Tuesday, August 4, 2020

තුන් නද තත්සර - තෙවැනි තත්සර මුසුව සමාධිගෙන්







තෙවැනි තත්සර මුසුව සමාධිගෙන්
********************************


යතුරු පැදියක අවශ්‍යතාවය දැනුණේ උඩවලවට පය තැබූ මුල්ම දවසේ සිටය. හැමවිටම මා ගැන ඉහළින්ම විශ්වාස කළ අප්පච්චීගෙන් ඊට අනුමැතිය ලැබුණ ද, අම්මාත් අත්තම්මාත් සිටියේ මගේ තීරණයට විරුද්ධවය. ඈතකින් හෝ බෝඩිම් කාමරයක් සොයාගෙන තනිව ජීවත් වීමේ සිහිනය කුඩු පට්ටම් කර බලහත්කාරයෙන්ම උඩවලවට ආ අත්තම්මා මා වටා බැඳ ඇති වැට කඩොළු උඩින් පැන යාම ලෙහෙසි නැත. ඒ වෙනුවෙන් පිඹුරු පත් සැකසිය යුත්තේ සීරුවටය. ඇගේ හිත රිදවා මගේ අරමුණ මුදුන් පත් කර ගැනීමෙන් ලැබෙන තෘප්තියක් නැත.

වසර දෙක තුනකට වරක් ලැබෙන ස්ථාන මාරුවීම් සමඟ විවිධ පළාත් වල සේවයට යන අප්පච්චී නොමැති නිවසේ එදවස අපට සිටි ලොකුම ආරක්ෂකයා අත්තම්මාය. අප්පච්චිගේ හෙවනැල්ලෙන් මිඳී ජීවත් වීමට තරම් චිත්ත ධෛර්යක් නොතිබි අම්මාට ජීවන ගමන පහසු කරමින් ඇය පිටුපසින් සිටියේ අත්තම්මාය. නංගිලා දෙදෙනාත් මමත් බලා කියා ගනිමින් අම්මාට හිත නිදහස්ව තබාගෙන රැකියාව කරන්නට ඉඩ හසර හදා දුන්නේ ඇයය. වයසින් වැඩී, තුරුණු වියට එළැඹ, වගකීම් දැරිය හැකි රැකියාවක් ලබා ගත් පසුව හෝ අත්තම්මා ඇගේ භූමිකාව හැර යන්නට අකමැති වීම විටෙක වදයක් නොවුණා නොවේ. ඒත් අත්තම්මා ඇසුරෙහි දිවි ගෙවීම සුන්දරය. ඇයට අප තවමත් නොදරුවන්ය. අප විසින් ඇයව ආරක්ෂා කළ යුතු වයසේදීත්, ඇය අපේ ආරක්ෂාව ගැන වද වෙන්නේ එහෙයිනි.

පොත් කීපයක් ගැනීමට උවමනා බව පවසා වේලාසනින්ම දිවා ආහාරය සකස් කොට තබා මා ඇඹිලිපිටියට ආවේ යතුරුපැදි වල මිළ ගණන් විමසා බැලීමේ යටි අදහසක් හිතේ තබාගෙනය. එහෙත් යතුරු පැදි ගැන දැනුවත්භාවයකින් තොරව යතුරු පැදියක් තේරීම අපහසු බව තේරුම් ගන්නට එතරම් කාලයක් ගත නොවුණි. අලෙවි සහායකයා විසින් පැවසූ වදන් අතරින් මට නිවරදිව ග්‍රහණය කරගත හැකි වූයේ ලීටරයකට ධාවනය කළ හැකි කිලෝමීටර් ගණන පමණි. ඊළඟ වතාවේ ගෙදර ගිය පසු අප්පච්චී සමඟ ඒ ගැන කතා කරන්නට සිතමින් මා බසයකට නැග්ගේ හිත තුළ වූ බලාපොරොත්තු අලුත් කරගෙනය.

නිවසට මඳක් එහායින් වූ නැවතුමේදී මා බසයෙන් බැස ගන්නා විට පස්වරු එක පසු වී තිබිණ. උදෑසන වැසි වැටුණ බවක සලකුණක්වත් ඉතිරි නොකරන්නට වග බලාගත් ගිනි කූටක අව්ව දෙපා කඩිසර කළ ද, නළලින් දා බිඳු වැගිරෙන්නට විය. දෙපයින් මුදා ගත් පාවහන් විවෘත ආලින්දයේ කෙළවරක වූ සපත්තු රඳවනයෙන් තබන්නට පෙර ආගන්තුක විලවුන් සුවඳක් නාස් පුඩු ආක්‍රමණය කළේය. උදෑසන දුටු ආගන්තුකයාගේ රුව දෑස් කොනකට අසු වූයේ ඉන්පසුය. මා හිස හරවන විටත් ඔහු සිටියේ සිනහවකින් දෙතොල සරසාගෙනය.

"මේ මිස් මන්තිලක වෙන්නෝනි" ඔහුගේ ගැඹුරු හඬ එතෙක් කිසිවෙකු නොකළ ආමන්ත්‍රණයකින්ම අවදි වද්දී පුදුමයක් නොදැනුණා නොවේ.

"මං සමාධි. සමාධි අප්සරා. මිස්ටර් මදනායකට පහසු නමක් කියන්න සර්නේම් එක නැතුව" දෙතොල් මත වූ සැහැල්ලු සිනහව සඟවන්නට තැත් නොකළ ඔහු අත්තම්මා විසින් ඒ මොහොතේ රැගෙන විත් පිළිගැන්නූ බීම වීදුරුව අතට ගත්තේ ඇයට ස්තූති කරමිනි. ලේන්සුවෙන් දාඩිය පිස දමමින් සිටි මා දෙස බැලූ අත්තම්මා "මං හිතුවෙ ලොකු පුතා එන්න තව පරක්කු වෙයි කියලා" කියමින්ම ගෙතුළට ගියාය. පිරිමි දරුවන් නොමැති පවුලක වැඩිමලිය වූ මට ඉදහිටක හෝ ලොකු දූ කියන්නේ අම්මා පමණි. අප්පච්චීටත් අත්තම්මාටත් ඒ නම නුහුරුය.

"අත්තම්මා මොනාහරි බීලා යන්න ඉන්න කියලා බල කළා. තාම කෑවෙත් නෑ කියලා අම්මා ගියා. මං නැවතුණා" පෙර දැනුම් දුන් වේලාවට පිට්ටනියට ඒමට අපහසු වූ කුඩා පන්තියක දරුවෙකු අහන්නට පෙර නිදහසට කාරණා ගොනු කරන අයුරින් ඔහු ඔහුගේ පැමිණීමත්, රැඳී සිටීමත් පිටුපස වූ තතු හෙළි කළේය.

"ඒක කොච්චර හොඳද" කියවෙන්නට ගියත් ඉක්මනින් වදන් ගිලගන්නට මට හැකිවිය. මා වෙනුවෙන් බීම වීදුරුවක් රැගෙන අත්තම්මා යළිත් එළියට ආවේ එවෙලෙහිය.

"මහන්සිද පුතේ " අසමින් බීම වීදුරුව මා අත තැබූ අත්තම්මා ළඟ තිබුණ ප්ලාස්ටික් පුටුවකින් වාඩි වී මට ඔහුව හඳුන්වා දුන්නාය. අත්තම්මාගේ හඳුන්වා දීමට අනුව ඒ සුනේත්‍රා මැඩම්ගේ බාල පුතණුවන්ය. දකුණු කොරියාවේ රැකියාව කරන ඔහු සති කිහිපයකින් ආපිට යන්නට බලාපොරොත්තුවෙන් පැමිණ ඇති බව පවා අත්තම්මා දැන සිටියාය.

"මිස් සමාධි ට ලියුමක් තිබුණා" අත්තම්මා කතාව අවසන් කරන තුරු සිහින් සිනහවකට දෙතොලේ ලැගුම් ගන්නට ඉඩ දී බලා සිටි ඔහු යාබද ප්ලාස්ටික් පුටුව මත වූ මෙරුන් පැහැ කවරයක බහා ලූ ලිපියක් මා වෙත දිගු කළේය. කවරයේ වර්ණයත්, අත් අකුරුත් හිත නොසන්සුන් කළ ද, මම ඒ බව සඟවාගෙන සිටින්නට උත්සහ කළෙමි.

"අත්තම්මගෙ බීම එක හරි රහයි" කියමින් හිස් වීදුරුව අත්තම්මා අත තිබූ බන්දේසියෙන් තැබූ ඔහු හුන් තැනින් නැඟිට්ටේය.

"එහෙනං යන්න කලින් එන්නකො බත් කටකුත් කාලම යන්න" ඔහුගේ වර්ණනාව මහ ඉහළින් පිළිගත් අත්තම්මා පුටුවෙන් නැඟිට්ටේ තවත් ආරාධනාවක් සමඟය. උඩරට ගැමි ගැහැණියක් වූ අත්තම්මගේ ආගන්තුක සත්කාරය එහෙමය. ගෙට ගොඩවෙන කාට වුවත් තේ උගුරක් හෝ නොබී යන්නට ඉඩ ලැබෙන්නේ කලාතුරකිනි.

ඔහුටම අනන්‍ය සිහින් සිනහවකින් අත්තම්මගේ ඇරයුම පිළිගත් ඔහු "මං එහෙනං ගිහින් එන්නම් අත්තම්මෙ. බොහොම ස්තූතියි! සංග්‍රහයට" කියා අත්තම්මාගෙන් සමුගෙන මා අසලට එනවිටත් ඒ සිනහව එලෙසම තිබිණ. අත රැඳි මංගල ඇරයුම්පත විසින් හදවතෙහි ඇති කළ නොසන්සුන්කම සඟවමින් අපහසුවෙන් දෙතොල් මෑත් කර මම ඔහුට සමුදෙන්නට සූදානම් වුණෙමි.

"මිස් සමාධි හවසටත් ජොගින් යනවද"

"මිස්ටර් මදනායක කොහොමද දන්නෙ මං ජොගින් යනවා කියලා. මැඩම් කිව්වද"

"නෑ මං උදේ දැක්කා ජොගින් ගිහින් ත්‍රීවිලර් එකකින් ගෙදර එනවා" කියමින් ඇඟට පතට නොදැනී සරදම් කළ ඔහු "මං අසේල. ඔයා වගේම මාත් කැමතියි සර්නේම් එක නැතුව මගෙ නමින් කතා කරනවට" කියාගෙන සිනාසෙමින්ම යන්නට ගියේය.

"හරිම ගුණ යහපත් දරුවෙක්" ඔහු ගෙතුළට යනතුරු බලා සිටි අත්තම්මා ඒ වනවිට ලියාගෙන සිටි චරිත සහතිකයට අත්සන තැබුවාය. ඊට එරෙහිව කිසිවක් කියා අත්තම්මාව අවුස්සා ගන්නට තරම් ඉස්පාසුවක් මට නොතිබිණ. ඉංග්‍රීසියෙන් ලිපිනය ලියා තිබූ අත් අකුරු අතරෙහි මොහොතකට දෙනෙත් නැවතිණ. පෙරදින රැයෙහි වට වැස්ස අමතක කරවමින් මුදුන් වූ හිරු යළිත් දාහය රැගෙන විත් තිබිණ. ගම් වලින් නොඇලවුණ ලියුම් කවරයේ කෙළවරක් ඇඟිල්ලෙන් ඉහළට එසවිණ. කොහේදෝ සිට හමා ආ සුළඟක් උඩු තොල මත රැඳි දා බිඳු රැගෙන ගියේය.

"මඟුල් කාඩ් එකක්ද පුතේ" ඇසූ අත්තම්මා පිළිතුරක් බලා නොසිටම කුස්සියට ගියාය.

තුනී කඩදාසි කවරයේ සිරව සිටි ඇරයුම්පතේ රන් පැහැයෙන් මුද්‍රිත අකුරු අතරේ කලබලයෙන් ඇවිද ගිය නෙත් එක් තැනක නැවතිණ. පෙරටත් වඩා සිසිල් සුළඟක් ආලින්දය හරහා හමා ගියේය.

"බඩගිනි නැද්ද පුතේ. දැන් දෙකටත් ළඟයි" අත්තම්මාට පෙර ඇගේ කුළුණුබර හඬ ගෙතුළින් මතුවිය.

"බඩගිනියි අත්තම්මෙ. වෙනදටත් වඩා බඩගිනියි. මං නාලා එනකල් අත්තම්මා බත් බෙදන්නකො" කියාගෙන මිදුලේ වනා තිබූ තුවායත් රැගෙන මා නාන කාමරයට යන විටත් හිත මහා සැහැල්ලුවකින් පිරී තිබිණ.

සිව්වෙනි තත්සර මුසුවට එකතු වෙමු

Monday, August 3, 2020

තුන් නද තත්සර - දෙවන තත්සර මුසුව අසේලගෙන්






දෙවන තත්සර මුසුව අසේලගෙන්
*******************************

"ඇති අම්මා. දැන්නම් හොඳටම බඩ පිරිලා" අතට ගත් බත් හැන්ද අකමැත්තෙන් මෙන් දීසියෙන් තැබූ අම්මා මා ඉදිරියෙන් අසුන් ගත්තාය. අන් සෑම දේකටම වඩා වැඩි අවධානයක් අපේ කෑම බීම කෙරෙහි යොමු කරන්නට පුරුදුව සිටි අම්මා ඉන් හිත රිදවා ගත්තාට සැක නැත. එහෙත්, තෙවසරක් මුලුල්ලේ පුරුදු පුහුණු වූ ආහාර රටාව එකවර ඉක්මවා යාම අසීරුය.

"කොච්චර කාලෙකින්ද පුතේ. මටනම් ඇත්තටම තාමත් හීනයක් වගේ" බදින ලද වැව් මාළු කෑල්ලක් මගේ කැමැත්ත විමසීමකින් තොරවම පිඟානට දැමූ අම්මා හිමීට දෑස් අග පිස ගත්තාය. ගෙවී ගිය කාලය තුළ ඇය ඉහිලූ දුක් කඳ ඒ අවසන් වදන් තුන තුළ මොනවට ගැබ්ව තිබිණ. සියළු දුක් කරදර නිහඬවම උහුලනා ඇයට සතුටු වීමට මහ ලොකු කාරණා අවැසි නැත. බෙදූ බත් පත රුචියෙන් අවසන් කිරීම පවා ඇගේ සිත අස්වසන බව දන්නා නිසාම මම අපහසුවක් නොපෙන්වා කෑම පිඟාන හිස් කළෙමි.

"පුතා අද හෙටම ආපහු යන්නෑ නේද?"

"ආවෙනම් ටික දවසක් ඉන්න බලාගෙන තමයි. හැබැයි ඔය අස්සෙ අම්මා මඟුල් ජෝඩු කරන්න ගත්තොත්නම් මං යන්නෙත් ආව විදිහටම තමයි " සතියකට වරක් අම්මාත් මාත් අතර සිදුවන දුරකථන සංවාදයන් බොහෝවිට කෙළවර වන්නේ ඒ මාතෘකාවෙනි. ඇය ඒ ගැන කතා කරන්නට පටන් ගත්තේ අයියාගේ විවාහයෙන් දෙමසක් ඉක්ම යන්නටත් පෙර සිටය. අනපේක්ෂිත මොහොතක තාත්තා අපව හැරගිය පසු ටික කාලයක් නිහඬව සිටි ඇය නැවතත් සුපුරුදු මාතෘකාව සොයාගෙන තිබුණේ මෑතකදීය. පෙර දින රාත්‍රියේ නිවසට එන තුරුම ඒ බව අම්මාගෙන් වසන් කරන්නට ඒ හැර වෙනත් හේතුවක් නොතිබිණ. නැතිනම් අද නැතත් හෙට අනිද්දා දිනකම නන්නාඳුනන තරුණියකගේ නිවසක මා වෙනුවෙන් දිවා ආහාරය පිළියල වීමට ඉඩ තිබිණ. අම්මාගේ වැඩ එතරම් සූක්ෂමය. ඇය කොහොමත් කෙටි නිවාඩුවකින් උපරිම ප්‍රයෝජන ගන්නා කලාව දැන සිටියාය.

"ඒවත් ඉතින් කෙරෙන්න එපැයි පුතේ. ඔයාට දැන් විසි නවයක්. මාත් ආසයිනෙ මැරෙන්න කලින් දරු මුණුබුරෙක්ගෙ මූණ බලන්න" එවෙලෙහි අම්මාට ඇගේ සුපුරුදු තැටිය වාදනය කරන්නට මඟ විවර වූයේ මා අතිනි. වෙනදා මෙන් එයින් පැන යන කලබලයක් මා තුළ නොතිබීමට හේතුව එයම නොවුණත් මම අම්මාට ඇති තරම් කතා කරන්නට ඉඩ හැර නිහඬව සිටින්නට තීරණය කළෙමි.

ඉදුණු ගස්ලබු ගෙඩියක් කෑලි කපා පිඟානක තබාගෙන ආ නාලි අක්කා එය මේසය උඩින් තැබුවේ අම්මා දෙස හොරැහින් බලා සිනාසෙමිනි. ඥාතිත්වය අනුව අප ඇයව අක්කා ලෙසින් ආමන්ත්‍රණය කළ ද, නාලි අක්කාත් මාත් අතර වූ වයස් පරතරය අවුරුදු විස්සකට වැඩිය. වංචනික විවාහයකින් බැට කා ජීවිතය එපා වී සිටි ඇයව අපේ නිවසට කැඳවාගෙන ආවේ මා පාසලට බාරදුන් අලුතමය. එතැන් සිට නිවසේ වැඩ කටයුතු පමණක් නොව, අයියාගේත් මගේත් ඇඳුම් පැලඳුම් සේදීම පවා සිදු වූයේ ඈ අතිනි. අම්මාත් තාත්තාත් වරින් වර ඇයට විවාහ යෝජනා ගෙනා බව මට මතකය. එහෙත්, පළමු විවාහයේ අමිහිරි මතකයන් වළ දමා අලුත් කුටුම්භයක් තනන්නට බිය වූ ඇය දශක දෙකකටත් වැඩි කාලයක් තිස්සේ ජීවත් වන්නේ අපේ අම්මාගේ සෙවණ යටය.

"ලොකු නැන්දා දැනටම චූටි මල්ලිට හොඳ ගෑණු ළමයෙක් හොයාගෙනයි ඉන්නෙ" අම්මාත් මාත් දෙස මාරුවෙන් මාරුවට බලමින් වචන එකතු කළ නාලි අක්කා මා කිසිවක් කියන්නට පෙර සිනාසෙමින්ම කුස්සියට රිංගා ගත්තාය. මට එක්වරම උදෑසන දුටු තරුණිය සිහිපත් විය.

නාලි අක්කා විසින් පිළිගැන්වූ එළකිරි කෝප්පය තොල ගාමින් විවෘත ආලින්දයේ වූ වේවැල් පුටුවක හාන්සි වී කලකින් නුදුටු වටපිටාව වැහි දියෙන් නැහැවෙන අපූරුව විඳිමින් සිටි මගේ දැහැන බිඳුණේ ඇර තිබූ ගේට්ටුවෙන් ඇතුළට ආ ත්‍රිරෝද රථයක හඬිනි. තාත්තා විසින් අයියා වෙනුවෙන් ඉදිකළ අලුත් නිවස අසලින් නතර කළ ත්‍රිරෝද රියෙන් බැස සිනාසෙමින් ගෙට දුව ගිය තරුණිය මට හරි හැටි දකින්නට ලැබුණේ ඉන් මිනිත්තු දහය පහළොවකට පසුය. අලු පැහැති ක්‍රීඩා කලිසමකින් සහ සුදු පැහැති ටී ෂර්ට් එකකින් සැරසී ගෙතුළට ගිය ඇය ඒ මොහොතේ දණහිසට මඳක් දිගු මල් වැටුණ ගවුමක් හැඳ ආලින්දයේ වූ රවුම් කුළුණකට බරදී සුදු පැහැති මග් එකක් අත තබාගෙන වැස්ස දෙස බලා සිටි අයුරු සිත්තමක් මෙන් මනසේ ඇඳී තිබීමම පුදුම සහගතය.

"අපි ඒ ගැන නිවී සැනසිල්ලෙ කතා කරමුකො පුතා. ඔයා තව ටික දවසක් ඉන්නවනෙ" මා කල්පනාවක වග තේරුම් ගත් අම්මා හඬ අවදි කරන තුරුත් මා සිටියේ උදෑසන දුටු දසුන එතරම් තදින් හිතේ තැන්පත් වීමට සාධාරණ හේතුවක් සොයමිනි. ගැහැණු රුවක් එතරම් පැහැදිලිව හදවතේ සිත්තම් වූ වෙනත් අවස්ථාවක් ගැන මතකයක් හිතේ අහු මුළු අතරවත් නොතිබිණ. පාසලට අලුතින් පත්ව ආ ගුරුවරියකට නිවස කුලියට දුන් වග අම්මා පැවසුවේ මාස කීපයකට පෙරය. ගුරුවරියක් කියූ සැණින් මගේ සිතුවිලි අතර ලැගුම් ගත්තේ මැදිවියේ කාන්තාවක්ය. එහෙත් මේ කියූ ගුරුවරියට එතරම් තරුණ දියණියක් සිටිය හැකි වගට අනුමානයක් හෝ නොතිබීම තුළින් ඉපදුණ පුදුමය ඒ සිදුවීම මනසේ නිදන් කරන්නට ඇත.

"පුතා දැන් කාලා කොහෙහරි යන්න හිතාගෙන ද ඉන්නෙ"

"නෑ....ඇයි අම්මට කොහෙ හරි යන්න ඕන්නං කියන්න. මං එක්ක යන්නම්" දීර්ඝ ගුවන් ගමනක වෙහෙස සුව නින්දක් ප්‍රාර්ථනා කරමින් සිටිය ද, අම්මාගේ ඉල්ලීමක් බැහැර කර ලබන නින්දක් සුව නින්දක් වන්නේ නැත. නින්දට පෙර මූලිකත්වය දිය යුත්තේ ඇගේ ගමනටය.

"එහෙම කොහෙවත්නම් යන්න ඕන්නෑ. ඒත් පුතාට මහන්සි නැත්තන් අපි කාලා ඉවර වෙලා චුට්ටක් එහා පැත්තෙ ගෙදරට ගොඩ වෙලා එමු. ඔයා මාසයක් හමාරක් ඉන්නවා නම් දැන අඳුරාගන්න එකත් හොඳයිනෙ" උදෑසන සිටම හිතට වද දුන් කුකුස සන්සිඳුවා ගන්නට මාර්ගය අම්මා විසින්ම විවෘත කළාය. කාල කලමනාකරණය පිළිබඳව අම්මා කිසියම් පශ්චාත් උපාධියක් හදාරා ඇත්දැයි සැක හිතෙන්නේ එවන් අවස්ථා වලය. හෙටට හෝ පස්සට කල් දමන වැඩ ඇගේ කාල සටහනට ඇතුළත් වන්නේ එහෙමත් වෙලාවකය.

"කවුද අම්මා එහෙ ඉන්නෙ. ඉස්කෝලෙ යන ළමයි ඉන්නවනම් අර බෑග් වල ඇති ඔය ලස්සන ලස්සන පෑන් පැන්සල් එහෙම. නාලි අක්කට කියන්නකො ටොෆි චොකලට් ටිකක් එක්ක ඒවයින් ටිකකුත් ලෑස්ති කරලා දෙන්න කියලා" අම්මා පුටුව පස්සට කර නැඟිට්ටේ හිනාවක් දෙතොලෙහි හිර කරගෙනය.

"ඇයි අම්මා හිනා වෙන්නෙ"

"එහෙම ලොකු පවුලක් නෙවෙයි පුතා ඉන්නෙ. පොඩි ටීචර් කෙනෙක්. මං හිතන්නෙ ඔයාටත් බාලයි. ටීචයි එයාගෙ අත්තම්මයි තමයි මෙහෙ ඉන්නෙ. මේ බදුල්ල පැත්තෙ කට්ටියක්" අම්මා නැඟිට ගිය පසු අත සෝදාගෙන ගස්ලබු කෑල්ලක් සමඟ අත් පිස්නාවකුත් රැගෙන මා විවෘත ආලින්දයට යන විටත් එවදන් දෙසවන් අද්දරින් නැවතී තිබිණ.

තරුණ ගුරුවරියක් හා ඇගේ වයස්ගත මිත්තණියව යාබද නිවසේ පදිංචි කර ගැනීමෙන් අම්මා කුමක් බලාපොරොත්තු වන්නේදැයි සිතාගත නොහැක. මිල මුදල් වෙනුවෙන් සිය නිදහස හෝ පෞද්ගලිකත්වය කැප කරන්නට ඇය කිසිසේත්ම මනාප වන්නේ නැත. මැදිවියේ ගුරුවරියක් ඇගේ සැමියා හා දරුවන් සමඟ එහි නැවතී සිටින බව සිතාගෙන සැහැල්ලු වූ හිතට මේ අලුත් ආරංචිය එක් කළේ නොරිස්සුමකි. එහෙත් එක්වරම මනසේ ඇඳී මැකීගිය උදෑසන හිත තිගැස්සූ දසුන ඒ නොරිස්සුමත් ගෙන නොදන්නා ඉසව්වකට පළා ගියේ සිහින් මන්දස්මිතයකට දෙතොලෙහි ඉඩක් වෙන් කරවාගෙනය.

ගේට්ටුව අද්දරින් සිය පාපැදිය නතර කරගත් ලියුම්කරු සීනුව නාද කළේ නොදන්නා මිහිරකින් හදවත සුසර වන්නට පටන් ගද්දීමය. පාසැල් කාලයේ පටන් දන්නා හඳුනන ලියුම්කරු වෙනුවට එදා පැමිණ සිටියේ තරුණයෙකි. ආරාධනා පත්‍රයක් වැනි මෙරුන් පැහැ කවරයක බහාලූ ලිපියක් මා අත තැබූ ඔහු ඊළඟට උඩින්ම තිබූ ලිපියේ ලිපිනය බලමින් යන්නට ගියේය.

සමාධි අප්සරා මන්තිලක……. ලිපිනයේ ඉහළින්ම ලියා තිබූ නම අසල දෙනෙත් නතර වන විට ලියුම්කරු පෙනෙන්නට නොසිටියේය. නැවත නැවතත් ලියුම් කවරය දෙස බලමින් ඒ නම මුමුණ මුමුණා මා ගේ දෙසට ඇවිද එනවිට කඩදාසි බෑගයක් අතින් එල්ලාගෙන අම්මා ගෙයින් එළියට ආවේ "කාටද පුතා" කියමිනි. යළිත් වරක් ඒ නම මට පමණක් ඇසෙන්නට මුමුණමින් මම ඇයට ලිපිනය පෙනෙන්නට සැලැස්සුවෙමි.

"සමාධි මිස්ට නේද" ඇසූ අම්මා "එහෙනං ඕකත් දීලම එමු" කියමින් ඉස්සර වූවාය.

තෙවැනි තත්සර මුසුවට එකතු වෙමු අඟහරුවාදා ට

Saturday, August 1, 2020

තුන් නද තත්සර - පළමු තත්සර මුසුව සමාධිගෙන්



හැන්දෑවේ සිටම එක ලෙස හඬා වැටුණ අහසට හති වැටී කඳුළු වැගිරීම නවතා දැමුවේ පාන්දරය. රැයක් දවාලක් නොමැතිව ගිනි උහුලන කාෂ්ඨක පොළොව ඒ කඳුළු ආදරයෙන් වැළඳ ගත්තාට සැක නැත. සොබා දහමේ හැටි එහෙමය. සැහැල්ලුවෙන් පාව යන්නට මාන බලනා වළාකුළු වලට දරාගත නොහැකිව අත් හරින ජල කඳ, මහ පොළව වැළඳ ගන්නේ සෙනෙහසිනි.

මදුරු දැල පැත්තකින් ඔසවා සීරුවට ඇඳෙන් බැස මා මුළුතැන්ගෙට යන විටත් අත්තම්මා සිටියේ සුවැති නින්දකය. උපන් දා සිටම සීතල සෞම්‍ය පරිසරයකට හැඩ ගැහුණ ඇයට මේ උණුසුම් දේශගුණය ආගන්තුකය. වැස්සත් සමඟ පළා ගිය දාහය ඇගේ වියපත් නෙතට සුවබර නින්දක් තිළිණ කරන්නට ඇත. ඉහින් කනින් දාඩිය පෙරාගෙන අවදිවන අන් දිනකට වඩා මේ හිමිදිරිය ප්‍රබෝධමත්ය. මුව කට දොවා, වතුර වීදුරු දෙකක් බී, කොළ කැඳ සෑදීම සඳහා සියල්ල සූදානම් කොට තබා මා කුස්සියේ දොරෙන් එළියට බහින විට ළහිරු කැන් කෙසෙල් පඳුරු අස්සෙන් එබෙන්නට පටන් ගත්තා පමණි.
ඉදහිට මා පසුකර ගිය පාපැදියක් යතුරු පැදියක් හැරෙන්නට පාර සම්පූර්ණයෙන්ම පාළුවට ගොසිනි. කොහොමත් සතියේ දිනක උදෑසන ඇති කලබලය සති අන්ත සෙනසුරාදාවට මහ පාරට වුවත් උහුලන්නට සිදු වන්නේ නැත. නිවසත් පාසලත් අතර වූ සැතපුම් කාලක් තරම් කෙටි දුර වේගවත් පියවර වලින් තරණය කොට මා පිට්ටනියට ඇතුළු වන තුරුත් මුහුණට මුණ ගැසුණේ පොලිස් නිළ නිවාස වෙත කිරි ගෙනයන මහළු මිනිසා පමණි. පාන්දරම අවදි වී පාසැල් පිට්ටනිය වටේ වට කිහිපයක් ඇවිදීමෙන් දවස ආරම්භ කිරීම ප්‍රබෝධජනකය. සිරුරේ ලිහිල් බවටත් වඩා ඉන් ලැබෙන මානසික සුවය අසීමිතය. අප්පච්චී සමඟ නිළ නිවාස වල කල් ගෙවූ ළමා කාලයේ පටන් ගත් පුරුද්ද කාලයත් සමඟ වැළලී ගිය ද, දැන්නම් එය රෑ නින්දට ගොස් උදෑසන අවදි වීම තරමටම සාමාන්‍ය දෛනිකාංගයක් වී අවසන්ය.
පිණි ඉහිරුණු තණ තිල්ල තරමක් ලිස්සන සුළුය. උවමනා වට ගණන ඇවිද යාම අන් දිනයකට වඩා දෙපයට අසීරුය. තවමත් කලබලයක් නොපෙන්වන පාර දිගේ ටික දුරක් ඇවිද ගොස් යළි නිවසට යාමේ සිතුවිල්ල ජනිත වූයේ ඒ අපහසුවට පිළියමක් ලෙසය.
උඩවලව ජලාශයට ඉහළින් එබී හිනහෙමින් සිටි හිරු එක්වරම අතුරුදහන් වන විට මා සිටියේ නිවසින් සැතපුම් දෙකකට වඩා ඈතට ගොස් ජලාශය සමීපයේය. ඒ මොහොතේ ගොඩට ආ කුඩා ධීවර බෝට්ටුවක් අසලට රොක් වූ ගැණුම් කරුවන්ගේ හඬ ඝෝෂාකාරීය. වැස්සට පෙර තම කාරිය ඉෂ්ඨ කරගන්නට කාටත් තිබෙන්නට ඇත්තේ එකාකාර කලබලයක්ය. කුඹුක් ගහක් අද්දර නවතා තිබූ පා පැදි යතුරු පැදි අතරේ වූ හුරු පුරුදු ත්‍රිරෝද රථය සිතට සහනයක් එක් කළේය. වැහි දියෙන් නැහැවෙමින් නිවස දක්වා දුවගෙන යාම විනෝදජනක වුවත් නිවාඩු දවසේ උදේ පාන්දරම අත්තම්මාගේ ලේ කෝප කිරීම නුවණට හුරු නැත. එය ගුරුවරියකට තරම් නොවන බව කියමින් ඇය මට දොස් පැවරීම නියතය. මුදලක් අත නැතුව බසයක හෝ වෙනත් ත්‍රීරෝද රථයක සහය පැතීමත් කළ නොහැකි නිසා නන්දසේනගේ ත්‍රිරෝද රථය වෙත ඇවිද යාමට එහා ගිය විකල්පයක් නොතිබුණි.
"ටීචර් මාළු ගන්නද?....මට කිව්වනම් මං ගෙනත් දෙනවනෙ. මාත් මේ ආවෙ ඉස්කෝලෙ නෝනාලා දිහාට මාළු ගෙනියන්න තමයි" පාරට පහළින් වූ කුඹුක් ගහ අසලට යත්ම එක් අතකින් කළු පැහැ පොලිතීන් බෑගයක් එල්ලාගෙන ආ නන්දසේන ත්‍රිරෝද රථය වෙත ඇවිද එමින්ම විමසීය.
"නෑ මං මේ නන්දසේනගෙ ත්‍රීවිල් එක තියෙනවා දැකලා ආවෙ. ආයෙත් හයියෙන් වහින්න වගේ හදන්නෙ"
"ඔව් අද උදේ ඉදන්ම දෙන්න වගේ හදන්නෙ" කියමින් මාළු බෑගය පිටුපස අසුන ළඟ බිමින් තැබූ නන්දසේන "නගින්න ටීචර්. මං එහෙට තමයි යන්නෙ" කියමින් රියට ගොඩ විය. අත්තම්මා සමඟ ගමනක් බිමනක් යාමට උවමනා සෑම විටකම නන්දසේනගේ ත්‍රිරෝද රථයේ සහය පතන්නට පුරුදුව සිටි මට ඔහුගේ ළෙංගතුකම ආගන්තුක නොවීය.
උඩවලව හන්දියේ ත්‍රිරෝද රථ ගාලෙහි සිටින විශ්වාසවන්තම රියදුරා නන්දසේන වග පැවසීමෙන් නොනැවතී ඔහු අපට හඳුන්වා දුන්නේත් සුනේත්‍රා මැඩම්ය. උඩවලව මහ විදුහලේ නියෝජ්‍ය විදුහල්පතිනියක්ව සිට විශ්‍රාම සුවයෙන් කල් ගෙවන ඇය අත්තම්මාත් මමත් වාසය කරන නිවසේ හිමිකාරියය. ඔවුන්ගේ නිවසට යාබදව ඉදිකළ නිදන කාමර දෙකකින් සමන්විත අංගසම්පූර්ණ නිවස කුලියට දීමේ පදනමකින් සෑදූ එකක් නොවන බව පුන පුනා කියමින් වුවත් ඇය අපේ පදිංචිය සඳහා එය ලබා දෙන්නට අකමැති නොවූවාය.
"මහත්තයා මේ ගේ පොඩ්ඩ හැදෙව්වෙ ලොකු පුතා බඳින්නත් කලින්. අයියගෙයි මල්ලිගෙයි දරුවොත් කවදාහරි එකට හැදෙන්න ඕනි කියලා" කියමින් පහත් වී හැඳ සිටි දිගු බතික් ගවුමේ වාටියෙන් නෙතට නැඟි කඳුළ පිස දමාගත් ඈ දරුවන් ගැන විස්තර අප සමඟ කියන්නට ඒ මොහොතේ කලබල නොවූවාය.
පාසල කිට්ටුවෙන් නවාතැනක් සොයාගැනීමේ දුෂ්කරතාවයට මුහුණ දී සිටි මා ඉන් මුදවා සුනේත්‍රා මැඩම් වෙත යොමු කරන ලද්දේ විදුහල්පතිවරයා විසිනි. එදිනෙදා වේල සරි කරගන්නට කුමක් හෝ රැකියාවක නිරත මිනිසුන් සුලභ අවට වට පිටාවේ අත්තම්මාටත් මටත් නවාතැන් ගත හැකි තැනක් සොයා ගැනීම දුෂ්කර වග ඔහු හොඳින් අවබෝධ කරගෙන සිටියේය.
"ටීචර් අතේ කුඩයක් නෑ නේද" වැටෙමින් තිබූ පොද වැස්ස නිවසට ආසන්න වන විට මහ වැස්සක් වීමේ ලකුණු පෙන්වමින් තිබිණ. නන්දසේන පිටුපස හැරී බැලුවේ මා අත කුඩයක් නොමැති වග තහවුරු කරගන්නට විය යුතුය.
"මේ ඩිංග මට දුවගෙන යන්න පුළුවන්. නන්දසේන මාව ගේට්ටුව ළඟින් දාලා යන්න"
"නෑ මං මේ මාළු කූරයියො ටික කපා දීලම යන්නෝනි. මං පුළුවන් තරම් ගේ පැත්තට අල්ලලා නතර කරන්නම්. ටීචර් ටක් ගාලා බැහැලා දුවන්න" කියමින් ගේට්ටුවෙන් ඇතුළට දැමූ ත්‍රිරෝද රථය විවෘත ආලින්දයේ කෙළවරට කර නතර කරන්නට ඔහු ප්‍රවේශම් විය. ගම්බද මිනිසෙකුගේ හදවතේ ගුරු වෘත්තිය කෙරෙහි තවමත් විසල් ගෞරවයක් ඉතිරිව තිබීමේ සැනසුම හද පුරා විඳිමින් නන්දසේනට ස්තූති කර මා රියෙන් බැස්සේ සිනාසෙමිනි.
"නන්දසේන මොකද කියන්නෙ" ත්‍රිරෝද රථයේ හඬට ඉස්සරහා දොර ළඟට ආ අත්තම්මාට මගේ සිනහව ප්‍රහේළිකාවක් විය.
"මෙහෙ මිනිස්සු මාළු කූරියාටත් නෑකම් කියනවා. නන්දසේන කියන්නෙ මාළු කූරයියො කියලා" ප්‍රාදේශීය බස් වහරට ගැරහීම නොකළ යුත්තක් බව කියන්නට මෙන් නිහඬ වූ අත්තම්මා මා ඇඟ පත දොවාගෙන එනවිට කොළ කැඳ කෝප්පය අතට දුන්නේ "කොහෙදිද නන්දසේන හම්බුණේ" අසමිනි.

"නන්දසේන මාළු ගේන්න ගිහිල්ලා. පයින් ආවොත් වැස්සට අහුවෙන නිසා මාත් ඒකෙම නැගලා ආවා"

"අදනම් ඉස්කෝලෙ හාමිනේට නින්ද යයි. ඕං එක පුතෙක් රට ඉදන් ඇවිල්ලා. නාලනී ළමයා ඇවිල්ලා අපිටත් කිරිබත් පිඟානක් දීලා ගියා" අත්තම්මා අලුත් ආරංචියක් කන තබා කුස්සියට ගියාය.

මට අම්මාව සිහිවිය. ගුරු විදුහලේ සිට මා නිවසට පැමිණෙන සති අන්තයන් තෙක් ඇය මඟ බැලූ අයුරු සිහිවිය. නිවසත් ගුරු විදුහලත් අතර තිබුණේ කිලෝමීටර් විසි පහක් තිහක් තරම් කෙටි දුරක් වුවත්, විශේෂ කෑමක් බීමක් සකසා මා එනතුරු බලා සිටින්නට ඇය පුරුදුව සිටියාය. කොයි අම්මගේත් හැටි එහෙමය. වසර ගණනක් දුරු රටක ජීවත් වූ පුත්‍රයෙකු නිවසට පැමිණීම සුනේත්‍රා මැඩම්ගේ ඉහේ මල් වට්ටියක් පූද්දවන්නට ඇත.
"මං ගිහින් එන්නම් ටීචර්" ආලින්දයේ වූ කුළුණකට හේත්තු වී කොළ කැඳ කෝප්පය තොල ගාමින් වැස්ස දෙස බලාගෙන සිටි මා හිස එසවූයේ නන්දසේනගේ හඬටය. ඒ ආගන්තුක දෑස මට මුල්වරට හමුවූයේ එවිටය. තම නිවසේ ආලින්දයට වී අපේ ගේ පැත්ත බලා සිටි ඔහු වැරදීමකින් හෝ දෙනෙත් ඉවතට ඇද ගන්නට උත්සහ නොකළේය. අපහසුවක් නොදැනුණා නොවේ. එහෙත් සොළොස් වියැති යෞවනියක් මෙන් ආගන්තුක පිරිමියෙකු ඇස ගැටුණ වහා ගෙතුළට පැන ගන්නා ලද බොළඳ සිතක් මට නොතිබිණ.

දෙවන තත්සර මුසුවට එකතු වෙමු සඳුදට

Sunday, June 21, 2020

විල්තෙර අද්දර - අවසන් කොටස



සන්ධ්‍යාව එළැඹීමටත් මත්තෙන් එදා දවසට නියමිත රාජකාරි අවසන් කළ ඇය සිය කුටියට ඇතුළු වූයේ අසාමාන්‍ය උද්යෝගයකිනි. මියෙන්නට පෙර එකම එක වතාවක් ඒ දෑත් වළල්ල අතරේ සිරවී ඔහු අමනාපයෙන් නොවන වග තහවුරු කරගන්නට පමණක් පෙරුම් පුරමින් සිටි ඇයට හදිස්සියේම තම සිත අරක්ගත් ඒ උන්මාදනීය සිතුවිලි ගැන බියක් නොදැනුණා නොවේ. එහෙත්, අහම්බෙන් වරක් මුණ ගැසුණ පසු යළි යළිත් ඒ රුව දකින්නට, යළි යළිත් ඒ හඬ අසන්නට උත්සුක වන සිත තිබුණේ ඇගේ පාලනයෙන් මිදෙන්නට ඔන්න මෙන්නය.
සිය කුටියට පිවිසි වහා නාන කාමරයට ගිය ඇය නාන බේසමට වතුර පිරෙන්නට සලස්වා පැමිණියේ ඇඳුම් අල්මාරිය අසලටය. මුලින්ම ඇය අතට ගත්තේ අල්ලක් තරම් විශාල රෝස පැහැ මල් මෝස්තරයක් මුද්‍රිත කළු පැහැති දිගු ගවුමකි. එකල ඔහු ප්‍රිය කළ මෝස්තරයේ ගවුමකින් සැරසී ඔහු හා රාත්‍රී භෝජනයකට සහභාගීවීම අනුචිත බව පවසන මොළය හදවත හා අරගල කිරීමට පටන් ගන්නා විටත් ඇය එය ඉස්තිරික්ක කර අවසන්ය. එනිසා හදවතට දිනුම දෙන්නට ඇය සූදානම් විය. එහෙත්, ඒ හමුව සිදුවන්නේ තම පෙම්වතා හා තමා අතර නොව, තමා හදා වඩාගත් නැන්දාගේත් මාමාගේත් පුතණුවන් සමඟ බවත්, තව නොබෝ දිනකින්ම ඔහු දෙදරු පියෙකු වන බවත් සිහිපත් වූ නිමේෂයේ ඇය සිය බුද්ධියට අවනත වී වෙනත් ඇඳුමක් තෝරන්නට පටන් ගත්තාය. එවර ඇය තද නිල් පැහැ සැහැල්ලු කලිසමක් සහ ඊට ගැලපෙන සුදු සහ නිල් ඉරි වැටුණ හැට්ටයක් තේරුවාය. සියල්ල හැරපියා විත්, ඒ හරිත නිම්නයේ සතුටින් සැහැල්ලුවෙන් දිවි ගෙවන බව පෙන්වන්නට නම් ඊට වඩා වෙනස් ඇඳුමක් ඇඳගෙන යායුතු බව ඇගෙ සිත ඇයට කොඳුරන්නට වූයේ වැලමිට තෙක් දිගු අත් සහිත හැට්ටය ඉස්තිරික්ක කරන්නට පටන් ගත්තාටත් පසුය.
පෙර පුරුදු සිනහවට දෙතොලෙහි ආදිපත්‍ය පතුරුවන්නට ඉඩ දී මොකද්දෝ රහසක් දෙනෙතෙහි සඟවාගෙන පුරුදු සැහැල්ලුවෙන්ම තමා ළඟ දැවටෙන ගීත් අයියා හමුවීමට යාම සඳහා එතරම් කල්පනා කළ යුතු නැතැයි සිතෙන විටත් ඇගේ ඇඳුම් අල්මාරිය එකම අවුල් ජාලාවක් වී අවසන්ය. ඒ සිතුවිල්ල ඔස්සේ යමින් කෙටි අත් සහිත දණහිසට මඳක් දිගු මෙරුන් පැහැ ගවුමක් සමඟ ක්‍රීම් පැහැති කෙටි කබායක් තෝරා ගත් ඇය ඉන්පසු හෝරාවකට වැඩි කාලයක් ගෙව්වේ නාන බේසම තුළය.
"ඔයාට එන්න පුළුවන්නෙ කීයට විතර ද?" ඔහුගේ කෙටි පණිවිඩයක් ඇගේ දුරකථන තිරය මත සටහන් වනවිටත් ඇය ගමනට සූදානම්ය. එහෙත් ඒ බව කෙලින්ම කියන්නට මැලි වූ ඇය "තව විනාඩි දහයකින්" කියා පිළිතුරු යවන විට හෝරා කටුව තිබුණේ හයේ ඉලක්කමට කිට්ටු කරමිනි. ඒත් සමඟම ඇගේ දුරකථන ඔහු නමින් නාදවීම ඇරඹිණ.
" හදිස්සියක් නෑ. ඔයා හෙමින් එන්න. මං ලොබියෙ ඉන්නවා" කියූ ඔහු ඇගේ පිළිතුර අනුමානයෙන් දැනගෙන මෙන් ඇමතුම විසන්දි කළේය. කැඩපත ඉදිරියේ එහා මෙහා වෙමින් නිකරුණේ මිනිත්තු කිහිපයක් ගත කර අවසානයේදී ඇය, දිගු පටියක් සහිත කුඩා බෑගයක් තුළට පසුම්බිය සහ ජංගම දුරකථනය ඔබාගෙන කුටියෙන් පිටවූයේ සිත තුළ ඇති උද්යෝගය පිළිඹිබු වීම වලකන්නට මෙන් මුහුණට අත්ලින් තට්ටු කර කරය.
ඇයට පෙර ඇගේ සුවඳ ඔහු සොයා ආවේය. ලොබියේ වාඩි වී ජංගම දුරකථනයෙන් විද්‍යුත් තැපැල් පණිවිඩයක් කියවමින් සිටි ඔහු මුලින්ම ඒ මෘදු සුවඳ හදපුරා විඳගත්තේය. ළඟ ළඟම ඇසෙන පියවර හඬෙහි රිද්මයෙන් ඇගේ හිත දවන නොසන්සුන්කම අනුමාන කළ ඔහු ඒ ලයාන්විත ඇමතුම ඇසෙන තුරු මඳකට පමා විය.
"ගීත් අයියෙ" ඒ හඬ තුළ පෙර තරම් ජීවයක් නැතත් එයින් සෑහීමකට පත්විය යුතු බව ඔහු දැන සිටියේය.
"යමු" ජංගම දුරකථනය කමීස සාක්කුවට ඔබාගනිමින් පුටු ඇන්දට උඩින් හිස හැරවූ ඔහු එසැණින් යළිත් සිය කමීසය දෙස බැලුවේය. ක්‍රීම් පාට කලිසමත් මෙරුන් පැහැ සැහැල්ලු කපු කමීසයත් ඔහු මේ හමුව සඳහා තෝරා තැබුවේ පෙරදින සන්ධ්‍යාවේදීමය. තමා හැඳ සිටින ගවුමත් කබායත් දෙස ඉක්මන් බැල්මක් හෙලූ ඇය නොදන්නා ප්‍රීතියකින් උඩ පනින සිතුවිලි මෙල්ල කරන්නට මහන්සි වූවා මිස වැරදීමකින් හෝ ඔහු දෙස බලන්නට උනන්දු නොවූයේ හිතාමතාමය.
"පොඩී" තවදුරටත් ඔහුගෙන් දෑස් සැඟවිය නොහැකි තැන ඇය හිස එසෙව්වාය.
"අකමැත්තෙන්ද එන්නෙ"
"ඇයි මං අකමැති වෙන්නෙ. ඔයාට වගේම මටත් ඔයාගෙන් අහන්න දේවල් ඔයාට කියන්න දේවල් ගොඩක් තියෙනවා ගීත් අයියෙ"
"මූණවත් නොබලා ඉන්නකොට මං හිතුවෙ තරහින් කියලා.........එහෙමනම් යමුකො" කියමින් ඉස්සර වූ ඔහු ප්‍රධාන දොරටුවෙන් පිට වූ පසු ඇය හා පෙළට වැටුණේ "ඔයා අද ආපහු වැඩ කරන්න ඕනිද" අසමිනි. හිස දෙපසට සොලවා සිනාසුණ ඇයට ඔහු අසලදී පමණක්ම අත් විඳිය හැකි සැහැල්ලුව නොදැනීම තමා ආක්‍රමණය කරමින් සිටින වග නොදැනුණි.
"පහුගිය දවස්වල ඔයා රෑ වැඩ තියෙනවා කිව්ව නිසා මං කොහෙවත් දුරක යන්න හිතුවෙ නෑ. මං ඉන්න තැනම ඩිනර් ගන්න ලෑස්ති කරන එක ඔයාට ලේසි වෙයි කියලා හිතලා මං එතනයි ලෑස්ති කරේ "
"ඒකට කමක් නෑ"
"තවත් පොඩි ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා"
"මොකද්ද" එවර ඇය යන අතරමඟ නැවතී ඔහු දෙස කෙලින් බැලුවාය. ඔහු නතරව සිටියේ ඇය සේවය කළ හෝටල් සමූහයටම අයත් ඒ පරිශ්‍රයේම පිහිටි වෙනත් හෝටලයක වග ඇය දැන සිටියාය.
"මං ප්‍රයිවට් ඩයිනින් රූම් එකක් රිසර්ව් කළා. හැබැයි ඒක ලැබෙන්නෙ හතට. ඔයාගෙ අකමැත්තක් නැතිනම් මං කැමතියි එතකල් මගේ රූම් එකේ බැල්කනියට වෙලා ටිකක් නිදහසේ ඔයත් එක්ක කතා කරන්න. පොන්ඩ් එක ළඟත් ලොකු කලබලයක් නෑ තමයි. ඒත් ඒ ඔයා වැඩ කරන තැන නිසා මං කැමතියි ඊට වඩා ප්‍රයිවසි තියෙන තැනකට" හිත අස්සේ පිරිපී ගිය මල් වෙඩිල්ලේ සුන් බුන් එකතු කරමින් ඇය බිමට නැඹුරු කරගත් හිස ඔසවන්නට බල කරමින් ඔහුගේ සුරත ඇගේ උරමත නවාතැන් සෙව්වේය.
"ඔයා අකමැතිනම් අපි උඩම ෆ්ලෝ එකේ ලොබියට යමු"
"ඇයි ඔයා හැමදේම මං අකමැතිනම් කියලා පටන් ගන්නෙ"
"අවුරුදු හය හමාරක් කියන්නෙ පොඩි කාලයක් නෙවෙයිනෙ පොඩී. අපි දෙන්නම අපි දෙන්නා ගැන නොදන්න දේවල් ගොඩාක් එකතු වෙලා තියෙද්දිත් මම පරණ විදිහටම ඔයා ගැන තීරණ ගන්න එක වැරදියි කියලයි මට හිතෙන්නෙ.....එහෙම නැතුව වෙන දේකට කිව්වා නෙවෙයි"
"පස්සෙ කාලෙක මොන මොන දේ වුණත් අපි පුංචි කාලෙ ඉදලා හැදුනෙ එකට. ඔයාගෙ පැත්තෙන් ඔයාට ප්‍රශ්නයක් නැතිනම් අදටත් ඔයා කියන ඕනිම තැනකට ඇස් පියාගෙන වුණත් එන්න මට බැරි කමක් නෑ ගීත් අයියෙ" ඇගේ හඬ බිඳී යන්නට මත්තෙන් උර මත වූ සුරත ගෙල වටා යැවූ ඔහු එතැන් සිට තෙවැනි මහළේ පිහිටි ඔහුගේ කාමරයට පැමිණෙන තුරුම සිටියේ නිහඬවය.
දෙවසරකට වැඩි කලක් සන් වැලී හෝටල් සමූහයට අයත් හෝටලයක සේවය කළත්, ඇය අමුත්තන්ගේ කාමරයකට පය තැබුවේ මුල් වරටය. කාමරයට ඇතුළු වෙන දොරට වම් පැත්තෙන් පිහිටි නාන කාමරයේ දිගට සමාන දිගකින් යුත් පටු ඉඩට ඔබ්බෙන් වූ සුවිසල් යුගල යහන ඇගේ සිත තුළ චකිතයක් ඇති නොකළ ද, කිසියම් වරදකාරී හැඟීමක් ජනිත කරවීය. ඉක්මනින් කාමරය හරහා ඇවිද ගිය ඔහු බැල්කනියට විවෘත වන විශාල වීදුරු දොරටුව පැත්තකට තල්ලු කර ඇය පිටතට යනතුරු බලා සිට පිටතින් එය බාගෙට වසා දැමීය.
"කෝපි එකක් ගේන්නද?"
"එපා"
"එහෙනං මොනාද ඔයාට බොන්න දෙන්නෙ"
"මොකුත් ඕන්නෑ"
"එහෙනං ඔතනින් වාඩි වෙලා ඉස්සෙල්ලම අර ඔයාට මගෙන් අහලා දැනගන්න තියෙනවා කියපු සේරම අහලා ඉන්නකො" කියමින් දෙවුරෙන් අල්ලා ඇයව හාන්සි පුටුවක ඉන්දවූ ඔහු ඊට යාබදව අසුන් ගත්තේ පුටුව ඇය දෙසට හරවාගෙනය.
"මට එහෙම අහන්න කියලා විශේෂ දෙයක් නෑ ගීත් අයියෙ. කතා කර කර ඉද්දි මොනාහරි මතක් වුණොත් මං අහන්නම්" ඇය අපහසුවෙන් හිත සන්සුන් කරගනිමින් ප්‍රශ්නය බැහැර කළාය.
"හැබැයි මටනම් ප්‍රශ්න කෝටියක් විතර තියෙනවා. ඔක්කෝටම කලින් මට දැනගන්න ඕනි මාව හොයන් එන්න කියලා ග්‍රීන් කාඩ් වීසා ඇප්ලයි කරපු ඔයා ඇයි මෙච්චර ළඟට ඇවිල්ලත් මාව මඟ ඇරියෙ කියලා"
මහ හඬින් හඬා වැටෙමින් එදා සිය සිහින මාළිගය බිඳී විසිරී ගිය මොහොතේ මතකය ඔහු හා බෙදාගන්නට ඇයට උවමනා විය. එහෙත් ඒ වෙනුවට සිහින් සිනහවකින් දෙතොල් සරසාගන්නට තරම් දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ අපහසුවෙන් පුරුදු පුහුණු කළ සිත ඒ මොහොතේ ඇයට උදව් කළේය.
හාන්සි පුටුවේ හොඳින් දිගෑදී දෑස් පියාගත් ඇයට, ජීවතුන් අතර නැතැයි විශ්වාස කළ සොයුරිය සිය සුළු පියා ඝාතනය කිරීමේ වරදට චෝදනාකරු වී, විසි වසරක් සිර මැඳිරියක දිවි ගෙවා එහිම ඇතිවූ ගින්නකින් පිළිස්සී මියගිය පුවත නෙත ගැටි නිමේෂය සිහිපත් විය. එතෙක් කල් ඒ රහස තමාගෙන් සැඟවූ නැන්දාටත් මාමාටත් ද්වේෂ කරමින් ඒ මොහොතේම මව සොයා යන්නට සිතා නිවසින් එළියට පය තැබූ ඇයට ඇගේ මව මුණ ගැසුණේ හම්බන්තොට මහ රෝහලේ මෘත ශරීරාගාරයේදීය. නැන්දාටත් මාමාටත් අසීමිතව ආදරය කළ, ඔවුන් වෙනුවෙන් සිය කුළුඳුල් ප්‍රේමයට පවා නිගා කළ පොඩි දූ මිය යාම ඇරඹුණේ එතැනදීය. ඊට පසු සතියේම ඉල්ලා අස්වීමේ ලිපිය බාරදුන් ඇ‍ය තෙමසක කාලයක් ගත කළේ තමාගේ සැලැස්ම කිසිවෙකුට හෝ නොදැනෙන තරමට සූක්ෂ්මවය.
"පොඩී" ඈ දෑස් හැරියේ ඒ ළෙංගතු ඇමතුමටය.
"මං අහපු දේට උත්තර දෙන්න අකමැති නම් අපි වෙන දෙයක් ගැන කතා කරමු. ඔයාට නිකමටවත් ගෙදර ගිහින් එන්න හිතෙන්නැද්ද?. අම්මා තාමත් ඔයා එනකල් බලන් ඉන්නවා"
"නැත්තෙ නෑ ගීත් අයියෙ.....කොච්චර අමතක කරන්න හැදුවත් මට හරියට ගෙදර මතක් වෙනවා. මට නැන්දව බලන්න ඕනි. මෙච්චර ලොකු ගින්දරක් එයාට දුන්නට සමාව ගන්නෝනි. ඔයා එදා මගෙන් ඇහුවනෙ ඇයි නර්සින් ජොබ් එකට යන්න පුළුවන්කම තියාගෙනත් හොටෙල් එකේ කේක් හද හදා ඉන්නෙ කියලා. ඇත්තටම මං ඒ රස්සාවට ආසයි ගීත් අයියෙ. මනුස්සයෙක් රස්සාවක් කරන්න ඕනි සල්ලි හොයන්න විතරක්ම නෙවෙයිනෙ. මොන රස්සාව කරත් වැඩක් නෑනෙ හිත සතුටින් ඒක කරන්න බැරිනම්. මං මේ රස්සාවට ඇත්තටම ආදරෙයි. මං අතින් වෙච්ච වැරදි, මගේ හදිසි තීරණ නිසා වෙච්ච දේවල් ටික ටික හරි අමතක කරලා මට හිත හදාගන්න උදව් කරේ මේ පරිසරයයි රස්සාවයි විතරයි. කේක් එකක් බේක් වෙද්දි අනිත් හැමෝටම දැනෙන්නෙ කේක් සුවඳ වුණාට මට දැනෙන්නෙ නැන්දගෙ සුවඳ. ඒකයි මං මේ රස්සාවට මෙච්චරම ආදරේ " ඒ හඬ බිඳී යනවිටත් ඔහු සිටියේ පුටු ඇන්ද මත වාඩි වී ඇගේ හිස පිරිමඳිමිනි. ඔහු විවාහකයෙකු වග, තව නොබෝ දිනකින් පුංචි දරු දෙදෙනෙකුගේම පිය පදවියට උරුමකම් කියන වග, අමන්දිගේ නිවසේදී ඇසි දුටු සියල්ල ඇයට මොහොතකට අමතක කරවන්නට තරම් බලයක් ඒ ස්පර්ශයේ විය.
අමන්දිගේ නිවසට පැමිණ දෙසතියක් ඉක්ම යද්දී ඇය සිටියේ නොසන්සුන්වය. ඇය එහි පැමිණෙන කාලය වන විට අමන්දිගේ නිවුන් දරු දෙදෙනාට තෙමසක් සපිරී තිබිණ.
"මෙහෙ ඉදන් මිගාරගෙ යුනිවර්සිටි එකට යන්න ඕන්නං පැය අටක් නවයක් යාවි. තීක්ෂණ අපිව එහෙ එක්ක යනවා කියලා පොරොන්දු වෙලා තියෙන්නෙ උත්තරා. එයාගෙ යාළුවෝ ගොඩක් එහෙ ඉන්නවා. බබාලා ලැබුණට පස්සෙ මාත් ගේ අස්සටම කොටුවෙලා නිසා එයා දැනටමත් ඒ ගමන ප්ලෑන් කරලයි තියෙන්නෙ" කියමින් ලංකාවේ සිටි ඇයව දිරි ගැන්නූ අමන්දී එහි පැමිණි පසු සතියෙන් සතිය ඒ ගමන කල් දමන වග ඇයට නොතේරුණා නොවේ. එහෙත් නන්නාදුනන රටක නන්නාදුනන පිරිසක් මැද තිබූ එකම හව්හරණ ගැන තවදුරටත් විශ්වාස කරමින් ඉවසා සිටීමට වැඩි යමක් කරන්නට ඇයට නොහැකි විය. පාරමී සමඟ පණිවිඩ හුවමාරුව අත්හැර තිබූ එදවස ඇය පැරණි ඊමේල් හා ස්කයිප් ගිණුම් පවා අක්‍රිය කරන්නට වග බලාගෙන තිබුණේ ඇය ඉටු කරන්නට අපොහොසත් වූ පොරොන්දුව ඇගේ නෙත් ඉදිරිපිට තමාම ඔප්පු කර පෙන්වන බවට වූ දැඩි අධිෂ්ඨානයෙනි.
"තවත් ඕක හංගගෙන ඉන්න එකෙන් වෙන්නෙ ඔය දෙන්නගෙ යාළුකමත් නැතිවෙන එක. ඔයාට කියන්න බැරිනම් අද හවස ආවම මං හරි කියන්නම්කො" අමන්දි සහ ඇගේ සැමියා අතර ඇතිවූ සංවාදයක් ඇගේ කන වැකුණේ අහම්බෙනි. තවදුරටත් ඔවුන්ගේ නිවසේ රැඳී සිටීම ඔහු නොරුස්සන බව අනුමාන කළ ඇය ඒ ගෙවෙමින් තිබුණේ ඇගේ ජීවිතය වෙනත් දිශානතියකට හරවන මොහොතක් බව දැන සිටියේ නැත.
"ඒ ෆොටෝස් වල ඉන්නෙ මිගාර කියලා මට හොඳටම ෂුවර්. ඒත් අපි ඒ බබා එයාගෙමද කියලා තව ටිකක් හොයලා බලලම උත්තරාට කිව්වොත් හොඳයි කියලයි මට හිතෙන්නෙ. මොකද මිගාර උත්තරාට ආදරේ කරපු හැටියට වෙන ගෑණියෙකුට ළංවෙයි කියලා හීනෙකින්වත් හිතන්න බෑ" ඇගේ හිස මත මුල්ම අකුණ පුපුරා ගියේ එවෙලෙහිය.
"එහෙම හිතන්න බැරි දේවල් කොච්චර වෙනවද?. අරූ කියපු හැටියට නම් මිනිහා පන්සලට එන හැම දවසකම ඔය දරුවා උගෙ අතේ ඉන්නවමලු. වෙන කාටවත් අල්ලන්නවත් දෙන්නැතිලු. දවසක් කවුරුහරි ඌ බේබි කැරියර් එකේ බබාව දාගෙන ඉද්දි කකුලක් චුට්ටක් අල්ලලා කතා කරා කියලා ගහන්නත් ගියාලු" ඔහු කුඩා දරුවන් හා සෙල්ලමට ප්‍රිය කරන බව ඇය දැන සිටියාය. එහෙත් වසර තුන හමාරක් නොව, දහ තුන හමාරක් ගත වුවත්, ඔහුට වෙනත් ගැහැණියක හා දරුවෙකු හදන්නට නොහැකි වග ඇය තදින්ම විශ්වාස කළාය. දිනක් අහම්බෙන් අමන්දි විසින් බලමින් සිටි මුහුණු පොතේ වූ ජායාරූප කීපයක් නෙත ගැටුණ නිමේෂයෙන් පසුව පවා ඇය ඒ වග විශ්වාස කළාය.
වයස අවුරුද්දක පමණ කුඩා දියණියක් ඔහුට සිටින බවත්, ලාංකීය හික්ෂූන් වහන්සේලා වැඩ වසන, ඔරිගන් ප්‍රාන්තයේ පිහිටි පන්සලකට ඔහු නිතරම පැමිණෙන බවත්, ඒ සෑම විටකම දියණිය රැගෙන එන බවත් අමන්දි ඇයට පැවසුවේ ඉන්පසුය. ඇති තරම් හඬා වැලපී දුක තුනී කරගත නොහැකිව සිටි ඇයට හරිත නිම්නයට පා තබන්නට සිදු වූයේත් ඒ දිනවලමය.
"ඔයාලා අතරෙ තිබ්බ බැඳීම කොයි වගේද කියන්න මං දන්නෑ නංගි. අමා කියන්නෙත් ඒක එහෙම ලේසියෙන් බිඳින්න පුළුවන් එකක් නෙවෙයි කියලා. ඒත් දැන් අපි ඇත්ත දන්නවනෙ. වුණේ මොකද්ද කියලා හරියට දන්නැති වුණත් දැන් ඔයා එයා ඉස්සරහට ගියොත් වෙන්නෙ මුල ඉදන් හැමෝගෙම ජීවිත ආපහු පටලැවෙන එක. වයිෆ් ගැන හරි විස්තරයක් කියන්න දන්නැති වුණාට මගෙ යාළුවෝ දෙන්නෙක්ම කිව්වෙ ඌ දරුවට පණ ඇරලා ඉන්නෙ කියලා. වැඩිහිටියො ගැන නොහිතුවත් අපි මේ වගේ වෙලාවකදි ඒ පොඩි එකා ගැන හිතන්න ඕනිනෙ. ආදරේ කරපු කෙනෙක් එහෙම ලේසියෙන් හිතින් අතාරින්න බෑ කියලා මාත් දන්නවා. ඒත් හිත හදාගෙන පාඩුවේ පැත්තකට වෙලා ඉන්නවා මිස එයාලා අතරට ඔයා යන එක වැඩිහිටියෙක් විදිහට මට අනුමත කරන්න බෑ නංගි" කියමින් අමන්දිගේ සැමියා ඔවුන්ගේ නිවසින් පිටවී සන් වැලී හි පදිංචියට එන දවසේ පැවසූ වදන් ඇගේ හිත අස්සේ බොහෝ කාලයක් දෝංකාර දෙමින් තිබිණ.
ඔහුගෙන් ලද ප්‍රේමයේ මතක පමණක් ළඟ තබාගෙන, හිතින් ඔහු නිදහස් කිරීමටත්, තෙවැන්නෙකු ලෙස ඔවුන් අතරට නොයන්නටත් ඇය තීරණය කළේ නිදි වර්ජිතව පහන් කළ රාත්‍රීන් ගණනාවකට පසුවය. ඇය මුලින්ම රැකියාව අරඹන අවස්ථාව වනවිට සුදෝ සුදු හිම පියලි වලින් වැසී තිබූ ඒ බිම ක්‍රමයෙන් හරිත පැහැ ගැන්වී මඟ දෙපස පුංචි පුංචි මල් විකසිත වන්නට පටන් ගන්නා වසත් සමය එලැඹෙන විට ඇගේ සිත සන්සුන් කරන්නට තරම් බලයක් ඒ කුඩා නිම්නය තුළ සැඟවී තිබිණ.
"පොඩී"
එතෙක් වේලා හිස පුරා ආදරය තැවරූ සුරත ගෙල වටා යවමින් ඔහු ඇයව තුරුළු කරගන්නට හැදුවේත්, ඔහුගේ ජංගම දුරකථනය නාදවූයේත් එකටමය. සුරත එලෙසෙම තිබියදී වමතින් සක්‍රිය කරගත් දුරකථනය කන තබාගත් ඔහු " කියන්න පාරමී" කියමින් හඬ අවදි කරද්දී ඇය ඔහුගේ අත ගසා දමා බැල්කනියේ කෙළවරට ඇවිද ගොස් ඈත කඳු මුදුනක තවමත් දියව නොගිය හිම පදාසයක දෙනෙත රැඳවූයේ හිතට වද දෙන වරදකාරී සිතුවිල්ලෙන් මිදෙන්නට අන් මඟක් නොමැතිවය. පාරමී හා වෛරයක් නොතිබුණ ද, ඔහු සමඟ ඔහුගේ කාමරයට පැමිණීමට එකඟ වීමෙන් පාරමීට වරදක් කළ බවට යටි සිත නඟන චෝදනාවෙන් නිදහස් වන්නට ඇයට නොහැකි විය. "මේ පුංචි සුරංගනාවියි පාරමියි නිසා තමයි මං අද මෙහෙම ඉන්නෙ" කියමින් ඔහු පාරමීව අගය කළ අන්දම සිහිපත්ව නෙතට නැඟි කඳුළ පිසදා ගත් ඇය ඔහු දුරකථන සංවාදය අවසන් කළ සැනින් කාමරයෙන් පිටව යන්නට තීරණය කර ගත්තාය.
"වගීෂ එන්න රෑ වෙනවා කිව්වද?" සිතුවිලි නොසන්සුන් වුවද, ඔහු වෙතම රැඳුණ ඇගේ සවනට කිසිවක් මඟ නොහැරිණ.
"හරි එහෙනං චුට්ටක් දෙන්නකො. මං කතා කරලා බලන්නම්. හැබැයි වගීෂ ආව ගමන් කෙල්ලව පොඩ්ඩක් එළියට එක්ක යන්න කියන්න" කියූ ඔහු ඉන්පසු තත්පර ගණනාවක්ම සිටියේ නිහඬවය.
"හැබැයි ඔන්න අම්මිට ඔහොම කරදර කරන්න ගත්තොත් අක්කි නෝටි කියලා මල්ලි බබා තරහා වෙයි" නෙත් අග්ගිස්සේ එල්ලෙමින් තිබූ කඳුළ ඔහුට නොදැනෙන්නට පිසදා ගත් ඇය ළඟ ළඟ ඇහිපිය සලමින් ඈතින් පෙනෙන විල්තෙරෙහි සැනසුම් රේඛාවක් සොයන්නට මහන්සි විය.
"දැන් අප්පා ආවම ඔයාව පාක් එක්ක යන්නම් කියලා අම්මි කිව්වනෙ මැණික. හැබැයි ඔයා ඔය විදිහෙ නෝටි බබෙක් වුණොත්නම් මාමි තරහා වෙනවා. මාමි ආයෙ කවදාවත් ඒන්ජල්ව බලන්න එන්නෙත් නෑ. පාක් එක්ක යන්නෙත් නෑ. වඩා ගන්නෙත් නෑ. සෙල්ලම් කරන්නෙත් නෑ. මොකුත් නෑ" එතෙක් වේලා පුටුවේ වාඩි වී සිටි ඔහුගේ හඬ කන පිටුපසින් ඇසෙද්දී ඇය නොසන්සුන් විය. පාරමීගේ කුඩා දියණියව සනසවා ඔහු ඇමතුමට සමුදුන් අයුරු ඇයට මඟ හැරුනේ එනිසාය. විල්තෙර අද්දර වූ හංස යුවල දෙස බලා සිටි ඇය ළං ළංව දැනෙනා උණුසුම හිත් පුරා විඳිනා නොඉවසිල්ලෙන් දෑස් පියා ගත්තේත් දිගු ගමනක් යන්නට සිය පෙම්බරියට ඇරයුම් කළ හංසයා තටු විදහා ගත්තේත් එකවරය.
වසර හය හමාරක් පුරා නිදා සිටි හැඟුම් ඔහුගේ ශක්තිමත් දෑත් බඳ වටා වෙලෙන්නටත් ප්‍රථමව අවදි විය. "සුදු නෝනා" උරහිසට උඩින් පහත් වී සවණට මිමිණූ ඔහු සිනිදු කම්මුලක දෙතොල් තවරන්නට පෙර ආපිට හැරුණ ඇය ඒ විසල් පපුතුරට ගුලි වූයේම හඬාගෙනය. නළලත් හිසත් කිහිප වරක්ම සිපගත් ඔහු තදින් ඈ වැළඳගත්තේ " කොතනක හරි පටලන් ඉන්න බව මං දැනගත්තෙ පළවෙනි දවසෙම" කියමිනි. ඈ හිස නොඋස්සාම එතෙක් කල් ආයාසයෙන් හිර කරගෙන සිටි දුක් කඳ නිදහස් කළාය.
"සුදු නෝනා" නළලට අත තබා හිස මඳක් එසවූ ඔහු ඇගේ දෑස් තුළ කිමිදීම ඇරඹුවේ ඇයට සිත්සේ කඳුළු වගුරුවන්නට ඉඩ දී අහවරවය.

"ගීත් අයියෙ"

"ම්"

"ඇයි මට කිව්වෙ නැත්තෙ"

"මොකද්ද"

"දෝණි ඔයාගෙ නෙවෙයි කියලා"

"ඒකෙ අමුතුවෙන් කියන්න දෙයක් තියෙනවද?. ඒ නැතත් අර ඔයා ලියපු ටික කියවලා ඉවර වෙලා ඊයෙ හවස ඔයාව හම්බෙනකල්ම මටත් කිසි දෙයක් හිතාගන්න බැරුව හිටියෙ. ඔයාගෙ හිතේ මට තියෙන ඉඩ තාමත් එහෙමමයි කියලා හරියටම කන්ෆර්ම් කරගන්නකල් ඔයාට කැමති දෙයක් හිතන්න ඉඩ අරින එකෙන් මට ඔයාව කියවා ගන්න ලේසි වුණා"

"මං………......." එවදන් මුව තුළම සඟවමින් ප්‍රේමයේ සියළු දුක් සංඛා නිවාලන ගිමන්හල සොයා යන්නට ඔහු යුහුසුළු විය. හැත්තෑ හත් මාසයක් හදවතේ රහසිගත කුටීරයක සඟවා තනිව රස විඳි උණුසුමේ වෙලී උන් පෙම්වතුත් හට අවට ලෝකය ගැන මතකයක් නොතිබිණ. තත්පර කටුව පුරුදු වේගයෙන් වට ගණනාවක්ම කැරකී හතේ ඉලක්කම මතට හෝරා කටුව ගෙන ආ බව දෙදෙනාටම නොදැනුණි. ඈත කඳු වළල්ල සිප හමා ආ සිහිල් මඳ නළ එකිනෙක පැටලෙමින් ලිහෙමින් සොඳුරු නර්තනයක නිරත ලවන් මඟ හැර කොපුල් මත වූ කඳුළු පැල්ලම් මකා දමා ඈතකට ඇදී ගියේය.

"සුදු නෝනා" ප්‍රේමයේ උණුසුමින් මත් වූ දෙතොල් නළල මත තබමින් ඔහු කෙඳිරීය.
"ම්..."

"මේවා කාටවත් ලියලා යවන්න අදහසක් නෑ නේද?"

ඔහුගේ උකුල උඩ වාඩි වී ගෙල මුල හිස හොවාගෙන සිටි ඇය දෑස් හැරියේ හඬ නඟා සිනාසෙමිනි. එතෙක් කල් හද පෙලූ වේදනාවන් ඇගේ කිංකිණි හඬෙහි දැවටී ඈත කඳු මුදුන් අස්සෙන් නොපෙනී ගිය බව තහවුරු කරගත් ඔහු ඒ සිනාසෙන දෑස් මත දෙතොල තැබුවේ යළි කිසිඳු හේතුවකට ඒ හිනාව අහිමි කර නොගන්නා බවට නිහඬ පොරොන්දුවක් හදවතේ ලියාගෙනය.

 සමාප්තයි!

සඳමාලි සකුන්තලා හේරත් (21.06.2020)

Saturday, June 20, 2020

විල්තෙර අද්දර - 52



අත රැඳි ජංගම දුරකථන තිරය මත හිනැහෙන සුරංගනාවිය දෙස බලාගෙන අතීත මතක සක්මනක සිටි ඇයට ඒ රුව මුලින්ම නෙත ගැටි නිමේෂයේ ඔහුගේ මුව මත රඟ දෙමින් තිබූ සිනහව සිහිවිය. අහම්බෙන් ඔහුව මුණ ගැසුණ මුල්ම දිනට පසුදින ඇගේ රාජකාරි අවසන් වන වේලාවට ඔහු පොකුණ අද්දරට පැමිණ සිටියේය. ඈ මුලින්ම ඒ සුරංගනාවිය දුටුවේ ලැබුණ ඇමතුමකට පිළිතුරු දී ඔහු සිය ජංගමය මේසය උඩ තබද්දීය.
"ෂා ලස්සන බබෙක්" ඇගේ මුවින් එවදන් පිටවූයේ ඉබේටමය. දුරකථනය අතට ගත් ඔහු ඒ ජායාරූපය පැහැදිලිව ඇයට පෙනෙන්නට සැලැස්වූයේ "මගේ සුරංගනාවි" කියා ආඩම්බරයෙන් මුමුණමිණි. එවදන් නිරායාසයෙන්ම පිටවූ බව වටහා ගැනීමේ අසීරුවක් ඇයට නොතිබිණ. පෙරදින ඔහු මුණ ගැසුණ නිමේෂයේ හද කොනක ඇයටත් හොරෙන් රෝපණය වී දළුලමින් තිබූ සිතුවිල්ලක් ඒ දෙතොලතර සැඟවුණ ආඩම්බර හිනාව අද්දරම මියැදුණි.

"පාරමියි මේ චූටි සුරංගනාවියි නිසා තමයි අද මං මෙහෙම ඉන්නෙ" පෙර තිබූ උද්යෝගය පහව ගොස් ඒ හඬ වේදනාවකින් පිරී යනු ඇය අසා සිටියේත් හදවතම මිරිකී යන තරම් සංවේගයෙනි. ගොළුවෙකු මෙන් නිහඬව අධ්‍යාපන හා පර්යේෂණ කටයුතු වලටම හිත අලවාගෙන සිටි දෙවසරකට පසු උග්‍ර මානසික ආතතිය හේතුවෙන් ඔහු දැඩි ලෙස රෝගාතුර වූ බවත්, සිහි කල්පනාව අහිමිව පූර්ණ කාලීන වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර හා උපදේශන සඳහා යොමුවීමට සිදුවීම නිසා නිසා නිසි කලට උපාධිය සම්පූර්ණ කිරීමට නොහැකි වූ බවත් ඇයට දැනගන්නට ලැබුණේ හැඳ සිටි ඇඳුම් තෙත බරියම් වනතුරු එකිනෙකා වැළඳගෙන දුක් සුසුම් සියල්ල වැහි දියේ පා කර අවසානයේදී ගෙවුණ කාලය දෙස දෙපසින් එබිකම් කර බලද්දීය.

"බලාගත්තද දැන් බලන්න ඕනි වෙච්ච ඔක්කොම" අසාගෙන ඔහු යළිත් ඇගේ යාබද අසුනේ පාළුව මකා දමන තුරුම ඇය සිටියේ ගෙවුණ සතියේ මතක අතරය.
"හරිද දැන්" ඇගේ පිළිතුර පමා වන විට ඔහු මුහුණට එබී බලන්නට උත්සුක විය. හිස දෙපසට සෙලවූ ඇය දුරකථනය ඔහු වෙත දිගු කළාය.

"ඇයි"

" නම්බර් ලොක් එක ඇරගන්න බෑනෙ"

"ඉලක්කම් හතරක්නෙ ඕනි....පොඩ්ඩක් ට්‍රයි කරේ නැද්ද?"

"කරා....හැබැයි හරි ගියෙ නෑ"

"වෙන්න බෑ" කියමින් නළල රැළි කර ඇය දෙස බලා සිටි ඔහු "එකොළහයි දාහතර ගහලා බලන්න" කියද්දී මොහොතකට ඇගේ හදවත නතර විය. තම උපන් දිනය ඔහු ජංගම දුරකථනයේ රහස් කේතය ලෙස යොදා ගන්නා බවක් ඇයට මොහොතකට හෝ නොසිතුණේ දැන සිටි බොහෝ දේ එකට එකතු කර එළැඹී සිටි නිගමනයත් සමඟ එය කිසිසේත්ම නොපෑහෙන බැවිනි. එහෙත්, "දැන් මෙයාගෙ වයස කීයද" අසමින් ඔහුගේ චූටි සුරංගනාවියගේ වයස විමසූ මොහොතේ "එන නොවැම්බර් වලට හතරයි. හරියටම ඔයාගේ උපන් දිනේ දවසෙමයි" කියමින් ඔහු දුන් පිළිතුර ගැන වූ මතකය මොහොතකින් ඒ සතුට උදුරා පොකුණු පතුලේ සැඟවීය. ඈ දෙසම නෙත් තබාගෙන උන් ඔහුට ඒ වෙනස වටහා ගැනීම අපහසු නොවීය.

ඔහුගේ ජංගම දුරකථනය කම්පනය වූයේ අඳුරු කරගත් වතින් ඇය එය මේසය මත තබනවාත් සමඟය. තිරය දෙස බලා අමතක වීමක් ගැන තමාටම දොස් පවරාගන්නට මෙන් හිසට පහරක් ගැසූ ඔහු ඇමතුම හා සම්බන්ධ වූයේම "පොඩි හාමුදුරුවනේ" කියමිනි. විස්මයෙන් මහත් වූ ඇගේ දෑස් මොහොතකට හෝ ඔහු වෙතින් ඉවත් නොවුණි. මේසය උඩ රැඳි හිස් කෝපි කෝප්පය දකුණතින් අල්ලා එහා මෙහා කරමින් ඈතක් බලාගෙන සංවාදයේ යෙදෙන ඔහුට ඇය ඒ අසලම සිටින බව පවා මතකයේ නොතිබෙන්නට ඇත.

"නෑ හාමුදුරුවනේ........පාරමී මට ඔබ වහන්සේගෙ පණිවිඩේ කිව්වෙ ගිය සතියෙමයි......ඒත් එන්න වෙලාවක් තිබුන්නෑ" ඔහුත් ඇයත් එකට දහම් පාසැල් යාම නතර වූයේ ඊට විසිපස් වසරකට පෙරය. එතැනින් පසු ඔහු ස්වාමීන් වහන්සේ කෙනෙකු සමඟ කිට්ටු ඇසුරක් තබා විහාරස්ථානයකට ගොඩ වැදුණේත් කලාතුරකින් වග ඇය හොඳාකාරවම දැන සිටියාය. මාතර බෝධිය ඉදිරිපිට සති අන්තයේ පැවැත්වෙන බෝධි පූජා සඳහා ඇගේ රිය අනතුරින් පසු කිහිප දිනක් සහභාගී වූවා මිස ඔහු වස් පිංකමකට සහභාගී වීමට හෝ ගමේ පන්සලට නොගිය බව ඇයට මතකය.

"මට කොහොමත් යන්න කලින් ඔබ වහන්සේ මුණ ගැහෙන්න එන්න ඕනි. මං පස්සෙ කතා කරලා දවස කියන්නම් හාමුදුරුවනේ.....ඔබ වහන්සෙ මේ දවස්වල කොහෙවත් වඩින්නෑ නේද?" අසමින් මොහොතක් නිහඬව සිටි ඔහු ඇමතුම විසන්ධි කළේ "හොඳමයි හාමුදුරුවනේ" කියමිනි.

ඉක්මනින් ඔහු වෙතින් දෑස් මුදාගත් ඇය හෙමින් රළ නඟන පොකුණු දිය මත මොනවදෝ සොයමින් සිටියදී ඔහු මුහුණට එබුණේ "අර ලියපු ඒවා අනුත්තරට යවනවට මං කැමති නෑ පොඩී" කියමිනි.

"ඇයි"

"ඊට කලින් කියන්නකො හැමදේම කෙටියෙන් කියන්න පුළුවන්කම තියාගෙන අකුරෙන් අකුර ලිව්වෙ ඇයි කියලා. ඔයා හිතනවද ඔය කොල්ලා ඕක දිගටම කියවයි කියලා"
"ගීත් අයියෙ එයා ඉන්නෙ ඔයාව මරන්න තරම් කේන්තියකින්. ඒ මං හරියට හැමදේම කිව්වෙ නැති නිසානෙ. එයා හිතන්නෙ ඔයා මාව යූස් කරලා අහක බලාගත්තා කියලා. අකුරෙන් අකුර ලියන්නැතුව කොහොමද එයා ඇත්ත තේරුම් ගන්නෙ. ඔයා මාව බලාගත්තු හැටි, පරිස්සම් කරපු හැටි තේරුම් ගන්නෙ. ඒ කාලෙ ඔයා මාව ඔයාගෙන්ම පවා පරිස්සම් කරන්න කොච්චර මහන්සි වෙලාද කියලා මට වුණත් තේරෙන්නෙ දැන් ඒ වෙච්ච දේවල් එකින් එක මතක් කරද්දි. ඉතින් මට හිතුණා හැමදේම ඒ විදිහටම ලිව්වම පිරිමියෙක් විදිහට එයාටම තේරෙයි කියලා ඔයාට වචනයක්වත් කියන එක වැරදියි කියලා" හැඟුම්බර වූ කටහඬ බිඳී යන්නට මත්තෙන් ඇය විරාමයක් ගන්නට තරම් කල්පනාකාරි විය.

"ඔයාට ඔප්පු කරලා පෙන්නන්න ඕනි වුණේ මොකද්ද කියලා මට තේරෙණවා. ඒත් එයා ඔයාට වඩා බාල පොඩි එකෙක්නෙ පොඩී. ඔයාට හිතෙන්නැද්ද ඒකෙ එයත් එක්ක කියන්න ඕනි නැති තැන් තිබ්බා කියලා"

"නෑ.....ඔයාට ඒ ඕන්නැති තැන් කියලා හිතෙන ඒවම තමයි මට කියන්න ඕනිමයි කියලා හිතෙන්නෙත්. එහෙම නැතුව මං කොහොමද එයාගෙ හිතේ ඔයා ගැන තියෙන වැරදි චිත්‍රෙ මකලා දාන්නෙ. එයා හිතා ඉන්නෙ ඔයත් එයා දන්න අනිත් පිරිමි වගේමයි කියලා. ඒ වයසෙ පිරිමියෙකුට හැඟීම් හිරකරගෙන ආදරේ විතරක් දෙන්න කොච්චර අමාරුද කියලා මට වඩා හොඳට එයාටම තේරුම් ගන්න පුළුවන් වෙයිනෙ. එතකොට මගෙ හිත නිදහස්. අනෙක ඔය ලියලා තියෙන දේවල් දිහා විවෘතව බලන්න බැරි තරම් එයා පොඩි නෑ "

"ඒක හරි පොඩී. අර ඔයාම තැනක ලියලා තියෙනවා වගේ එයාටත් හිතුණොත් එහෙම ලිව්ව එක සදාචාරාත්මක නෑ කියලා. එයා ඉන්නෙ ඇමරිකාවෙ නෙවෙයි ලංකාවෙනෙ"
"එහෙම වෙන්නෑ කියලා මට සීයට දෙසීයක් විශ්වාස නිසානෙ මං එහෙම ලිව්වෙ. එයා ඒ තරම් පටු මානසිකත්වයකින් ප්‍රශ්න දිහා බලන කෙනෙක් නෙවෙයි. ඔයා ඒ කාලෙ දැනන් හිටිය පොඩි කොල්ලා නෙවෙයි දැන් ඉන්නෙ. ඔයා දන්නෑනෙ මේ පුංචියි පුතයි අතරෙ ඔය වගේ දේවල් සම්බන්දෙන් රහස් නෑ කියලා"

"පුංචියි පුතයි ?........." එතෙක් වේලා ඇය දෙසට හැරී කතා කරමින් සිටි ඔහු එක්වරම අසුනින් නැඟිට්ටේය.

"ඔව්. ඉස්සර මට ඔයා එක්ක කියන්න බැරි දෙයක් තිබ්බෙ නෑ වගේ තමයි දැන් මේ පුංචියි පුතයි අතරෙත් බෙදා ගන්න බැරි දෙයක් නෑ" එවර ඇගේ හඬ පෙරටත් වඩා විශ්වාසයෙන් පිරී තිබිණි. එහෙත් ඔහු සිටියේ නොසන්සුන්වය.

"මට කියන්න. ඔයා කොහොමද ඒ කතාව දැනගත්තෙ කියලා" කියමින් එවර ඔහු පුටුව ඇය දෙසට හරවාගෙනම වාඩි වූයේ හිත තුළ වූ නොසන්සුන්කම හැකිතාක් වසන් කරගෙනය. මුව තුළම හිරකරගෙන සිටි ඇගේ සරදම් සිනහව පිපිරී ගියේ ඒත් සමඟය.

"මං ඒක හරියටම දැනගත්තෙ මේ දැන් ගීත් අයියෙ. මේ වෙනකල් මගේ හිතේ තිබ්බෙ මමම හොයාගත්තු දේවල් අතීතෙත් එක්ක ගලපලා ගොඩ නගා ගත්තු සැකයක්, අනුමානයක් විතරයි. හැබැයි මගෙ අනුමානෙ හරියටම හරි කියලා ඔයා මේ දැන් ඔප්පු කරා ගීත් අයියෙ"

තම හිසටම තදින් පහරක් දුන් ඔහු එතනින් නැඟිට පොකුණ වටේ සක්මන් කරන්නට පටන් ගත්තේ ඒත් සමඟය. ගැහැණුන්ගේ නුවණ හැඳි මිට ඉක්මවා යන බව දැන සිටියත් ඇය මෙතරම් සූක්ෂ්ම ලෙස තමා කොටුකර ගන්නට සැරසුණ බව ඔහුට නොදැනුණි. මේ විල්තෙර අද්දරදී තමාට මුණ ගැසුණේ එදා මාලඹේ සිය සොයුරියගේ නිවසේදී විවාහ පොරොන්දුව ලබා දෙමින් සිටියදී අසිහියෙන් මෙන් හඬාගෙන උඩු මහළට දිව ගිය තම පුංචි පෙම්වතිය නොවන වග ඔහු දැන සිටියේය. එහෙත් මෙතරම් වෙනසක් ඔහු ඈ තුළින් දකින්නට අපේක්ෂා නොකළේය.

තෙවසරක් මුළුල්ලේ හිතට වද දුන් උභතෝකෝටික ප්‍රශ්නයට පහසුවෙන් පිළිතුරු ලැබීම ගැන සැනසුම හිත සැහැල්ලු කළ ද, ගෙවුණ තෙවසර පුරාවට අමතක කරන්නට වෙර දැරූ වේදනාත්මක මතකයන් ඇගේ හිත පහුරු ගාමින් කඳුළු උල්පත් සක්‍රිය කළේය. පුරා විසි වසරක්ම අනුත්තර යනු තම බාල සොහොයුරා බව සිතා සිටි ඇය ඔහුගේ උපත පිටුපස සැඟවුණ රහස් සොයාගත්තේ අහම්බෙන් නෙත ගැටි පත්තර පිටුවේ වූ තොරතුරු ඔස්සෙ හඹා යමින්ය. ඔහු තම වැඩිමහල් සොයුරියගේ දිවියම නොපිට පෙරලමින් ඉපදුණ පුතණුවන් බව දැනගත් නිමේෂය ගැන සිහිකිරීම පවා තවමත් වේදනාකාරීය.

කට පුරා "මල්ලී" කියමින් ආදරයෙන් ඔහුව ඇමතූ ඇය හිතින් පමණක් අනුත්තර නමින් අමතන්නට පුරුදු වූයේ ඇසු දුටු සියල්ල සන්සුන් මනසින් විග්‍රහ කරගත්තාටත් පසුවය. දුරකථන ඇමතුම් වලදී හිතා මතාම ආමන්ත්‍රණ අත් හරින ඇය ඇගේ කතාව ඔහුට ලියා යවන්නට තීරණය කරද්දී ඒ රහස ඔහු හා බෙදාගැනීමේ බලාපොරොත්තුවක් නොතිබිණ. ඇයට ඒ අදහස ඇතිවූයේ ටික දුරක් කතාව ලියාගෙන යාමෙන් අනතුරුවය. තම අකුරින් සුදු කඩදාසි වල ලියා තැබූ කතාව ඔහුට යැවීම සඳහා පරිගණක ගත කරන දිනයක මුල් මතක සක්මන්වල සුළු සුළු වෙනස්කම් කිරීමේ බලාපොරොත්තුවකින් කතාව දිගටම ලියාගෙන ගියා මිස සංශෝධන සඳහා වෙන් කරන්නට තරම් කාලයක් ඇයට නොතිබිණ. අනුත්තර නමින් ඔහුව අමතමින් නැගණියව පෙර ලෙසම "චූටි" නමින් ආමන්ත්‍රණය කිරීමට නොරිසි වූ ඇය ඇගේත් නම භාවිතා කරන්නට පරිස්සම් වූයේ හිතාමතාමය.

සිය වැඩිමහල් සොයුරිය ගැන අතීත මතකයන් හිතට එබෙනා සෑම විටකම ඇය ඇගේ සොයුරියගේ ජීවිතය අඳුරු ආගාධයකට ඇද දමමින් මෙලොව එළිය දුටු පුතණුවන් හා සංවාදයක යෙදී ඒ දුක මකා ගන්නට පුරුදුව සිටියාය. ඇමරිකානු තානාපති කාර්යාලයේ පැවැත්වුණ සම්මුඛ පරීක්ෂණයට මුහුණ දුන් දා ට පසුදින කාලය ගෙවා ගැනීම සඳහා පුවත්පත පුරා දෑස් දුවවමින් සිටියදී අහම්බෙන් දකින්නට ලැබුණ පුවත සිය දිවියේ අභිමතාර්ථයන් නොපිට පෙරලූ හැටි සිහිවන විට නෙත් තුළින් ඒ වේදනාව පිටවීම වලක්වාගන්නට ඈ තවමත් අපොහොසත්ය. තම දෑස් තුළ රැඳෙනා වේදනාවන් එයාකාරයෙන්ම කියවාගත හැකි ඔහුගේ මායාවී දෙනෙතින් සැඟවෙනු වස් ඇය ඉක්මනින් කුඩා රවුම් මේසය මත හිස තබා ගත්තාය.

"පොඩී" විල්තෙරේ සක්මන නැවතූ ඔහු ඇය ළඟට විත් නළලට ඉහළින් අත තබා මුහුණ ඔසවද්දී ඇය කඳුළු පිසදා වියළි සිනහවකින් දෙතොල සරසා ගන්නට ගත් වෙහෙස නිෂ්ඵල විය.

"මට කියන්න ඔයා කොහොමද මේ විස්තර හොයාගත්තෙ කියලා"

"ඇයි මං ලියලා තිබ්බෙ"

"මොකද්ද?.....මට අහු වුණේ නෑනෙ" කියමින් කල්පනා කළ ඔහුට පෙරදින රාත්‍රියේ අතැඟිලි අතරින් නිදහස් වී ගොස් පොකුණු දිය මත පාවෙමින් තිබූ කොළ කිහිපය සිහිවිය. ඔහු එතෙක් සිතා සිටියේ මදාරාගේ උපාධි ප්‍රදානෝත්සවය ගැන ඇය ලියා තිබූ සටහන් පමණක් එලෙස මඟ හැරුණ බවය.

"එහෙනං ඒ කොළ ටිකත් ඊයෙ වතුරට වැටෙන්න ඇති..... පත්තරේ තිබ්බෙ මොකද්ද කියලා සැකයක් මගෙ හිතේ තියෙන නිසයි මං ඒ ගැන ඇහුවෙ නැත්තෙ "

"ඔයා මට ඒ තරම් ලොකු වංචාවක් කරේ කොහොමද ගීත් අයියෙ. ඔයා දන්නවද ඒක මට කොච්චර ලොකු ෂොක් එකක් වුණාද කියලා "

හෙමිහිට පුටුවෙන් වාඩි වී දෑස් පියාගත් ඔහු ඇගෙන් සමාව යදින හැටියක් කල්පනා කළේය. එදවස, ඇගේ සිත කුරුළු පෙඳක් මෙන් සැහැල්ලුවෙන් තැබීම පමණක්ම ප්‍රිය කළ ඔහු, ඇය අමන්දිගේ අතීතය දැන ඇගේ සොයුරිය ගැන මතකය අවදි කළ මොහොතේ පවා ඒ රහස අනාවරණය කරන්නට උනන්දු නොවූයේ හිතාමතාය. ඒ රහස දැනගන්නා දිනක ඇය අධික කම්පනයකට පත්වන බව දැන සිටි ඔහුට නිරන්තරයෙන්ම සිහි වූයේ හදිසි අනතුරෙන් පසු රොෂාන් අයියා විසින් කැමැත්තෙන් ටිකට් කප්පවාගෙන ඇයව නිවසට කැඳවාගෙන යාමට සූදානම් වූ මොහොතේ වෛද්‍යවරයා දුන් උපදෙස්ය. ඉන්පසුව වුව, ඇගේ ආත්මාභිමානය ගැන හොඳ තහවුරුවක් තිබියදීත් ඔහු ඒ රහස් කිසිවක් ඇයට දැනගන්නට ඉඩ නොතැබුවේ ඇගේ සොයුරියගේ ඉල්ලීමටය.එහෙත් දැන් ඒ වග ඔප්පු කරන්නට තරම් සාක්ෂියක් ඔහු සතුව නැත. කෙදිනක හෝ ඇයව සිය පාද පරිචාරිකාව කරගන්නා තුරු එය වසන් කරගෙන සිටින්නට සිතා සිටි ඔහු මෙතරම් අවාසනාවන්ත තත්වයක් නිර්මාණය වනු ඇතැයි සිහිනෙනුදු අපේක්ෂා නොකළ තරම්ය.
"පොඩී" මේසයේ හිස තබාගෙන උන් ඇය ඒ ඇමතුමට ප්‍රතිචාර නොදැක්වූයේ මුල්වරටය. ඇගේ සිත හඳුනන ඔහුට ඒ ප්‍රතික්ෂේප කිරීම පිටුපස සැඟවුණ වේදනාව අනුමාන කිරීමේ නොහැකියාවක් නොතිබිණ.

"මේ අහන්නකො පොඩී" කියමින් අත තබා ඔහු ඇගේ හිස බලහත්කාරයෙන්ම එසෙව්වේත්, එතෙක් මේසය මත අලසව නිදා හුන් ජංගම දුරකථනය ආලෝකමත් වී ඇමතුමක් ලැබෙන බව හැඟවූයේත් එකවරය. තිරය මත සටහන්ව ඇති ඉංග්‍රීසි අකුරු හය ඔහු දුරකථනයට අත තබන්නට පෙර ඇගේ නෙත ගැටීමෙන් වලකන්නට නොහැකි විය. කඳුළු පිරි නෙත් තුළට රිංගූ වේදනාව මැන බැලූ ඔහු වමතින් දුරකථනය කනට තද කරගෙන සුරත දිගුකොට එතනින් නැඟිට යන්නට සූදානම් වූ ඇයව නවතා ගන්නට උත්සහ කළේය. "ඔව් පාරමී කියන්න" කියමින් ඔහු හඬ අවදි කරද්දී ඇය සිය අත මුදාගෙන පොකුණ දෙසට ඇවිද ගියාය. එහෙත් ඇගේ දෙසවන් රැඳුණේ ඔහු අසලය.

"ආහ්....ඔයාද මේ……… මං හිතුවෙ අම්මි කියලනෙ"

මීට තෙවසරකට ඉහතදී සිටි මධුරංගී ට නම්, දුරකථනය උදුරා පොකුණු පත්ල සිපගන්නට සලස්වන්නට වුවත් ඒ වදන් කිහිපය ප්‍රමාණවත් විය. එහෙත් "වැලිකඩ බන්ධනාගාරයේ කාන්තා රැඳවියන් සිටි කොටසේ ඇති වූ ගින්නකින් එක් අයෙකු මරුට. දොළොස් දෙනෙකුට බරපතල පිළිස්සුම් තුවාල" යන ශීර්ෂයෙන් තිබූ ප්‍රවෘත්තිය කියවා දෙදිනක් ඉක්ම යන්නට පෙර මියගිය මධුරංගී Sun Valley හි දී නැවත උපත ලැබුවේ ඕනෑම දරුණු කම්පනයක් දරාගැනීමේ ශක්තිය ඇතිවය. තමා තුළ ජීවත් වූ සියුමැලි ගැහැණිය පස්සට තල්ලු කර, ඔහු හා බැඳුණ ප්‍රේමණීය මතකයන් පමණක් තුරුළු කරගෙන ජීවන ගමනේ ඉතිරිය ඒ හරිත නිම්නය තුළම ගෙවා දමන්නට ඇය තීරණය කරගත්තේ එහි ආ මුල් කාලයේදීමය.

එහෙත් අහම්බෙන් ඔහුව මුණ ගැසුණ මොහොතේ පටන් බලහත්කාරයෙන් නිදි කරවාගෙන සිටි හැඟුම් විටින් විට ඇගේ තීරණයට අභියෝග කරන්නට පටන්ගෙන තිබිණ. ඔහුගේ දුරකථන තිරය සරසන පුංචි දූ කුමරියව හැබැහින්ම දකින්නට, ඇයව දෝතට ඔසවා තුරුළු කරගන්නට ඈ තුළ කැමැත්තක් නොතිබුණා නොවේ. ඒත් නම නොදන්නා හැඟීමක් විසින් ජනිත කළ වේදනාවක් ක්‍රම ක්‍රමයෙන් හදවත පුරා පැතිරෙමින් ඇගේ ඒ ප්‍රාර්ථනාවන්ට අභියෝග කළේය.

"හරි හරි...........මම ආවම එයාට හොඳ දඬුවමක් දෙන්නම්කො. එතකල් මගෙ මැණික අම්මිත් එක්ක රණ්ඩු කරන්නැතුව හොඳ ඒන්ජල් වගේ ඉන්නෝනි....හොඳද" කියමින් ඇමතුමට සමුදුන් ඔහු තමාට පිටුපා විල්තෙරේ ඇවිදින ඈ පසුපසින් ගොස් නතර වූයේ උරමත අත තබා ඇයව තමා දෙසට හරවා ගනිමිනි.

"පාරමිත් එක්ක රණ්ඩු වෙච්ච ගමන් මට කෝල් කරනවා. ඊට පස්සෙ පාරමී කෑ ගහනවා මං ඕනිවට වඩා හුරතල් කරලා කෙල්ල හදාගන්න බැරි වෙනවා කියලා" බිම බලාගෙන ළඟ ළඟ ඇහිපිය සැලූ ඇය උරමත රැඳි ඔහුගේ අත හිමිහිට ඉවත් කළාය. එහෙත්, ඔහුගෙන් ලද ස්නේහයේ මතක පමණක් ළඟ තබාගෙන හිතින් ඔහු නිදහස් කර ඔහුට හිමි දිවිය සතුටින් ගෙවන්නට ඉඩ දෙන බවට සඵථ කළ සිත ඒ මොහොතේ ඇයට සොයාගන්නට බැරි විය. තම බිරිඳත් දියණියත් ගැන ආදරයෙන් සිහිපත් කරමින් පෙර පුරුදු සැහැල්ලුවෙන්ම ඔහු තමා ළඟ හැසිරෙද්දී කඳුළු නොපෙන්වා සිටින්නට ඇයට මහත් වෙහෙසක් ගන්නට වූයේ එනිසාය.

"මට ආසයි පාරමීවයි ඔයාගෙ චූටි සුරංගනාවිවයි බලන්න. බැරිද ආයෙ එන වෙලාවක එයාලවත් එක්ක එන්න" ඇය හැකිතාක් අභ්‍යන්තරයෙන් සන්සුන් වෙමින් ප්‍රවේශමෙන් වචන එකතු කරමින් සිඳී යමින් තිබූ චිත්ත ධෛර්ය සොයා ගන්නට වෙහෙසුණාය.
"පාරමීත් ඔය කතාවම කියනවා. ඒත් එයා මේ දවස්වල ඉන්න තත්වෙත් එක්ක මේ තරම් දුර ට්‍රැවල් කරන්න අමාරුයි. නැතිනම් මෙලහකටත් දුවන් ඇවිල්ලා" කියමින් සැහැල්ලුවෙන් සිනාසුණ ඔහු ඉන්පසු අත ඔසවා වෙලාව බැලුවේය. ඔහු වෙතම දෙනෙත් රඳවාගෙන සිටි ඇයට තවමත් ඔහු ඒ ඔරලෝසුව පැලඳීම ගැන සතුටකට වඩා දැනුණේ විමතියකි. ඇගේ නෙත් තම ඔරලෝසුව මත රැදුණ බව තේරුම් ගත් ඔහු නිහඬතාවය ආරක්ෂා කරමින් ඇයට ඇගේ මතක ලොව තුළ සැරිසරන්නට මොහොතක් ලබා දුන්නේ මුව කොනක නළියන සිනහව සඟවාගෙනය.

"පොඩී" ඔරලෝසුවේ නැඟ අතීතයේ සොඳුරු මංපෙත් ඔස්සේ ඇවිද ගිය සිත ඒ විසල් මතක මාළිගාවේ අමතක වීමට පෙර ඇය පියවි සිහියට එළඹ හිස එසවූවාය.
"මට අර මිස් වෙච්ච කොළ ටිකේ තිබ්බ දේවල් ආයෙ කියවන්න හැටියක් නැද්ද?" ඈ හිස දෙපසට සෙලවූයේ එය එක් පැත්තකින් හොඳ බව සිතමිනි.

"ඔයා හැමදේම සේව් කරගෙන ඉන්නවා කිව්වා නේද?"

"ඒ හිතේ නෙ. තාම ටයිප් කරේ නෑ.....මට ඇත්තටම කම්මැලියි. කැතී කිව්වා සොෆ්ට්වෙයාර් එකක් තියෙනවා කියලා කියවද්දි ටයිප් වෙන. ඒකෙන් ටයිප් කරන්න හිතාගෙන තමයි ලිව්වෙ"

"එහෙනං ඒකෙ තිබ්බෙ මොනවද කියලා මට කියන්නත් එක්ක හෙට එනවද මාත් එක්ක ඩිනර් ගන්න" හිස දෙපසට සොලවමින් එකඟතාවය පළ කරන ඇගේ කොපුලක් මිරිකා සිනාසුණ ඔහු "මං දැන් යන්නෝනි. පොඩි ඩිස්කෂන් එකක් තියෙනවා" කියමින් පිටව ගියේ ඇගේ පෝනිටේලයෙන් නිදහස් කරගත් කුඩා වූල් බෑන්ඩ් එක ඇඟිල්ලක රඳවා කරකවමිනි.


හමුවෙමු අවසන් කොටසින්

Friday, June 19, 2020

විල්තෙර අද්දර - 51



ළඟ ළඟම දැනෙන කැපුචිනෝ සුවඳ ඇයට හිස හරවන්නට බල කළ ද, ඇය සිටියේ පොකුණු දිය මත නිදහසේ පිහිනන හංසයෙකු දෙස බලාගෙනය. පෙරදින රාත්‍රියේ රැගෙන ගිය කොළ ටික මේ වනවිට ඔහු කියවා අවසන් බව දැන සිටි ඇයට ඔහු දක්වන ප්‍රතිචාරය දැනගැනීමට කලබලයක් නොතිබුණා නොවේ. එහෙත් කොතනකින් හෝ ඔහුම කතාව පටන් ගන්නා තුරු නිහඬව සිටින දැඩි අධිෂ්ඨානයක් මොහොතකට පෙර පොකුණ අද්දර වූ පුටුවකට බර දෙන අතර තුර ඇය විසින් ඇති කරගෙන තිබිණ.

කෝපි කෝප්ප දෙක මේසයෙන් නවාතැන් ගත්තත් ඇගේ යාබද අසුන තවමත් තිබුණේ හිස්වය. හිස ඔසවා ඔහු දෙස බලන්නට ඇති උවමනාවම හිතුවක්කාර ලෙස පොකුණු දිය මත දෙනෙත් රඳවන්නටත් ඇගේ හිත හා අරගල කළේය. පළමුවැන්න මඟහැර දෙවැන්නට ඉඩ දුන් ඇගේ කන්පෙත්ත වසර ගණනාවකට එපිටදී අහිමි කරගත් සොඳුරු පුරුද්දක පහසට හිමිකම් කීවේ ඒත් සමඟය.

"ඌයි" ඇය හිස හැරවූයේ කෙඳිරිගාමින් වුවත් ඒ දෑස් තුළ වූ කාන්තිය ඔහුට මඟ නොහැරිණ.

"මොනවට මැට්ටියේ අර පොඩි එකාට යවන්න ලියලා තියෙන්නෙ" කියමින් තව ටිකක් තදින් කන මිරිකූ ඔහු ඇගේ යාබද අසුන අත්පත් කරගත්තේය.

"පොඩි කොහෙද?. හෙට අනිද්දට විසි තුනකුත් ඉවරයි"

"ඉතින් විසිතුනේ කොල්ලෙක් කියන්නෙ මහ මිනිහෙක් ද?"

"අපෝ නෑ......එයා මට වඩා අවුරුදු දහයක් බාල වුණාට මොකද හිතන්නෙ ඊට වඩා සෑහෙන්න ඉස්සරහින්. ඒක මට දැන් නෙවෙයි එයා ඒ ලෙවල් කරන කාලෙදිත් තේරුණා. ඔයා දන්නෑනෙ ඒ දවස්වල අපි කතා කරපු දේවල්. කොහොමත් ඒ දෙන්නා එකටම හැදුණ නිසා ගොඩක් ක්ලෝස්. අන්තිමට මමත් ඒ ගාණටම එයාලත් එක්ක එකතු වුණා. අම්මා නැති වුණාට පස්සෙ එයා කොහොමත් හිතා ඉන්නෙ එයා අපේ ලොකු අප්පා කියලා. පුදුම කරදරයක් චූටිටයි මටයි තියෙන්නෙ" හක හක ගා කොක් හඬලා සිනාසුණ ඔහු මේසය මත වූ කෝපි කෝප්පය අතට ගෙන තොල ගාන්නට පටන් ගත්තේ ඈත කඳු මුදුනක තවමත් කිරි පැහැය ශේෂ කළ සම්පූර්ණයෙන්ම දියවී නොගිය හිම පදාසයක් දෙස බලාගෙනය.

"හිනා වෙන්නෙ මං බොරු කියනවා කියලද?. ඒ නැතත් තව අවුරුද්දක් එක හමාරක් යනකොට එයා රටේ ලෝකෙ මිනිස්සුන්ගෙ නඩු කතා කරන්නත් පටන් ගන්නවනෙ. අපෝ එයාට නඩු බාරදෙන මිනිස්සු නෙවෙයි අනිත් පැත්තෙ මිනිස්සු විනාශයි. මටනම් බෑ එයත් එක්ක තර්ක කරලා දිනන්න"

"ඒ ඔක්කොම හරි කියමුකො. ඒත් අක්කා කෙනෙක් මල්ලි කෙනෙක් එක්ක කියන දේවල් ද අර ලියලා තියෙන්නෙ" නිමේෂයකට පෙර ඔහුගේ මුවින් පිටවූ හඬ පරදවන කිංකිණි සිනහවට එවර පොකුණු දිය මත අලසව හුන් හංසයින් පවා ප්‍රතිචාර දක්වන්නට පටන්ගෙන තිබිණ. වසර ගණනාවක් පුරා නිද්‍රාශීලිව පසුවූ හදවතේ ගැඹුරුම තැන පවා උද්දීපනය කරනා ඒ මියුරු හඬ ඔහුට වදන් අමතක කරවීය. නෙත් නොපියවා සවන් වෙනතක නොයවා ඇගේ සිනාසෙන දෑස් දෙස හොරැහින් බලා සිටි ඔහු එක්වරම කලිසම් සාක්කුව තුළ කම්පනය වූ දුරකථනය අතට ගෙන නාද වෙමින් තිබූ සිහි කැඳවීම නිහඬ කළේ නොරිස්සුමෙනි.

"ඕක මට චුට්ටක් දෙන්නකො" ඇය කුඩා දැරියක් මෙන් හිස ඇලකොට සුරත පෑවේ ඔහුට ඒ ආයාචනය මඟ හැරිය නොහැකි ලෙසටය. කුතුහලයෙන් පිරි දෑස් ඇගෙන් අහකට නොගෙනම තම ජංගම දුරකථනය ඇගේ අත්ල මත තැබූ ඔහු "මං චුට්ටක් ඩේව් ව මීට් වෙලා එන්නම්. මේ වෙලාවට මෑන් මේ පැත්තට එනවා කිව්වා" කියමින් එතනින් නැඟිට ගියේය.


ඇයට උවමනාව තිබුණේ නිදහසේ ඔහුගේ ෆොටෝ ගැලරියට එබිකම් කිරීමටය. එහෙත් මුරපදයක් යෙදූ නවීන මාදිලියේ ජංගම දුරකථන තිරය හැඬ කළ පුංචි සුරංගනාවියගේ රුව දෙස බලා සැනසීම පමණක් ඇයට ඉතුරු කරන තරමට කාලය සහ තාක්ෂණය ඔවුන් අතරේ පවුරක් ඉදි කර තිබිණ. පෙර දිනක අහම්බෙන් ඔහු මුණ ගැසුණ මොහොත තෙක් ඒ හරිත නිම්නයේ ගත කළ කාලය ගෙවී ගිය අන්දම සිහිකරමින් සිටි ඇයට ඔහු ආපිට පැමිණීමට පමා වන බව නොදැනුණි.

කාටත්ම නොකියා කටුනායක බණ්ඩාරනායක ගුවන් තොටුපළින් පිටවී පැය නවයකට පසු තෝකියෝ නරීටා ජාත්‍යන්තර ගුවන් තොටුපළට සේන්දු වූ මොහොත ඇගේ මතකය ඇදී ගොස් නතර වූ ඈතම කෙළවර විය. එහි ගත කළ පැය කිහිපයකට පසු සියැටැක් (සියැටැල් තකෝමා ) වෙත පියාසර කරනා ඩෙල්ටා ගුවන් සමාගමට අයත් යානයකින් දීර්ඝ ගුවන් ගමනක් පැමිණ එතැනින් සෝල්ට් ලේක් සිටි වලින් අයිඩාහෝ ගුවන් තොටුපළේ පැමිණීමේ පර්යන්තයේදී අමන්දි විසින් දිගුකළ මිත්‍රත්වයේ දෑත් අතරේ සිරවූ මොහොත තෙක් ගෙවී ගිය නොසන්සුන් හෝරා කිහිපය වෙත ඇගේ සිත පියාඹා යමින් තිබුණි. සිය ප්‍රථම ගුවන් ගමනේදීම එතරම් නැවතුම් ගොඩක් පසු කරන්නට වෙතැයි ඇය ගමනට සූදානම් වන මොහොතේ නොසිතුවාය. එහෙත් එදවස ඇයව මෙහෙයවූ චිත්ත වේග ගුවනින් නොව සයුරෙන් ඒ දුර තරණය කරන්නට වුවත් හැකි තරමට ප්‍රබල විය. ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර හෙද විදුහලෙන් ලබාගත් හෙද සහතිකය ප්‍රාන්ත රජයෙන් අනුමත කරවා අදාල විභාග වලට මුහුණ දී හෙදියක් ලෙස යළි සේවය අරඹන තුරු වෙනත් රැකියාවක් සෙවීම ඇමරිකාවට පය තැබූ පසු ඇය ඉදිරියේ තිබූ ලොකුම අභියෝගය විය. ඒ සඳහා සහාය වූයේත් අමන්දි සහ ඇගේ සැමියා තීක්ෂණ ය.

හුදු විනෝදාස්වාදය සඳහා සංචාරකයින් නිරන්තරයෙන් පැමිණෙන Sun Valley හරිත නිම්නයේ සංචාරක හෝටලයක අර්ධ කාලීන රැකියාවකට ඇයට හිමිකම් කියන්නට අවස්ථාව උදා වූයේ ඔවුන්ගේ මැදිහත් වීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙසය. එහි ආසියානු ආහාර පාන සැකසූ ඉන්දියානු කෝකියාගේ අත් උදව්කාරියක ලෙස සේවය ඇරඹූ ඇයට සිය දිවි මඟෙහි ගෙවමින් තිබූ කටුක ගිම්හානයේ විඩාව නිවාගන්නට ඒ හරිත නිම්නයත්, නිරන්තරයෙන් අලුත් වට්ටෝරු අත් හදා බලනා මුළුතැන්ගෙයත් අපූරු තෝතැන්නක් විය.

වසරක් ඉක්ම යද්දී ඇයට හෙදියක් ලෙස රැකියාව කිරීමේ හැකියාව ලැබී තිබියදීත් ඇය ඒ මුළුතැන්ගේ රැකියාව ප්‍රිය කළාය. පුද්ගලයින්ගේ බාහිර පෙනුම, රැකියාව හෝ තරාතිරම නොසලකන පරිසරයක හෙද සේවයට වඩා කෝකියාගේ සහායකයෙකු වීමට ලැබීම ඇයට ඇය තුළ නිදා උන් මධුරංගී ව අවදි කරවාගැනීම පහසු කළේය. අයිඩාහෝ හි පොහොසත්ම මිනිසුන් ජීවත් වන පෙදෙස ලෙස නම් දැරූ ජනශූන්‍ය කුඩා නඟරය ඇගේ හදවතේ වූ සියළු සීරීම් පිළිස්සීම් තඩිස්සිවීම් නිවාරණය කරනා මහඟු ඔසුවක් විය.

හෝටල් කළමණාකාරිත්වය මෙහෙයවූ මැදිවිය ඉක්මවූ විනෝදශීලි පුද්ගලයෙකු වූ ඩේව් සහ ඔහුගේ බිරිඳ කැතී ඇගේ වැඩ කටයුතු ගැන පැහැදීමට වැඩි කාලයක් ගත නොවීය. හෝටල් පරිශ්‍රයට නුදුරින් වූ ඔවුන්ගේ නිවසට නිතර යාම් ඒම් කරන තරමට ඇය ඔවුන්ගේ දිවියට සමීප වූයේ දොළොස් හැවිරිදි දඟකාර දියණිය ජෙනී නිසාවෙනි. ඒ හුදෙකලා නිම්නයේ විශාල වපසරියකට හිමිකම් කියූ හෝටල් පරිශ්‍රය තුළ වයසට ගැලපෙන මිතුරන් හෝ සහෝදර සහෝදරයින් නොසිටි ජෙනී ඇයව ඇමතුවේ මධූ ලෙසිනි. තමාට වඩා බොහෝ ලාබාල දැරියක් නම කියා ඇමතීම මුලදී ඇයට නුහුරක් වුවත් කාලයත් සමඟ ඊට අනුගත වීම ඇයට අපහසු නොවීය. මුළුතැන්ගේ රාජකාරි අඩු වන ගිම්හාන කාලයේ සන්ධ්‍යාවට ජෙනී සමඟ කුඩා නගරය තෙක් පයින් ඇවිද යාම ඇය ප්‍රිය කළාය.

ඒ ගමන සඳහා සිය ස්කූටරය හෝ පාපැදිය යොදා ගන්නට ජෙනී අමතක නොකළ ද ඇය පාපැදිය පාවිච්චි කළේ වැඩි දුරක් යාමට ඇති අවස්ථා වලදී පමණි. සන් වැලී අශ්ව ඉස්තාලය අසලදී පමණක් දැනෙන අශ්ව මල මූත්‍ර වල ගන්ධය හැරෙන්නට ඇය අකමැති කිසිවක් මඟ දෙපස හමු නොවීය. නිදැල්ලේ තණකොළ ලෑටී ගානා නා නා ප්‍රකාර වයිරම් වලින් හැඩ වූ අශ්වයින් දෙස බලමින් ඈත කඳු මුදුන් වල හිම දියවී යද්දී ඇඳෙන මනහර සිතුවම දෙස බලා සිටින්නට  මෙන්ම හෝටල් පරිශ්‍රය පිටුපස පිහිටා තිබුණ පොකුණු දියෙහි සැරිසරන හංසයින් දෙස බලා ඉන්නටත් ඇය එක ලෙස කැමැත්තක් දැක්වූවාය.

විවාහ යෝජනාවක් අරඹයා අනුත්තර හා ඇතිවූ ආරෝවට පසු ඔහුට යවන අටියෙන් ඇය ඇගේ ජීවිත කතාව ලියන්නට පටන් ගත්තේත් එතැනදීය. පමා වී හිරු බැසයන ගිම්හාන සැදෑවන් ඇගේ සිතුවිලි පහසුවෙන්ම පිටතට ගන්නට සමත් විය. ඒ වනවිට ඇය එහි සේවයට පැමිණ වසර දෙක හමාරකට මඳක් වැඩි කාලයක් ගත වී තිබුණ අතර ඇගේ රැකියාවද උසස් වී තිබිණ. කේක් සෑදීම විනෝදාංශයක් කරගෙන සිටි ඇයට ඒ සඳහා හොඳම වේදිකාව ඉදිවී තිබුණේ එහිදීය. දෙස් විදෙස් සංචාරකයින් රැසක් සහභාගී වන සම්භාෂණ ආදිය සඳහා ඉඩ පහසුකම් තිබුණ හෝටලය වාර්ෂිකව එවැනි සම්භාෂණ හා අධ්‍යන සැසි ගණනාවක් සඳහා වෙන්කර ගනු ලබන්නේ ඇතැම් විට වර්ෂයකට එපිට කාලයක සිටය. ඔවුන් සඳහා සූදානම් කරන තේ පැන් සංග්‍රහ වෙනුවෙන් කේක්, කුකීස් හා බේකරි කෑම ඒ වනවිට නිෂ්පාදනය වූයේ ඇගේ මූලිකත්වයෙනි.

"මං දවල් මධූ ව හෙව්වා. කැතී කිව්වා ඔයා බඩු වගයක් ගේන්න ගියා කියලා" ඇය ඇගේ කතාව ලියමින් සිටි පොකුණ අද්දරට පැමිණි ඩේව් ගේ වදන් ඇගේ සිතේ කිසියම් තිගැස්මක් ඇති කළේය. හේතු රහිතව ඔහු සේවකයෙකු සොයා වෙහෙසෙන්නේ නැත.

"ආ ඔව්. මං එද්දි ටිකක් පරක්කු වුණා. ඩේව් මාව හෙව්වෙ උවමනාවකට ද?"

"මගේ උවමනාවට නෙවෙයි. අපේ අමුත්තෙකුගෙ උවමනාවට. උදේ තේ වෙලාවෙ තිබ්බ කේක් කාලා එයා මගෙන් ඇහුවා කවුද හැදුවෙ කියලා. අවුරුදු ගාණක පස්සෙලු එයාගෙ කැමැත්තට ගැලපෙන කේක් කෑල්ලක් කන්න ලැබුණෙ. මං ඔයාව හෙව්වෙ එයාට අඳුන්වලා දෙන්න්න" සිනහවකින් ඒ ඇගයීම පිළිගත් ඇය ඉන්පසු නිහඬ වූවාය.

"ඔයා දැන්ම මෙතනින් යන්නෑ නේද?"

"නෑ....ඉර බහිනකල් ඉන්නයි හිතා ඉන්නෙ. හැබැයි වැස්සක් එන්න වගේ තියෙන නිසා කලින් යන්නත් පුළුවන්"

"එයා සමහරවිට තාම ඇතුළෙ ඇති. හිටියොත් මං එවන්නම්" කියමින් ඔහු පිටව යද්දී ඇගේ හදවත අතීතය විසින් එල්ල කල දරුණු කුළු පහරක වේදනාවකින් මිරිකෙන්නට විය. ඒ වනවිට ඇය සිටියේ ඇගේ කතාව ලියා අහවර කරන්නට කිට්ටුවය.අමුත්තෙකුට මුහුණ දෙන්නට හෝ තවදුරටත් කරමින් සිටි කාර්යයේ නිරත වන්නට තරම් සන්සුන් මනසක් නොමැති නිසා මේසය මත වූ කොළ ටික එකතු කරගත් ඇය නැඟිට්ටේ කාමරයට යන්නට සිතාගෙනය. එහෙත් එක්වරම දැනුණ හුරු පුරුදු සුවඳක ඉව ඇගේ දෙපා අවසඟ කර හෘද ස්පන්ධන වේගය පමණක් කාර්යක්ෂම කර තිබිණ.

"පොඩී" ඉදහිට දිනක රෑ මැදියමේ ඇය අවදි කරනා ඇමතුම දෙසවන් අද්දරින් සජීවීව ඇසෙද්දී ඇයට උන් හිටි තැන අමතක විය.

"ගී......" අකුරු අමුණමින් මොකද්දෝ කියන්නට තටමමින් ආපිටට තැබූ පය පොළොවේ ස්පර්ශ වීමටත් පෙර ඇය ඔහුගේ ශක්තිමත් දෑත් අතරට මැදිවිය. වසර හය හමාරක් පුරා උනුන් එකිනෙකා නොදැක, කටහඬ පවා අසන්නට වාසනාව අහිමි කරගත් පැරණි පෙම් යුවල එකිනෙකා වැළඳගත් නිමේෂයේම ඇද වැටෙන්නට පටන් ගත් පොද වැස්ස දැඩි වූ බව දෙදෙනාටම නොදැනුණි. වැඩිපුරම කඳුළු පිටාර ගැලුවේ කවර දෑසකින්දැයි සොයන්නට සාක්ෂි ඉතුරු නොකරම සියළු දුක් සංවේදනා වැහි දියෙහි දැවටී එතෙක් කල් ඇගේ කතාව ලියන්නට රුකුල් දුන් පොකුණේම සැඟවිණ.

හමුවෙමු ආයෙත් විල්තෙරදි 

Thursday, June 18, 2020

විල්තෙර අද්දර - 50 : හතළිස් නවවෙනි මතක සක්මන



"පොඩි දුව මොකද දැන් අර කටයුත්ත ගැන කියන්නෙ. ඒ ළමයගෙ අම්මා ගොඩක් කාලෙක ඉදන් ඔයා ගැන මගෙන් අහ අහා ඉන්නෙ. අක්කලා දෙන්නා බඳිනකල් හිටියගෙන් තමයි ඔය කල් ගියෙ. ඒ දරුවා මෙහෙ ඉලෙක්ට්‍රිසිටි බෝඩ් එකේ වැඩ කරන්නෙ. ඔයා සමහරවිට ඒ අම්මත් එක්ක කතා කරලත් ඇති. අපේ බේකරියට එහා පැත්තෙ ලී බඩු සාප්පුව අයිති එයාලට. පවුලෙ එකම පිරිමි ළමයා"

යටපත් වෙමින් තිබූ මංගල යෝජනාව මාමා විසින් යළි කරලියට ගෙනෙන විට ගීත් අයියා නොකියාම පිටව ගොස් දස මාසයක් ගෙවී තිබිණ. ඒ වනවිට නිවසේ තත්වය සාමාන්‍ය අතට හැරී ගීත් අයියාගේ නොසලකා හැරීම් දරාගන්නට අපි පුරුදු වී සිටියෙමු. සතුට යනු කුමක්දැයි මතකයේ නැතත් අවසන් මොහොතේ හෝ මා නිවරදි තීරණය ගත් බවට හිතේ වූ විශ්වාසය බිඳෙන් බිඳ මා ශක්තිමත් කරන්නට පටන්ගෙන තිබුණ එදවස මට මාමාගේ යෝජනාව ගැන මතකයක් හෝ නොතිබිණ.

"පහුගිය දවස්වල ඒ පවුලෙ පොඩි කරදයක් වෙච්ච නිසයි මං කට වහගෙන හිටියෙ. මං ඔයාගෙ අම්මත් එක්කත් කතා කරා. අම්මගෙ අකමැත්තක් නෑ. ඒ නැතත් අම්මා කොහොමත් ඔයාගෙ දේවල් වලට ඇඟිලි ගහන්නෑ කියලා පොරොන්දු වුණේ බාප්පා නැතිවෙච්ච දවස්වලම"

වෙනදාට මා වෙනුවෙන් තීන්දු තීරණ ගන්නට ඉදිරිපත් වන්නේ ගීත් අයියාය. එහෙත් ඔහු මා සමඟ කතා බහ කිරීම සහමුලින්ම අමතක කොට දැමූ පසුබිමක ප්‍රශ්නයෙන් පැන යා හැකි මඟක් සොයමින් මුණිවත රකින්නට මට සිදුවිය.

"තාත්තා දැන් ඔය පොඩ්ඩිට මනමාලයෝ හොයන්නෙ එයාගෙ හිතේ කවුරුහරි ඉන්නවද නැද්ද කියලා අහලා බලලද?. මං දන්න තරමින්නම් එහෙම කෙනෙක් ඉන්නවා" වහින්නට ආසන්නව කළු කරගෙන ආ අහස් කුස දෙබෑ කරමින් පෑයූ රිදී ඉරක් මෙන් මාමාගේ දෙනෙත් අමුතුම උද්යෝගයකින් බබළවන්නට මියුරු අක්කාගේ වදන් සමත් විය. ඒත් මා සිටියේ උන්හිටි තැන් පවා අමතක වන තරමට නොසන්සුන්වය.

"එහෙම දෙයක් තියෙනවා නම් ඇයි අපිට කියන්නැත්තෙ. අපි පිට මිනිස්සුද?. ගිය සුමානෙට පොඩි දූට විසි හතත් පිරුණා.......එහෙම සම්බන්ධයක් තියෙනවා නම් තවත් කල් අරින්නෙ මොකටද?. ඒ ළමයට ඇවිත් මාව හම්බවෙන්න කියන්න " දෑසෙහි තැවරුණ සොම්නස එලෙසම තිබියදී මාමා රළු හඬක් ගත්තේ හිතාමතාමය.

"පොඩ්ඩි යන්නකො. මං තාත්තා එක්ක කතා කරගෙන එන්නම්" කියමින් ඉක්මනින් මා එතනින් නිදහස් කළ මියුරු අක්කා මාමා මුලා කළ හැටි තාමත් රහසකි. ඒත් එතනින් පසු මාමා මට මනාලයන් සෙවීමේ කටයුත්ත අත්හැරීම හිතට අස්වැසිල්ලක් විය.
කාලාන්තරයක් තිස්සේ බලා සිටි උසස් අධ්‍යාපන සිහිනය සැබෑ කරගත හැකි වීමත්, සිය මිතුරන් දෙදෙනා හා යළි එකතු වීමට අවස්ථාව උදා වී තිබීමත් නිසා දෙසැම්බර් මාසය වනවිට පාරමී කාලය ගත කළේ ප්‍රීතියෙනි. වගීෂ අයියාගේ මව දැඩිලෙස රෝගාතුරව රෝහල් ගත කළ පුවත අපට දැනගන්නට ලැබුණේ ඒ දිනවලය. පාරමීට එහි ගොස් ඇගේ සුවදුක් බලා ඒමේ දැඩි උවමනාවක් ඇතිබව දැන සිටියත් මම ඊට උල්පන්දම් දීමෙන් වැලකී සිටියෙමි. හදිස්සියේම වගීෂ අයියා ලංකාවට එන පුවත කන වැකුණේ ඉන්පසුවය. ගීත් අයියා නොකියාම ඔහු සමඟ එතැයි හීනයක් හිතේ මුල්ලක පැළවී දළු දමා මහා වෘක්ෂයක් වීමට මත්තෙන් වගීෂ අයියා හිමිදිරි පාන්දරක අපාට්මන්ට් එකට පැමිණියේ රොෂාන් අයියාත් සමඟය.

"මිගාර හොඳින් ඉන්නවා නංගි. ඒත් තාමත් මා එක්ක කතා කරන්නෙත් නොකර බැරි තැනකදි විතරයි. යකා බැදගත්තා වගේ වැඩ වැඩ වැඩම විතරයි. දැන් පාරමිත් ගියාම අපිට ටික ටික හරි ඌව හිටිය තැනට ගේන්න බැරි වෙන එකක් නෑ. ඒ ගැන හිතලා හිතලා ඔයා ලෙඩ වෙන්නැතුව පරිස්සමට ඉන්නකො" කියමින් මා අස්වැසූ ඔහු මට නොකියූ බොහෝ රහස් රොෂාන් අයියා සමඟ බෙදාගත් බව මම දැන සිටියෙමි.
රොෂාන් අයියා මා සමඟ තිබූ අමනාපය දුරු වී තිබුණ ද, ගෙදර යන හැම දිනකම මොකක් හෝ කියා ටොක්කක් අනින්නට ඔහු අමතක නොකළේය. ඒත් මියුරු අක්කා හැමවිටම සිටියේ මගේ තීරණයට පක්ෂවය.

"ඔයා අම්මට හොරෙන් මාව බැන්ද එකයි පොඩ්ඩි අම්මලාට හොරෙන් මල්ලිව බඳින එකයි දෙකම එක විදිහට බලන්න බෑ. පොඩ්ඩිගෙ තැන ඉදන් ඔය ප්‍රශ්නෙ දිහා බැලුවොත් ඔයාටම තේරෙයි මං කියන්නෙ මොකද්ද කියලා. ජීවිත කාලෙම විඳවා විඳවා ඉන්න තීරණයක් අරන් දෙන්නත් එක්ක රට ගියත් ඔයා හිතනවද පොඩ්ඩිට සතුටින් ඉන්න පුළුවන් වෙයි කියලා. අපේ එකාගෙත් හැටි දන්නවනෙ. අන්තිමට පොඩ්ඩිට වෙන්නෙ හැම පැත්තෙන්ම තැලෙන්න" කියමින් මියුරු අක්කා රොෂාන් අයියාගේ අවලාද වලින් මා නිදහස් කරගන්නට හැකි හැම විටම මැදිහත් විය.

මගේ කතාවේ මා වඩාත් කම්පනයට පත් වූ කාල වකවානුව උදා වූයේ පාරමී වගීෂ අයියාත් සමඟම විදෙස්ගත වූවාට පසුය. දරුවන්ගේ කෑ කෝ ගැසීම් වලින් පිරී ඉතිරෙන මොන්ටිසෝරියක් සන්ධ්‍යාවේ උසුලන පාළුවට සමාන පාළුවකින් හදවත පිරී ගිය එදවස් සිහිකිරීම පවා වේදනාත්මකය. මා කැමති කාලයක් අපාට්මන්ට් එකේ රැඳී සිටීමටත් මා කැමති කෙනෙකු එහි නවතා ගැනීමටත් විරුද්ධත්වයක් නොමැති බව පාරමී මන්තරයක් මෙන් කියන්නට පුරුදුව සිටියත් මම ඒ තනිකමට පෙම් බඳින්නට පටන් ගත්තේ ඇය සිටියදීමය. රටින් පිටව යාමට දෙතුන් සතියකට පෙර සිටම කාර්යබහුල වූ ඇයට ඒ දිනවල කොහොමත් මා සමඟ ගැවසීමට එතරම් කාලයක් නොතිබිණ.

"මං ඔයාට ඔයාගෙ ගීත් අයියව ආපහු ගෙනත් දෙනවමයි" සමුගෙන යන්නට මොහොතකට පෙර ඇය විසින් ලබාදුන් පොරොන්දුව එදවස මට මහෝඝයක් විය. වගීෂ අයියාගෙන් දැනගත්තාට වඩා වැඩි තොරතුරක් ඇයගෙන් අපේක්ෂා කරමින් සිටියත් ඒ අපේක්ෂාව මල්ඵල ගැන්වූයේ නැති තරම්ය. නමුත් සතියකට දෙතුන් වරක් ස්කයිප් ඇමතුමකින් දුක සැප බෙදාගන්නට පුරුදුව සිටි ඇය ගීත් අයියාට හොරෙන් ලබාගත් ඔහුගේ ජායාරූප කීපයක් එවමින් මගේ මන දොල යන්තමින් සපුරන්නට කටයුතු කර තිබිණ. කොණ්ඩයත් රැවුලත් දෙකම වවාගෙන සිටි ගීත් අයියා එක්වරම හඳුනාගත නොහැකි තරමට බාහිරින්ද වෙනස් වී සිටීම හිත පාරවන්නක් වුවත් "ඔය කොණ්ඩෙ වවන් ඉන්නෙ තියෙන කුණු කමට. මෙහෙ සැලෝන් එකකින් කොණ්ඩෙ කපාගන්න සෑහෙන්න ගාණක් දෙන්න වෙනවා" කියමින් පාරමී ඊට හේතු දක්වන්නටත් අමතක නොකළාය.

ග්‍රීන් කාඩ් ලොතරැයි දිනුමකින් ඇමරිකාවේ පදිංචියට ගොස් සිටි මස්සිනා කෙනෙකු හා විවාහ වූ අමන්දී රැකියාවෙන් ඉවත් වී ඇගේ සැමියා ජීවත් වූ අයිඩාහෝ ප්‍රදේශය බලා පිටත් වූයේ මට එහි එන්නට උදව් කරන බව පවසමිනි. ගීත් අයියලා ඉගෙන ගත් විශ්වවිද්‍යාලය පිහිටා තිබුණේ වෙනත් ප්‍රාන්තයක වුවත් ඇමරිකාවට පය තැබූ පසු ඔවුන්ව සොයා යාම අපහසු නොවනු ඇතැයි ඇය අනුමාන කළාය. එහෙත් ඒ වසරේදී ග්‍රීන් කාඩ් ලොතරැයි ජයග්‍රාහකයෙකු වීමේ භාග්‍ය අප තිදෙනාගෙන් එක් අයෙකුට හෝ හිමි නොවන තරමට අවාසනාව බලවත් විය. රොෂාන් අයියාත් මාත් අතරින් ඒ ගැන වැඩිපුරම කනස්සල්ලට පත් වූයේ කවුරුන්දැ‍යි සිතාගත නොහැකි තරමට ඔහුත් සිටියේ විස්සෝපයෙනි.

"ඒ කියන්නෙ දෙයියො උඹට තව එක චාන්ස් එකක් දෙනවද නැද්ද කියලා තාම කල්පනා කරනවා. එක පැත්තකින් උඹටත් හොඳ වැඩේ. බැරිනම් බෑ කියලා ඕක කලින් කියන්න තිබ්බෙ නැද්ද" පරණ කුණු අවුස්සා හිත රිදවූ ඔහු "ඕකාට කවදාහරි ඔය තරහා ඇති වුණාම පොඩී කියන් දුවගෙන එයි. එතකල් ඔන්නොහෙ නිදහසේ ඉන්න කාලයක්ද දන්නෑනෙ දෙයියො උඹට දීලා තියෙන්නෙ" කියමින් ළඟකවත් නැති ගීත් අයියාගේ නීති රීති සරදමට ලක් කර හිනහෙන්නටත් අමතක නොකළේය.

ඔබ මදාරාත් කැටිව මුලින්ම අපාට්මන්ට් එකට ආවේ මේ කාලයේදීය. සිනහවක් නොරැඳුණ මගේ මුව මත යළි සිනහවක් අඳින්නට හැකි වූයේ ඔබ දෙදෙනාටය. දෛවය මොකද්දෝ අපහසු පරීක්ෂාවකට මා ලක් කරමින් සිටි ඒ කාලයේ ඔබේ සමාගමය නොවන්නට මේ හුදෙකලා දිවිය වෙනුවට මට උන්මත්තකාගාරයක සදාකාලිකව නවාතැන් හිමිවීමට පවා ඉඩ තිබිණ. යොවුන් වියේදී මම මා වෙනුවෙන් දකිමින් සිටි සිහින මදාරා තුළින් සැබෑ කරගැනීමේ අරමුණ මට ජීවත් වන්නට පාර කියා දුන්නේය. නොසැලකිල්ල නිසාම මඟ හැරුණ යුතුකම් වගකීම් පසුව හෝ කරපින්නා ගැනීමට ලැබීමෙන් මා ලද සැනසීම මෙතැකයි කියා නිම කරන්නට බැරිය.

එදවස ගීත් අයියා ගැන ඔබ ඇසූ පැනයන් අසල මා නිරුත්තර වූ හැටි ඔබට අමතකව තිබෙන්නට හැටියක් නැත. මට මේ සියල්ල කාට හෝ පවසා හිත නිදහස් කරගැනීමේ උවමනාවක් නොතිබුණා නොවේ. එහෙත් මගේ ප්‍රශ්න බෙදා ගන්නට තරම් මුහුකුරා ගිය මනසක් ඔබට ඇතිබව විශ්වාස කරන්නට මට නොහැකි විය. කෙසේ හෝ අවසානයේදී මට මගේ කතාව කියන්නට තෝරාගන්නට සිදු වූයේත් ඔබමය. දෛවය විසින් සියල්ල පෙළ ගස්සවන වග මා විශ්වාස කරන්නේ එහෙයිනි.

පහුගිය දවසක ඔබ ගෙනා විවාහ යෝජනාව තොරතුරු විමසීමකින් තොරවම ප්‍රතික්ෂේප කරද්දී ඔබ ගීත් අයියාට බැණ වැදුණ අයුරු මට තවම මතකය.
"තමන්ව දාලා ගිහින් අවුරුදු ගාණක් කතා නොකරන මනුස්සයෙක් මත්තෙ තාමත් නැහෙන්න තමුසෙට පිස්සුද පොඩි අක්කෙ. ඇත්තමයි අහු වුණොත් මං ඕකව මරණවා " කියමින් ඔබ පරිගණකය ඉදිරියේ හිඳ ගෝරණාඩු කරද්දීත් මට සිහිවූයේ ගීත් අයියාය. ඔබේ වයසේදී ඉවසීම යනු ඔහුට කරන්නට බැරි දේවල් කීපය අතරින් එකකි. දැන් ඔබ අපේ ප්‍රේම කතාවේ අහු මුළු අතර ඇවිද ගොස් අවසන් නිසා ඔබ ගෙනා යෝජනාව ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට පෙර දෙවරක් නොව එක්වරක් හෝ සිතා බැලීමේ උවමනාවක් නොමැති වග තේරෙන්නට ඇතැයි මම අනුමාන කරමි.

ගීත් අයියා යනු ඔබට ඔබ දුටු තවත් එක් පිරිමියෙක් පමණි. ඒත් ගීත් අයියා යනු මට මගේ ආත්මය වසාගත් එකම පිරිමියාය. ගැහැණියකට තනිව ජීවත් විය නොහැකි බව පවසන්නට ඔබට හේතු කාරණා තිබෙන්නට පුළුවන. ඒත් මේ ආත්මය නොව, තවත් ආත්ම ගණනාවක් වුවත් ගීත් අයියාත් මාත් අතරෙහි ලියවුණ ප්‍රේම කතාවේ මතකයන් තුරුළු කරගෙන ජීවත් වීම තවත් මිනිසෙකුගේ සෙවණ යට කඳුළින් දිය කර හරින දිවියකට වඩා සැනසිලිදායකය.

නීති විද්‍යාලයේ ඉගෙනුම ලබන ඔබ ගෙනෙන තර්ක බිඳ දමමින් ඔහු නිවරදි වග ඔප්පු කිරීමට අපහසු බව දැන දැනම ඒ වෙනුවෙන් ඔබේ කාලය කා දැමීම අපරාදයකි. මා මගේ කතාව ඔබට මෙලෙසින් ලියා එවන්නට තීරණය කරන්නට මූලිකම හේතුව වූයේ එයයි.
නොකියාම රටින් පිටව ගොස් ගීත් අයියා දඬුවම් පමුණුවාලූයේ මට පමණක් නොව. ඔහු නැන්දාට මාමාට මෙන්ම මියුරු අක්කා හා රොෂාන් අයියාටත් දුන්නේ එකම දඬුවමය. ඔහු ආත්මාර්ථකාමි වග මම පිළිගනිමි. හරියටම බැලුවොත් අප කවුරුත් ආත්මාර්ථකාමීන්ය. ගීත් අයියා හා විවාහ ගිවිස ගැනීමට මොහොතකට පෙර මා උමතු කළේ ද එවන් සිතුවිලිය. හැබෑවටම මා බිය වූයේ නැන්දාටත් මාමාටත් දුකක් උරුම කරදීමට නොව, එසේ කිරීමෙන් පසු මට අත්වන ඉරණමට මුහුණ දීමටය. නැන්දාටත් මාමාටත් ද්‍රෝහි වීමේන් ශේෂ වන පසුතැවිල්ල විසින් නිර්මාණය කරන දරුණු මානසික පීඩනය දරා ගැනීමටය. ඒ මොහොතේ මට ගීත් අයියා පත්වන අපහසුව ගැන හිතන්නට අමතක විය. අනාගතයේ දිනක මගේ හිත මටම දොස් පවරනු අසන්නට තිබූ අකමැත්ත මිස ගීත් අයියා කෙරෙහි වූ ආදරයේ අඩුවක් ඒ තීරණයට බල නොපෑ බව මට විශ්වාසය. එතැනදී මා ආත්මාර්ථකාමී නොවූවා නම් සිතිය යුත්තේ ගීත් අයියාට ඉන් අත් විඳින්නට සිදුවන වේදනාවය. එහෙත් ඔහු දැඩි දඬුවම් ලබා දෙන තුරුම මට ඒ ගැන සිතන්නට අමතක වීම තුළ ඇත්තේත් ආත්මාර්ථකාමිත්වයමය.

පිළිසකර කළ නොහැකි ලෙස බිඳී ගිය සිතකින් කෙනෙකු ගන්නා තීරණ ගැන තර්ක කිරීම ඵල රහිතය. මා එහෙම කියන්නේ අත්දැකීමෙනි. උත්සහ කළ පළමු අවස්ථාවේදී පරාජය හිමි වුවත් ඊළඟ වසරේදී ග්‍රීන් කාඩ් ලොතරැයි වාසනාවන්තයෙකු වීමේ භාග්‍ය මට හිමිවන විට මා සිටියේ දරුණු මානසික අරගලයකට මැදිවය. දෛවයේ කුරිරු සරදමකට හසුව විසි වසරකට ආසන්න කාලයක් දෙපසක සිටි අපට එකිනෙකාගේ දුක සැප බෙදාගන්නට වාසනාව උරුමව තිබුණ ද, මගේ මනසට වද දුන් ප්‍රශ්න වල බර දරන්නට පුළුවන්කමක් මට දස වසරකට පසුව ඉපදුණ ඔබට ඇතැයි මම එදා විශ්වාස නොකළෙමි. එහෙත්, තවමත් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යයෙකු වන ඔබ අම්මාගේ මරණයෙන් පසු මදාරාගේත් මගේත් වගකීම් උසුලන්නට සූදානමින් නැඟී සිටි අයුරින්ම එදා මට වැරදුණ වග පිළිගන්නට සිදුවිය.

දයාබර අනුත්තර,

මේ දුරස්ථ ඇමතුමත්, ගීත් අයියා ගිය මඟ යමින්, කාටවත් නොදන්වා විදෙස්ගත වීමට ගත් තීරණයත් යන දෙකම නිර්මාණය වූයේ එකවරය.

මා මේ කියන සිදුවීම සිදුවූයේ 2016 අගෝස්තු මාසයේදීය. ඒ වනවිට ගීත් අයියාව නොදැක ගෙවී ගිය කාලය වසර තුන හමාරකටත් මඳක් වැඩිවිය. ග්‍රීන් කාඩ් ලොතරැයි ජයග්‍රහණයෙන් පසු වීසා ඉන්ටර්වීවි එක සඳහා මා තානාපති කාර්යාලයට යායුතුව තිබුණේ අගෝස්තු 11 දා ය. එදින රාත්‍රී වැඩ මුරයෙන් පසු මට නැවත සේවයට වාර්තා කළ යුතුව තිබුණේ 13 දා දහවල්ය. 12 දා උදෑසන මම මහරගමට එනවිට උදෑසන අටට ආසන්නය. ඒ වනවිට අධිවේගී මාර්ගය ගොඩගම දක්වාම දීර්ඝ වී තිබිණ. එක්වරම ඇස ගැටි අද්දමින් තිබූ මාතර බසයට අඩුව සිටියේ එක් මඟියෙක් පමණි. මාතර මාතර කියා කෑ ගසනා කොන්දොස්තරවරයා මට ගෙදර යන්නට අඬ ගසන බවක් සිතුණේ මන්දැයි අපැහැදිලිය. එහෙත් නිදහසේ ආපස්සට හිතා බලද්දී එදා ඒ මොහොතේ නිවසට නොයා සිටියා නම් මේ රහස දැනගන්නට මට ඉඩක් නොලැබෙන බව විශ්වාසය.

මා ගමන්ගත් බසය ගොඩගම නිල්වලා පිටවීමේ ගේට්ටුවෙන් එළියට ගොස් මාතර දෙසට හරවන විට උදෑසන දහයට මිනිත්තු කිහිපයක් ඉතිරිව තිබිණ. දැනෙමින් තිබු අධික කුසගින්න හා නිදිමත බේකරිය අසලින් බැසගන්නට මට බල කළේය. ඒත් මා යනවිට මාමා එහි නොසිටියේය. පෙති පාන් එකක් සහ කෙටි කෑම කීපයක් රැගෙන අයකැමි විසින් ගෙන්වා දුන් ත්‍රිරෝද රියට නැඟ මා නිවසට යනවිට මාමාගේ යතුරු පැදිය පෝටිකෝව අසලින් නවතා තිබිණ. සාමාන්‍යයෙන් ඔහුගේ දෛනික කාලසටහනට අනුව හදිසි අවශ්‍යතාවක් නොවන්නට ඒ වෙලාවේ ඔහු නිවසේ සිටින්නට හැටියක් නැත. බාගෙට ඇර තිබූ ඉස්සරහා දොර තල්ලු කරගෙන මා ගෙට ඇතුල් වනවිට මාමා හාන්සි පුටුවක දිගෑදී සිටියේ පත්තරයක් පපුව මත තබාගෙනය. උදේ දහය හමාර යනු ඔහු පත්තර බලමින් විවේකීව නිවසේ ගත කරන හෝරාවක් නොවේ.

"මාමට සනීප නැද්ද" කලබලයෙන් දෑස් හැර මා දෙස බැලූ මාමා පත්තරය එහෙමම අත්හැර නැඟිට්ටේය. නැන්දා සාලයට එන්නට ඇත්තේ මගේ හඬටය.

"ඇයි පුතේ හදිස්සියෙන්" මාමා තරම් කලබලයක් නොපෙන්නුවද නැන්දාගේ හඬ තුළත් කිසියම් තැති ගැන්මක් නොතිබුණා නොවේ.

"නයිට් එක ඉවර වෙලා එද්දිම මාතර බස් එකක් අද්දනවා දැක්කා. ඉතින් මට එන්න හිතුණා" වෙනත් දවසක නම් "එහෙම හරි ආව එක කොච්චර හොඳද?....ඔයාට බඩගිනි ඇතිනෙ මං ඉක්මනට මොනාහරි ලෑස්ති කරලා ගන්නකල් වොෂ් එකක් දාගෙන එන්නකො" කියනා නැන්දාට එදා ඒ කිසිවක් මතක් නොවීමම හිත කුහුලින් පිරවීය.

"පොඩි දුව අද ඉන්නවනෙ. මං ගිහින් එන්නම්. අද මට පරක්කු වුණා" කියූ මාමා හිස මත අත තබා පිටව ගියේද කලබලයෙනි. මගේ බඩගින්න ගැනත්, මහන්සිය ගැනත් නැන්දාට මතක් වූයේ මාමා ගේට්ටුවෙන් නොපෙනී ගියාටත් පසුය.

මගේ ග්‍රීන්කාඩ්පත් ජයග්‍රහණය ගැන නැන්දාත් මාමාත් එතෙක් කිසිවක් දැන සිටියේ නැත. පෙරදින සම්මුඛ පරීක්ෂණය සාර්ථක වූ බවත්, තවත් දින දහයකින් පසු වීසා ලැබෙන බවත් මුලින්ම කිව යුත්තේ මියුරු අක්කා හා රොෂාන් අයියා සමඟය. නැන්දලාට ඒ ගැන දැනුම් දෙන හැටි කතිකා කරගත යුත්තේ ඔවුන් සමඟය.

සම්මුඛ පරීක්ෂණය සාර්ථක වූ බවත්, මගේ පාස්පෝට් එක ඔවුන් තබාගත් බවත් දන්වා පාරමීට යැවූ ස්කයිප් පණිවිඩය ඇය එතෙක් දැක තිබුණේ නැත. කොහොමත් ඒ වනවිට පාරමීගෙන් ස්කයිප් ඇමතුම් නොලැබී ගොස් වසරකට වැඩි කලක් ගත වී තිබිණ. රටවල් දෙක අතර වූ කාල පරතරයත්, කාලයත් සමඟ ඇය කාර්යබහුල වීමත්, මට නිශ්චිත දෛනික කාල සටහනක් නොතිබීමත් නිසා බොහෝ විට ඇයත් මමත් අතරේ ඉදහිටක හෝ තොරතුරු හුවමාරු වූයේ ස්කයිප් මැසේජස් ලෙසය.ගීත් අයියා නැන්දාට කතා කිරීමත් සම්පූර්ණයෙන්ම අත්හැර තිබූ එදවස ඔහු හොඳින් සිටිනා බවට තහවුරුවක් ගත හැකි එකම පුද්ගලයා වූයේ පාරමීය. එහෙත් ඇයට මා යවන පණිවිඩ ඇස ගැටෙන්නට පවා සති ගණන් මාස ගණන් ගත වන තරමට අප අතර හිදැසක් නිර්මාණය වී තිබිණ. පෙරදින සම්මුඛ පරීක්ෂණය සාර්ථක වූ නිසා මට තවදුරත් ගීත් අයියා ගැන දැනගන්නට ඇගේ උදව් අවශ්‍ය වන්නේ කෙටි කාලයකට පමණක් බව මම අනුමාන කළෙමි. ලංකාවෙන් වීසා නිකුත් කර මාස හයක් ඇතුළත මා ඇමරිකාවේ කිනම් ප්‍රාන්තයකට හෝ යා යුතු බවත්, පසුව ප්‍රාන්තය මාරුකළ හැකි බවත්, ගීත් අයියාගේ විශ්වවිද්‍යාලයට මා රැගෙන යන්නට ඇගේ සැමියා පොරොන්දු වී සිටින බවත් අමන්දී එදා උදෑසන එවා තිබූ පණිවිඩයේ සඳහන් විය.

දෝණිව පාසලෙන් රැගෙන එන්නට ගිය නැන්දා එනතුරු පහත මාලයේ රැඳී සිටි මම මාමා අතින් බිම වැටුණ පුවත්පත අහුලා ගත්තේ ගීත් අයියාව යළි මුණ ගැසෙන හැටියක් කල්පනා කරමිනි. එය ඊට දෙදිනකට පෙර පුවත්පතක් බව ඇස ගැටුණේ එහෙ මෙහෙ විසිරුණ පිටු ටික පිළිවෙලකට සකසා කියවන්නට සූදානම් වූවාටත් පසුය. නැන්දා එන්නට පෙර දෑස් පියාගැනීම අනාරක්ෂිත නිසා මා ඒ පරණ පුවත්පතේ පිටු පෙරලමින් සිටියේ අවදියෙන් සිටීමට උවමනා නිසා මිස කියවීමේ රුචියකින් හෝ එතෙක් මා නොදැන සිටි රහසක් ඒ පිටු අතර සැඟව ඇති බව දැනගෙන නොවේ.

 ඊළඟ කොටසින් හමුවෙමු විල්තෙරදි (අපි අවුරුදු තුනක් ඉස්සරහාට ගියා දැනුනද?...දැනුනෙ නැතිනම් මතක තියාගන්න )

Tuesday, June 16, 2020

විල්තෙර අද්දර - 49 : හතළිස් අටවෙනි මතක සක්මන



පාරමී විසින් දිනපතා දල්වන බලාපොරොත්තුවේ පහන් සිල මත්තේ එල්ලී පස්වන සතිය ගෙවී යනවිටත් ගීත් අයියාගෙ හඬවත් අසන්නට නොලැබිණ.
"මං කොච්චර මේල් දැම්මත්, මැසේජස් දැන්මත් දැන් මේකා රිප්ලයි කරන්නෑ. අපි කොච්චර හොඳ යාළුවෝ වුණත් ඌ කොල්ලෙක්නෙ උත්තරා....ලැජ්ජද දන්නෑනෙ අපිට මූණ දෙන්න. අපි ඒක ගැන හිතන්නෑ කියලා දන්නෙ අපිනෙ. ඒ නිසා අපි ඔයාට ෆේස්බුක් අකවුන්ට් එකක් හදලා ඒකෙන් මූට රික්වෙස්ට් එකක් දාලා තියමු ද?. ලස්සන ෆොටෝ එකක් ප්‍රොෆයිල් පික්චර් එකට දාමු හිනාව දැක්කම තරහා නිවිලා දුවන් එන්න හිතෙන විදිහෙ" පාරමීගේ ඉවසීමත් ශේෂ වෙමින් තිබූ දිනයක ඇය අලුත් යෝජනාවක් ගෙන ආවාය. ඒත් මා වෙනුවෙන් ජී මේල් සහ ස්කයිප් අකවුන්ට් සාදා දුන් ගීත් අයියා ෆේස්බුක් අකවුන්ට් එකක් සෑදීමට මැලි වූ බව දැන දැන ඔහු අමනාපයෙන් කේන්තියෙන් සිටින මොහොතක වුව ඒ සඳහා හිත හදාගන්නට මට පුළුවන්කමක් නොතිබිණ.
"ඕන්නෑ......මං ආයෙම මේල් එකක් දාන්නම්. ඔයාට පුළුවන්නම් මට සිංහලෙන් ටයිප් කරන හැටියක් කියාදෙන්න" පාරමී ඊට එකඟ වී යුනිකේත හඳුන්වා දුන් පසු මා යැවූ දීර්ඝ ඊමේල් පණිවිඩයට කිසිදා ප්‍රතිචාර නොදක්වන තරමට ඔහුට මා අපුල වී තිබිණ.
නැන්දාගේත් මාමාගේත් ආශිර්වාදය නොමැතිව ඔහු හා සරණ යාමට හිත හදාගත නොහැකි බව මා එකම එක් වරක් හෝ කියා තිබුණි නම් ඔහු ඒ දුෂ්කර මොහොත උදා කර නොගන්නා බව මට තාමත් විශ්වාසය. ඒත් අවසන් මොහොත වන තෙක්ම මා සිතා සිටියේ ඔහු කෙරෙහි ඇති අසීමිත ආදරය නැන්දාත් මාමාත් කෙරෙහි ඇති කෘතවේදී සෙනෙහසට අඟලක් හෝ ඔබ්බෙන් තිබෙන බවය. ගීත් අයියාගේ දෑස් තුළ දිදුලන සිනාවක් වෙනුවෙන් මට ඒ දුක ඉහිලිය හැකි බවට මා තුළම වූ විශ්වාසය අපට අප අහිමි කරවන තැනට කටයුතු සැලසීය. අවසන් මොහොත වනතුරුම ගීත් අයියාත් එල්ඹ සිටින්නට ඇත්තේ ඒ නිගමනයටය. නැතිනම් මගේ හැටි හොඳින්ම දන්නා ඔහු මා එක්වරක් මියුරු අක්කා හා කතිකා කරගෙන විවාහ ගිවිස ගැනීම කල් දැමූ බව දැන දැනත් නැවත ඒ සඳහා සූදානම් වන්නේ නැත. මගේ කඳුළු අද්දර ප්‍රගුණ කළ ඉවසීමේ සීමා මායිම් දෙදරා යන තරමේ බරපතල අවමානයක් මා අපේ ආදරයට සිදු නොකළා නම් ඔහු මා හැරදමා යන තීරණයකට එළඹෙන්නේ නැති වගත් මට තවම විශ්වාසය.
"අපි මිගාරලගෙ ගෙදර ගිහින් ආවොත් හොඳයි හිතෙන්නැද්ද උත්තරා.....මිගාර තාත්තට ඔයා ගැන කිව්වට පස්සෙත් හැමදේම හොරෙන් කරන්න ලෑස්ති වුණෙත්, ඔය දෙන්නා අතරෙ අවුරුදු ගාණක අෆෙයාර් එකක් තියෙන බව නොකියා හිටියෙත් එයා ගියාට පස්සෙ ඔයාට නිදහසේ ගිහින් ඉන්න ගෙයක් තියෙන්න ඕනි නිසානෙ" සිකුරාදා රාත්‍රී වැඩ මුරය අවසන්ව සෙනසුරාදා උදෑසන රෝහලේ සිට එන අතරමඟදී පාරමී හිස හරවා මා දෙස බැලුවේ අමතක වෙමින් තිබූ යුතුකමක් මතක් කරමිනි.
"යන්න ඕනි. ඒත් මට තාම ඒකට හයියක් නෑ පාරමී"
"එහෙම කියලා බෑනෙ උත්තරා. එයාලට දැන් පුතත් නෑ.....ඔයත් ඔහොම නොගිහින් ඉන්නකොට මිගාරගෙ අම්මට වුණත් කොච්චර දුක හිතෙනවා ඇද්ද? ඒගොල්ලො ගැන හිතලම ඔයා ඔයාගෙ ආදරේත් අතෑරගෙන ඔහොම ඉන්න එකේ තේරුමක් තියෙනවද?........ඔයාට ආයෙ ඩියුටි තියෙන්නෙ හෙට හවසනෙ. අපි මෙහෙමම ගිහින් හෙට උදේට එමුද?. ඔයාට නිදිමත නම් ඔහොමම නිදාගන්න. මං සර්විස් ඒරියා එකේදි ඇහැරවන්නම්. උදේට එතනින් මොනාහරි කාලා යමු" ඇගේ ළෙංගතු වදන් අද්දර දෑස් කඳුළින් පිරී යාම වලක්වන්නට නොහැකි විය.
"ඔයාගෙ වැඩ පාඩු වෙන්නැද්ද?"
"මට දැන් තියෙන ලොකුම වැඩේ තමයි මං මේ කරන්න යන්නෙ. මිගාර හරි බයෙන් හිටියෙ ඔයා තනියම ගෙදර ගිය වෙලාවක හිත රිදෙන දෙයක් වුණොත් කියලා. මට වැන්දෙ විතරයි නැත්තෙ පුළුවන්නම් ඔයා ගෙදර යන වෙලාවට ඒ එක්ක යන්න කියලා. හැබැයි එයා නොකිව්වත් මේ වෙලාවෙ මං ඔයාව තනියම යවන්නෑ" කියමින් අත දිගුකර මගේ අතැඟිලි මිරිකා අත්හල ඇය මට ඇති තරම් අඬන්නට ඉඩ දී නිහඬව සිටියාය. ගීත් අයියාගේ උණුසුම් රැකවරණය සහ සෙනෙහස අහිමිව තිබියදීත් ඔහු විසින් මුණ ගැස්සවූ සුන්දර යෙහෙළිය ඒ මිතුදම් සුරකමින් සිටියාය. කල්‍යාණ මිතුරන් යනු සැපේදී නොව, දුකේදී ළඟ සිටින්නන් බව ඇයත් වගීෂ අයියාත් ඒ මුළු කාලය පුරාවටම ඔප්පු කර පෙන්වන්නට වග බලාගත්හ.
ගේට්ටුව අරින සද්දයට එළියට දුව ආ චූටි පුතු පසුපසින් ආ නැන්දා මා බදා වැළඳ ගත්තේම හඬමිනි. දෝණිව වඩාගෙන එළියට ආ රොෂාන් අයියා පාරමීව ගෙතුළට කැඳවාගෙන යද්දී නැන්දාත් මමත් සිටියේ පෝටිකෝව යටය.
"අම්මම්මගෙ වැඩේ අඬන එකමයි" මා හිස එසවූයේ පුතු මහිම්ගේ නෝක්කාඩුවටය. ගීත් අයියා නොකියාම විදෙස්ගත වූ පසු නැන්දාගේ කාලය ගෙවූණ හැටි ගැන කියන්නට තවත් අටුවා ටීකා අවශ්‍ය නොවීය. පහත් වී පුතු ඔසවා ගන්නට හදද්දී ඔහු මගෙන් මිදී සිනාසෙමින් ගෙතුළට දුව ගියේ පසුපසින් පන්නා ඔහුව අල්ලාගෙන හිනාව හිර වෙන්නට ආසන්න වන තුරුම මූණ ඉඹිනා චූටි නැන්දී මියගොස් ඇතිවග නොදැනය.
"අද නිවාඩුද පුතේ"
" අද ඩේ ඕෆ් එක. මං මේ ඊයෙ නයිට් එක ඉවර වෙලා එහෙමම ආවෙ"
"අනේ ..... එහෙනං මගෙ කෙල්ලට මහන්සිත් ඇති" කියමින් මූණ අතගෑ නැන්දා මගේ අත අල්ලාගෙන ගෙතුළට යද්දී පාරමීත් රොෂාන් අයියාත් කිසියම් සාකච්ජාවකට මැදිවය. රොෂාන් අයියා මා සමඟ කතා බහ නොකරන බව දැන දැනත් ඔවුන් අතරට යන්නට තරම් දිරියක් මා තුළ ශේෂව නොතිබිණ. කෙතරම් බරපතල සාකාච්ජාවක සිටියත් පාරමීට මගේ අපහසුව වැටහෙන්නට ඇත.
"ඔයාට මහන්සි ඇතිනෙ උත්තරා.....ඔයා ගිහින් වොෂ් එකක් ගන්න. මං එන්නම්" කියමින් ඇය මට නිදහස දුන්නේ ඇතැම්විට ඔවුන් කරමින් සිටි කතාබහ නවතන්නට තිබුණ අකමැත්තටත් වන්නට ඇත.
හිමිහිට තරප්පුව නඟිමින් උඩට යද්දී ඇස ගැටුණ අපේ කාමර දෙක අතර වූ සෝෆාව මුල්ම හී පහර විද්දේය. ඇඟ පත දොවා ගැනීමට පෙර එකම එක්වරක් මට ගීත් අයියාගේ සුවඳ විඳින්නට උවමනා විය. කවුරුත් උඩු මහලට එන බවක් පේන්නට නැති නිසා මම ඉක්මණින් වසා තිබුණ දොර විවෘත කළෙමි.
සියල්ල පෙර තිබූ ලෙසටම තිබිණ. මට අසීමිතව ආදරය කළ, මා වෙනුවෙන් හැදූ වැඩූ මව්පියන් පවා චකිතකින් තොරව අමතක කරන්නට සැරසුණ ගීත් අයියාගේ සුවඳ ඔහු හිස තැබූ කොට්ටයේ එලෙසම තිබිණ. රෝහලේ සිට ඇඳගෙන ආ ඇඳුම පිටින්ම කොට්ටයේ මුහුණ ඔබාගෙන ඇදේ පෙරලෙද්දී දින ගණනාවක් මුලුල්ලේ හිතේ හිර කරගෙන සිටි වේදනාව නිදහස් විය. ඔහු ප්‍රේමය ප්‍රකාශ කළ පසු මුලින්ම මියුරු අක්කලාත් සමඟම නිවසට ආ දින, තේ බොන්නට ඔහුට අඬ ගසන්නට පැමිණි මොහොතේ ඔහු මා තුරුළු කරගත් අයුරුත්, මගේ නොසන්සුන්කම ඉදිරියේ කෝප වී පිටව ගිය හැටිත්, හෙද විදුහලට යාමට සූදානමින් මා කාමරයට පැමිණි මොහොතේ කඳුළු සඟවා සිනාසෙමින් අලුත් දිවියක් අරඹන්නට ඔහු මා දිරිමත් කළ හැටිත් සිත්තම් පටක් මෙන් මනසේ පෙළ ගැසුණි. ඒත් සමඟම තෙවසරක් ඉක්ම යනතුරු මාමාට අපේ සබඳකම හෙළි නොකරන පොරොන්දුවකට ඔහුව යටත් කරගන්නට මාන බැලූ දවසේ ඔහු අමනාපයෙන් නිදා සිටි අයුරු සිහිවිය. එදිනත් ඔහු ඒ කොන්දේසියට එකඟ වූයේ මා රිදවා ලැබිය හැකි සතුටක් නොමැති නිසා මිස හදවතින්ම පැන නැඟි එකඟතාවයකින් නොවන වග මා නොදැන සිටියා නොවේ. සියල්ල සිදුවන්නට ඇත්තේ දෛවය විසින් සැකසූ පෙර සැලසුමකටය. එසේ නොවන්නට නොකියාම මගෙන් සමුගන්නට තරම් ඔහුට සිත සවිමත් කරගන්නට ඉඩ ලැබෙන්නේ නැත.
"චූටි නැන්දී....චූටි නැන්දී" කියමින් පහත මාළයේ සිටම කෑ ගසාගෙන පුතු උඩට එන හඬින් කලබල වූ මම නාන කාමරයට රිංගා ගත්තේ රෙදි රඳවනය මත තිබුණ ගීත් අයියාගේ තුවායත් රැගෙනය. මා නාන කාමරයේ වග දැනගත් ඔහු පහළට යනතුරු බලා සිට කාමරයට ගොස් ඇඳුම් රැගෙන ආවත් මට ගීත් අයියාගේ තුවාය නැවත තබන්නට නොසිතුණි.
ගීත් අයියා රටින් පිටව ගොස් දෙදිනකට පසු නැන්දාට දුරකථන ඇමතුමක් දුන් බවත්, ඒ ගැන කාටවත් නොකියන පොරොන්දුවකට ඔහු ඇයව එකඟ කරගත් බවත් නැන්දා එදා රෑ මා සමඟ පැවසුවේ රහසිනි.
"එයා හරි දුකෙන් හිටියෙ පුතේ.....වැඩිය මොකුත් කිව්වෙ නෑ. එයා පරිස්සමින් ගියා කිව්වා. වගීෂ පුතා ඉන්න නිසා කිසිම ප්‍රශ්නයක් නෑ කිව්වා. නොකියා ගියෙ ඇයි කියලා කියන්න පුළුවන් වෙච්ච දවසක කියනකල් මං මොකුත් අහන්නැත්තන් විතරක් ආයෙ කතා කරන්නම් කියලා තියන්න ගිහින් ආයෙ මතක් වෙලා වගේ කිව්වා පොඩීව හොඳට බලාගන්න අම්මා එයා ඔයාට අපි හැමෝටම වඩා ආදරෙයි කියලා. මං මේ ආයෙ එයා කතා කරනකල් බලන් හිටියෙ ආදරේ කෙසේ වෙතත් ගෙදර පැත්තෙවත් ආවෙ නෑ කියන්න" කියමින් නැන්දා මගේ හිස මත අත තබන විටත් කොපුල් තෙමෙමින් තිබිණ.
"අයියයි අක්කයි මොනා හරි ලොකු දෙයක් දැනගෙන අපෙන් හංගනවා කියලා මට දැනෙනවා. ඔයත් එහෙමයි. අනේ මන්දා කොහොම සතුටින් හිටිය පවුලක් ද අන්තිමට එක්කෙනාට එක්කෙනා නැතුව තැන තැන් හූල්ලන්න තියාගත්තෙ" සියළු අමනාපකම් මුදාහල නැන්දා කේක් කාමරය දෙසට යන්නට හැරෙද්දී මම ඇ‍යව බදා වැළඳගත්තේ ඉකිගසා හඬමිනි. පාරමී සහ රොෂාන් අයියා සමඟ සාලයේ සිටි මියුරු අක්කා කුස්සියට එන්නට ඇත්තේ මගේ ඉකිබිඳුම් හඬටය.
"ඇයි අම්මා"
"මල්ලි ගියාටම පස්සෙ ගෙදර ආවෙ නැතුවට මං ටිකක් සැරෙන් කතා කරා. ඒකට හිත රිදිලා වෙන්නැති. නැතත් ඉතින් මේ බඩ්ඩට අඬන්න හේතු ඕනි ද?" කියමින් නැන්දා සිනහවකින් ඇතිවෙමින් පැවතුණ දුක්බර වාතාවරණය ලිහිල් කරන්නට සැරසුණාය.
"ඊයෙ නයිට් එකත් කරලනෙ ආවා කිව්වෙ.....ගිහින් නිදාගන්න පොඩ්ඩී....අර නංගිටත් මහන්සි ඇතිනෙ" කියමින් මියුරු අක්කා මා එතනින් පන්නා ගත්තාය. නැතිනම් නැන්දා සමඟ සියල්ල පවසා හිත නිදහස් කරගන්නට වුවත් මා පෙළඹෙන්නට ඉඩ තිබිණ.
සිංහල අලුත් අවුරුද්දට හෝ ගීත් අයියාගෙන් ඇමතුමක් ලැබේයැයි අපේක්ෂාවෙන් සිටියත් එය හුදෙක් අපේක්ෂාවක් පමණක්ම විය. සති තුන හතරකට වරක් ඔහු නැන්දාට ලබාදෙන දුරකථන ඇමතුමෙන් සහ වගීෂ අයියා දිනපතා පවසන තොරතුරු වලින් ඔහු ශාරීරිකව සුවෙන් සිටින බව පමණක්ම දැනගෙන සැනසෙන්නට මට සිදුවිය. ඒ වනවිට රොෂාන් අයියාගේ හිතේ කේන්තිය දියව ගොස් තිබුණත් ඉදහිටක ඔහු මට "මං උඹට කලින්ම කියලා තිබ්බා ඔය යකාව පිස්සෙක් කරන්න එපා කියලා" කියමින් කන මිරිකන්නටත් අමතක නොකළේය.
අප විවාහ ගිවිස ගැනීම යොදාගෙන සිටි දිනට දෙදිනකට පෙර රාත්‍රියක ගීත් අයියා නොකියාම නිවසට පැමිණි බවත්, රටින් පිටව යාමට පෙර විවාහය ලියාපදිංචි කළ යුතු බව පවසා ඔහු මාමාගෙන් මා ඉල්ලූ බවත් නැන්දා මියුරු අක්කා හා රොෂාන් අයියා සමඟ කියනවා මට ඇසුණේ වෙසක් පෝයට පෙරදින නිවසට ගොස් සිටියදීය.
"එදා ඔයා නයිට් දවසක්. පුතා ඔයාව ගිහින් දාලා එන්න ගිහින් ආවෙ පරක්කු වෙලා. මල්ලි ආවෙ ඔයාලා යනවත් එක්කම වගේ. මං පොඩි උන් දෙන්නා නිදි කරලා පහළට බැස්සා විතරයි. තාත්තා කාලා හිටියෙ. මං මල්ලිට කන්න කිව්වම කවදාවත් නැතුව කවන්නකො අම්මා කිව්වා. මං කවලා ඉවර වුණාට පස්සෙ ඉක්මනට වතුර උගුරු දෙක තුනක් බීලා තාත්තා ටීවී බල බලා ඉන්න තැනට ගිහින් ඔය වීසා විස්තර මොනවදෝ කියලා කිව්වා රට යන්න කලින් බඳින්න ඕනි කියලා. තාත්තා මොකුත් කිව්වෙ නෑ. ඊට පස්සෙ තමයි කේන්තියෙන් වගේ ඇහුවෙ තාත්තෙ මං තාත්තගෙන් අහපු ප්‍රශ්නෙට තාම උත්තරයක් නෑ කියලා...තාත්තා තේරුන්නෑ වගේ මොකද්ද ඇහුවා. ඒකෙන් කේන්තිය වැඩි වුණාද කොහෙද?....පස්සෙ ටිකක් වෙලා කට පියාගෙන ඉදලා ඇහුවා තාත්තා මට පොඩීව දෙන්න කැමතිද නැද්ද කියලා. තාත්තා ගත් කටටම දෙන්න බෑ කිව්වා. ඊට පස්සෙ මගෙන් ඇහුවා මං කැමතිද කියලා. තාත්තා අකමැතියි කියද්දි එයා ඉස්සරහාම මං කොහොමද කැමතියි කියන්නෙ. ඉතින් මාත් කිව්වා තාත්තා කියන විදිහක් තමයි කියලා. ඊට පස්සෙ උඩට දුවගෙන ගිහින් විනාඩි දහයක් ගියෙ නෑ ආයෙ ආවා. මං ගිහින් එන්නම් කියලා දෙන්නටම වැන්දා......අපි දෙන්නා තක්බීර් වෙලා බලන් ඉද්දි දොර ළඟටම ගිහින් ආපහු හැරිලා ඇවිත් තාත්තලා අකමැති වුණාට පොඩී කැමති නම් මං පොඩීව බඳිනවා කිව්වා. එතකොටත් තාත්තා කිව්වා පොඩි දුව මගේ වචනෙක්ට පිටින් යන්නෑ කියලා. ඊට පස්සෙ දොර දඩෝස් ගාලා වහගෙන ගියා යන්න. මං කෝල් කරාට කරාට නිකන්වත් ආන්සර් කරේ නෑ. අපි අටවෙනිදා කොහොමත් කොළඹ එන්නනෙ හිටියෙ. මං හිතා හිටියෙ ඒ ආවම මං පොඩි දූට කැමතියි කියලා කියන්නම් කියලා. කවුද ඉතින් හිතන්නෙ මේ පෝරිසාදයා මෙහෙම අපෙන් පළි ගනී කියලා. දැන් වුණත් මට ඔය ඉදලා හිටලා කතා කරාට වෙනදා වගේ නෑ. වැඩිම වුණොත් වචන දහයක් කතා කරනවා ඇති"
"අම්මා ඇයි ඔය විස්තරයක් අපිට කලින් කිව්වෙ නැත්තෙ. එහෙනං අපි හරි ටිකක් බලනවනෙ" රොෂාන් අයියා සිදුවූ කිසිවක්ම නොදන්නා න්‍යායෙන් නැන්දා පිට වරද පටවන්නට සූදානම් විය.
"තාත්තා කියන්න එපා කිව්වා....ඒත් ඉතින් මෙච්චර හරියක් වෙයි කියලා දන්නවනම් මං පුතාට නැතත් සුදූට හරි කියනවනෙ"
"එතකොට දැන් කිව්වෙ තාත්තා කියන්න කිව්වද?"
"නෑ පුතේ.....පොඩි දුව ඉන්න විදිහත් එක්ක බැලුවම මට හිතෙනවා ඇත්තටම මල්ලි යන්න කලින් ඒ ගැන නංගිගෙන් අහන්න ඇති කියලා. සමහරවිට එයා බෑ කියන්න ඇති. නැතිනම් තාත්තගෙන් අහන්න කිව්වද දන්නෙත් නෑනෙ.....ඒකෙ කේන්තියට ගියා කියලමයි මට දැන් හිතෙන්නෙ.....මං දැන් මේ මාස ගාණම ඕක ගැන හිතලා හිතලා අද මට ඒක එහෙමමයි කියලා හිතිච්ච නිසයි ඔයාලත් එක්කත් කිව්වෙ"
මගේ හද ගැස්ම කවදාකවත් නැති තරම් වේගවත් විය. හඬ නොනැගෙන සේ ආපසු එන්නට තැබූ පියවර රොෂාන් අයියාගේ වදන් අද්දර නතර වූයේ මුව මත සිනහවක් රඳවමිනි.
"එහෙනං ඉතින් ඔය පුතයා ආයෙ ලංකාවට ගෙන්නා ගන්න ඕන්නං පොඩ්ඩිව දෙන්න කැමති වෙන්නම වෙනවා. රස්සාවෙනුත් අයින් වෙලා ගිය එකේ එහෙම නැතුව නම් ඌ ආයෙ එයි කියලා හිතන්න බෑ අම්මා”
නැන්දා ඊට කිසිවක් නොකීවාය. මාමාට එරෙහිව යමින් කිසිවක් කරන්නට නැන්දාගේ හිත සවිමත් නැති බව රොෂාන් අයියා නොදැන සිටියද මම දැන සිටියෙමි. ඇතැම්විට මගේ සිතුම් පැතුම් වල මායිම් තීරණය වන්නට ඇගේ ඒ හැසිරීමේ බලපෑමක් තිබුණා වන්නට ඇත.
"කොහේදෝ ගෙදරක බැල මෙහෙවර කර කර හිටිය මාව කසාද බැඳලා දුකක් නොදී රැජිණක් වගේ බලාගත්තු මනුස්සයාට විරුද්ධව මං මොකුත් කියන්නෙ කොහොමද පුතේ" ඉඳහිටක රණ්ඩු සරුවල කළ ද, ඇය මාමාගේ දරදඬු තීරණ අභියස මුණිවත රැක්කේ එලෙසින් බව මට මතකය. ගීත් අයියා මා ගැන මාමා ඉදිරියේදීම ඇසූ මොහොතේ ඇය අසරණ වන්නට ඇත්තේත් එහෙයිනි.
ඒ අගෝස්තුවේ පශ්චාත් උපාධිය සඳහා විදෙස්ගත වීමට බලාපොරොත්තුවෙන් සිටි පාරමී ඊළඟ සමාසිකය තෙක් කල් ඉල්ලාගෙන තිබුණේ ඇය ලංකාවේදී හදාරමින් සිටි කිසියම් පාඨමාලාවක් අවසන් කිරීමටය. එක් පැත්තකින් එය මගේ හිතට අස්වැසිල්ලක් විය. වගීෂ අයියාට වඩා පහසුවෙන් ඇයට ගීත් අයියාගේ හිත සුවපත් කළ හැකි වග දැන සිටියත් ගැහැණු හිතක ඇතිවන ඊර්ෂ්‍යාව පහසුවෙන් යටපත් කළ හැක්කක් නොවීය.
"දැන්නම් මූ කතා කරනකල් බලන් හිටියා හොඳටම ඇති සුදූ. අපි ග්‍රීන් කාඩ් ලොට්‍රි එකටවත් ට්‍රයි එකක් දීලා බලමුද?....මං විස්තර හොයලා බැලුවා. ඔයාටයි මටයි වෙන වෙනම ඇප්ලයි කරන්න පුළුවන්. දෙන්නගෙන් කවුරු දින්නත් ෆැමිලි එකටම යන්න පුළුවන්. පොඩ්ඩිටත් වෙනම ඇප්ලයි කරන්න පුළුවන්නෙ.....තුනෙන් එකකට හරි ලක් එකක් තිබ්බොත් මූව මොන ක්‍රමේකට හරි ගොඩ දාගන්න පුළුවන් වෙයිනෙ" ග්‍රීන් කාඩ් ලොතරැයිය ගැන යෝජනාව එලෙසින් අප අතරට ආවේ අගෝස්තු මාසයේ දවසකය. වාසනාවකට මෙන් ඒ සඳහා අයදුම් කිරීමේ කාලය ඇරඹෙන්නේ සෑම වසරකම ඔක්තෝබර් මාසයේදීය.
මගේ අයදුම්පත පිරවීමේ කටයුතු සියල්ල සිදු කෙරුණේ පාරමී අතිනි. දවසේ වැඩි කාලයක් පරිගණකය හා සම්බන්ධව වැඩ කරන ඇයට එය ඒ හැටි දෙයක් නොවුණත් පරිගණක සාක්ෂරතාවය අතින් පහළම තැනක සිටි එදවස මට එය මහමෙරක් තරම් විය.
"මේ නම්බර් එක සේව් කරලා තියාගෙන මැයි 5 න් පස්සෙ මේ වෙබ් සයිට් එකට ගිහින් චෙක් කරලා බලන්න උත්තරා. එයාලා මොකුත් නෝටිෆිකේෂන්ස් එවන්නෑ. අපිම චෙක් කරලා බලාගන්න ඕනි. ඔයා දිනලා නම් කන්ග්‍රැජුලේෂන් කියලා තියේවි" කියමින් ඇය මට ලියාපදිංචියෙන් පසුව ලද අංකය සහිත පිටුවේ පිටපතක් එවෙලෙහිම මුද්‍රණය කර දුන්නේ නැවුම් බලාපොරොත්තුවක එළියක් දල්වමිනි.
ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු