩ්ඩක් වැඩ පාඩුවෙනවා තමයි. මටනම් ඉතින් ආව එකේ පොඩි එකාව හරි චුට්ටක් බලලා යන්න පුළුවන්නෙ" රොෂාන් අයියා මහ හඬින් සිනාසී යන්නට ගියේ "ඔන්න දැන් තමයි තාත්තා ඇත්ත කිව්වෙ" කියමිනි. ගීත් අයියා කිසිවක් නොකියාම ඔහු පිටුපසින් ගියේය.

උදෑසන කෑමෙන් පසු කොළඹින් පිටවන්නට ගීත් අයියා සැලසුම් කර තිබුණත් නැන්දා ඊට විරුද්ධ විය. ඇය දිවා ආහාරය සකසන තෙක් අපට රැඳී සිටින්නට සිදු වූයේ එනිසාය.

"පොඩි දුව ගිහින් ලෑස්ති වෙලා එන්න" තාමත් දෑස් මුල ශේෂව ඇති කඳුළු පැල්ලම් වල රහස අනාවරණය කරගන්නට මාමා ට හදිස්සි විය. අලස ලෙස පඩියෙන් පඩිය නඟිමින් උඩට එනවිට මියුරු අක්කලාගේ කාමරයේ දොර වසා තිබිණ. ගීත් අයියාත් රොෂාන් අයියාත් කොතනකවත් පේන්නට නොසිටීම සිතට එක් කළේ අස්වැසිල්ලකි. උදෑසනම ඇඳ උඩ සූදානම් කර තැබූ ඇඳුම් ටික සමඟ තුවායත් රැගෙන නාන කාමරයට යන්නට ගිය මගේ ගමන වලක්වමින් එක්වරම කාමරයෙන් පිටතට ආ ගීත් අයියා අතින් ඇද්දේය.

"ගීත් අයියේ"

"ෂ්....." කියා දෙතොලට ඇඟිල්ල තබා මා නිහඬ කරගත් ඔහු දොර වසා ඊට පිටදී හේත්තු වෙමින්ම මා තුරුළු කරගත්තේය. තුන් තිස් පැයම ඒ උණුසුමේ දැවටෙන්නට දකින සිහින අමතක වී නළලත දාබිඳු මතු වෙන්නට ඒ හැටි වෙලාවක් නොගියේය.

"ඇයි මේ බයවෙලා"

"අනේ දොර අරින්නකො"

"අරින්නම් ඇඬුවෙ ඇයි කියලා කිව්වොත්"

"අනේ ඒක මහ දෙයක් නෙවෙයි. නැන්දා හෙට උදේට කන්නත් එක්ක කෑම ලෑස්ති කරද්දි මට දුක හිතුණා"

"ඒවට පස්සෙ සලකන්න. නැත්තන් දැන්මම ඒවටත් එක්ක පුතාට සැලකුවත් මං මොකුත් කියන්නෑ" මනමාල හිනාවකින් දෑසට එබී බැලූ ඔහු ග්‍රහණය දැඩි කරමින් කොපුලකට දෙතොල තැබීය.

"අනේ"

"කෑ ගහන්න එපා බං. මේක අස්සෙ කෙඳිරි ගානවා අර යකාට ඇහුණොත් ඔක්කොම ඉවරයි"

"එහෙනං අතාරින්න මාව"

"බෑ" කියමින් කම්මුල් මත දෑත් තබා මගේ දෑසෙහි ඇති කැලඹිල්ල සන්සුන්ව විඳගත් ඔහු හිමිහිට පහත් වී නළල සිප ගත්තේය. අදටද දෑස් පියාගෙන මතක් කළ හැකි තරම් උණුසුමක් හැමදාමත් මෙන් එදාත් ඒ දෙතොලෙහි තැවරී තිබිණ.

"එදා වෙච්ච පොරොන්දුව ඉෂ්ඨ කරන්න බැරි වුණාට තරහා වෙන්නැතුව පරිස්සමින් තාත්තත් එක්ක ගිහින් හෙටත් හොඳට විභාගෙ කරගන්න. රෑට නිදාගන්න කලින් උඩ බැල්කනි ඔක්කොගේම දොරවල් වැහිලද බලන්න"

ඔළුව පද්දමින් ඊට එකඟ වන මා දෙස බලා සිනාසුණ ඔහු හිස පිරිමැඳ "අනිද්දට මං එන්නම් ඔයාව එක්ක එන්න. එතකොට ඇති තරම් නිදාගන්න දෙන්නම් මෙතන" කියමින් සිය උරහිසට අතින් තට්ටු කළේය. විටින් විට දෑස් තුළ කිමිදී රහස් හොයනා ඔහු මගේ සිහින නිවරදිව අනුමාන කළේ කෙසේදැයි කියන්නට අදටත් නොදනිමි. එහෙත් ගීත් අයියාට තරම් හොඳින් මගේ හිත කියවීමට හැකියාවක් නිවසේ කාටවත්ම නොතිබිණ.

කල්තබා දිවා ආහාරය සූදානම් කරන්නට නැන්දා ගත් වෙහෙසට සාධාරණයක් කරන්නට මට නොහැකි විය. ගීත් අයියාගේ දෑත් අතරෙහි ගෙවීගිය උණුසුම් නිමේෂයේ ආදරණීය මතකයත්, පුංචි පුතුගේ හඬ නොඇසෙන ඉසව්වකට යාමට සිදුවීමේ වේදනාවත් මගේ කෑම රුචිය සොරාගෙන තිබිණ.

"පොඩි දුව කෑවෙ නෑ. අතගගා හිටියා විතරයි. යන ගමන් මෝනිස් එක ගාව නවත්තලා මොනාහරි අරන් දෙන්න" අපේ රෑ කෑම සහ තවත් මොන මොනවදෝ පිරවූ කූඩයක් ඩිකියට දමමින් නැන්දා විශේෂ උපදෙසක් දෙන්නට අමතක නොකළාය.

"කනවනම් කොහෙන් මොනවා අරන් දෙන්න බැරිද? ඔය මඟ දිගට ඕනි තරම් කඩ තියෙන්නෙ" නැන්දගේ උපදෙස් ගැන ඒ හැටි තැකීමක් නොකළ මාමා සිනාසෙමින් පැවසීය.

"මෙයා ඉල්ලුවත් එක එක තැන්වලින්නම් කන්න අරන් දෙන්න යන්න එපා තාත්තා. ඔය පාර දිගේ තියෙන මල ජරාව කාලා අන්තිමට හෙට උදේ විභාගෙ ලියනෙක පැත්තක තියලා ළමයට ටොයිලට් එකේ පදිංචි වෙන්න වෙයි. බඩගිනිනම් මෝනිස් එකෙන් තේ එකක් බීලා යන්න" නැන්දගේ උපදෙසේ වලංගුභාවය තහවුරු කරමින් මා ළඟට විත් කරවටා අත යැවූ ගීත් අයියා "තාත්තා අරන් දෙන්න හැදුවත් පාරෙ තියෙන එක එක ඒවා කන්න එපා පොඩී" කියමින් මටත් අනතුරු අඟවා දොර ඇර දුන්නේය.

"එක්කො මාත් එන්නද තාත්තා. දැන් යනකොට හවස් වෙනවත් නෙ" මා රියට නඟින තුරු දොර අල්ලාගෙන සිටි ගීත් අයියා හදිස්සියේ සිහිපත් වූ දෙයක් අසන්නට මෙන් ඇතුළට එබුණේය.

"ඕන්නෑ පුතා. අපි දෙන්නා හිමින් යන්නම්" බලාපොරොත්තු කඩ වූ දෑසෙහි ද සිනහවක් තවරා මගේ හිස යන්තමින් පිරිමැඳි ඔහු ප්‍රවේශමෙන් දොර වසා දැමුවේ "හොඳට ලියන්න පොඩී" කියමිනි. වේගයෙන් ඇහිපිය සලා කඳුළු සඟවා හිස සෙලවීමකට වැඩි දෙයක් කරන්නට මට නොහැකි විය. ගේට්ටුව අද්දර නතරව අත වනමින් සිටි නැන්දාත් ගීත් අයියාත් නොපෙනී යන තුරුම හිස පිටුපසට හරවාගෙන සිටි මම ඊළඟට අසුනේ හරිබරි ගැසී වාඩි වී දෑස් පියා ගත්තෙමි.

"නිදිමතද පුතේ "

"නෑ"
"එහෙනං මොනා හරි කියවා කියවා යං. එද්දිත් මං හරි පාළුවෙන් ආවෙ"

මාමා හිතේ ඇති දේ කෙලින්ම කියන්නේ එහෙමත් දවසකය. අපි කවුරුත්ම නොමැතිව පාළුවෙන් දින දෙක තුනක් ගෙවූ ඔහු හදිස්සියේම කොළඹ ආවේ මන්දැයි මට වැටහුණේ එවිටය. නැන්දා සමඟ පැය ගණන් වරු ගණන් කියවන්නට දේවල් ඇතත් මාමා විෂයෙහි මට එය ආගන්තුකය. අපේ කුසගින්න ගැන අපටත් වඩා වදවෙන නැන්දා ගැනත්, හිතුවක්කාර ගති පැවතුම් වලින් ටික ටික ඈත් වෙමින් පවුලට ළංවන ගීත් අයියා ගැනත් කතා කරමින් ටික දුරක් එද්දීම අපේ මාතෘකාව චූටි පුතු ළඟින් නැවතිණ.

වෙනදා තරම් රථ වාහන තදබදයක් නොතිබි ගාලු පාර නොපෙනෙණ තරම් තදින් වැස්ස ඇදහැලෙන්නට පටන් ගත්තේ මොරටුවේදීය. කවදත් හිමින් රිය පදවන මාමා ට වැස්සෙන් බාධා වූවා නම් ඒ සුළු වශයෙනි. කුළුඳුළේ දෝතට ගත් මුණුබුරු ගේ කිරි සිනහා දිනපතා අසන්නට පෙරුම් පුරමින් සිටි මාමා, සිව් වසරක සේවා කාලයකින් පසුව ලැබෙන ස්ථාන මාරුව මාතර ට හෝ කරාපිටිය ට හදාගන්නට මියුරු අක්කාට යෝජනා කරන මෙන් මගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. එතෙක් ප්‍රසූත නිවාඩුව අවසන් වනතුරු හෝ මියුරු අක්කා නිවසේ නතර කරගත යුතු බව අප දෙදෙනාගේම අදහස විය. රොෂාන් අයියාව ඊට එකඟ කරගන්නට එක එක ක්‍රම යෝජනා කරමින් සිනාසෙමින් ආ මාමා මග්ගොන මෝනිස් බේකරිය අසලදී තිරිංග තද කර පාරේ වම් පැත්තෙන් රිය නතර කළේය. පාරේ දකුණු පැත්තෙන් පිහිටි බේකරියේ ඉදිරිපස රථ ගාල ඒ වනවිටත් පාරිභෝගික වාහන වලින් පිරී තිබිණ.

"අපි තේ එකක් බීලා යමු ද"

"මාමට තේ බොන්න ඕනිද"

"මටනම් ඕන්නෑ. ඒ වුණාට ඔයාට බඩගිනි ඇතිනෙ"

"මටත් එපා. අපි යං" යන්තමින් කුසගිනි දැනෙමින් තිබුණ ද, එය ගීත් අයියාගේ ආදරණීය ඉල්ලීම අභිබවා යන්නට තරම් ප්‍රබල නොවීය.

"එහෙනං ඔයා චුට්ටක් ඔහොම ඉන්නකො. මං ටක් ගාලා ගිහින් ඔයාට පාඩම් කරනකොට හප හපා ඉන්න ඇඟිලි ඉස්කෝතු එකක් අරන් එන්නම්කො. මෙතන තියෙනවා ඉඟුරු දාලා හදන එකක්. ඒක අපේ එකට වඩා රහයි" ආසන දෙක අතරින් පිටුපසට එබී කුඩයක් හොයාගත් මාමා රියෙන් බැස්සේ මියුරු බේක් හවුස් අධිපතියාව එක වචනෙකින් බිම හෙලූ මෝනිස් පාරිභෝගියෙකු ලෙසය.

ගීත් අයියාගේ ආදරණීය තරවටු හා දඟකාරකම් මැද්දේ ගෙවී ගිය දින දෙක තුන තුළ යළි යළිත් සක්මන් කරමින්, හිත රැඳුණ සොඳුරු තැන් වලදී ලද රස මිහිර සිතින් ස්පර්ශ කරමින් ඈත ලොවක පාවෙන්නට ඉඩක් ලැබුණේ මාමා රියෙන් බැස ගිය පසුය. පිටව එන්නට සූදානමින් මා මියුරු අක්කලාගේ කාමරයට යනවිට රොෂාන් අයියා සිටියේ නාන කාමරයේය. නිදහසේ පුංචි පුතුගේ දෙපා සිඹ සමුගන්නට ඉඩ ලැබීමේ ප්‍රීතිය හිත පුරා විඳිමින් මා එළියට ආවේ "පුංචි ඉක්මනට එන්නං" කියාගෙනය.

"මොකද්ද අර පොඩි එකාට කිව්වෙ" කියමින් ගීත් අයියා මගේ කනෙන් අල්ලා ගත්තේ තරප්පු පෙළ මැදදීය.

"මොකුත් කියන්න එයාට කතා කරන්න පුළුවන්ද"

"මගෙ යකා අවුස්සාගන්නැතුව කියනවා කවුරු ඉක්මනට එන්නං කියලද ආවෙ"

"ආහ්....ඒකද මේ" සිනාසෙමින් කන මුදාගත් මා ඔහුට දිව ඇදකර දුවන්නට සැරසුණත් ඒ දෑසෙහි නළියන වේදනාව මගේ සැලසුම් කුඩු පට්ටම් කළේය.

"ගීත් අයියෙ"

"මගේ ජීවිතෙත් එක්ක සෙල්ලම් කරන්න ලෑස්ති වෙන්නෙපා පොඩී. ඔයා හොඳටම දන්නවා මගේ හිතේ ඔයා ඉන්නෙ කොතනද කියලා" අන්තිම ටික කන අසලටම නැවී පැවසූ ඔහු මගේ අත රැඳි බෑගයත් උදුරාගෙන මා එතන සීටියදී වේගයෙන් පඩිපෙළ බැස මිඳුළට ගියේය.

ඒ මතක අතරේ හිත දුවවමින් සිටි මට, නොනවත්වාම දිය බේරෙන වින්ඩ්ස්ක්‍රීනය තුළින්, පාර පුරා ගලා යමින් තිබූ බොරපැහැ වැහි දියට සිය කිරි පැහැ ජාතික ඇඳුමෙහි මඬ තවරන්නට ඉඩ නොදී පාර මාරුවෙන්නට සැරසෙන මාමා ව, පෙනුණේ බොඳව ගිය සිතුවමක් ලෙසය. ඉදිරියට තැබූ පය ලිස්සා මාමා වැටෙන්නට ගිය හැටිත්, කෑ ගසාගෙන රියෙන් බිමට පැන මා පාරට දුව ගිය බවත්, කන් බිහිරි කරවන නළා හඬක් සමඟ ක්රාස් ගා වාහනයක තිරිංග තද වූ බවත් මට යන්තමින් මතක තිබෙන්නේද ඒ බොඳව ගිය සිතුවමේම කොටසක් ලෙසය.

ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු.


විල්තෙර අද්දර - 17 : දාසයවෙනි මතක සක්මන





ධාතු කරඬුවක් වඩම්මාන්නාක් මෙන් ප්‍රවේශමෙන් නැන්දා විසින් මියුරු අක්කාගේ පුංචි පුතු වඩාගෙන නිවසට ගෙන ආ දිනය මගේ ජීවිතයේ මා වඩාත්ම සතුටට පත් වූ සුවිශේෂි දින කිහිපයෙන් එකක් විය. මියුරු අක්කාත් ගීත් අයියාත් වයසින් වැඩී ස්වාධීන වන්නට පටන් ගත් කාලයේ සිටම ක්‍රමයෙන් ඔවුන්ගෙන් ඈත් වන්නට පටන් ගත් මාමා යළිත් පෙර පුරුදු ළෙංගතු චරිතයට අවතීර්ණ වූයේ එදිනය. ඔහුගේ දෙතොල මත සිනහවක් නොරැඳුණ වෙලාවක් සොයාගන්නට බැරි තරම් විය. විශ්වවිද්‍යාලයට ගොස් දිවා ආහාරය සඳහා කියමින් නිවසට ආ ගීත් අයියාව සවස දේශන වලට යවාගන්නට අපේ සරදම් කිසිසේත්ම ප්‍රමාණවත් නොවීය. කප්පරක් වැඩ මැද පුංචි පුතු අසල ගැවසෙන්නට ඉඩක් නොලද නැන්දා පවා දෙතොල සැරසූ සිනහට සැඟවෙන්නට ඉඩක් නුදුන්නාය. ආඩම්බර හිනාවම ආභරණයක් කරගත් රොෂාන් අයියා එදා ජීවත් වූයේ ලෝකයේ මුල් වරට දරුවෙකු බිහිකළේ මියුරු අක්කා බව සිතාගෙනය.

උතුම් මව් පදවියත් සමඟ තිළිණ ලද සුන්දර සිනහවෙන් ප්‍රසූතියේ වෙහෙසත් අපහසුවත් සඟවාගත් මියුරු අක්කා හවස් වරුවම සිටියේ සුව නින්දකය. අම්මගේ උණුසුමට ගුලිවී හා පැටියෙකු මෙන් නිදන පුංචි පුතුගේ විල්ලුද වන් සිනිඳු දෙපා පිරිමඳිමින් මා සිටියේ ඇඳ අසල දණ ගසාගෙනය. එක්වරම දොර දෙසින් ඇසුණ පා ගැටෙන හඬට හිස හරවන විටත් ඔහු මා අසලය.

"ඔය පොඩි එකාට පාඩුවේ නිදාගන්න දීලා චූටි නැන්දි ගිහින් දැන්වත් පොතක් පතක් බලාගත්තොත් නරකද?"

"අනේ අද විතරයි. මං හෙට ඉදන් පාඩම් කරන්නම්"

"ඒ ලෙවල් කියන්නෙ සෙල්ලමක් කියලා හිතුවද" උරහිසින් අල්ලා මා නැගිට්ටවා ගත් ඔහු කනට කර දත් අතරින් ගුගුලේය.

"අනේ....තව චුට්ටක් ඉදලා එන්නම්"

"මෙන්න මෙහෙ එනවා යන්න. මං හවස කැම්පස් නොගිහින් නැවතුණෙන් ළමයගෙ හැටි දන්න නිසා" කියමින් ගීත් අයියා මගේ අතින් ඇදගෙන කාමරයෙන් එළියට එනවිටත් රොෂාන් අයියා දොර ළඟට වී සිටියේ සිනාසෙමිනි.

"දෙන්නත් එක්ක මගෙ කොල්ලව නරක් කරන්නැතුව මෙතනින් යන එකනම් හොඳයි. මොකද උඹලා තාත්තට වගේ හොඳ යාළුවෝ මට නෑ"

"පොඩි එකා ගෙදර ගෙනා වෙලේ ඉදන් විභාගෙ ගැන මෙලෝ සිහියක් නෑ. අපරාදෙ ගෙන්නා ගත්තෙ කියලා හිතෙන්නෙ ඔය වෙලාවට තමයි" රොෂාන් අයියාගේ සරදම මායිම් නොකොට මගේ අතින් ඇදගෙන කාමරයට යන අතර තුරත් ගීත් අයියාගේ කටට විවේකයක් නොවීය.

"මෙහෙ ඉදන් කෑ ගහන්න බෑ අර දෙන්නට නිදාගන්න ඕනි. පොත් ටිකත් අරන් පල්ලෙහා කෑම මේසට යමු" නැන්දාත් මමත් නිදාගන්නා කාමරයට මාව ඇදගෙන ආ ගීත් අයියා පැවසුවේ වටපිට බලමිනි.

"ඉතින් ඒකට කෑ ගහන්නැතුව ඉන්නකො"

"ආසා ඇති" කියමින් දිව ඇද කළ ඔහු කම්මුලක් මිරිකා සිනාසෙමින් පහළට ගියේය.

මගේ අධ්‍යාපනික වැඩ කටයුතු ගැන පූර්ණ බලතල බලහත්කාරයෙන්ම තමා සන්තක කරගත් ගීත් අයියාගේ වචනයට පිටින් යා හැකි කවුරුත් නිවසේ නොසිටි පසුබිමක ඔහුට අවනත වීම හැර මට කරන්නට දෙයක් නොතිබිණ. පෙරදින මියුරු අක්කලාගේ නිවසට එනවිට රැගෙන ආ භෞතික විද්‍යා ප්‍රශ්න පත්‍ර දෙක ෆයිල් එකක් අස්සෙ හංගාගෙන මා පහළට යනවිටත් ඔහු කෑම මේසය පාඩම් කරන්නට සුදුසු ලෙස සකසාගෙන බලා සිටියේය. භෞතික විද්‍යා බහුවරණ ප්‍රශ්න පත්තරයේ නිවරදි පිළිතුරු ගණන ඔහු ලවා පරීක්ෂා කරගැනීමේ උවමනාව පෙර දින සිටම තිබුණත් ඊට සුදුසු මොහොතක් එනතුරු කල් බලන්නට මට සිදුවිය.

"මං පුතාට කියන්නමත් කියලා හිටියෙ. පොඩි එකා ගෙනා වෙලාවෙ ඉදන් ඒ පස්සෙන්මයි" ප්‍රශ්න පත්‍රයක් සාකච්ජා කරමින් සිටියදී අපට තේ රැගෙන ආ නැන්දා මා දෙස හොරැහින් බලමින් පැවසීය.

"අපරාදෙ. විභාගෙ ඉවර වෙනකල් ඉන්න අරින්නයි තිබ්බෙ. නේද අම්මා"

"හිතේ ඇති අම්මටයි පුතාටයි" කියමින් කට ඇද කර බිම බලාගත් මගේ හිස අත ගෑ නැන්දා සිනාසෙමින් පිටව යනතුරු බලා සිටි ගීත් අයියා "හෙට උදේට තාත්තා යනකොට යන්න ලෑස්ති වෙන්න මැඩම්" කීවේය. විහිළුවක ස්වරයක් යන්තමින් දැවටුණ ද, දකිමින් සිටි සිහින කන්දම දෙපා මුල තුනී කරන්නට තරම් එවදන් ප්‍රබල විය. හැඬීමෙන් හෝ කන්කෙඳිරි ගෑමෙන් ලබාගත නොහැකි දේ මුරණ්ඩුකමින් ලබාගත හැකි බව අත්දැකීමෙන් දැන සිටි මට උත්සාහ නොකර පරාජය පිළිගන්නා පුරුද්දක් මේ කියන කාලයේදී නොතිබිණ.

"බෑ මට තේරෙන්නැති දේවල් ගොඩාක් තියෙනවා. ගෙදර ගියොත් කාගෙන්ද අහගන්නෙ" මහ හඬින් සිනාසී කොණ්ඩය අවුල් කර දැමූ ගීත් අයියා තේ එකත් රැගෙන එතනින් නැඟිට මිදුළට ගියේ "උඹත් එක්ක හිටියොත් මාත් නරක් වෙනවා" කියමිනි.

පුතු අවදි වී හඬන්නට පටන් ගත්තේ ගීත් අයියා එතනින් නැඟිට ගොස් මිනිත්තු පහ හයකට පසුය. ඒ වනවිට ඔහු සිටියේ මාමාත් සමඟ මිදුලේ සක්මන් කරමින් බර කතාවකය. හඬ නොනැඟෙන ලෙස පුටුව පස්සට කර තබා හිමිහිට උඩුමහළට ගොස් මියුරු අක්කලාගේ කාමරයට එබෙන විට රොෂාන් අයියා පෙනෙන්නට නොසිටියේය.

"ඔන්න ආවා පුංචි අම්මා" මියුරු අක්කා සිනහවකින් මා පිළිගනිමින් ඇය ළඟින් වාඩිවෙන්නට දෙනෙතින් ඉඟි කළාය.

"ඇයි ඇඬුවෙ. මං හිතුවෙ ඇහැරලා කියලා. ඒ වුණාට මෙයාගෙත් වැඩේම අම්මා වගේ නිදියන එක"

"මං චුට්ටක් නැඟිටින්න හැදුවනෙ. ඒකට ඇහැරෙන්න ඇති. ඔයත් චූටි දවස්වල මේ වගේ තමයි. මල්ලි බණිනවත් ඒ බෝනික්කා නිදියන්න විතරයි දන්නෙ කියලා"

"ඒ කියන්නෙ එයා මට බණින්න පටන්ගෙන තියෙන්නෙ අද ඊයෙ නෙවෙයි"

"ඒකනෙ අපි ඔය දෙන්නගෙ වලි ගණන් ගන්නැත්තෙ" කියා ගීත් අයියා විසින් අවුල් කර තිබූ කොණ්ඩය තව ටිකක් ඇවිස්සූ මියුරු අක්කා අල්මාරිය අසලට ගොස් සැහැල්ලු ඇඳුමක් තෝරා ගත්තාය.

"මං වොෂ් එකක් දාගෙන එනකල් ඔතන චුට්ටක් ඉන්නවද" දුවගෙන ගොස් මියුරු අක්කා බදා වැළඳගන්නට ආ සිතුවිල්ල සඟවා මම හිස දෙපසට පැද්දුවෙමි.

පුංචි පුතු ළඟ වාඩි වී නිදහසේ ඒ සිඟිති මුහුණේ හැඩතල හදවතේ සිත්තම් කරගන්නට ඉඩක් ලැබුණේ එවෙලෙහිය. තදින් මිට මොලවාගත් සිඟිති අතැඟිලි හිමිහිට දිගහරින්නට උත්සහ කරමින්, හය හතර නොදත් කිරිකැටියා සමඟ තනිව කතා කරමින් සිටි මට රොෂාන් අයියාත් මියුරු අක්කාත් සිනාසෙමින් මා දෙස බලා සිටින බව නොදැනුණි.

"මෙයා මොකද මෙතන කරන්නෙ" ගීත් අයියාගේ හඬට හිස ඔසවන විට සිනාසෙමින්ම මා ළඟට ඇවිද ආ රොෂාන් අයියා කර වටා අත යවන්නට සැරසුණේ "කිරි දෙන්න ඇවිල්ලා" කියමිනි. අත ගසා දමමින් රවාගෙනම එතනින් පිටවන්නට ගිය මා දොරකඩ සිටි ගීත් අයියාගේ දෑත් අතරෙහි සිරවිය.

"අපරාදෙ කියන්න බෑ මොනා නැතත් අම්මා මේ දෝණියැන්දලා දෙන්නට රවන්න පුප්පන්න නම් උගන්නලා තියෙනවා නියමෙටම" රොෂාන් අයියාගේ සරදම් හඬ ගීත් අයියාගේ සවන් අසලට ළඟා වූවාදැයි සැක සහිතය. සිනහව නාඳුනන ලෙස තදින් පියවුණ දෙතොල දෑසෙහි නළියන කෝපය හා මොනවට ගැලපුණි.

"හෙට උදේම තාත්තත් එක්ක ගෙදර යන්න ලෑස්ති වෙනවා"

"මට බෑ. මං යන්නෙ ඉරිදා හවසට . ඒකත් මාමා එක්ක නෙවෙයි මාව එක්ක යන්න පොරොන්දු වෙච්චි කෙනා ගිහින් දානවනම් විතරයි" අවසන් කොටස ඔහුට පමණක් ඇසෙන තරම් සෙමින් මුමුණා මා පහළට බහින විට මට ඇසුණේ මියුරු අක්කාගේ සිනාහඬ පමණි.

ඉන්පසුව ඔහු මට ගෙදර යන්නට බල කරමින් කෑ ගැසීම නතර කළේය. ඒ වෙනුවට හැකි හැමවිටම පසුපසින් රැඳෙමින් මා මියුරු අක්කලාගේ කාමරයට එබෙන වාර ගණන බලහත්කාරයෙන් පාලනය කළේය.

"මීට වඩා හොඳයි ගෙදරම හිටියනම්" පුතා අවදි වී අඬන කිසිඳු මොහොතක මට උඩට යන්නට අවසර නොදෙන ඔහුටත්, මේසය මත වූ පොත්පත් වලටත් රවමින් දවස ගෙවෙද්දී නොදැනීම එවදන් මුවින් පිටවිය.

"මොකද්ද කිව්වෙ"

"නෑ මොකුත් නෑ" පුටුව පස්සට වන හඬටම කන් දෙකේ ආරක්ෂාව දෑතින් තහවුරු කරගත් මම පොත දිහා බලාගෙන මිමිණුවෙමි.

"තව දවස් තුනනෙ පොඩී. ඊට පස්සෙ උදේ ඉදන් රෑ වෙනකල් බබාව අතේ තියාගෙන හිටියත් මං මොකුත් කියන්නෑ. දැන් හොඳ ළමයා වගේ ඔය ප්‍රශ්න ටිකට උත්තර ලියන්නකො" කන මත රැඳෙන තෙක් බලාසිටි සුරත හිස මත සක්මන් කරද්දී දෑස් කඳුළින් පිරෙනු වලක්වන්නට මට නොහැකි විය.

"ඔක්කෝටම ඉස්සෙල්ලා ඔය ඕනි එකටයි එපා එකටයි හැමදේටම ටැප් එක ඇරගන්න එක නතර කරගන්න ඕනි. හැම එකටම හොටු පෙරාගෙන අඬන්න ඔයා දැන් පොඩි ළමයෙක් නෙවෙයි හොඳේ" කියාගෙන ගෙතුළට ගිය ඔහු යළි ආවේ මා පිළිතුරු ලියා අවසන් වූවාටත් පසුය.

සෙනසුරාදා උදෑසන රොෂාන් අයියා වැඩට ගියේය. යාළුවෙක් මුණ ගැසීමට ඇති බව පවසමින් ඔහුත් සමඟම විශ්වවිද්‍යාලයට ගිය ගීත් අයියා නිවසට පැමිණියේ නැන්දා පුතා නාවමින් සිටියදීය. නැන්දා ළඟටම වී සිටි මට රැවුම් ගෙරවුම් කිසිවකින් සංග්‍රහ නොකළ ඔහු "තේ එකක් හදන්නකො පොඩී" කියමින් කාමරයට ගියේය. වතුර උණු වෙන්නට තබා කෝප්ප සෝදමින් සිටියදී කෑම කාමරය දෙසින් ඇසුණ අඩි හඬ ළං ළංව ඇහෙද්දී වතුර කේතලයේ තාලයටම හදවත උඩපනින්නට විය.

ඇඟේ ගෑවෙන තරම් ළඟින් සිටගත් ඔහු මුලින්ම කළේ ගෑස් ලිප නිවා දැමීමයි. ප්‍රශ්න දහසක් ලියවුණ මගේ දෑස් දෙස මොහොතක් බලාසිටි ඔහු එක්වරම මා තුරුළු කරගෙන නළලට දෙතොල තබා බොහෝ වේලාවක් ඒ ඉරියව්වෙන්ම රැඳෙමින් මට මගේ පියවි සිහිය අහිමි කළේය.

"ගීත් අයියේ" පියවි සිහියට එළඹි මුල්ම තත්පරයේ මගේ හඬ කෙඳිරියක් මෙන් පිටවිය.

"බය වෙන්නෙපා. අක්කා පුතාට කිරි දෙනවා අම්මා රෙදි සෝදලා ඉවර වෙලා මිසක් පහළැට එන්නෑ" දෙතොල් පමණක් මුදාගත් ඔහු ග්‍රහණයේ වෙනසක් නොකරම මා අස්වැසීය.

"අනේ..."

"බයගුල්ලී" කියමින් මා අත්හල ඔහු "මං ඔයා ෆයිල් එක අස්සෙ හංගන් හිටිය MCQ පේපර් එක බැලුවා" කීවේ පැන්ට්‍රි ටොප් එක මත වාඩි වී උජාරුවෙනි.

"ගොඩක් වැරදිද?" හිස ඉහළ පහළ කරමින් සිනාසුණ ඔහු "මං ඒක හොරෙන්ම අරන් බැලුවෙ වැරදි ගොඩක් තිබ්බොත් නොකියා ඉන්නවා කියලා හිතාගෙන. ඒත් පස්සෙ මට හිතුණා අනිද්දා පේපර් එකවත් හොඳට කරගන්න මේක ගැන දැනන් ඉන්නෙක හොඳයි කියලා"

"කීයක් හරිද?...........කියන්නකො. මං ප්‍රොමිස් වෙනවා ඒක ගැන හිතන්නැතුව පාඩම් කරනවා කියලා" තේ හැදීම පැත්තක තබා ළඟටම ගොස් දිගුකළ සුරත අල්ලාගත් ඔහු ඒ මත දෙතොල තැබුවේය.

"ගීත් අයියේ"

"ඊළඟ පේපර් එකත් හොඳට කරගත්තොත් ඔච්චර වෙව්ලන්න ඕන්නෑ පොඩී. අරකෙ වැරදිලා තිබ්බෙ එකයි"

"ඇත්තටම ද" කෑ ගසා උඩ පැණ ඔහුව වැළඳගන්නට ආ සිතුවිල්ල ආයාසයෙන් යටපත් කරගෙන විශ්මය පමණක් වදන් වල තැවරීම අසීරු වුවත් ඒ මොහොතේ මගේ උත්සාහය සාර්ථක විය.

"හ්ම්......ඔයා තෝරගෙන තියෙන Essay ප්‍රශ්න ටිකත් හොඳයි. ඒකට හොඳ A එකක් එයි කියලා මට ෂුවර්. කෙමිස්ට්‍රි පේපර් එක ඊටත් වඩා හොඳට කරගත්තොත් බයෝ වලට C එකක් තිබ්බත් හොඳ රෑන්ක් එකක් ගන්න පුළුවන්" කියමින් බිමට පැන නළලත් සමඟම එක් වරක් හිස පිටුපසට පිරිමැඳි ඔහු සුරත හිස මත තිබියදීම දෑස් තුළ කිමිඳුණේය.

"පස්සෙ මාත් එක්ක රණ්ඩු කරන්න නම් ලෑස්ති වෙන්න එපා....ඔන්න මං දැන්මම කිව්වා එක කලම්බො, දෙක ජපුර, තුන කැළණිය. පේරා යන්නෝනි කියලා කුණු කුණු ගාන්නනම් ලෑස්ති වෙන්නෙපා. හදිස්සියකට ත්‍රීවිල් එකකින් හරි ගිහින් බලලා එන්න බැරි දුරකටනම් මං ඔයාව යවන්නෑ සුදු නෝනා"

"ඇයි" පෙර පාසැල් යන වයසට එළඹීමටත් මත්තෙන් හෙමි හෙමින් මගේ ජීවිතය තුළ ආධිපත්‍ය පතුරුවන්නට පටන් ගත් ඔහුට එරෙහිව යමින් දිනාගත යුතු සිහින කිසිවකින් එදවස මගේ ලෝකය හැඩි වී තිබුණේ නැත. එහෙත් මගේ රුචිකත්වය ගැන අසා දැනගන්නටවත් සුනංගු නොවී තම අභිමතය ප්‍රකාශ කළ ඔහු ඊට දක්වන හේතුව දැනගන්නට වූ නොතිත් ආසාව සැඟවීමේ හැකියාවක් මා තුළ නොතිබිණ.

"මිනිහෙක් වුණාම තමන්ට වටින දේවල් පරිස්සම් කරගන්න දැනගන්නෝනි පස්සෙ ඤරු ඤුරු ගාන්න තියාගන්නැතුව"

"ඒ කියන්නෙ මාව විශ්වාස නෑ"

"ඔයාව විශ්වාස වුණාට මට මේ රටේ ලෝකෙ මිනිස්සු ඔක්කෝම ඒ තරමට විශ්වාස කරන්න බෑනෙ. ඒ නිසා ආයෙ ඒ ගැන කතා මොකුත් නෑ. අපේ එකට බැරි වුණොත් ජපුර නැත්තන් රාගම" කියූ ඔහු මා තවත් කිසිවක් කියන්නට පෙර පිටුපස දොරෙන් එළියට ගියේය.

Tuesday, May 5, 2020

විල්තෙර අද්දර - 16 : පහළොස්වෙනි මතක සක්මන




මියුරු අක්කාගේ දරු ප්‍රසූතියත්, මගේ විභාගයත් එකම කාල රේඛාවක අතිපිහිත වීමේ පීඩනයෙන් වැඩිපුරම බැට කෑවේ නැන්දාය. කුළුඳුල් දරු උපත සඳහා සූදානම් වන සිය එකම දියණියට තම රැකවරණය අවැසිම මොහොතේ එය මඟ හැරීමේ හැකියාවක් නැන්දාට නොතිබිණ. මාමාත් සමඟ මට නිවසේ තනිව රැඳී සිටීමට මෙන්ම අවශ්‍යම නම් යාළුවෙකුගේ බෝඩිමේ නතර වීමේ හැකියාව ඇති බවත් මා පුන පුනා කියා සිටියදී ඊට එකඟ කරගත හැකි වූයේ නැන්දා පමණි. කෙසේ හෝ තම දියණිය අසල රැඳෙන්නට මාන බලමින් සිටි නැන්දා මගේ විකල්පයන් අතරින් එකක් තෝරන්නට වෙහෙසෙමින් සිටියදී මියුරු අක්කා දරු ප්‍රසූතිය තෙක් ඇගේ පැමිණීම අනවශ්‍ය බව දන්වා සිටියාය. ගීත් අයියාත් ඒ දිනවල ඔවුන්ගේ නිවසේ නතර සිටි නිසා නැන්දා කලබල නොවිය යුතු බව රොෂාන් අයියාත් විටින් විට දුරකථනයෙන් ඇයව අමතමින් කියා සිටියේය. මියුරු අක්කා ගැබ්ගත් මුල් කාලයේ සිටම සඳුදා උදෑසනට ගීත් අයියා අත බත් පාර්සලයක් සමඟ මාළු ඇඹුල් තියල් වැනි කල්තබා ගත හැකි කෑම බීම සකසා යවන්නට පුරුදුව සිටි නැන්දාට අවසන් සති කිහිපයේදීත් සතියකට වරක් කොළඹ ගොස් ඇගේ සුවදුක් බලා ඒමෙන් සැනසෙන්නට සිදුවිය.

විභාග කාලසටහන ලැබුණ දින ඒ දෙස බලා වැඩිපුරම සතුටට පත්වූයේ නැන්දාය. කාල සටහනට අනුව මියුරු අක්කාට මව් පදවිය ලැබෙන්නට නියමිත දිනට දෙදිනකට පෙර මගේ විභාගය අවසන්ය.

"නොකිව්වට ඔයාගෙ විභාගෙ අස්සෙ අක්කට බබා හම්බවෙයි කියලා මං ඇත්තටම බයේ හිටියෙ. අයියා කැමති නෑනෙ අක්කව මෙහෙ හොස්පිටල් එකකට ඇඩ්මිට් කරන්නත්. දැන් ඉතින් ප්‍රශ්නයක් නෑ මාමට කියනවා ඔයාව විභාගෙට එක්ක යද්දිම මාවත් එක්ක ගිහින් බස් එකකට දාන්න කියලා. එතකොට දවල් වෙද්දි එහෙට ගිහින්නෙ. අක්කට බබා හම්බුණාට පස්සෙ මාමා එයිනෙ. ඒත් එක්ක ඔයත් එන්න"

"ඒවා නම් හඳේ නෝනා. ඕන්නං මට එග්සෑම් ඉවර වෙන වෙලාවට ඉස්කෝලෙ ගාවට ඇවිත් ඉන්න අපි දෙන්නම එකට යමු. නැතිනම් ඉතින් මාත් ගෙදර ඒමක් නෑ එහෙම්ම බස් එකක නැග්ගම හවස් වෙද්දි කොටුවට යාගන්න පුළුවන්නෙ. මතක් කරලා ඔයාගෙ පුතා හරි බෑණා හරි එවන්න මාව එක්ක යන්න”

"අර පෝරිසාදයත් එක්කම හැදිලා මෙයාගෙත් ගන්න දෙයක් නෑ දැන්. ඉන්නවකො මං ඔය කතාවනම් අදම මාමට කියනවා" කියමින් ඇය පහළට ගියේ මට ටොක්කක් ඇන සිනාසෙමිනි.

ජීව විද්‍යා විෂයෙන් ආරම්භ වූ විභාගය අවසන් වීමට නියමිතව තිබුණේ රසායන විද්‍යා රචනා ප්‍රශ්න පත්තරයෙනි. මුලින්ම තිබූ ජීව විද්‍යා බහුවරණ ප්‍රශ්න පත්තරයට හොඳින් පිළිතුරු සැපයිය හැකි වුවත් ව්‍යුහගත හා රචනා ප්‍රශ්න වලට බලාපොරොත්තු වූ තරම් සාර්ථකව පිළිතුරු සපයන්නට නොහැකි වීමේ බර හිතින් ඉවත් කිරීම පහසු නොවීය. මගේ කණු කුණුව අසා සිටිය නොහැකි වූ තරම් දරුණු වූ විට නැන්දා ඒ ගැන ගීත් අයියාට දැනුම් දෙන්නට ඇත්තේ ඔහුගේ තරවටුවකට මිස අන් කිසිවකට මා නිහඬ නොවන බව දැනගෙනය.

"දැන් මොකටද ඔය ඉවර වෙච්ච පේපර් එකක් බදාගෙන හුචු හුචු ගාන්නෙ. ඔන්නෝක අමතක කරලා ඉතිරි දෙක හොඳට කරගන්න බලන්න " දුරකථන ඇමතුමට සම්බන්ධ වූ සැණින් ඔහු තරවටුවකින්ම හඬ අවදි කළේය.

"හුචු හුචු ගාන්න මං කෝච්චියක් කියලා හිතුවද?”

"ඒක ඉතින් මං නොදන්නවයැ" කියමින් ඔහු සිනසුණේය.

"මං මේ ගිනි පත්තුවෙලා ඉද්දි එයා හොඳට හිනා වෙනවා. Essay පේපර් එක අමාරුයි ගීත් අයියෙ.......එක ප්‍රශ්නයක් එහෙම්පිටින්ම වරද්දගෙන. මොනා පාඩම් කරන්න ගියත් දැන් මට ඒකමයි මතක් වෙන්නෙ"

"ඒක තමයි මෝඩියේ මං සිංහලෙන් කිව්වෙ ඕක අමතක කරන්න කියලා"

"ඔයා කිව්වට මට බැරිනම් මං මැරෙන්නද කියන්නෙ"

"මොකද ඔච්චර සැර" දුරකථනයට ඔරවා ඵලක් නැතත් ඒ මොහොතේ කළ හැකිව තිබුණේ එපමණකි.

"පොඩී" නිහඬව ගෙවී ගිය සුළු මොහොතකට පසු ඔහු සන්සුන්ව හඬ අවදි කළේය.

"මට අද එන්න විදිහක් තිබ්බනම් නෑවිත් ඉන්නෑ කියලා දන්නවනෙ. හෙට හවස ලෙක්චර්ස් වලට ඉන්නැතුව මං කලින් එන්නම්. ඔයා අදට ඔය හංගපු නවල් එකක්වත් හොයාගෙන කියවා ගන්නකො. නැතිනම් ෆිල්ම් එකක් බලන්න. ඒ දෙකම බැරිනම් හොඳට නිදාගන්න. එතකොට ඉබේටම ඕක අමතක වෙලා යයි. මං අම්මටත් කියන්නම්" කියමින් ඔහු ඇමතුම විසන්දි කළේය. එහෙත් ඒ විසදුම් තුනෙන් එකකින්වත් නොලැබෙන තරම් සහනයක් තම වදන් අතරෙහි ගැබ්ව ඇති වග ඔහු නොදැන සිටින්නට හැකියාවක් නැත.

බාල වියේදී ළෙංගතු මිතුරෙකුගේ මිත්‍රත්වයේ දෑතත්, ළමා වියේදී වැඩිමහල් සොයුරෙකුගේ සොයා බැලීම් වලින් අඩුපාඩු නොවූ රැකවරණයත් නිරන්තරයෙන් ලබාදුන් ඔහු ඒ සියල්ල අභිබවා ගිය පෙම්වතෙකුගේ ආදරය මට තිළිණ කළ යොවුන් වියේදී ඔහුගේ එකම එක වදනකට කළ නොහැක්කත් නොතිබුණ තරම්ය.එහෙත් මට ආදරය කළ තරමටම තම අනාගත සිහින වලටද ආදරය කළ ගීත් අයියා මා වෙනුවෙන් හෝ ඔහුගේ අධ්‍යාපනික කටයුතු වලට බාධා වන අයුරින් කිසිවක් වෙනස් කරන්නට උත්සහ නොකළේය. දේශන මඟහැර කල්තියා නිවසට එනබව කියමින් මා සැනසූ ඔහු ඒ සිකුරාදාත් ගෙදර ආවේ සුපුරුදු වේලාවටමය. ඔහු එනවිට අපි තිදෙනාම සිටියේ සාලයට වී දරු ප්‍රසූතියෙන් පසු මියුරු අක්කා නිවසට කැඳවාගෙන එන හැටි සාකච්ජා කරමිනි.

"මොකද දැන් අපේ අඬන බබා කියන්නෙ. තාම අඬනවද අම්මා" නැන්දා පසුපසින් ගොස් ඇය දොර අරින තුරු ඇගේ ළඟටම වී සිටි මා ළඟට ආ ගීත් අයියා හිස මත අත තබා සොලවමින් හඬ නගා සිනාසුණේය. හැන්දෑවේ සිටම ඔහු එන පෙර මඟ බලාසිටීම නිසා අමනාප වූ දෑස් ඒ සිනහව අද්දර එතෙක් හිත දරාගෙන උන් වේදනාව පිට කළේය.

"මොකද පොඩී මේ" හිස මත රැඳි සුරත පහළට ඇදී විත් කොපුල මත නවතින්නට පෙර අත ගසා දැමූ මා අඩියක් ඉදිරියට තබන්නට මත්තෙන් ඔහුගේ ග්‍රහණයට සිරවිය.

"එක ප්‍රශ්නයක් වැරදුණා කියලා විභාගෙ ෆේල් වෙන්නෑ. ඇරත් විභාගෙම ෆේල් වුණත් කවුරුත් ගෙදරින් එළවනවා කිව්වෙ එහෙම නෑනෙ.....නේද තාත්තා" ඔහුගේ ග්‍රහණෙයෙන් මිදෙන්නට දඟලන මට බුරුලක් නොපෙන්වමින් ඔහු මාමා ද කතාවට එකතු කරගන්නට උත්සාහ කළේය.

"ආව හැටියෙ ඔය කෙල්ලව අඬවන්නැතුව හිටපන්" කියූ මාමා කාමරයට ගියේය.

"තේ එකක් හදන්නකො අම්මා" කියමින් නැන්දාත් එතනින් යවාගත් ඔහු එක්වරම හිස මතට දෙතොල් තද කළේය. හිස් මුදුනින් පටන්ගෙන දෙපතුලේ සුළඟිල්ල තෙක් වූ සියළු රෝග නිවාරණය වී සිනහවකට දෙතොල් විවර විය.

"ම්.....දැන් ඔක්කොම හරි....ඊයෙ ඉදන් නහයෙන් ඇඬුවෙ ඕකට කියලා මං දන්නවා. තාත්තා ආපහු එළියට එන්න කලින් හොඳ ළමයා වගේ ගිහින් පොතක් බලාගන්නකො. මං අම්මත් එක්ක පොඩි චැට් එකක් දාලා ඔයාටත් තේ එකක් අරන්ම එන්නම්" කියා කොණ්ඩය අවුල් කළ ඔහු මා එතනම සිටියදී මුළුතැන්ගෙට ගියේය.

එදා මගේ හිත කියවීමට ඔහුට තිබූ හැකියාවෙන් හරි අඩක් සමඟ මගේ කඳුළු අද්දර ප්‍රගුණ කළ ඉවසීම එලෙසින්ම රැකගන්නට ඔහුටත් මටත් හැකියාව තිබුණි නම් අද මගේ කතාව මීට බොහෝ සෙයින් වෙනස් වන බව කිව යුතු නොවේ.

තෙවසරක් මුළුල්ලේ ගීත් අයියා විසින් කළ කැපවීමට සාධාරණයක් ඉටු කළ හැකි තරම් සාර්ථකව භෞතික විද්‍යා බහුවරණ ප්‍රශ්න පත්තරයට පිළිතුරු සපයන්නට හැකිවීම මගේ හිත සැහැල්ලු කළේය. මියුරු අක්කාව හදිස්සියේම රෝහල්ගත කළ පුවත කන වැකෙන විට ගීත් අයියාත් සිටියේ නිවසේය. පසුදිනට යෙදී තිබුණ භෞතික විද්‍යා රචනා ප්‍රශ්න පත්‍රය සඳහා මා සූදානම් කරවමින් සිටි ඔහු එවෙලෙහිම නැන්දා සමඟ නිවසින් පිටව ගියේ මාමා ට දුරකථන ඇමතුමක් දී ඉදිරි සැලසුම් සියල්ල වෙනස් කිරීමෙන් පසුය. මියුරු අක්කාට පුතෙකු ලැබුණ පුවතත් දෙදෙනාම සුවෙන් සනීපෙන් සිටින බවත් රොෂාන් අයියා අපට දැනුම් දෙන විට ගීත් අයියා නැන්දාත් සමඟ පිටව ගොස් හෝරාවකට වැඩිය. කේන්තිය හැර, දුක සතුට වැනි හැඟීම් එළිපිට නොපෙන්වන මාමා ගේ එදා හැසිරීම අලුත් සෙල්ලම් බඩුවක් ලැබුණ නොදරුවෙකුට දෙවෙනි නොවීය.

"හෙට ඔයාගෙ පේපර් එක ඉවර වුණාම අපි දෙන්නත් එහෙමම ගිහින් බබා බලලා අනිද්දා උදේම ආවොත් මගෙ පුතාට ගොඩක් පාඩු වෙනවද?” සාලයේ ඒ මේ අත ඇවිදිමින් බොහෝ වේලාවක් කල්පනා කරමින් සිටි මාමා අවසානයේදී මා ළඟින් නතර වූයේ කරණම් දෙක තුනක් ගසා උඩ පනින තරම් සතුටක් මගේ දෝතින් තබමිනි. තවත් දින හයකින් අවසන් වීමට නියමිතව තිබූ විභාගය නිසා අලුත උපන් සිඟිති පුතු දකින්නට සතියක් ඉවසිය යුතු බව සිතමින් ලත වූ සිතට එවදන් මහත් අස්වැසිල්ලක් විය.

"අපෝ නෑ"

මාමාගේ යෝජනාවට එක හෙලා කැමැත්ත ප්‍රකාශ කර කාමරයට පැමිණ ඇඳුම් බෑගය සූදානම් කර පොත අතට ගන්නා තුරුත් මා සිටියේ සිහින ලෝකයකය. කිරි කැටි අත් පා සොලවමින් කෑ ගසන ළදරුවෙකුගේ සිහින් හඬින් පිරී තිබි මගේ සුන්දර සිහින ලෝකය "පොඩි දුව....මෙන්න අයියා කතා කරනවා" කියමින් අඬ ගැසූ මාමාගේ හඬින් බිඳී ගියේය.

"නෑ....නෑ.....විභාගෙ ඉවර වෙනකල් ඔයා එන්න නටන්න ඕන්නෑ…. ඇයි ඔයා ඇවිත් බබාට කිරි දෙන්නද?" මා රිසිවරය ඔසවා කන තබා ගත්තේ එවදන් අසන්නට දෙසවන් සූදානම් කරගෙනය.

"ආහ්.....චූටි නැන්දී......කෝමද?" මා අහන්නට බලා සිටි තරවටු හඬ වෙනුවට එහා ඉමෙන් ඇසුණේ දඟකාර සිනාවකි.

"ගීත් අයියේ"

"මොකද කෙඳිරි ගාන්නෙ. මේ පොඩි එකත් ඔයිට වඩා හොඳයි"

"බබා කවුරු වගේද?"

"ඒකද ළමයට දැන් තියෙන ලොකුම ප්‍රශ්නෙ?....බලාගෙන හෙට පේපර් එකෙත් අහලා තියෙයි බබාගේ ඇස් දෙක කාගෙ වගේද?....කට කොහොමද තාත්තගෙ වගේම වක්කඩක්ද? කියලා"

"හරි නරකයි ඔයා"

"දැන දැන අමාරුවේ වැටුණට මට කරන්න දෙයක් නෑ සුදු නෝනා. හෙට තාත්තත් එක්ක එනකොට කෙමිස්ට්‍රි නෝට්ස් ටිකයි පේපර්ස් ටිකයි ඔක්කොම අරන් එන්න. තාත්තා ඕන්නං ගියාවෙ. ඔයාට මෙහෙ ඉදන් පාඩම් කරගන්න පුළුවන්නෙ.මාත් ඉන්නවනෙ. ගෙදර තනියම ඉන්නවට වඩා ඒක හොඳයි කියලා අම්මත් කියන්නෙ. ආයෙ පේපර් එකක් තියෙන්නෙ සඳුදටනෙ. මං ඉරිදට ඔයාව ගෙනත් දාන්නම්"

මුව ගොළු වී වචන සිඳී ගියේය. අඬන්නද, සිනාසෙන්නද අඬමින් සිනාසෙන්නදැයි සිතාගත නොහැකිව තත්පර කීපයක් ගෙවී ගියේය.

"පොඩී......මොකද කෙල්ලෙ සද්දයක්වත් නැත්තෙ"

"ඔයා........ඔයා.....ඔය...ඇ...." කැඩි කැඩී ඇසෙණ වචන ඒ මුව මත සිත්තම් කරන සිනහව මට මැවී පෙනුණි. ඒත් දිව පැටලී වචන පිටවීම පමා කළේය.

"උගුර කට වේලිලා වගේනම් හොඳට කෝපි එකක් හදාගෙන ගිහින් පාඩම් කරලා හෙට පේපර් එකත් අද වගේම හොඳට කරගන්න. බබා ගැන හිත හිතා ඉන්න එපා හෙට හවස් වෙද්දි බලාගන්න පුළුවන්නෙ. මූණනම් එහෙම පිටින්ම අයියගෙ. දැනට නම් කොණ්ඩෙ අක්කගෙ වගේ. පාටනම් චූටි නැන්දි හොරට නිදියලා අහුවුණාම වගේ......"

"හරි නරකයි"

"ආහ්....දැන් ඔය කටට පණ ඇවිත් තියෙන්නෙ. එහෙනං ගිහින් පාඩම් කරන්න නෝනා. මං උදේට කතා කරන්නම්" කියූ ඔහු ඇමතුම විසන්ධි කළේය.

ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු

Monday, May 4, 2020

විල්තෙර අද්දර - 15 : දාහතරවෙනි මතක සක්මන




ජූනි මාසයේ අවසන් සිකුරාදා වූ එදින පංතිය අවසන් කරන විට විනාඩි දහයක් පමා වී තිබිණ. ගෙදර පැත්තට යන බසය ඒ වනවිට පිටව ගොස්ය. අකුරැස්ස බසයක තෙරපී පැමිණීමටත් වඩා ප්‍රධාන පාරේ සිට ඉතිරි දුර පයින් එන්නට වීමෙන් ලද වෙහෙස ගෙට ඇතුල් වෙද්දීම වාෂ්ප විය. සාලයේ සෝෆාවේ දිගෑදී රූපවාහිනිය නරඹමින් සිටි ගීත් අයියා දකිද්දී එක්වරම කෑ ගැසෙන්නට ගියත් ඒ සතුට නොරිස්සුමකින් වැසී යන්නට ගත වූයේ තත්පර කීපයකි. කල්තබා නිවසට පැමිණෙන බව දැනුම් නොදීමත් මා කැඳවාගෙන යාමට පංතිය අසලට නොපැමිණීමත් පැයක් හමාරක් බුම්මාගෙන සිටීමට හොඳටම ප්‍රමාණවත්ය. මගේ පැමිණීම සත පහකට මායිම් නොකොට මොකද්දෝ වාර්තා වැඩසටහනක් ලොකු කරගෙන සිටි ඔහුට රවාගෙන මා කුස්සියට යනවිට නැන්දා සිටියේ උයන්නට සූදානම් වෙමිනි.

"මං තේ හදනකල් වොෂ් එකක් දාගෙන එනවද?"

" ඔන්නොහෙ තේ එකක් බීලම යන්නම්"

" එහෙනං අයියත් ආයෙ තේ එකක් බොනවද අහලා එන්නකො"

"අනේ මට බෑ"

"ඇයි ආව ගමන් රණ්ඩුවක් පටන් ගත්තද?"

"වැඩේමයි එයත් එක්ක රණ්ඩු වෙන්න" මොකද්දෝ කියන්නට කට හැදූ නැන්දා සිනාසෙමින් ආපිට හැරෙද්දී සිදුවන්නට යන දේ තේරුම් ගන්නට අමුතු ඉවක් අවශ්‍ය නොවීය.

"ඔයා තේ එක හදලා තියන්නකො. මං ටක් ගාලා එන්නම්" කියාගෙන එතනින් පැන ගන්නට ගියත් දොර උළුවස්ස උඩින් අත තැබූ ඔහු මගේ ගමන වැලැක්වීය. අත ඉවතට කරන්නට මෙන් බොරුවට ඒ උඩින් අත් දෙකම තබා තදකර ඔහු හිතන්නටත් ප්‍රථම අත යටින් රිංගාගන්නට මට හැකිවිය. එහෙත් තනි කරලට ගොතාගෙන සිටි කොණ්ඩය මට පරාජය හිමිකර දෙමින් ඔහුගේ ජයග්‍රහණය තහවුරු කළේය.

"ඔය කෙල්ලව අතාරින්න පුතා. දැන් ඔය ක්ලාස් ඇරලා ආවා විතරනෙ" කිසිදාක නැන්දාගේ එවන් උපදෙසක් කනකට නොගන්නා ඔහු එදා පුදුමයකට මෙන් කියූ සැණින් මා නිදහස් කළේය.

ඒ අරුම පුදුම හැසිරීමටත් මගේ පංතිය අසලට නොපැමිණීමටත් හේතුවක් හිතාගත නොහැකිව කාමරයට පය තබද්දීම මට එහි වෙනසක් දැනිණ. අන් දිනවලට වඩා පොත් මේසයේ පිළිවෙල ගැන මා වෙහෙසෙන්නේ සිකුරාදා උදෑසනටය. කවුරුන් හෝ මේසය අවුස්සා ඇති බව වටහා ගැනීම අපහසු නොවුණේ එනිසාය. කල්තියා නිවසට පැමිණි ඔහු මගේ පොත් මේසය අවුස්සන්නට ඇත්තේ සැඟවූ නවකතා ඇත්දැයි තහවුරු කරගන්නටය. ඔහුගේ රැවුම් ගෙරවුම් නොතකමින් නොකඩවා පවත්වාගෙන ආ ඒ පුරුද්දට මා සමුදුන්නේ සිංහල අවුරුදු නිවාඩුවෙන් පසුය. පාඩම් වැඩ කෙරෙහි පෙරට වඩා උනන්දු වෙමින් වෛද්‍ය විද්‍යාලයට යා හැකි ඉහළ ප්‍රතිඵලයක් ලබාගෙන එදා ඒ දෑස් අඳුරු කළ සිතුවිල්ලෙන් ඔහුව මුදවන්නට උපරිමයෙන් මහන්සි වෙමින් සිටි මට ඔහුගේ පැසසුම හිමිවූයේ වරක් දෙවරක් නොවේ. එහෙත් හිත කොනක සැඟව ඇති සැකය මා නැති අතරේ මගේ පොත් මේසය වෙතට ඔහුව කැඳවන්නට ඇත.

සුන්දර දබරයටකට ඔහුව කොටුකර ගැනීමේ සැලැස්මේ කටු සටහන හදමින් ඉක්මනින් ඇඟ පත දොවාගෙන මා නාන කාමරයෙන් පිටතට එනවිටත් ඔහු සිටියේ උඩුමහළේ වූ කුඩා සෝෆාවේ වාඩි වී පත්තරයක් බලමිනි. බිස්කට් ටින් එකත් සමඟ මගේ තේ එක ස්ටූල් එක උඩ දුම් දමමින් තිබුණි. ඇඟේ ගෑවෙන තරම් ළඟින් වාඩි වී බිස්කට් එකක් කරුස් කුරුස් ගා හපමින් ඔහුව අවුස්සා ගන්නට ගත් පළමු උත්සාහය බලාපොරොත්තු නොවූ තරමේ පරාජයක් හිමිකරගනිමින් අවසන් විය. ඊළඟට බිස්කට් එකක් තේ එකේ පොඟවමින් කන්නට ගත්තත් ඔහු සිටියේ මගේ මායම් කිසිවකට අසු නොවන පරිදිය.

"කවුද මගෙ පොත් මේසෙ ඇද්දෙ" පොඩි පොඩි මායම් සාර්ථක නොවන තැන මම අවසන් විකල්පය තෝරා ගත්තෙමි.

"මං ඇයි" පත්තරය පැත්තකට වීසි කළ ඔහු සෘජු පිළිතුරක් දී මා දෙසට හැරුණි. කොතනක හෝ වරදක් සිදුව ඇතිබව තහවුරු කරගන්නට ඒ හඬ පමණක් ප්‍රමාණවත් වුවත් රත් පැහැයට හැරෙනා දෙනෙතේද ඇති තරම් සාක්ෂි තැවරී තිබිණ.

"ලැජ්ජා නැද්ද කෙල්ලන්ගෙ කාමර අස්සට රිංගලා බඩු අදින්න"

"කෙල්ලන්ගෙ මං දන්නෑ. හැබැයි මගේ කෙල්ලගෙ කාමරේට ගිහින් මේසෙ පොඩ්ඩක් බලන්න ඔය කියන විදිහට ලැජ්ජා වෙන්න ඕනිද කියලා නම් මං දන්නෑ" කියමින් ඔහු කනෙන් අල්ලා ගත්තේය. අවසන් උත්සාහය නොසිතූ තරම් ඉක්මනින් සාර්ථකත්වයට ළඟා වීමේ ප්‍රීතිය දෙතොල් ආක්‍රමණය කළේය.

"මොකද තමුසෙ හිනාවෙන්නෙ. මං මේ තේ එක බීලා ඉවර වෙනකල් පොඩ්ඩක් ඉවසුවේ" කියමින් ඔහු කන තද කළේය.

"ඌයි......රිදෙනවා"

"රිදෙනවා නම් අතගාගන්නවා" කියමින් කන අත්හැරි ඔහු එතනින් නැඟිට කාමරයට ගොස් පිටතට ආවේ විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාව විසින් නිකුත් කරන ලද විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රවේශ අයදුම්පත සහ අනෙකුත් තොරතුරු ඇතුළත් පොතත් රැගෙනය. මට හීන් දාඩිය දාන්නට පටන් ගත්තේ එවිටය. මේසයේ පැත්තක වූ කබඩ් එකේ සඟවා තැබූ පොතෙන් අයදුම්පත ඉවත් කරන්නට සිතා සිටියත් මට එය අමතකව තිබිණ. මා සිතාසිටි පරිදි වෛද්‍ය විද්‍යාලයට ඇතුළත් වීමට ප්‍රතිඵල ප්‍රමාණවත් නොවූවත්, අනෙකුත් පාඨමාලා සඳහා අයදුම්පත් යොමු කිරීම නුවණට හුරු බව ඔහු මට කියා තිබුණේ ප්‍රතිඵල ලැබුණ කාලයේදීමය. මියුරු අක්කාත් සිටියේ ඒ අදහසට එකඟවය. දෙවනවර විභාගයට මුහුණ දී ප්‍රතිඵල ලැබෙන තුරුම විශ්වවිද්‍යාල වලට සිසුන් ඇතුළත් කර නොගන්නා බව ඔහු පුන පුනා කියා සිටියේය. එහෙත් විද්‍යා හෝ කෘෂි විද්‍යා පීඨයකට ඇතුළත් වීමේ සිහිනයක් කිසිදා නොදුටු මට ඒ අදහසට එකඟ වීම අපහසු විය. ඔහුගේ උපදෙස් පරිදි ඔහු ඉදිරියේම පුරවන ලද අයදුම්පත තැපෑලට නොදමා සඟවන්නට සිතා සිටියත් මගේ නොසැලකිල්ලෙන් සියල්ල හෙළි වී අවසන්ය.

"තමුසෙ මෙච්චර හිතුවක්කාර වෙන්න පටන් ගත්තෙ කවදා ඉදලද කියනවා ආහ්........" කියමින් එසවුණ අත කන ළඟටම ගොස් පහතට වැටිණ. අඩි හප්පා කෑ ගසා බැණ වැදුණා නම් මට එය දරාගැනීම අපහසු නැත. එහෙත් ඔහු සිය සුපුරුදු චර්යාවන්ගෙන් ඈත් වීමේ වේදනාව එතරම් පහසුවෙන් දරාගත නොහැක.

"ගීත් අයියෙ"

"කතා කරන්ඩ එපා මාත් එක්ක. පොතත් අතටම ගෙනත් දීලා ෆිල් කරන්නත් කියලා දීලා ඔක්කොම කරලා තියෙද්දි තමුසෙට බැරි වුණානෙ මේක ඩෙඩ් ලයින් එකට කලින් පෝස්ට් එකට දාන්න. ෂික්.... බලනවකො දැන් මාස දෙකකුත් පැනලනෙ"

"අහන්නකො"

"නෑ......මින් පස්සෙ තමුසෙ කියන ඒවා මං අහන්නෙත් නෑ......මං කියන ඒවා තමුසෙ අහන්න ඕනිත් නෑ.....ඒකනම් ඉතින් දැනටත් එහෙමනෙ" කියූ ඔහු කාමරයට ගොස් දොර වසා ගත්තේය.

ගිය නුවණ ඇතුන් ලවාවත් අද්දවා ගන්නට බැරි බව අසා තිබුණාට අත්දුටුවේ එදිනය. එදා ඒ බිඳුණු සිත සුවපත් කරවීමේ බලය කඳුළකට හෝ සිනහවකට නොමැති බව මම නිවරදිව දැන සිටියෙමි. විශිෂ්ඨ ප්‍රතිඵලයක් සමඟ විභාගය සමත්වීම හැර ඒ චෝදනාවෙන් නිදහස් විය හැකි අන් මඟක් නොවුණි. පෙරටත් වඩා උවමනාවෙන් පාඩම් වැඩ කෙරෙහි අවධානය යොමු කරන්නට මා උනන්දු කරවූයේ ඒ සිතුවිල්ලය.

ඊළඟ සිකුරාදා ඔහු නොපැමිණෙන බව කියා සිටියදීත් බදාදා උදේ වන විට ඒ සතියට සැලසුම් කර තිබූ භෞතික විද්‍යා හා රසායන විද්‍යා ප්‍රශ්න පත්‍ර වලට පිළිතුරු සපයා අවසන් කරන්නට මට හැකි විය. දිවා ආහාරයෙන් පසු ජීව විද්‍යා ටියුට් එකකට උත්තර ලියමින් සිටියදී නැන්දා මා සොයා ආවේ ඈ නිවසින් පිටතට යනබව දැනුම් දෙන්නටය. නැන්දා නිවසේ නොමැති විට මට වඩාත් ආරක්ෂාවක් දැනෙන්නේ ගෙයින් පිටතය. ටියුට් එකත් රැගෙන මිදුලේ බංකුවෙන් වාඩි වූ පසු යකෙකුටවත් බයක් දැනෙන්නේ නැත. ටියුට් එකට උත්තර සපයමින් සිටි මට කාලය ගෙවී යනවා නොදැනුණි.

හුරු පුරුදු සුවඳක ඉවට හිස ඔසවන විටත් ඔහු සිටියේ සැහැල්ලු සිනහවකින් මුව පුරෝගෙනය. ඔහු එතරම් සැහැල්ලුවෙන් සිනාසෙනු දකින්නට ලැබුණේත් මාස ගණනාවකට පසුය.

"කැම්පස් වහලද?" විශේෂ නිවාඩුවක් නොමැති නම් සතියේ මැද දිනක නිවසට පැමිණීමේ පුරුද්දක් ඔහුට නැත. ඊටත් වඩා මට පුදුමයක් දැනුණේ පෙර සතියේ යළි නො එන බව පවසා සෙනසුරාදාම කේන්තියෙන් පිටව ගිය ඔහු කල්තියා පැමිණීමය.

"ගුඩ් ගර්ල්. ගේට්ටුව අරින සද්දෙවත් ඇහුන්නෑනෙ" මගේ ප්‍රශ්නය නෑසුණා සේ ළඟට ආ ඔහු හිස මත සුරත තබමින් සිනාසුණේය.

"නැන්දා දන්නවද ඔයා අද එනවා කියලා"

"නැන්දා තියා මංවත් දන්නෑ" සිනාසෙමින්ම බංකුවේ පැත්තකින් වාඩි වූ ඔහු "මං හිතුවෙ නෑ ළමයා මෙච්චර හොඳට වැඩ කරනවා ඇති කියලා" කියමින් හිස් මුදුනට කර රඳවා තිබුණ කොණ්ඩ කටුව ගලවා අතට ගත්තේය.

"ගෙට යං. ඔයාට මහන්සිත් ඇතිනෙ" බංකුව මත වූ පොත් ටික එකතු කරගන්නා තුරු බලාසිටි ඔහු එතෙක් උරහිසේ එල්ලාගෙන සිටි බෑගය විවෘත කර ඉන් පිටතට ගත් මැංගුස් මල්ලක් මා අත තබා නැඟිට්ටේය.

"කොහෙද මේ දවස්වල මැංගුස් තියෙන්නෙ" සිනහවකින් පමණක් පිළිතුරු දුන් ඔහු මට පෙර ගෙට ඇතුළු වන්නට ගොස් වසා තිබුණ දොර ඉදිරියෙන් නතර වූයේ "අම්මා නැද්ද ගෙදර" අසමිනි.

"නෑ ටවුමට ගියා" කියාගෙනම ගෙට ඇතුළු වී පොත් ටික සමඟ මැංගුස් මල්ල ස්ටූල් එක උඩින් තබා කොණ්ඩය ගැට ගසාගෙන කුස්සියට යන්නට ගිය මා අතින් ඇද නවතාගත් ඔහු මගේ අතින් ඇදගෙනම සෝෆාවට බරවිය.

"මං තේ එකක් හදාගෙන එනකල් වොෂ් එකක් දාගන්නවද?" තක්කඩි හිනාවකින් මුව පුරෝගෙන උන් ඔහු "ඔයා තේ හදන්නෙත් නෑ මං වොෂ් දාන්නෙත් නෑ" කියමින් උකුළ මත හිස තබා දෙපා සුවපහසුවට දිගහැර ගත්තේය.

නොදැනීම හිස මත රැඳුණ සුරතෙහි ඇඟිලි හිස පුරා නිහඬ සක්මනක යෙදෙද්දී ඔහු මගේ නෙතු අතර පැටලිණ. විනාඩියක් දෙකක් හෝ ඊටත් වැඩි කාලයක් මගේ දෑස් අතරේ මොනවදෝ සොයමින් සිටි ඔහු හිස මත වූ සුරත දෝතින්ම ගෙන නහයට ළංකර තදින් හුස්ම ඉහළට ඇද්දේය. එවර නිදහස්ව තිබූ වමත ඒ කෙටි හිසකෙස් අතර දඟ කිරීම ඇරඹිණ. ලෝකය නැවතී ඇති සැටියක් දෙදෙනාටම දැනුණා වන්නට පුළුවන.

"පොඩී" බාගෙට වැවුණ රැවුල් කොට පිරි රළු කම්මුල පුරා මගේ අත අතුල්ලා ගනිමින් ඔහු හෙමිහිට හඬ අවදි කළේය.

"ඔයාගෙ ජීවිතේ මං ඉන්නෙ කීවෙනියටද කියලා මං දන්නෑ. මං ඒක අහන්නෙත් නෑ. ඒත් ඔයා දැනගන්න ඕනි මගේ ජීවිතේ ඔයා ඉන්නෙ කොතනද කියලා. ඇයි කියන්න තේරෙන්නෑ. ඒත් අම්මයි අක්කයි හිටියට මට පුංචි කාලෙ ඉඳන් සැනසීමක් දැනුණෙ මේ ඇස් දෙක ළඟ" කියා හෙමිහිට මගේ මුහුණ පිරිමැඳි ඔහු මොහොතකට දෑස් පියා ගත්තේය.

"පොඩී"

"ම්..."

"අර ඇප්ලිකේෂන් එක නොදැම්මෙ ඔයාට ඔයාව ෂුවර් නිසා කියලා මට පස්සෙ තමයි තේරුණේ. මේ පාර අපි ඒ තුනකටම ට්‍රයි කරමු. ඔයාට බැරිවෙන්නෑ. තව සති තුනනෙ. ඒ ටික කොහොමහරි මහන්සි වෙලා විභාගෙ ගොඩ දාගත්තොත් අපි දෙන්නම දිනුම්"

"බැරි වුණොත්"

"බැරි වුණොත් මැරෙන්නයැ....ඊළඟ පාරටත් ට්‍රයි එකක් දීලා බලමු. වැදගත් වෙන්නෙ විභාගෙ පාස් කරගෙන ඔයාගෙ ටාගට් එකට යන එක මිස ලියන වාර ගාණ නෙවෙයිනෙ පොඩී" කියමින් උකුළෙන් නැඟිට මගේ කම්මුලක් මිරිකා සිනාසුණ ඔහු භූමිතෙල් ගෑවුණ ගැරඬියෙකු පරදවන වේගයෙන් තරප්පුව නැග ගොස් අතරමඟ නැවතුණේය.

"තේ ගේන්න එපා. මං පහළට එන්නම්" හිස සලා ඊට එකඟ වන මා දෙස මොහොතක් බලා උන් ඔහුට ඉතිරි පඩි ටික නඟින්නට එතරම් කලබලයක් නොතිබිණ.

ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු

Sunday, May 3, 2020

විල්තෙර අද්දර - 14 : දහතුන්වන මතක සක්මන




අවුරුදු නිවාඩුවට මුලින්ම ගෙදර ආවේ මියුරු අක්කලාය. පාපන්දු තරඟයකට සහභාගී වීම සඳහා පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයට යන බව පැවසූ ගීත් අයියා ගෙදර එන දිනයක් අප දැන සිටියේ නැත. මාස පහක් වයසැති කළලයක් කුස දරාගෙන උන් මියුරු අක්කා තුළින් අපූරු උපශාන්ත බවක් ඒ වනවිටත් දිස් වන්නට පටන්ගෙන තිබිණ. නැන්දාට මෙන් වරින් වර කොළඹ ගොස් ඇගේ සුවදුක් බලා ඒමේ ඉස්පාසුවක් නොතිබි මාමා ගේ මුහුණ මියුරු අක්කාගේ පැමිණීමත් සමඟ පෝරණුවෙන් දැන් බෑ බනිස් ගෙඩියක් මෙන් පිම්බී තිබිණ. දින කිහිපයක නිවාඩුවක් ලබා පැමිණි ඇයව නිවසේ නතර කර එදිනම සේවය සඳහා පිටව ගිය රොෂාන් අයියා දොළොස්වෙනිදා දහවල යළි පැමිණෙන තුරුත් ගීත් අයියාට ගෙදර එන්නට බැරි විය. නිතරම ක්‍රියා විරහිතව හෝ ආවරණ කලාපයෙන් බැහැරව තිබූ ඔහුගේ ජංගම දුරකථනයට ඇමතුම් ගැනීම එපා වීමෙන් ඇති වූ නොරිස්සුම ඒ වනවිටත් කේන්තියකට පෙරලෙන්නට පටන්ගෙන තිබිණ.

ගේ දොර වැඩ සහ ඉවුම් පිහුම් වෙනුවෙන් වෙනදාට වඩා වැඩි සැලකිල්ලක් දක්වන්නට සිදු වූ ඒ දිනවලම අලුත් අවුරුදු කේක් ඇණවුම් කිහිපයක් ලැබීම නිසා නැන්දා අතිශය කාර්යබහුල විය. ඒ ඇයට උදව් අත්‍යවශ්‍ය මොහොතක් වුවත් මගේ අවධානය පාඩම් වැඩ වලින් මුදවන්නට අකමැති වූ ඇගේ සහායට මියුරු අක්කා ඉදිරිපත් විය. ඉස්සරහා මිදුලේ ජෑම් ගහ යට බංකුවට වී පොතක් අත තබාගෙන ගීත් අයියා එනතුරු මඟ බැලූ මට මා ළඟින් කෙනෙකු සිටගත් බව දැනෙද්දී පොතට නෙත ගෙන එන්නට වෙලාව මදිවිය.

"මොකෝ....පාරෙ යන මිනිස්සු ගණන් කරනවද" කට කොනකට නැඟි සරදම් සිනහව එලෙසම තබාගෙන රොෂාන් අයියා බංකුවේ පැත්තකින් වාඩිවිය.

"ඔයා මොකද මේ එළියෙ. ඇයි කට්ටිය කේක් හදලා ඉවරද?" මියුරු අක්කාත් සමඟම කේක් කාමරයට ගිය රොෂාන් අයියා ඒ අම්මාගේත් දූගේත් කතා වලට සවන් දී හෙම්බත්ව ඇති බව මුහුණින්ම හඳුනාගත හැකි වුවත් මට ඔහුගේ සරදමින් මිදෙන්නට වෙනත් ක්‍රමයක් නොවීය.

"බඩගිනියි පොඩ්ඩි. තේ එකක් බිව්වනම් හොඳයි හිතුණා"

"යමු මං හදලා දෙන්නම්. අර දෙන්නටත් මහන්සි ඇති. ඔය එකේ ඉදලනෙ වැඩ"

"එහනං ඔයා තේ හදනකල් මං පාර බලන්නද?" ඇසූ රොෂාන් අයියා දිව ඇද කරමින් ගේ පිටුපසට දුව ගියේය. සිනාසෙමින්ම බිම වැටුණ ජෑම් කොළයක් අහුලා කියවමින් සිටි තැන මඟ නොහැරෙන්නට පොත වසා බංකුවෙන් තබා මා කුස්සියට යනවිට රොෂාන් අයියා සිටියේ රතු ලූණු සුද්ද කරමිනි.

"ඔය මොකද කරන්නෙ. ඔයාද අද රෑට උයන්නෙ"

"නැන්දම්මා ඉඩ දෙනවනම් ඕකත් මහ කජ්ජක්ද නංගි. පහුගිය කාලෙ අපේ ගෙදර වැඩිපුරම ඉව්වෙ මං තමයි"

"මං ඒත් බැලුවා නැන්දා හැම සතියෙම ගීත් අයියා අතේ මොනාහරි හදලා යවද්දිත් කොහොමද මියුරු අක්කා මෙච්චර කෙට්ටු වුණේ කියලා"

"මොකද්ද උඹ කිව්වෙ" කියමින් ළඟට ආ රොෂාන් අයියා කනෙන් අල්ලන්නට ගොස් "අරූ ආවොත් මට ඇපත් නෑ" කියා ආපසු හැරුණේ මා ලැජ්ජාවෙන් රතු කරවමිනි.

"ඔන්න ඔය ලැජ්ජාව පැත්තකින් තියලා හොඳ සුදු නංගි වගේ අර එදා හදපු විදිහට රොටියක් හදන්නකො. මං පොල් ගාලා ලූණුයි කැරටුයි සුද්ද කරලත් තියෙන්නෙ මේ" කියමින් ඔහු එතෙක් පිඟානකින් වසා තිබූ පොල් ටික හා සුද්ද කර වතුර බේසමට දමා තිබූ රතු ලූණු සහ කැරට් අලය පෙන්නමින් පැවසීය. විවාහ වනවිට තේ එකක්වත් හදාගන්නට බැරුව සිටි රොෂාන් අයියා මොහොතකට මගේ දෑස් බොඳ කරවීය.

"තව මොනාද ඕනි" පුදුමයෙන් ඒ දෙස බලා සිටි මගෙන් අසමින්ම ඔහු ශීතකරණය විවෘත කළේය.

"එදානම් මං අමු මිරිසුයි කරපිංචායි දැම්මා"

"එහෙනං අදත් දාමු. අක්කා මට දවස් ගාණක් කිව්වා පොඩ්ඩි හැදුව විදිහෙ රොටියක් හදලා දෙන්න කියලා. කොහෙද ඉතින් දැනන් ඉන්න එපැයි. දැනුත් ඔය බඩගිනි වෙලා ඉන්නෙ. මං බේකරියෙන් මොනාහරි ගේන්නං කියලා එළියට එද්දි දැක්කා එක්කෙනෙක් හොඳට පොත අතේ තියාගෙන පාඩම් කරනවා. පස්සෙ මට හිතුණා එයාට පොඩ්ඩක් ඩිස්ටර්බ් කරලා රොටියක් හදාගත්තට පව් නෑ කියලා" රොෂාන් අයියා කෙරෙහි එතෙක් කිසි දිනක නොදැනුණ ගෞරවයකින් හිත පිරී ගිය ඒ මොහොතේ ඔහුගේ හඬේ වූ සරදම ගැන හිතමින් මූණ සඟවන්නට මට අමතක විය.

"හරි හරි.....සර් එද්දි පොත අතේ තිබ්බෙ නැත්තන් අවුරුද්දට තෑගි හම්බෙන්නෑ කියලා බයක් තියෙනවනම් මට ඕක අනලා දීලා ඔයා ගිහින් ඔයාගෙ වැඩේ කරගන්නකො. මං රියල් සර්ප්‍රයිස් ටී පාර්ටි එකක් රෙඩි කරලම කතා කරන්නම්"

හිස වනා ඔහුට එකඟ වූ මා පිටි ටික අනා දී එතනින් පිටව එන්නට සිතුවේ වැරදීමකින් හෝ ගීත් අයියා ඒ මොහොතේ පැමිණියහොත් මූණ දීමට සිදුවන අසුන්දර අත්දැකීමට ඇති අකමැත්තෙනි. වතුර කේතලයක් ලිප තබා, එළියට ගොස් ඉඟුරු අලයක් ගලවාගෙන ආ රොෂාන් අයියා එය පිරිසිදු කර කුඩා අත් වංගෙඩියට දමා කොටන්නට ගත්තේ නුහුරු අතෙනි. පොල් තෙල් ගා අත්ලේ තබාගත් පිටි ගුලි රවුම් කර කර ඔහුට සිනාසෙමින් සිටි මට ගීත් අයියාගේ අඩි හඬ නොදැනුණේ කෙලෙසදැයි අදටත් පුදුමය.
"මධුරංගී" එතෙක් අත රැඳි පිටි ගුලිය, එක්වරම උස්ව නැඟි හඬට මුලින්ම ප්‍රතිචාර දක්වන්නට ඉදිරිපත් විය. කට කොණකට නැඟි සිනහව අපහසුවෙන් දරාගත් රොෂාන් අයියා කුඩා වංගෙඩිය අස්සේ මොනවදෝ හොයන්නට විය. කුස්සියත් කේක් කාමරයත් අතර වූ දොර කල්තබා වසා තිබුණේ හොඳ වේලාවටය.

"අම්මා කෝ" ප්‍රශ්නය කාට යොමු වුවත් ඒ හඬේ වූ කෝපයෙහි අඩුවක් නොවීය.

"දොර ඇරලා බලපන්. දැන් වරුවක් තිස්සෙ දෙන්නත් එක්ක පරණ පිඟන් කෝප්ප ටිකක් සෝදනවා" ගීත් අයියාගේ හඬෙහි රැඳි කෝපය මායිම් නොකළ රොෂාන් අයියා සුපුරුදු ස්වරයෙන් පැවසුවේ නෙතඟින් කේක් කාමරය දක්වමිනි.

"තමුසෙ විභාගෙට ලියන්න ඉන්නෙ රොටී හදන හැටිද" අසමින් ළඟට ආ ගීත් අයියා කන මිරිකන්නට පෙර ඔහුගේ අත යටින් රිංගා පැන දුවන්නට මට හැකි විය. බංකුව මත වූ පොතත් ගෙන මා උඩුමහළට යනවිටත් ඔහු සිටියේ රොෂාන් අයියාත් සමඟ මොනවදෝ කියමින් හඬ නඟා සිනාසෙමින්ය. දුකත් ඉරිසියාවත් කඳුළු ගෙනෙන්නේ එවන් අවස්ථා වලය. කාමරයට ගොස් දොර වසා ගන්නට හිතේ වූ සැලැස්ම වෙනස් කරන්නට මුල් වූයේ ඒ සිනහවය. ඔහු මට පාඩම් කියාදෙන සඳැල්ලේ වූ මේසයට හිස තබාගෙන බොහෝ වේලාවක් ගෙවී යද්දීත් මගේ බලාපොරොත්තු ඉටුවන බවක් පෙනෙන්නට නොතිබිණ.

"නෑ නෑ ඔයාලා බොන්නකො. මං වොෂ් එකක් දාගෙනම එන්නම්" කල්පයක් සේ දැනුණ මිනිත්තු විස්සකට තිහකට පසු ඒ හඬ තරප්පු පෙළ පාමුලින් ඇසිණ. මේසය උඩට වීසිකර තිබූ පොත දිගහැර ඒ වෙතම නෙත් රඳවාගෙන සිටි මට ඔහුගේ අඩි හඬ ළං ළංව ඇසෙද්දී බියක් නොදැනුණා නොවේ. එහෙත් ඉකිගසා හඬමින් හෝ උවමනා දේ ලබා නොගෙන පසුබසින සැලැස්මක් හිත කොනකවත් නොතිබිණ.

"පාඩම් කරන ළමයින්ට අපි සලකන්න එපැයි" දුම් දමන රොටියක් තැබූ සුදු පාට පෝසිලේන් දීසියක් සමඟ තේ කෝප්පය මේසය මත තැබූ ඔහු දීසිය දකුණතින් මා දෙසට තල්ලු කරමින් වමතින් හිස පිරිමැද්දේය. නිහඬවම ඊළඟ පිටුව පෙරලාගත් මට ඇසිල්ලකින් අකුරු නොපෙනී ගියේය.

"නිවෙන්න කලින් මේක කාලා තේ එක බීලම පාඩම් කරන්න" කියමින් තවත් වරක් හිස පිරිමැඳි ඔහු තේ එකත් රොටී දීසියට කිට්ටු කළේය. ඒ කිසිවක් නුදුටු පරිදි පොතට නෙත් යොමාගෙන සිටි මගේ රංගනය තිර පිටපතට ටක්කෙටම ගැලපුණි. හිස සෙලවීමකින් හෝ මගෙන් ප්‍රතිචාරයක් නොලැබෙණ විට ඔහු මා බලාපොරොත්තු වූ පරිදිම නොසන්සුන් විය.

"පොඩී.....ඇයි මේ තරහා වෙලාද?"

ඊට ප්‍රතිචාර ලෙස ඊළඟ පිටුව පෙරලන්නට එසවුණ සුරත ඒ ශක්තිමත් අත්ලෙහි උණුසුමින් වැසී ගියේය. ළඟ ළඟ ඇහිපිය සැලීමෙන් නෙතු අගට ආ කඳුළක් තුනී කරගන්නට හැකිවිය. හිමිහිට මගේ අත අත්හැර රොටී කෑල්ලක් කඩාගත් ඔහු එක් අතක් හිස මත තිබියදීම එය මුවට ළං කළේය.
(සුට්ටි පුතේ උඹ මෙතනින් එහාට බළලා මට අහුවෙන්න එපා)

"මේකත් කෑවෙ නැත්තන් මං යනවා යන්න ආයෙ අවුරුද්දටවත් එන්නෑ" මගේ නිහඬ වත බිඳ දැමීමට ගත හැකි භයානකම ආයුධය ඔහු සූදානම් කරගනිද්දී ඉබේටම මුව විවර විය. හිස පිරිමඳිමින් සිටි අතින්ම මගේ හිස සිය කුස මතට හේත්තු කරගත් ඔහු තවත් රොටී කෑල්ලක් කඩා මුවට ළං කළේය. මොහොතකට පෙර ඇස් වටා වූ තුනී කඳුළු පටලය දෙතොලතර වූ සිනහවට ඉඩ දී සැඟවිණ. රොටියෙන් අඩක්ම අවසන් වූ පසු තේ කෝප්පය අතට ගත් ඔහු "ආ...දැන් මේක බොන්නකො" කියමින් එතෙක් අතට සහ කුසට මැදිව තිබූ හිස නිදහස් කළේය.

"පොවන්න"

"ඈහ්...." කියමින් මඳක් පස්සට වූ ඔහු "මේකි යකෝ" කියමින් සිනාසුණේය.

"තව මොකුත් එපාද දන්නෑ" රවාගෙන බිමට හරවාගත් හිස අත තබා එසවූ ඔහු දෑසට එබී බලමින් ඇසුවේය.

"ඕනි"

"මොනාද?"

"මෙතෙන්ට එකක්" කියමින් නළල මැදින් වෙදඟිල්ල තබන්නට තිබූ දිරිය ඉන්පසු මා හැර ගියේය. ඔහුව තල්ලු කරගෙනම කාමරයට දුවන්නට ගිය මා ඒ දෑත් වළල්ල අතරේ සිරවී නැවතිණ. වමත ඉඟ වටා තිබියදීම එසවුණ සුරතින් වරලසින් මිදී නළලත දඟකළ කෙහෙ රැළි පසුපසට විය. ඒ වනවිටත් පියවී තිබුණ දෑස් කඳුළින් පුරවමින් ඒ ආදරයේ උණුසුම නළල විනිවිද ලේ නහර වලට කාන්දු විය.

"පොඩී" කෙඳිරුමක් සේ ඇසුණ ඒ හඬ අසල දෑස් වසා සිටින්නට නොහැකි විය. දුකත් පසුතැවිල්ලත් අතරින් පැන නැඟි වේදනාවක් ඒ දෑස් බොඳ කරමින් දිලිසෙමින් තිබිණ.

"මෙච්චර අවුරුදු ගාණක් ඉවසුව මට මාස හතරක් ඉවසන්න බැරි වුණේ ඇයි පොඩී. මං එයාගෙ චූටි කෙල්ලට කරලා තියෙන අපරාදෙ තාත්තා දන්නවනම් මාව ගෙදරවත් තියාගන්න එකක් නෑ"

"ගීත් අයි........"

"ෂ්.....අයියා එනවා. ඔය කඳුළු පිහගෙන තේ එක බොන්න. ඇහුවොත් මං බැණ්නා කියන්න" කියූ ඔහු ඉක්මනින් කාමරයට පැන දොර වසා ගත්තේය. සිදු වූයේ කුමක්දැයි සිතන්නට පෙර සිවුරුහම් බාමින් උඩට ආ රොෂාන් අයියා "ආහ්.....නංගී....දැන්නම් බරටම පාඩම් කරනවා වගේ" කියමින් බීරළු වැට උඩ වාඩිවිය.

"එන්න එපා මට එක එක ඒවා කියන්න. ඔයාගෙ වැඩ නිසා මංනෙ අන්තිමට බැණුම් ඇහුවෙ"

"බැණ්නද?.....මං ඒත් බැලුවා වොෂ් එකක් දාං එන්නං කියලා උඩට ආපු මිනිහා මොකද පරක්කු කියලා"

"හිතුවද අපිත් ඔය දොස්තරලා වගේ බාගෙට නාන උදවිය කියලා" කියමින් තෙත බේරෙන කොණ්ඩය පිස දමමින් ආ ගීත් අයියා දෙස බලන්නට එසවුණ දෑසට ඒ දෑස් මත වූ රහස මඟ නොහැරුණි. ඒ ගතවූ විනාඩි දෙක තුන ගීත් අයියාට නාන්නට තබා මූණ සෝදන්නටත් මදිය. එහෙත් ඔහු සිටියේ බොහෝ වේලාවක් තිස්සේ නාන කාමරයේ සිට පිටතට පැමිණි බව අඟවමිනි. පිට පනින්නට දඟලන සිනහව සඟවාගත නොහැකි තැන ඉතිරිව තිබූ රොටී කෑල්ල අතට ගෙන හිමිහිට හපමින් තේ එක බොන බවක් අඟවන්නට මට සිදුවුණි.

"හොඳ සුදු නෝනා වගේ ගිහින් මේක වැලට දාලා එන්නකො" මගේ සිනහව පිපිරෙන්නට ආසන්න වග තේරුම් ගත් ගීත් අයියා තුවාය කර මතට දමා මා අත තිබූ රොටී කෑල්ල උදුරාගෙන කටේ දමා ගත්තේය.

"මට ඇත්තටම වෙලාවකට ඉරිසියත් හිතෙනවා උඹලා ගැන. මටත් අක්කලා දෙන්නෙක් ඉන්නවා. ඒත් උඹලා දෙන්නයි අක්කයි ළඟ තියෙන බැඳීම් අපි දැකලවත් නෑ. උඹ පොඩි එකීට සද්දෙ දැම්මට ඒකි රොටී හදන්න ආවෙ අක්කා කන්න ආසයි කියපු නිසා”
ගීත් අයියාගේත් මගේත් රඟපෑම් අද්දර විකට නළුවෙකු බවට පත්වූ රොෂාන් අයියා සියළු චෝදනා තමා පිට පටවාගනිමින් මා නිදහස් කරනු ගීත් අයියාගේ කාමරයේ බැල්කනියට යමින් සිටි මට යන්තමින් ඇසිණ.

ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු.

Saturday, May 2, 2020

විල්තෙර අද්දර - 13 : දොළොස්වෙනි මතක සක්මන




"හෙට ඉදන් වැඩ කරන්නෝනි මේ ටයිම් ටේබල් එකට. ඔයාගෙ ක්ලාසස් වැටෙන හැටි බලලා මේ වීක්ඩේස් ටිකේ දවල් දවස ඇජෙස් කරගන්න" පසුදින සන්ධ්‍යාවේ මා නිවසට ඇරලවීමට පැමිණි ගීත් අයියා මගේ පොත් මේසයට ඉහළින් කාල සටහනක් එල්ලමින් පැවසීය.

"ඔයා සිකුරාදට එනවද?"

"එන්නම තමයි වටින්නෙ කරන වැඩ වලට" කියමින් රවා බැලූ ඔහු කාමරයෙන් පිටව යන්නට සූදානම් විය. මළ ගෙදර අස්පස් කිරීම් වලට උදව් වීමට ගිය නැන්දා අප එනවිටත් නිවසේ සිටියේ නැත. වෙනදා ගීත් අයියා මගේ කාමරයට පැමිණි විට ඔහුව එලවාගන්නට දඟලන මට එදා එවන් චකිතයක් නොදැනෙන්නට ඇත්තේ එහෙයිනි.

"මේ වතාවෙත් A දෙකක් ගන්න බැරි වුණොත් තරහා වෙන්න හිතා ඉන්නවනම් නාවට කමකුත් නෑ. මං කොහොමහරි ක්ලාස් ගිහින් කරගන්නම්"

"කවුද දැන් A දෙකක් ගත්තෙ නැතුවට තරහා වුණේ" අසාගෙන යළිත් මා අසලට ආ ඔහු රිදෙන තරම් තදින් දෙවුරෙන් අල්ලා ගත්තේය. පෙරදින සැඟව ගිය කෝපය නැවතත් ඒ දෑස්වල විය. හිමිහිට බිම බලා ගන්නට ගත් උත්සහය වැරදුණි. සුරතේ මහපටඟිල්ලටත් දබරඟිල්ලටත් මැදිවූ නිකට එසවී අපේ සිව්නෙත් යාවුණි.

"මට කවදාවත් එච්චර දුක හිතිලා නෑ පොඩී. මං බලන් හිටියෙ ඔයා ගෙදර ආව ගමන් මට කෝල් එකක් දෙයි කියලා. රිසල්ට්ස් වලට වඩා මට කේන්ති ගියෙ ඒකට"

"රිසල්ට්ස් හොඳ වුණානම් මං ඒක ඉස්සෙල්ලම කියන්නෙ ඔයාට. මං කාසිත් අරන් ගියෙ. ඒ වුණාට......"

"එතකොට මට කියන්න හිතා ඉන්නෙ සතුටු හිතෙන ආරංචි විතරද? රිසල්ට් හොඳ වුණානම් ඒක ඉස්සෙල්ලම කියන්නෙ මට. නැත්තන් මං ඒක දැනගන්න ඕනි එක එක්කෙනාගෙන්.....එහෙමද?... .....ආහ්.......ඔයාට මාව ඕනි හිනාව බෙදාගන්න විතරයිද?.... ….ආහ්....කතා කරනවකො පොඩී....ඔයා මං ගැන හිතා ඉන්නෙ එහෙමද?....ආහ්" කියමින් කේන්තියෙන්ම උරහිස සොලවමින් කෑ ගැසූ ඔහු එක්වරම නිහඬ වී ඒ වනවිටත් කම්මුල දිගේ පල්ලම් බසිමින් තිබූ කඳුළකට දෙතොල් තැබුවේය.

හිස් මුදුනින් පටන් ගත් හිරිවැටීම කොතනින් කෙළවර වූවාදැයි සිතන්නට අදට ද මා අපොහොසත්ය. ගීත් අයියාත් මාත් අතර වූ දීර්ඝ ප්‍රේම වෘත්තාන්තය තුළ අසීමිත වාර ගණනක් ඔහු මා සිප වැළඳගන්නට ඇත. එහෙත් නෙතඟින් කඳුළක් ගිලිහෙන සෑම මොහොතකම තවමත් කොපුලට උණුසුම් දැනෙන ඒ දෙතොලෙහි පහස ඊට පසු එතරම් තදින් හිත හිරිවැට්ටවූ මතකයක් නැත.

"මාත් එක්ක කියන්න බැරි දෙයක් ඉස්සර ඔයාට තිබ්බෙ නෑ පොඩී. ඔයාට මතකද දන්නෑ ඉස්සෙල්ලම ඔයාව දහම් පාසැලට බාරදුන්නු දවසෙ ඉන්ටර්වල් එකේදි ටොයිලට් යන්නෝනි වෙලා චූ බරයි ගීත් අයියෙ කියාගෙන ඔයා අක්කලා දෙන්නම ඉද්දි මාවයි හොයාගෙන ආවෙ. වැඩිය ඕන්නෑ ඔයා ලොකු ළමයෙක් වෙච්ච දවසෙත් ගීත් අයියෙ මගෙ ගවුමෙ මොනාද ගෑවිලා කියලා මට නෙවෙයිද ඉස්සෙල්ලම කිව්වෙ. එතකොට ඔයා චූටියි.හයට පාස් වුණා විතරයි. එහෙව් කෙල්ලට ඇයි මට ඒ ලෙවල් රිසල්ට්ස් කියන්න බැරි වුණේ කියලා මට තාමත් හිතාගන්න බෑ පොඩී. ඇත්තටම ඒක මට ෂොක් එකක්"

"ගීත් අයියෙ සො........" කියා ඉවර වෙන්නට පෙර දෙතොලට ඇඟිල්ල තබා මා නිහඬ කළ ඔහු "කතා කරන්න එපා. ඒ ඔක්කොම අමතක කරලා ඉද්දි මොකද්ද දැන් අර කිව්ව උද්දච්ච කතාව" කියමින් කන මිරිකූ ඔහු මා අත්හැර වේගයෙන් පඩිපෙළ බැස පහළට ගියේය. මා අතින් සිදුවූ අතපසුවීම කෙතරම්දැයි ඒ මොහොතේත් මට හරිහැටි වැටහුණාදැයි සැක සහිතය.

නැන්දා පැමිණි පසු කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටියක අසුරා ගබඩා කාමරයේ තිබූ පොත් පෙට්ටිය පිටතට ගෙන දූවිලි පිස දමා උඩට ගෙනයන්නට ගීත් අයියා උදව් කළේය. පසුදා සිටම පාඩම් වැඩ ආරම්භ කරන්නට කල්පනා කරමින් සිටි මට එතනදීත් වැරදුණි. රෑ කෑමෙන් පසු පසුදා පාන්දරම පිටව යා යුතු බව මාමාට දැනුම් දුන් ගීත් අයියා උඩට යනවිට මා සිටියේ පිඟන් කෝප්ප සෝදමිනි. නැන්දා වළං සෝදන තුරු කුස්සියත් කෑම කාමරයත් අතු ගා දැමූ මා උඩට ගියේ තවත් ටික වේලාවක් නැන්දා සමඟ මියුරු අක්කලාගේ නිවසේ ගතකළ පෙරදිනයේ තතු රස කර කීමෙනුත් පසුය.

"පොල් ගෑවද මෙච්චර වෙලා" මා යනවිටත් මගේ පොත් මේසය අසල මොනවදෝ සොයමින් සිටි ගීත් අයියා නුරුස්නා හඬින් ඇසීය.

"කාලා ඉවර වෙලා පොල් ගාන්නෙ අතුරුපසටද?" කන බේරාගත හැකි තරම් දුරකින් සිට කටට ආ වචන ටික පිට කළේ බෝම්බය පිපිරීමට ආසන්න බව දැන දැනය.

"යාන්ත්‍ර විද්‍යාව නෝට් එකත් හොයාගෙන එනවකො ඉස්සරහට මං අතුරුපස පෙන්නන්න" කියමින් ඔහු පිටව යනතුරුත් ඔහු එදිනම පාඩම් පටන් ගන්නට සූදානම් බව මා දැන සිටියේ නැත. ප්‍රේමයෙන් ආතුරව තිබූ හිත එක්වරම විෂය කරුණු කෙරෙහි යොමු කරවීමේ දුෂ්කරතාව අවබෝධ කර නොගත් ඔහුට හිතින් බැණ බැණ එදා මා සඳැල්ලට ගිය අයුරු පසු කලෙක ඔහු රඟ දක්වමින් සිනාසෙන්නට පුරුදුව සිටියේය.

"පොඩී" එකොළහට පමණ ඔහු සිය ඉගැන්වීමේ වැඩ කටයුතු අවසන් කළ පසු පොත් ටික එකතු කරගෙන කාමරයට යන්නට සැරසුණ මගේ අතින් අදිමින් ඔහු මා තවත් මොහොතක් රඳවා ගත්තේය.

"මීට පස්සෙ අම්මා නැතුව කොහෙවත් නවතින්න තියා හිතන්නවත් ලෑස්ති වෙන්න එපා"

"මං පිට තැනක නැවතුණා නෙවෙයිනෙ. අනික මං නැවතුණා නෙවෙයි මියුරු අක්කමයි මාමගෙන් අහලා මාව නවත්තා ගත්තෙ"

"ඒවා මට වැඩක් නෑ. මීට පස්සෙ කිව්ව දේ කරනවා"

"කරේ නැත්තන්"

"නැත්තන් කරන්නෙ මොකද්ද කියලා මං ඒ වෙලාවටම කරලා පෙන්නන්නම්. මේ රෑ බොරුවට මාව අවුස්සගෙන අඬන්න ලෑස්ති වෙන්නැතුව හොඳ ළමයා වගේ ගිහින් නිදාගන්නකො" කියා මගේ අත නිදහස් කළ ඔහු එතනින් නැඟිට මා ගෙතුළට තල්ලු කළේය. රව රවා කාමරයට පැමිණි මට සාලයේ විදුලි පහන් නිවූ බව දැනුණේත් ඔහුගේ කාමරයේ දොර වැසෙන හඬ ඇසුණේත් ඊට විනාඩි දහය පහළොවකට පසුය.

ඒ සතියේ සිටම ගීත් අයියා පෙර පරිදිම සිකුරාදා රාත්‍රියේ නිවසට පැමිණ සඳුදා පාන්දර පිටව යාමට පුරුදු වූයේ වෙනදාට වඩා වැඩිපුර වැඩ ගොඩක් මට පවරමිනි. ඉස්සර සතියකට දෙතුන් වරකට වඩා දුරකථන ඇමතුම් නොදෙන ඔහු දිනපතාම රාත්‍රී දහය දොළහ අතර වේලාවක එක්වරක් හෝ දෙවරක් දුරකථනය නාද කර මා අවදියෙන්දැයි තහවුරු කරගන්නා අලුත් ක්‍රමෝපායක්ද සොයාගත්තේය. ඔහු නැන්දාටත් මාමාටත් කල්තියා ඒ ගැන දැනුම් දී තිබුණ බව මා අනුමාන කළේ නැන්දා අවදියෙන් සිටින මොහොතක වුවත් ඇය ඒ ඇමතුම කෙරෙහි සංවේදී නොවුණ නිසාය.

මතක හැටියට ඒ නිදහස් දිනයට පෙර දිනය විය යුතුය. බදාදාවක් වූ එදින එකොළහට මා වෙලාව බලන තුරුත් රින්ක් කට් එක නොලැබිණ. උඩුමහළේ වූ කුඩා සෝෆාවේ දිගෑදී ජීව විද්‍යා ටියුට් එකක් බලමින් සිටි මා තද නින්දකට වැටෙන්නට ඇත්තේ ඒ වේලාවෙන් පසුය. එක්වරම මා අවදි වූයේ "වොෂ් එකක් දාගෙනම එන්නම් අම්මා" කියන හඬටය. ඒ වනවිටත් ඔහු සිටියේ තරප්පුවේ මැදය. අත තිබුණ පොත කටත් නහයත් වැසී යන තරමට ඇඟ මතින් තබාගෙන මම තද නින්දක වග දැනෙන්නට හැරියෙමි. මුලින් වේගවත්ව ඇසුණ පියවර හඬ ක්‍රමයෙන් අඩුවිය. මා එතන සිටියදී ඔහු කාමරයට නොයන බව මුළු හිතින් විශ්වාස කළද හඬ නොඇසෙන විට පුංචි සැකයක් නොදැනුණා නොවේ. කිසිඳු හඬක් නොනැගෙන සේ හොරෙකු මෙන් ඔහු මගේ හිස අද්දරට විත් නැවතුණි. සිවිලිම උඩ යන තරම් හඬකින් කෑ ගසනු ඇතැයි බියක් හිත කොනක නොතිබුණා නොවේ. එහෙත් සිටි ඉරියව්ව මඳකින් හෝ වෙනස් නොකොට ඉවසා සිටින්නට මට හැකිවීමෙන් ලද ප්‍රීතිය අදටත් විටින් විට මුව මත සිනහ තවරන්නට තරම් ප්‍රබලය.

නළලත් සමඟම හිස පිටුපසට පිරිමැඳ හිමිහිට දණ බිම තබා පහත් වූ ඔහු නළලත දෙතොල තැවරුවේය. සිනහවකට විවර වූ දෙතොල් පොතෙන් වැසී ඇති නිසා ඔහුට එය නොදැනෙන්නට ඇතැයි මම තරයේම විශ්වාස කළෙමි. අතැඟිලි වලට මැදිව තිබූ පොත සීරුවට උදුරා පැත්තකින් තැබූ ඔහු මා දෑතින් ඔසවාගෙනම නැඟිට්ටේය. ගෙල මුල හිස හොවා ගැනීමෙන් සිනහව සඟවා අපහසුව නැතුව ගියේය. බාගෙට වැසී තිබුණ දොර , කකුලෙන් තල්ලු කරගෙන කාමරයට ඇතුළු වූ ඔහු මගේ හිස කොට්ටය මත තබා සීරුවට ඇඳෙන් බැස්සේය. අති විශිෂ්ඨ රංගනයක නිරත වීමේ ප්‍රීතියත් සමඟ බොහෝ දිනකට පසුව ලද උණුසුම අසල මුළු හිතම මල් වැස්සකින් නැහැවෙමින් තිබිණ.

"හීන බැලුවට කමක් නෑ. මං වොෂ් එකක් දාගෙන එනකොට පහළට ගිහින් තේ එක අරන් එනවද? මට එදා දීලා ගිය ගණන් ටික බලන්නෝනි" කියා නහය මිරිකූ ඔහු දොර අසලටම ගොස් නැවතී හැරී බලා බලා දිව ඇද කර යන්නට ගියේ "අපි ඔය වයස පහුකරා මැඩම්" කියමිනි.



ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු

Friday, May 1, 2020

විල්තෙර අද්දර - 12 : එකොළොස්වෙනි මතක සක්මන




නැන්දාත් මමත් මියුරු අක්කාත් ගෙදර තනිවූයේ බොහෝ කාලයකට පසුය. ඉදිකට්ට පසුපස ඇමිණී එන නූලක් මෙන් නිවසට පැමිණි සෑම දිනකම පාහේ රොෂාන් අයියා ද මියුරු අක්කා පිටුපසින් ඉන්නට වග බලාගත් නිසා ගෙවුණ දෙවසර තුළ එවන් අවස්ථා ලැබුණේ සීමිතවය. ලද අවස්ථාවෙන් උපරිම ඵල නෙලාගත්තේ මියුරු අක්කාය. නැන්දාගේ රැවුම් ගෙරවුම් මැද්දෙන්ම සිය නැන්දණියගේ සහ නෑණන්ඩියන්ගේ උද්දච්ච හැසිරීම් හාස්‍යට ලක් කරමින් සිනාසුණ ඇය "අම්ම රැව්වට මං පොඩ්ඩිත් එක්ක මේවා කිව්වට අඩු ගාණෙ ෂාන් එක්කවත් මුකුත් කියන්නෑ. දැනෙන්නෑ වගේ ඉන්නවා මිසක්. වෙන ගෑණියෙක්නම් මෙලහකට කෙහෙවළු පටලන් කසාදෙත් කඩාගෙන" කියමින් නිහඬ වූවාය.

සිය දියණියගේ රුචි අරුචිකම් හා ගලපමින් නැන්දා දානයක් සකසන්නාක් මෙන් පේ වී සකස් කළ දිවා ආහාරය ඇගේ අතින්ම කවා ගත් මියුරු අක්කා ඉන්පසු ඇගේ උකුළ මත හිස තබා නිදාගන්නට හදද්දීම දුරකථනය නාද විය.

"කවුද බලන්නකො පොඩ්ඩි. අයියනම් ඔයා ආන්සර් කරලා මං නිදි කියන්න"

"අයියා නෙවෙයි මාමා"

"එහෙනං ඔය පොඩි දුව නැතුව සාංකාවට වෙන්නැති. ආන්සර් කරලා බලන්නකො..........ගත්තු ගමන් අහාවි පොඩි දුව කෝ කියලා" සිනාසෙමින් ඇමතුමට සම්බන්ධ වුවත් කලබලයෙන් කතා කළ මාමා ට ඉක්මනින්ම නැන්දාට කතා කරන්නට උවමනා විය.

"කවද්ද?, අදද? දැන් මොකද කරන්නේ වැනි නැන්දාගේ මුවින් පිටවන වදන් අසල කලබල වූ මියුරු අක්කා හිස කෙලින් කර සෝෆාවට හේත්තු විය.

"සුමේධා ආන්ටිගෙ අම්මා නැති වෙලාලු. තාත්තා කියනවා අපිට මේ දැන්මම තියෙන බස් එකක එන්නලු" ඇමතුමට සමුදී දුරකථනය මියුරු අක්කා අතට දුන් නැන්දා ඇගේ සමීපතම හිතවතියගේ මවගේ මරණය ගැනත්, මාමාගේ ඉල්ලීමත් අපට දැනුම් දුන්නේ එලෙසය.

"අනේ අම්මෙ. ආව එකේ තව දවසක් ඉදලම යන්නකො " සන්ධ්‍යාවේදී ගීත් අයියා එන බව පවසා තිබීමත් පසුදාට යෙදෙන ඔහුගේ උපන්දිනයත් නිසා මටත් උවමනාව තිබුණේ ගමන දවසකින් කල් දමන්නටය. එහෙත් මාමාගේ තීරණයක් අභියෝගයට ලක් කරන්නට ඇති නොහැකියාවට වඩා අකමැත්ත ප්‍රබල වී නිහඬව හිඳින්නට හිතට අවවාද කළේය.

"දන්නවනෙ තාත්තගෙ හැටි. කියන දේ ඇහුවෙ නැත්තන් ආයෙ තනියම එවන එකකුත් නෑ. ඉස්සරහටත් සැරින් සැරේ ඇවිත් යන්න වෙන නිසා අපි දැන්ම ලෑස්ති වෙලා යන්නම් පුතේ"

"එහෙනං පොඩ්ඩිව තියලා යන්න. මල්ලි බෑ කිව්වොත් මං ෂාන් ට කියන්නම් ගිහින් දාන්න කියලා" මුලින් කිසිසේත්ම ඒ යෝජනාවට එකඟ කරගත නොහැකි වූ නැන්දා මියුරු අක්කා ඇයට ඇති අපහසුතා එකින් එක ගෙනහැර දක්වද්දී "එහෙනං තාත්තගෙන් අහන්න" කියමින් ඇගේ අකමැත්තක් නැති බව දැනුම් දුන්නාය. මාමාට ඇමතුමක් දී මේ දිනවල තමා උයන කිසිවක් කෑමට පිරියක් නොමැති නිසා දින කිහිපයකට මා එහි නවතා ගැනීමට අවසර ඉල්ලූ මියුරු අක්කා කන් කෙඳිරි ගෑම් මාලාවකට පසුව අවසානයේදී ඇගේ ඉල්ලීම ජය ගත්තාය. මගේ පරිස්සම ගැන සියයට සියයක් වග කියන බවට මියුරු අක්කාගෙන් ලැබුණ පොරොන්දුව පිළිගෙන නැන්දා පිටව ගියේ අවවාද හා උපදෙස් කන්දකින් මාව වටකර තබමිනි.

පසුදිනට යෙදී තිබුණ ගීත් අයියාගේ උපන්දිනය වෙනුවෙන් කේක් එකක් සෑදීමේ උවමනාව මුල සිටම හිතේ තිබුණත් නැන්දා පිටව ගියපසු ඒ අදහස අත්හරින්නට මට සිදුවිය. රොෂාන් අයියාගේ සරදම් වලට ලක්වීමට ඇති අකමැත්තටත් වඩා අවන් එකක් හැරෙන්නට වෙනත් කලමනා කිසිවක් සොයාගත නොහැකි මියුරු අක්කාගේ කුඩා මුළුතැන්ගෙය තුළ මට උවමනා නිදහස නොමැති වීම ඊට මූලිකම හේතුව විය.

ගීත් අයියා නිවසට පැමිණියේ මියුරු අක්කාත් මමත් උයමින් සිටියදීය. "අම්මා කෝ" අසාගෙන කුස්සිය දෙසට එන්නට හැරුණ ඔහුව නවතාගත් රොෂාන් අයියා නැන්දා පිටව ගිය බවත් ඊට හේතුවත් පැවසීය.

"ඉතින් ඇයි මට කතා කරේ නැත්තෙ"

"ගොළුවෙක් එක්ක යනවට වඩා කන පැලෙන්ඩ සිංදුවක් දාපු බස් එකක යන එක සැපයි කියලා පොඩ්ඩි තමයි කියන්න එපා කිව්වෙ" මියුරු අක්කාත් මමත් සිනහව සිරකරගෙන සිටියේ අපහසුවෙනි.

"අක්කා කෝ" කේන්තියෙන් කිසිවක් පවසනු ඇතැයි බලා සිටියද රොෂාන් අයියාගේ වදන් මායිම් නොකළ ඔහු කුස්සියට එබෙමින් ඇසුවේය.

"උඹට දත් මිටිත් එක්ක කන්ඩ තේ හදනවා" කියමින් ඔහු පසුපසින් ආ රොෂාන් අයියා දොර ළඟ නතරව උන් ගීත් අයියාගේ දෙවුරට දෑත් තබමින් පැවසීය. අඳුරුව තිබූ දෑස් මා ළඟින් නතර වූ සැණින් දීප්තිමත් වුවත් ඔහුට ඒ බව සඟවන්නට අවැසි විය.

"අම්මා ගියානම් මෙයා මොකද මෙහෙ"

"ඇයි එයා මෙහෙ නවතින්න උඹෙන් අවසර ගන්නෝනිද?"

"ඇත්තටම අම්මා කෝ" එවරද රොෂාන් අයියාගේ සරදම් කනකට නොගත් ගීත් අයියා මියුරු අක්කාගෙන් විමසුවේ නැන්දා මා එහි තනිකොට පිටව නොයන බව ඔහුට ඉරහඳ තරමට විශ්වාස නිසා වන්නට ඇත. මියුරු අක්කාගේ පිළිතුර ද වෙනසක් නොවූ තැන මාමාට දුර්කථන ඇමතුමක් දී නැන්දා ගිය වග තහවුරු කරගත් ඔහු ගෙතුළට ගියේ "මට එහෙම බෑ ඔය එක එක්කෙනාව ගිහින් දාන්න" කියාගෙනය.

"මටත් ලයිසන් එකක් තියෙනවා මස්සිනා" ඔහු පසුපසින් ගිය රොෂාන් අයියා උස් හඬින් පවසනවාත් කාමරයක දොරක් හයියෙන් වැසී යනවාත් අප අසා සිටියේ සිනාසෙමිනි.

සෙනසුරාදාවක් වූ පසුදින මා අවදි වී මුළුතැන්ගෙට යනවිටත් මියුරු අක්කලාගේ කාමරයේ විදුලි පහන් දල්වා තිබිණ. ගීත් අයියාගේ උපන් දිනය ඇගේ මතකයේ නොතිබෙන්නට හැටියක් නැතත් ඒ වෙනුවෙන් කිසිවක් කිරීමට සූදානමක් නැති බව මම පෙර දින සිටම දැන සිටියෙමි. තේ සෑදීමට කලබල නොවී මුලින්ම කිරිබත පිළියල කිරීමට මා තීරණය කළේ මියුරු අක්කා එළවළුවක් බතක් උයා ගැනීමට වැඩි යමක් කරන්නේ කලාතුරකින් බව දන්නා නිසාය.

"ඔයා කිරිබතුත් හැදුවද?" මිටිකිරි දමා කිරිබත කලවම් කරමින් සිටියදී අපහසුවෙන් කුස්සියට ආ මියුරු අක්කා රයිස් කුකර් එකට එබී බලමින් ඇසුවාය.

"හ්ම්.....තව චුට්ටයි. මේක හදලා ලුණු මිරිසක් තැලුවහම ඇතිද? නැන්දා හදාගෙන ආව ඇඹුල් තියලුයි චොකලට් කේකුයි තියෙනවා. අයියා ඊයෙ හවස ගෙනාව කෙසෙල් ඇවරියත් දැන් ගාණට ඉදිලා"

"ඔයා පව් පොඩ්ඩී. මට පොල් ගාන සද්දෙත් ඇහුණා. ඒත් එකපාර නැඟිටින්න අමාරුයි පොඩ්ඩි. නැතිනම් මං පොල් ටික ගාලා දෙන්න හරි එනවා" කියමින් හිස අතගෑ මියුරු අක්කා විදුලි කේතලයට වතුර පුරවා පේනුවට සම්බන්ධ කර "ඔයා ඕක හිමින් කරන්න පොඩ්ඩි. අද අපි දෙන්නම වැඩට යන්නෑ. සෙනසුරාදා නිසා මල්ලිත් ඉඳියිනෙ" කියමින් ෆ්‍රිජ් එකේ තිබුණ ක්‍රීම් ක්‍රැකර් බිස්කට් පැකට්ටුවක් ගෙන ඒ අසලම තිබුණ හාන්සි පුටුවෙන් වාඩි වූයේ හිත පුරා නැවුම් බලාපොරොත්තු ගොන්නක් පීදෙන්නට ඉඩ හරිමිනි.

"ඇත්තටම මං කිරිබත් කන්න ආසාවෙන් හිටියෙ. දැන්නම් සුවඳටම බඩගිනි ඇවිස්සෙනවා"

"එහෙනං ඔයා ඕකත් අරන් සාලෙට යන්නකො. මං තුන්දෙනාටම තේ හදලා ගෙනත් දෙන්නම්. හැබැයි කෑම මේසෙ ලෑස්ති කරලා කතා කරනකල් එන්න බෑ මේ පැත්තෙ" දෑස් සිහින් කරගෙන මොහොතක් මා දෙස බලාසිටි මියුරු අක්කා හුන් තැනින් නැඟිට කම්මුලෙන් ඇද සිනාසී සාලයට ගියේ "උඹ ඉතින් අද මොන ගැටයක් දාලා හරි අර කොල්ලා යාළුකරගන්නවා කියලා මං දන්නවා" කියමිනි.

තේ කෝප්ප තුන මියුරු අක්කාට බාර දී මා මුලින්ම කළේ කෑම කාමරය දෙසට එන දොර වසා දැමීමයි. ගීත් අයියා වැරදීමකින්වත් නොපැමිණෙන බව විශ්වාස වුවත් ඒ විශ්වාසයම රොෂාන් අයියා කෙරෙහි තැබීම උගහටය.

කිරිබතෙන් කොටසක් ගෙන තුනී කර කෑලි කපා කේක්, කෙසෙල් සහ රත්කළ මාළු ඇඹුල් තියලෙන් කොටසක් සමඟ කෑම මේසයෙන් තබා ආ මට වැඩිම වේලාවක් ගත වූයේ රාත්‍රියේ බොහෝ වේලාවක් කල්පනා කිරීමෙන් පසු හිතට ආ අදහස ක්‍රියාවට නැඟීමට උවමනා තනි පාට පැතලි පිඟානක් සොයා ගැනීමටය. විනාඩි ගණනාවක උත්සහය අපතේ ගිය පසු ඒ සඳහා මියුරු අක්කාගේ උදව් පැතීමට මට සිදුවිය.

"මොකද්ද කරන්න හදන්නෙ" මගේ උවමනාවට සරිලන නිල් කටරොළු මලක පැහැයට බොහෝ සමීප පැරණි පිඟානක් සෝදා පිස දමමින් ඇය සඟවාගත නොහැකි කුතුහලය පිට කළාය.

"පොඩ්ඩක් වාඩි වෙලා බලන් ඉන්නකො"

නිවෙන්නට තැබූ කිරිබත් වලින් පිඟානයේ මැද 21 ඉලක්කම නිර්මාණය කරන තුරුම මගේ අණ පිළිපදිමින් නිහඬව සිටි මියුරු අක්කා "වාව්" කියමින් නැඟිට මා වැළඳ ගත්තේ සෑබෑවටම හදවත තුළින්ම නැඟි සතුට නොසඟවා පළ කරමිනි.

"චුට්ටක් ඉන්නකො දඟලන්නැතුව මේක තව ඩෙකරේට් කරලා ඉවර නෑ"

"ආයෙ මොනවද කරන්න හදන්නෙ" කුඩා පොලිතීන් බෑගයකට, කෑලි නොසිටින සේ උම්බලකඩ හා තක්කාලි මිශ්‍ර කර වංගෙඩියේ තැලූ ලුණු මිරිස පුරවමින් මම නැවතත් ඇයව නිහඬ කරන්නට බැලුවේ ඇගේ කෙලිලොල් හඬ රොෂාන් අයියා එහි කැඳවීමට තරම් ප්‍රබල බව අත්දැකීමෙන් දන්නා නිසාය.

"වඩුවගෙ ගෙදර පුටුව නෑ වගේ මියුරු බේක් හවුස් අයිතිකාරිගෙ ගෙදර නොස්ල් එකක්වත් නැති හැටි" කියමින් ලුණු මිරිස් ටික බෑගයේ කෙළවරකට තල්ලු කර සිහින් සිදුරක් සිටින සේ කොන කපා දමා 2කේ ඉලක්කමේ මැද සිට 1කේ ඉලක්කමේ මැද දක්වා සිටින සේ පිඟානයේ පහළින් HAPPY B’DAY අකුරු ටික අතේ හුරුවෙන් පයිප් කරනා මා දෙස පුදුමයෙන් බලා සිටි මියුරු අක්කා අවසානයේදී අතින් මුව වසාගෙන හඬ පිටවීම පාලනය කරගත්තාය.

"මේකනම් මාර ක්‍රියේටිව් පොඩ්ඩි. ඔයා කොහෙන්ද මේවා ඉගෙන ගත්තෙ. මට ඔය වයසෙදි ඔහොම එකක් තියා හරියට කිරිබතක්වත් හදාගන්න බෑ "

"වෙන කොහෙන්ද නැන්දගෙන් මිස"

"අම්මද කිව්වෙ මෙහෙම කරන්න කියලා"

"නෑ අනේ. නැන්දා ඉතින් කේක් වලට එක එක වැඩ දාන හැටි කියලා දෙන නිසා මටත් දැන් හුරුයි හිතලා එක එක දේවල් කරන්න. කේක් එකකුත් හදන්න බැරි වෙච්ච එකේ මොනාද කරන්නෙ කියලා හිත හිතා ඉද්දි මෙහෙම කරානම් හොඳයි හිතුණා. ඉතින් මං පොඩි ට්‍රයි එකක් දීලා බැලුවා "

"කේක් එකකට වඩා මල්ලි මේකට සතුටු වෙයි. ඔන්න බලන්නකො මං බොරුද කියන්නෙ කියලා"

"සතුටු වෙනවද කියලා හරියටම දැනගන්න නම් මේක මං හැදුවා කියලා නොකියා ඉන්නෝනි. මොකද කියන්නෙ අපි මස්සිනාලා දෙන්නවම අන්දමුද?"

"ෂාන් ව ඇන්දුවත් අපේ එකාවනම් මට ෂුවර් නෑ. කමක් නෑ අපි ට්‍රයි එක්ක දීලා බලමුකො" කී ඇය මගේ යෝජනාවට එකඟ විය.

ගීත් අයියාගේ කිරිබත් පිඟාන පමණක් සඟවා තබා පිඟන් තුනක් සමඟ මා කෑම මේසය සූදානම් කර කුස්සිය අස්කරන තුරු ගේ අතුගෑ මියුරු අක්කා කාමරයට ගියේ "ටක් ගාලා වොෂ් එකක් දාගෙන එන්න. මට කිරිබත් බඩගිනියි" කියාගෙනය. රොෂාන් අයියාත් සමඟ සාලයේ කතාබහක නිරතව සිටි ගීත් අයියා මා එතනින් එද්දී හිස හරවා බැලුවේය. ඔහුගේ උපන් දිනය මතකයේවත් නැති අයුරින් කාමරයට පැනගත් මා ඇඟ පත දොවාගෙන පහළට එනවිටත් මියුරු අක්කා ඔවුන්ට එක්ව සිටියාය.

"යං" කියාගෙන ඉස්සර වූ මියුරු අක්කා හයදෙනෙකුට අසුන්ගත හැකි මේසයේ වම්පැත්තේ පුටු දෙකෙන් දකුණු පැත්තෙන් වූ පුටුව පස්සට ඇද රොෂාන් අයියාට වාඩි වෙන්නට ඉඩ හැර නෙතඟින් මට ඉදිරි අසුන පෙන්නුවාය. හිටගෙනම කෑම මේසය පුරා නෙත් යැවූ ගීත් අයියා අවසානයට රොෂාන් අයියාත් මාත් වාඩි වී සිටි අසුන් දෙකට මැද්දෙන් මේසයේ වම් කෙළවරේ වූ පුටුව පස්සට ඇද්දේය. සෝදා, තෙත මාත්තු කර එක උඩ අසුරා තිබූ පිඟන් තුනෙන් දෙකක් රොෂාන් අයියාත් මාත් ඉදිරියෙන් තැබූ මියුරු අක්කා අවසන් පිඟාන අතට ගෙන ගීත් අයියා දෙසට දිගු කර පසුව සිනාසෙමින්ම එය ඇය ළඟින් තබා ගත්තාය.

"එතකොට මං කන්නෙ මේකෙන් වෙන්ඩෑ" කියමින් කොටු කපා අසුරා තිබූ කිරිබත් පිඟානට අත තැබූ ගීත් අයියා "විකාර නොකර ඕක මට දීලා පිඟනක් ගේනවකො අක්කෙ. බඩගිනියි" කීවේ යකා එළි බහින්නට සූදානම් වග අප දෙදෙනාටම අඟවමිනි.

"ඉන්නවා පොඩ්ඩක් කුලප්පු නොවී" කියා එතනින් නැඟිට ගිය මියුරු අක්කා මගේ කිරිබත් සැරසිල්ල දෝතින්ම ගෙනවිත් ගීත් අයියා ඉදිරියෙන් තැබුවේ "ඔන්න අක්කගෙ සර්ප්‍රයිස් එක. ඔයා දන්නවනෙ මට අම්මට වගේ කේක් වැඩ බෑ කියලා" කියමින් කොණ්ඩය අවුල් වන සේ ඔහුගේ හිස පිරිමඳිමිනි. ඉඟ වටා අත යවා ඇගේ කුස මත මොහොතක් හිස හොවාගෙන සිටි ගීත් අයියා එක්වරම මා දෙස බැලුවේය. ඉක්මනින් බිම බලාගත් මට මා ඉදිරියේ වූ පිඟානේ දාරයේ වූ මල් මෝස්තරය තරමටවත් ඔහුගේ දෑස් මත ඇඳි සිත්තම ග්‍රහණය කරගත නොහැකි විය.

"ෂහ්.....මං හිතුවට වඩා මගේ කෙල්ල දක්ෂයිනෙ. මං හිතන් හිටියෙ අම්මගෙන් ඇවිත් තියෙන්නෙ මූණයි කොණ්ඩෙයි විතරයි කියලනෙ" රොෂාන් අයියාගේ ඇගයීම ඉදිරියේ මියුරු අක්කා සිනාව සිරකරගෙන සිටින අයුරු බලන්නට හිස එසවීමෙන් සියල්ල හෙළි වීමේ සම්භාවිතාව වැඩි නිසා මම හිස නොඋස්සාම ඉන්නට ප්‍රවේශම් වුණෙමි.

"දැන් ඉතින් බාරයක් ඔප්පු කරන්න වගේ ඕක දිහා බලාගෙන අනිමිස ලෝචන පූජාව නොකර කන්න මල්ලි "

විනාඩියක් හෝ ඊටත් වැඩියෙන් නිසොල්මනේ ගෙවී ගියේය.පුටුවක් පස්සට වන හඬ ඇසෙද්දී හිස ඔසවන්නට උවමනා වුවත් හිතට තරවටු කර තවදුරටත් පිඟානේ රටා අතර දෑස් දුවවමින් සිටි මගේ හද ගැස්ම ගීත් අයියාගේ දෙපා මා අසලින් නතර වනවිට වේගවත් විය.

"පොඩී" බොහෝ දිනකට පසු හිස මත නතර වූ සුරතේ උණුසුමටම දෑස් බොඳවිය. ඊළඟ තත්පරයේ මගේ ප්‍රතිචාරය මහ හඬින් හඬා වැටීම බව දන්නා ඔහු ඒ අතින්ම මා වැළඳගෙන නිදහස් අතින් ගත් කිරිබත් පිඟාන මා ඉදිරියෙන් තිබූ හිස් පිඟාන මතින් තැබුවේ "මහන්සිවෙලා හැදුව කිරිබතට ලුණු වැඩි කරන්නැතුව මේක ඔයාගෙ අතින්ම කවන්නකො පොඩී" කියමිනි.

ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු