Saturday, May 30, 2020

විල්තෙර අද්දර - 40 : තිස් නවවෙනි මතක සක්මන



ගීත් අයියාගේ ආදරණීය රැකවරණයත්, වගීෂ අයියාගේ හා පාරමීගේ මිත්‍රත්වයත් මැදින් ගෙවී ගිය කාලයේදී තරම් අත්දැකීම් සම්භාරයක් මගේ ජීවිතයට එකතු වූ යුගයක් ඊට පෙර නොතිබිණ. අපේ අනාගතයේ හැඩතල ගැන අප නිශ්චිතව දැන නොසිටියත් සියල්ල සැලසුම් කරන දෛවයට කිසිවක් මඟ හැරෙන්නේ නැත. බාලවියේ සිටම අතිනත අල්ලාගෙන ජීවිතයේ සොඳුරු මංමාවත් ඔස්සේ එක්ව ඇවිද ගිය අප මතුයම් දිනක හමුවන දෙමංසලකදී වෙන්ව යන බව දැන සිටි දෛවය අනාගතයට ඇති තරම් සොඳුරු මතකයන් එකතු කරගන්නට අපට ඉඩ ලබා දුන්නා විය හැක. මියුරු අක්කාගේ දරු දෙදෙනා තුරුළු කරගෙන, ඔවුන්ට කවා පොවා නහවමින් ගත කළ කාලය, එක්ව විඳින්නට ඉඩ නොලැබෙන අනාගතයක අප ජීවත් කරවන්නට තරම් කාරුණික වන්නට ඇත්තේත් එහෙයිනි.
පාරමී සමඟ සිටි කාලයේදී නිවාඩුවක් ලැබෙන සති අන්තයක කොළඹින් පිට කොහේ හෝ ඇවිදින්නට යන්නට අපට නොහැකි වූවානම් ඒ ගෙදර ගිය සතියකදී පමණි. මහරගම සිට ගාල්ල තෙක් අධිවේගී මාර්ගයේ ධාවනය වූ බස් රථ නිසා නිවසට යාම් ඊම් පවා පෙර තරමට සැලසුම් කිරීමේ උවමනාවක් නොතිබුණ එදවස දිවා වැඩ මුරය අවසන් වන රාත්‍රී හතෙන් පසුව වුව නිවසට යාම එතරම් ගැටළුවක් නොවුණි.
"මට බෑ අනුන්ගෙ ලදරම් පදින්න" කියමින් වරක් අපහාස කළ ද, පාරමීගේ මෝටර් රථයෙන් දුර ගමනක් යන සෑම විටකම රිය පැදවූයේ ගීත් අයියා හෝ වගීෂ අයියාය. පිටුපස අසුනේ වාඩි වී හිතේ හැටියට කියවමින් යන පාරමීටත් මටත් ඔවුන්ගෙන් එල්ලවන ඇනුම්පද වල කෙළවරක් නොවූ විට රණ්ඩුවක පැටලීම පවා විනෝදජනකය. රට පුරා සවාරි යමින් තුරුණු වියේ චමත්කාරය උපරිමයෙන් විඳි ඒ කාලයේ ගිය ගමන් බිමන් අතරින් මගේ මතකයේ තදින්ම නවාතැන්ගෙන ඇත්තේ රාත්‍රී බස් රථයකින් යාපනයේ පිහිටි වගීෂ අයියලාගේ නිවසට ගිය ගමනය. විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුළත් වූ පසු යුද්ධය අවසන් වන තෙක් වගීෂ අයියා නිවසට නොගිය බව ගීත් අයියා මා සමඟ පැවසුවේ ද ඒ ගමනේදීය.
"අපි කැම්පස් ඇවිත් අවුරුද්දකට විතර පස්සෙ වගීෂගෙ අම්මා එකම එක පාරක් ආවා ඌ බලන්න. ඒ ආවා කියන්නෙත් අම්මා ආපහු එනකල් මල්ලිවයි තාත්තවයි අරුන්ගෙ අත් අඩංගුවේ තියාගෙන ඉද්දි. වගීෂ කැම්පස් ඇවිත් බේරුණාට උන් අන්තිමට කොහොමහරි මල්ලිව හමුදාවට බඳවගෙන තිබ්බා. මල්ලි නැති වුණා කියලා වගීෂ දැනගත්තෙත් ගොඩාක් කාලයක් ගියාට පස්සෙ" කියමින් ගීත් අයියා මට යුද්ධයේ අපි නුදුටු පැතිත්, මායිම් ගම්මානවල සිට සරසවි අධ්‍යාපනය සඳහා දකුණට පැමිණි සිසුන්ට සහ ඔවුන්ගේ පවුල්වල උදවියට විඳින්නට වූ දුක් ගැහැට ගැනත් විස්තර කළේ ඒ ගමන අතරතුරය.
දකුණේ සිංහල ගැහැණියක් වූ වගීෂ අයියාගේ අම්මාට සිය පුතණුවන්ගේ මිතුරන් නිවසට පැමිණීම මහත් ආඩම්බරයක් විය. අප සියළු දෙනාම සතුටින් පිළිගත් ඇය පාරමීට සැලකුවේ රැජිණකට මෙනි. සැහැල්ලු පටි සෙරෙප්පු දෙකක් පැලඳ, ඩෙනිම් කලිසමකින් හා ටී ෂර්ටයකින් සැරසී සිය දුප්පත් නිවසට පය තැබූ කෝටිපති ව්‍යාපාරිකයෙකුගේ දියණියට ඉහළින්ම සත්කාර කරන්නට ඇය ගත් වෙහෙස දෑසට කඳුළු නංවන්නක් විය. ගීත් අයියා පැවසූ පරිදි වගීෂ අයියාගේ අම්මා කොළඹ ආ වතාවේ ඇය නැවතී තිබෙන්නේ පාරමීගේ බෝඩිම් කාමරයේය. අනුන්ගේ හිත් දිනා ගැනීමේ කලාව ප්‍රගුණ කළ පාරමීට ඇගේ හදවතේ ලැගුම්ගන්නට ඇය එහි නැවතී සිටි දින කිහිපය ප්‍රමාණවත් වන්නට ඇත. ඒ ලබැඳියාව ඉන් නොනැවතී දුරකථනය හරහා ද වර්ධනය වී ඇති බව වගීෂ අයියා අවබෝධ කරගත්තේ එදිනම බවට කිසිදු සැකයක් නැත.
එදා වගීෂ අයියාගේ අම්මා එලෙස කොළඹට පැමිණි ගමනින් පසු, වගීෂ අයියා විශ්වවිද්‍යාලයෙන් පිටව රැකියාවට බැඳෙන තුරුම පාරමී විසින් ඔහුගේ බැංකු ගිණුමට මාසිකව කිසියම් මුදලක් බැර කළ බවත්, එය අදටත් වගීෂ අයියාට රහසක් බවත් ඔහුගේ මව මා සමඟ පැවසුවේ පාරමී අප අසල නොසිටි වෙලාවකය.
"ඒ දුව කැමති වුණේම නෑ අපේ පුතා ඒ ගැන දැන ගන්නවට. එක එක මාසෙට සල්ලි දැම්මෙ එක එක ගණන්. එකපාර ලොකු ගාණක් දැම්මොත් පුතාට වුණත් සැක හිතෙයි කියලා සමහර මාස වලට මාසෙට දෙතුන් පාර පොඩි පොඩි ගණන් දැම්ම වෙලාවලුත් තිබ්බා. ඒ දාලා ඉවර වෙච්ච හැටියෙ මට කෝල් කරලා කියනවා. ඒ වෙලාවට මං පිං දෙනකොට කියනවා වගීෂ රාජලිංගම් කියන්නෙ අම්මගෙ පුතා විතරක් නෙවෙයි, කවදාහරි මේ රටේ නම ලෝකෙට අරන් යන සම්පතක් කියලා. අනේ මට ඒ වචන ටිකම ඇතිනෙ දුවේ. පුතාට ඔය කැම්පස් එකේ රස්සාව හම්බෙච්චි දවසේ ඉදන් මට කතා කරන හැම වෙලේම කියන්නෙ වගීෂට එහෙම මේ ගැන වචනයක් හරි දැනගන්න තිව්වොත් ආයෙ කතා කරන්නෑ කියලා. ඔයා ඒ දෙන්නගෙම යාළුවෙක් නිසා මං මේ විස්තරේ කියලා තිව්වෙ කවදාහරි උවමනාවක් වුණොත් කියලා. ඔයත් එක්ක මේවා කිව්වා කියලා නම් වැරදිලාවත් දැනගන්න දෙන්නෙපා" කියමින් නිහඬ පොරොන්දුවකට මා එකඟ කරගත් වගීෂ අයියාගේ අම්මා එතෙක් පාරමී ගැන තිබූ පැහැදීම ගෞරවයකට පෙරලීය.
ගීත් අයියා සමඟ ඒ ගැන නොකියා සිටින්නට සිතා සිටියද, මගේ හිතේ කැරකෙන හොර අල්ලන මන්තරය දැන සිටි ඔහු ඒ විස්තරය මගෙන් අසා දැනගෙන මටත් වඩා පුදුමයට පත් වූ අයුරු තාම මතකය. ගීත් අයියාගේ හිතේ පාරමී වෙනුවෙන් වෙන්ව තිබූ ඉඩකඩ ඒ ආරංචියෙන් පසු පුළුල් වූවාදැයි නොදනිමි. එහෙත් ඔහු පෙරටත් වඩා සමීපව ඇයව ඇසුරු කරන්නට පෙළඹුණේ ඒ සිදුවීමෙන් පසුව බව මට විශ්වාසය.
පාරමී වෛරස් උණකට ගොදුරු වූයේ අප යාපනයේ සිට පැමිණ දින කිහිපයකට පසුය. පිට පිට යෙදුණ රෑ වැඩ මුර තුනකට පසුව ලැබුණ නිවාඩු දිනයේ කළ යුතු වැඩ ගැන කල්පනා කරමින් මා නිවසට එනවිටත් පාරමී සිටියේ හිස සිට දෙපතුලටම පොරවාගෙනය.
ඇය අසනීපයෙන් බව මා ගීත් අයියාට දැනුම් දුන්නේ අපාට්මන්ට් එකට යාබද ගොඩනැඟිල්ලේ පවත්වාගෙන ගිය වෛද්‍ය මධ්‍යස්ථානය වෙත යන අතරමඟදීය. ඒ වනවිට මහරගම බස් නැවතුමෙන් පිටත්ව යන බසයක සිටි ඔහු ආපිට හැරී එතැයි අනුමානයක් හෝ නොතිබුණද පාරමීත් මමත් නිවසට පැමිණ අඩ හෝරාවක් ගෙවෙන්නට මත්තෙන් වගීෂ අයියාත් කැටුව එහි එන්නට ඔහු කටයුතු සලසාගෙන තිබිණ.
ටෝස්ට් කළ පාන් පෙති දෙකක් සමඟ සාදා දුන් කිරි එක බොන්නට අදි මදි කරමින් කෑම මේසයට වාඩි වී සිටි පාරමීගේ වත ගීත් අයියලා දකිද්දී සොම්නස් සිනහවකින් හැඩ විය.
"මොකද වුණේ පාරමී" කියාගෙන ඇගේ ළඟටම ගිය ගීත් අයියා විමසුවේ හිස මත අත තබා බොහෝ ළෙංගතුවය. කාලයකට පසු හිස එසවූ කෝපයත් ඉරිසියාවත් මුළු ගෙදරම ඇති බඩු මුට්ටු පොළවේ ගසන තරමට ප්‍රබල විය. එහෙත් පිටතින් ඒ බව නොපෙන්වා සිටින්නට මම හැකි උපරිමයෙන් උත්සාහ කළෙමි. ඔවුන් දෙස නොබලාම පිළියෙල කළ තේ කෝප්ප දෙක තැබූ බන්දේසිය මේසය උඩින් තියද්දී ඉන් එකක් අතට ගත් ගීත් අයියා පුටුවෙන් නැඟිට්ටේය.
"මගෙ ළඟ බලලා ඉවර වෙච්ච ටියුට්ස් වගයක් තියෙනවා. ඔයාට පුළුවන්ද ඒ ටික අපේ ඩිමෝ කෙනෙකුට දෙන්න" අසමින් පාරමී වගීෂ අයියාත් කැටුව ඉස්සරහට ගියේ ඒත් සමඟය. තේ හැදූ කෝප්පයත් පෙරණයත් සෝදමින් සිටියදී ළඟට ආ ගීත් අයියා මුලින්ම කළේ ටැප් එක වසා දැමීමයි. ඉහ මුදුනටම නැඟ සිටි යකාට දත නියවන්නට ඒ හැසිරීම ඕනෑවටත් වැඩි විය.
"එහෙනං තේ බීලා ඉවර වෙලා මේ ටිකත් එක්කම කෝප්පෙ හෝදලා තියලා යන්න" කියාගෙන ආපිට හැරුණ මා අඩියක් ඉස්සරහට තියන්නට පෙරම ඒ දෑත් වළල්ල අතරේ සිරවිය.
"මට යන්න දෙන්න" හිතේ ඇති කෝපය බඳ වටා වූ දෑත් ඉවත් කරන්නට යොදවමින් ඔහුට පමණක් ඇසෙන සේ නොරිස්සුම පිට කරන්නට මට හැකිවිය.
"කොහෙද" සඟවාගත් සිනහවකින් විමසූ ඔහු බලහත්කාරයෙන්ම කම්මුලක් සිප ග්‍රහණය ලිහිල් කළේය. අනපේක්ෂිත මොහොතක ලද ප්‍රහර්ශය හමුවේ සැර බාල වන කෝපය මඳක් හෝ රැකගෙන ඔහුට දඬුවමක් දෙන්නට මට උවමනා විය.
"නිදාගන්නෝනි. මට මහන්සියි. නිදිමතයි"
"එහෙනං ගිහින් නිදාගන්න" කියමින් පරාජය පිළිගෙන ඔහු පිටව යනු ඇතැයි සිතුවද, පෙරටත් වඩා තදින් මා ඒ දෑත් අතරෙහි සිරවූයේ එවිටය. මොහොතකට පෙර හිත පුරා ලැගුම්ගත් ඊර්ෂ්‍යාවත් කෝපයත් කොහේදෝ ඈතකට පළා ගොස් බොහෝ දිනකින් එතරම් සමීපව විඳින්නට නොහැකි වූ උණුසුම අසල දෑස් පියවුණි. බිඳී විසිරී යන උණුසුම් සුසුම් වැල් පොදියකට නවාතැන් දුන් හිස ඔසවද්දී දෑස් මත වූ පරාජිත බැල්ම මගෙන් සඟවන්නට මෙන් ඔහු ඉවත බැලුවේය.
"ඔයාව NTS එකට බාරදීලා ආව දවසෙ මිගාර ඇඬුවෙ විතරයි නැත්තෙ. දවස් ගාණක් යනකල් හරි අප්සට් එකේ හිටියෙ" දින කිහිපයකට පෙර පාරමී විසින් සිහිකළ සිදුවීමක් සමඟම හෙද විදුහලට ඇතුළත් වීමට පෙර දින උදෑසන ඔහුගේ මුහුණේ වූ දුක්බර පෙනුම මට සිහිවිය.
"ගීත් අයියෙ"
"ම්......"
"මං නිදිමතයි කිව්වෙ බොරුවට. ඊයෙ රෑ එච්චර වැඩක් තිබ්බෙ නෑ"
"ඔයාගෙ ඇත්තයි බොරුයි මං අඳුරනවා පොඩී" කියමින් ළඟ තිබුණ ස්ටූල් එකකින් වාඩි වී කකුලක් උඩින් මා හිඳුවා ගත් ගීත් අයියා "මට ඕන්නං පුළුවන් මෙහෙම මෙතනම නිදිකරවන්න" යි කන් පෙත්තේ දෙතොල් ගෑවෙන තරමට ළංව මුමුණා හෙමි හෙමින් මා ඒ උණුසුමින් මුසපත් කළේය. පාරමී සහ වගීෂ අයියා නිවසේ සිටින බවත්, අප පෙමින් වෙලී සිටි මුළුතැන්ගේ එතරම් සංවෘත තැනක් නොවන වගත් සිහිවන විට අවශේෂ ලෝකය ගැන හැඟීමක් නොමැතිව මිනිත්තු ගණනාවක් ගෙවී තිබෙන්නට ඇත.
"ඔයා ඉල්ලුව අවුරුදු තුන ඉවර වෙලා දැන් මාස තුනකුත් පැන්නා සුදු නෝනා" ප්‍රේමයෙන් මත් වූ දෙතොල් නළලත තබා කෙඳිරූ ගීත් අයියා යළිත් මා ඒ උණුසුමට නතු කරගත්තේය.
"ඊළඟ වතාවෙ ගෙදර ගියාම මං තාත්තට කියනවා ඔයාගෙ පොඩි දූ නැතුව මට හුස්ම ගන්න බෑ කියලා. සැප්තැම්බර් දිහාට ලස්සන මනමාලියෙක් වෙන්න නම් දැන්ම තියා ඔය හිතේ තියෙන ඉරිසියාව එහෙම අයින් කරගන්නෝනි" යි කියමින් කන් පෙත්තක් මෘදුව සිපගෙන අවුල් වූ හිසකෙස් අතින් සැකසූ ඔහු මා ඇත්හැර එතනින් නැඟිට ගියේ "යමං බං පරක්කු වුණා" කියාගෙනය.
මට ඔහු පසුපසින් යන්නට උවමනා වුවත් ලැජ්ජාව නිසා වගීෂ අයියා ගෙයින් පිටවන තුරු කෑම කාමරයෙන් නැවතී සිටින්නට සිදු විය. පිටුපස හැරී බලා දුරකථන ඇමතුමක් දෙන ලෙස ඉඟි කළ ගීත් අයියා දොර වසාගෙන පිටව ගියේය.
"ලෙඩා බලන්න ආව මනුස්සයා නර්ස්ට බෙහෙතක් දීල ද කොහෙද" කියූ පාරමී සිනාසෙමින් හිස් කෝප්ප දෙකත් අරගෙන නැඟිට්ටාය. ගීත් අයියාට තේ එක බොන්නට බැරි වූ බවත් තේ හැදූ කෝප්පය සින්ක් එක තුළ බවත් මට මතක් වූයේ එවිටය.
"වතුර අල්ලන්නැතුව ඔය දෙක ඔහොම තියලා යන්න මං හෝදන්නම්"
"අපෙ අම්මවත් මට ඔච්චර ආදරේ නෑ" කම්මුලක් මිරිකා සිනාසෙමින්ම පැවසූ ඇය "ඔයත් කාලා නිදාගන්න උත්තරා. දවාලට අපි කඩෙන් මොනාහරි ගෙන්නා ගමු" කියාගෙන කාමරයට ගියාය.
අත් බෑගය තුළ වූ ජංගම දුරකථනය නාදවනු ඇසුණේ ඒත් සමඟය. ගීත් අයියාට ඇමතුමක් දෙන්නට කී බව මතක් වූයේත් දුරකථන මුහුණතෙහි වූ නම දකිද්දීය.
"ඇයි"
"නිකන්"
"ඔයාගෙ තේ එක...."
"උදේම හිතුවෙවත් නැති වෙලාවක නිසාද දන්නෑ......වෙනදටත් වඩා රහයි. හවසටත් ආවොත් එකක් ලැබෙයිද දන්නෑ"
"හරි නරකයි"
"දැන්නම් මටත් එහෙම හිතෙනවා. ඒ නිසා ලබන සතිය දිහාට ගෙදර ගිහින් එන්න නිවාඩුවක් හදාගන්න පුළුවන්ද බලන්නකො. රෑ ගිහින් උදේ ආවත් ඇති.මං මේ ඒක කියන්න කතා කරේ. එහෙනං දෙන්නත් එක්ක නිදාගන්න. දවල්ට වගීෂ කෑම ගෙනත් දෙයි" කියූ ඔහු ඇමතුම විසන්ධි කළේ තෙවසරකට ඉහතදී ලබාදුන් පොරොන්දුව අවසන් කරමිනි.
හිත තුළ සියුම් තිගැස්මක් නොතිබුණා නොවේ. එහෙත් තවදුරටත් කල් ඉල්ලමින් ඔහුව වෙහෙසීමට හෝ ඒ බලාපොරොත්තු කන්දට පයින් ගැසීමේ උවමනාවක් නොදැනුණි. පාරමී සහ වගීෂ අයියා ඒ වනවිටත් ශිෂ්‍යත්ව කිහිපයකටම අයදුම් කර ඇති බව මම දැන සිටියෙමි. නිවසේ සිටියදී පරිගණකය ඉදිරියේ වැඩිපුර කාලය ගත කරන පාරමී හැකි ඉක්මනින් පශ්චාත් උපාධිය ආරම්භ කරන්නට බලා සිටියාය. ගීත් අයියා ඒ සියල්ල පස්සට දමමින් සිටියේ මට රැකියාවෙන් නිවාඩු ලබාගත හැකි කාලය එනතුරුය. ගීත් අයියාගේ අදහසට එතරම් කැමැත්තක් නොදැක්වූ රොෂාන් අයියා හැමවිටම කිව්වේ මා රැකියාවෙන් ඉවත් කරගෙන විදෙස්ගත වී පසුව ලංකාවට පැමිණි කාලයක පුද්ගලික රෝහලක සේවයට එකතු වීම සුදුසු බවය. විටෙක පාරමී සහ වගීෂ අයියාත් එවන් යෝජනා වටින් ගොඩින් ඉදිරිපත් කළ අවස්ථා තිබුණත් ගීත් අයියා ඒ කිසිවක් ගැන තැකීමක් නොකළේය.
විදෙස් රටක කාත් කවුරුවත් නොමැති පරිසරයක ඔහු සිය උසස් අධ්‍යාපන කටයුතු සඳහා වෙහෙසෙද්දී තට්ට තනියම නිවසක් තුළට වී ගෙවන දිවියක් ගැන හිතන්නට මම බිය වුණෙමි. මගේ සිතුවිලි හොඳාකාරවම හඳුනන ගීත් අයියා ඇතැම් විට ඒ ගැන දැන සිටින්නට ඇත.
"අපි හැමෝම එක තැනකට ගියොත් එහෙම ප්‍රශ්නයක් එන්නෑනෙ උත්තරා. ඒකට තමයි අපි මේ ට්‍රයි කරන්නෙත්. වගීෂගෙ අම්මත් මේ දවස්වල එයාට මනමාලියො හොයනවා. මං කිව්වා රසට උයන්න පුළුවන් කෙනෙක් හොයලා දෙන්න කිය්ලා. එතකොට මට සිංහල කෑමයි දෙමළ කෑමයි කකා දිව්‍ය ලෝකෙ ගියා වගේ ඉන්න පුළුවන් වෙයි" මගේ හිතේ ඇති බය සංකා දුරු කරන්නට පාරමී එදවස කළ කී දෑ තාම මතකය. මා ෆේස්බුක් ගැන දැන නොසිටි එදවස ඇය ඇගේ විදෙස්ගත මිතුරන්ගේ ජායාරූප පෙන්වමින් විප්‍රවාසී දිවියකට මා පොළඹවන්නට ගත් වෙහෙස අපමණය.
ගීත් අයියා ගෙදර ගිහින් එන්නට නිවාඩුවක් ගන්නා මෙන් ඉල්ලා සතියක්ම ගෙවී යද්දීත් මා සිටියේ එය අතපසු කරමින්ය.
"හෙට කීයට ද ඩියුටි" සෙනසුරාදාවක් වූ එදින උදේ වැඩ මුරය අවසන්ව මහරගමට එන අතරතුර ඔහු විමසීය.
"දවල්"
"එහෙනං මෙහෙම්ම ගෙදර ගිහින් හෙට උදේම එමුද?" බැල්මකින් හෝ අකමැත්ත ප්‍රකාශ කළේ නම් ඔහු මට බලපෑම් නොකරන වග විශ්වාසය. පාරමී නිවසට ගියේ එදින උදෑසනය. ඇය එන්නට පොරොන්දු වී සිටියේ පසුදා හැන්දෑවේය. අපාට්මන්ට් එකේ තනිව සිටිනවාට වඩා ගෙදර යාමත් නැන්දා, මාමා සහ දරු දෙදෙනා අතර කාලය ගෙවීමත් ප්‍රියජනක විය. හිස සලා එකඟතාවය පළ කරන්නට මුල් වූයේ ඒ හේතු ටිකය. දුරකථන ඇමතුම් තුනකින් පසුව පසුදා වැඩ මුරය වෙනත් කෙනෙකුට පවරන්නට ගත් ප්‍රයත්නය සඵල වීම එවලෙහි මට දැනුණේ වාසනාවක් ලෙසය.
"අද තමයි අපි දෙන්නා මේ විදිහට ගෙදර යන අන්තිම දවස" කා බී අවසානයේදී මහරගම සිට ගාල්ල බලා යන සුඛෝපභෝගී බස් රථයකින් අසුන් ගනිමින් ගීත් අයියා පැවසුවේ මනමාල හිනාවක් කට කොනක සඟවාගෙනය.
"ඇයි මීට පස්සෙ යන්නෙ වෙන විදිහකට ද?"
"යන්නෙ මේ විදිහට වුණාට මීට පස්සෙ මං එක්ක යන්නෙ අපෙ තාත්තගෙ පොඩි දුව නෙවෙයි මගෙ මනමාලිනෙ" සිනාසෙමින් කර වටා අත යැවූ ගීත් අයියා "දැන් හොඳට නිදාගන්න සුදු නෝනා. සමහර විට රෑ එළි වෙනකල් ඇහැරගෙන වෙඩිං එක ප්ලෑන් කරන්නත් වෙයිද දන්නෑනෙ" කියමින් මගේ හිස සිය උරහිසේ සතපවා ගත්තේ ඒ අප යමින් සිටින්නේ ඉරණම් ගමනක් බව නොදැනය.
ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු

Friday, May 29, 2020

විල්තෙර අද්දර - 39 : තිස් අටවෙනි මතක සක්මන



මාතරට ස්ථාන මාරුවක් ඉල්ලා තිබූ මියුරු අක්කා ප්‍රසූත නිවාඩුව අවසන් වනවිට නියත වශයෙන්ම මාරුව ලැබෙන බව තහවුරු කරගෙන මහගෙදර පදිංචියට ගියේ ජනවාරි පළමු සතියේදීය. කොළඹින් බැහැර ප්‍රදේශයක ජීවත් වීමට කැමැත්තක් නොදැක්වූ රොෂාන් අයියා මුලදී මියුරු අක්කාගේ තීරණයට විරුද්ධව සටන් කළේය. හිත නිදහසේ රැකියාව කරන්නට නම් නිවසින් පිටතට අඩිය තබන්නට පෙර දරුවන් සුරක්ෂිත වගට තහවුරුවක් තිබිය යුතු බව කියමින් මියුරු අක්කා ගෙනෙන තර්කය අභිබවා යන හැටියක් නොදත් රොෂාන් අයියාට අවසානයේදී ඇගේ තීරණය හිස නමන්නට සිදු විය. දරුවන් බලා කියා ගැනීමට විශ්වාසවන්ත කෙනෙකු සොයා ගැනීමේ ප්‍රශ්නයෙන් දිගින් දිගටම බැට කෑ මියුරු අක්කාටත් නැන්දා ළඟ දරුවන් තබා යාමට එහා ගිය විකල්පයක් නොපෙනෙන්නට ඇත.
රජයේ පාසලක පළමු ශ්‍රේණියට ඇතුළත් කරගත නොහැකි වූ පුතු මහිම්ව ජාත්‍යන්තර පාසලකට බාර දීමත් සමඟ එතෙක් මුළු පවුලටම හිසට වදයක්ව තිබූ තවත් ප්‍රශ්නයක් නිරාකරණය විය. දක්ෂිණ අධිවේගී මාර්ගයේ කොට්ටාවේ සිට ගාල්ල පින්නදූව තෙක් වූ කොටස විවෘත කළේත් ඒ ආසන්න කාලයකදීය. සතියකට දෙතුන් වරක් නිවසට ගොස් දරු පවුල බලා කියාගෙන ඒමේ පහසුව එලෙසින් උදා වීමත් සමඟ රොෂාන් අයියාටත් ඒ තීරණයට එකඟව හිත හදා ගැනීම පහසු වූ බවට සැකයක් නැත.
"ඔයා කොහොමද මේ ලක්ෂරි අපාට්මන්ට් එකකට ආවෙ" කියමින් ඔබ එදා පුදුමයෙන් ප්‍රශ්න කළ නවාතැන මගේ ජීවිත කතාවට එකතු වුයේ, දරු දෙදෙනාගේ සුරතල් සිනහා මැදින් අප සිව්දෙනා දුක සැප බෙදාගෙන බොහෝ සතුටින් විනෝදයෙන් ගත කළ කෙටි කාල පරිච්ජේදය එලෙසින් නිමා වීමත් සමඟය.
මහරගම, හයිලෙවල් පාර සමීපයේ පාරමී පදිංචිව සිටි සුඛෝපභෝගී මහල් නිවාසයේ නවාතැන් ගැනීමේ අපේක්ෂාවක් මුලින් හිත කොනක හෝ නොතිබුණ ද ගීත් අයියාගේ හිතට සරිලන නවාතැනක් සොයා හෙම්බත්ව සිටි එදවස ඇගේ ඇරයුම පිළිගැනීමට වැඩි දෙයක් කරන්නට අප දෙදෙනාටම නොහැකි විය.
"පාරමී මට මුල ඉදලම කිව්වා ඔයාව එහෙ නවත්තන්න කියලා. හොස්පිටල් එකටත් පොඩි දුරනෙ. එතන සේෆ්ටි එක ගැන බය වෙන්න දෙයක් නෑ කියලා දන්නවා වුණත් ඔයා අකමැති වෙයි කියලා බයටයි මං ඇහුවෙ නැත්තෙ" ගීත් අයියා එතෙක් හිතේ හංගාගෙන සිටි රහස හෙළි කළේ පාරමීගේ අපාට්මන්ට් එකේ නැවතීමට මා එකඟ වූ මොහොතේය.
මාමා මුලින් ඒ ගැන එතරම් කැමැත්තක් නොදැක්කුව ද, පවුලේ සෙසු සාමාජිකයින් සිව් දෙනාගේම අදහස වූයේ එය වඩාත් ආරක්ෂාකාරි නිදහස් නවතැනක් බවය. වැඩි මනාපයට හිස නමා මාමා නිහඬවීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මියුරු අක්කලා ගමට යාමට දෙදිනකට පෙර මට පාරමීගේ සුඛෝපභෝගී නිවහනේ කාමරයකට හිමිකම් කියන්නට හැකිවිය. එහි සිට අඩ හෝරාවකටක් අඩු කාලයකින් රෝහලට ළඟාවිය හැකිවීම මට මහත් පහසුවක් විය. සති අන්තයේ දිනකට උදෑසන වැඩ මුරය යෙදී ඇත්නම් පාරමී නොවරදීම ඇගේ මෝටර් රථයෙන් මා රෝහලට ඇරලවන්නට වග බලා ගත්තාය. එවන් දිනකට ගමනට ගත වන්නේ විනාඩි දහය පහළොවක් තරම් කෙටි කාලයකි. දහවල් වැඩ මුරය අවසන්ව මා කැඳවාගෙන යාමට ගීත් අයියාට පැමිණීම අපහසු වූ සෑම දිනකදීමත් ඇය රාත්‍රී හත වනවිට රෝහල අසලට පැමිණ සිටින්නට තරම් ළෙංගතු සිත් ඇත්තියක වූවාය.
ගුරු පත්වීමක් ලබා නුවන්දි ගමට යාමත් සමඟ හුදෙකලාව ජීවත් වූ පාරමීට මගේ ආගමනය මහත් ප්‍රීතියක් විය. ඇගේ බාරයේ තබා ඇති වටිනාම වස්තුවක් ප්‍රවේශම් කරන තරමට ඇය මගේ ගමන් බිමන් සහ ආරක්ෂාව ගැනත් සොයා බැලුවේ එය ඇගේ වගකීමක් ලෙස සලකාගෙනය. තනිව ජීවත් වීමේ කලාවත්, එහි සුන්දරත්වයත් මා මුලින්ම ඉගෙන ගත්තේ ඇයගෙනි. ඉවුම් පිහුම් සහ ගේ දොර වැඩ කළමණාකරණය කර ගැනීමත් අර පිරිමැස්මෙන් කටයුතු කිරීමත් මගෙන් ඉගෙන ගත් බව ඇය නිරන්තරයෙන් කියන්නට පුරුදුව සිටියාය. මහරගම ආර්පිකෝ සුපර් සෙන්ටර් හි බඩු පුරවාගත් ට්‍රොලියක් තල්ලු කරගෙන සිනාසෙමින් සැහැල්ලුවෙන් ඒ මේ අත ඇවිද ගිය එදවස් තිළිණ කළ අත්දැකීම් අද මේ ගෙවන හුදෙකලා දිවියට ඔරොත්තු දෙන මධුරංගී කෙනෙකු නිර්මාණය කිරීම ගැන මා ඇයට සිතින් ස්තූති කරනා වාර අනන්තය.
පාරමී සමඟ ගමන් බිමන් යාමට ඉල්ලන අවසරය ප්‍රතික්ෂේප වීමකින් තොරව ඉල්ලන පමාවෙන් ලබා දෙන තරමට ගීත් අයියා ඇය කෙරෙහි තැබූ විශ්වාසය ප්‍රබල විය. එහෙත් විටින් විට ඔහුගේ විමසිලිමත් දෑස් අප පසුපස ලුහුබැඳි වග ඔප්පු වූ අවස්ථා දෙක තුනක්ම ඇත. සතියකට දෙකකට වරක් විවේකී සන්ධ්‍යාවක ආර්පිකෝ එකට ගොස් නිවසට උවමනා සියල්ල හෙමින් එකතු කරගෙන පැමිණීමට අපි පුරුදු වූයේ මා එහි නැවතුන පළමු සතියේදීමය. මිළ අධික චොකලට් වර්ග, Nuts සහ පළතුරු යුෂ ආදියෙන් ට්‍රොලිය පුරවාගන්නා පාරමී අයකැමි අසලට ළං වෙද්දී වැලමිටෙන් ඇණ මා පසෙකට කිරීමට පුරුදුව සිටියාය. එහෙත් දිගින් දිගටම ඇයවත් ශේෂය නොදන්නා ඇගේ බැංකු ගිණුමෙන් යැපීමට ඇති අකමැත්ත මේ කියන දවසේදී මුලින්ම අයකැමි අසලින් සිටගන්නට හිත දිරිමත් කළේය.
"උත්තරා ප්ලීස්.....අදට විතරක් මට පේ කරන්න දෙන්න. ඊළඟ දවසෙ ෂුවර් එකටම මං අන්න අර පැත්තට වෙලා ඉන්නවා"
"එදාට මං ඒ පැත්තට වෙලා ඉන්නකල් අද ඔයා ඉන්නකො" කියමින් මා උරහිසින් ඇණ ඇයව පැත්තකට තල්ලු කරන්නට හැදුවා පමණි
"මෙතන විකාරයක් වෙන්නැතුව දෙන්නත් එක්කම පැත්තකට වෙලා ඉන්නවද මං බඩු ටික අරන් එද්දි" අනපේක්ෂිත මොහොතක කන ළඟින්ම ඇසුණ ගෙරවීම මා එතනින් ඉවත් කරන්නට තරම් ප්‍රබල වුව ද, පාරමී මා ළඟට ආවේ ඔහු හා ටික වේලාවක් වාද කිරීමෙන් පසුය. අපව නාඳුනන ලෙස ට්‍රොලියත් තල්ලු කරගෙන ගීත් අයියා රථගාල වෙත යද්දී එතෙක් නෝන්ඩි හිනාවකින් මුව පුරෝගෙන දොර ළඟට වී සිටි වගීෂ අයියා ඔහු පසුපසින් ගියේ "අදනම් ඩබලම අහගන්නවා කන් පිරෙන්න" කියමිනි
"එයා කන් පුරවනකල් අපි බලන් ඉදී කියලා තමයි බය" පාරමී මගේ අතින් ඇදගෙන ඔවුන් පසුපසින් රථ ගාලට ආවේ වගීෂ අයියාටත් ගීත් අයියාටත් දෙදෙනාටම බැණ බැණය.
"සල්ලි දීලා ගෙනාවනම් වාහනේටත් දාන එකයි ඇත්තෙ" දුර තියාම දුරස්ථ පාලකයෙන් ඩිකිය ඇරෙන්නට සැලස්සූ පාරමී ගීත් අයියා අසලට ළං වෙමින් පැවසීය. කන පිරෙන්නට බැණුම් ඇසීමෙන් නොනැවතී ඉන්පසු පාරමී සමඟ ගමන් බිමන් වලට පනවන තහනම බාර ගැනීමට සූදානමින් සිටි මට ඔහු දෙස කෙලින් බලන්නට බැරි විය.
"ඒකට එකෙක් හොයා ගනින්. එතකල් මගේ පොඩි එකිත් එක්ක රස්තියාදු ගහන එක නවත්තපන්. බඩුවක් මුට්ටුවක් ගන්නෝන්නං ඒක අරන් යන්නැතුව පැයක් තිස්සෙ මේක අස්සට වෙලා මොන මඟුලක් කරාද?" ඉහ වහා ගිය කෝපයක් නොතිබුණද ඒ වදන් තුළ ගැබ්වූ නොරිස්සුම මට මඟ නොහැරිණ.
"අපි එහෙම තමයි. කන බොන දේවල් ගන්නකොට මිල බල.....ලා.......දින ගැණ...ලා ගන්නෝනි කියලා ඔයාගෙ සුදු නෝනා තමයි මටත් කියා දුන්නෙ" තාලයකට ඇද පැද කියවන පාරමීට රවාගෙන සිටි ගීත් අයියාට ඇගේ කතාව අවසානයේදී සිනා නැඟිණ. ඔහුත් මමත් අමනාපයෙන් පසුවූ දවසක ගණන් හදමින් සිටි කොළයේ පැත්තක ඔහු අතින් කුරුටු ගෑවුණ ඒ ආමන්ත්‍රණය පාරමී ඔහුගේ කේන්තිය පාලනයට යොදාගන්නා බව දැන සිටි මට එය ප්‍රත්‍යක්ෂ කරගත හැකිවූයේ එදිනය.
"බැරිද චූට්ටි වෙලාවකට අපි දෙන්නගෙ ඩ්‍රයිවර් වෙන්න" කියමින් පාරමී මෝටර් රථයේ යතුර ඔහුගේ දෑස් ඉදිරියෙන් එහෙ මෙහෙ කළේ ඉන්පසුය.
" අපෝ බෑ.....අනුන්ගෙ ලදරමක් පදිනවට වඩා මං කැමතියි ඒ චූට්ටි වෙලාවත් මගේ ගෑණු ළමයා ළඟින් වාඩි වෙලා යන්න" කියමින් මා ළඟට විත් කර වටා අත යැවූ ගීත් අයියා පිටුපස දොර ඇර මට නඟින්නට සැලැස්වීය.
"අපොයි මෙහෙමත් ඇඹලයෙක්" කියමින් රියදුරු අසුනට ආ පාරමී වගීෂ අයියා ඉදිරිපස මඟී අසුනට එනතුරු බලාසිට වාහනය රථ ගාලෙන් පිටතට ගත්තේ සිය මිතුරන් දෙදෙනාට අප සමඟ රාත්‍රී කෑමට එකතු වන ලෙස ආරාධනා කරමිනි. වගීෂ අයියා පිටුපස හැරී බලද්දීම ගීත් අයියා එය ප්‍රතික්ෂේප කළේය. පාරමී දිගින් දිගටම කළ බැගෑපත්වීම හමුවේත් සිය තීරණයේ වෙනසක් නොකළද ඔහුට අවසානයේදී මගේ දෙනෙතෙහි රැඳි ආයාචනය මඟ හරින්නට නොහැකි විය.
"හැමදාටම මේ ඉන්න විදිහටම හිටියත් මූ වගේ මූලග්ගිනිකාරයෙක් නම් හොයාගන්න මගේ තුන් හිතකවත් අදහසක් නෑ. ඒත් කෝකටත් පස්සෙ වෙලාවක මටත් ඔය අලි මන්තර දෙක තුනක් කියලා දීලා තියන්න" විදුලි සෝපානයට ඇතුළු වෙමින් පාරමී කනට කර පැවසූ වදන් දෙක තුනක් හෝ ගීත් අයියාට ඇසෙන්නට ඇත. කට කොනක නළියන සිනහව මැඩගෙන සිටි ඔහු ගේ දොරකඩදී මගේ කනෙන් අල්ලා ගත්තේ "මීට පස්සෙ එහෙම දෙන්නත් එක්ක එහෙ මෙහෙ රස්තියාදු වෙන්න ගත්තොත් කඩනවා කකුල් දෙක" කියමිනි. දොර අරිමින්ම පිටිපස හැරී බැලූ පාරමී ගෙතුළට දිව ගියේ "හදලා අමාරු ඇති" කියා දිව ඇද කර සිනාසෙමිනි.
පාරමී විසින් ඔවුන් දෙදෙනාට සංග්‍රහ කර රැගෙන ආ බඩු ටික අස් කරද්දී මම රෑ කෑම පිළියෙල කිරීමට යුහුසුළු වුණෙමි.
"පාරමී.....අන්න අරූ මොකද්ද ෆිල්ම් එකක් ගැන අහනවා" වගීෂ අයියාගේ පණිවිඩයකුත් රැගෙන මුළුතැන්ගෙට එබුණ ගීත් අයියා පාරමී එතනින් ඉවතට ගිය පමාවට ඉඟ දෙපසින් දෑත් යවමින් කොපුලක් තදින් සිපගත්තේ "මුළු ගෙදරම පාළුයි සුදු නෝනා" කියමිනි. මියුරු අක්කලාගේ නිවසේ මා හා ගෙවූ මතකයන් ඔහුව රිදවන වග දැන සිටිය ද එය හදවතට තදින්ම දැනුණේ ඒ මොහොතේය.
"ඉතින් ඔයා වගීෂ අයියත් එක්ක බෝඩිමේ නවතින්නකො"
"තනියෙන් ඉන්නකොට අයියා පිස්සු කෙලිනවා. ඌ දැනටත් යාළුවෝ එක්ක එහෙ මෙහෙ යනවා වැඩියි. අපෙ අක්කත් වෙලාවකට මහ මරි මෝඩ වැඩ තමයි කරන්නෙ" එතන තිබූ ස්ටූලයක වාඩි වූ ඔහු මුලින්ම මියුරු අක්කා ගත් තීරණයට දොස් කියා ඒත් සමඟම "එක පැත්තකින් අක්කා ගෙදරට ගිය එකත් හොඳයි. නැත්තන් මට පිටරටකට ගියත් කනක් ඇහිලා ඉන්න නැතිවෙයි. අනේ ගීත් අයියේ......අපි ගෙදර ගිහින් එමුකෝ....නැන්දයි මාමයි ගෙදර තනියෙන් ඉන්නේ කියලා අඬා වැටෙන්න ගත්තම" කියද්දී මම රවා බැලුවෙමි.
"මොකද රවන්නෙ. හොඳයි මං කියන්නෙ බොරුද"
"රැව්වෙ බොරු කියනවට නෙවෙයි. තියෙන ආත්මාර්ථකාමී කමට. තමන්ගෙ වැඩේ කෙරෙනවනම් අනිත් මනුස්සයට හෙන ගැහිලා ගියත් කමක් නෑ. අනුන් ගැන අච්චර හිතන නැන්දටයි මාමටයි මේ වගේ පුතෙක් කොහොම හම්බුණා ද මන්දා"
"මොකද්ද කිව්වෙ" කියමින් ළඟ ආ ඔහු කන මිරිකා එතනින් පිටව ගියේ "ඇරියස් ගොඩක් තියෙනවා. අල්ලා ගන්නම්කො මං පස්සෙ වෙලාවක" කියමිනි.
"උත්තරාටත් TOEFL කෙරෙව්වොත් හොඳයි හිතෙන්නැද්ද මිගාර. මෙහෙ ඉන්න නිසා කරනවනම් මට පුළුවන්නෙ උදව් කරන්නත්"
කෑමෙන් පසු පාරමී විසින් පෙර දින සැකසූ පුඩිමක් රස විඳිමින් සිටි මා ඇය දෙස රවා බැලුවාට සැක නැත. ගීත් අයියා TOEFL, GRE කරන්නට ගත්තේ මියුරු අක්කලාගේ නිවසේ නතර වීමට පැමිණි අලුතය. ඔහු මට කිහිප වරක්ම TOEFL කරන්නට යෝජනා කළ ද විභාගයක් වෙනුවෙන් වෙහෙසීමේ සිතක් මට නොතිබිණ. විසිත්ත කාමරයේ තිබූ එල් හැඩති සුවපහසු සෝෆාවේ අපට මඳක් එහායින් වාඩි වී සිටි පාරමී මා ළඟටම විත් දෝතම අල්ලා ගත් අයුරු මට මේ දැනුදු මතකය. අමාරුවෙන් යට ගසාගත් කරදරයක් උඩට ඇදීම ගැන කේන්තියෙන් පාරමී දෙස බලා සිටි මට සන්සුන් වන ලෙසට ඉඟි කළ ඇය ඉන්පසු වගීෂ අයියාට ලැබීමට නියමිත ශිෂ්‍යත්වයක් ගැන කතා කරන්නට පටන් ගත්තාය.
TOEFL ප්‍රශ්නය එතනින් විසඳුන වග සිතා සිටියද ගීත් අයියලා නිවසින් පිටව ගිය සැණින් පාරමී මා ළඟින් වාඩි වූයේ දීර්ඝ දේශනයකට හොඳින් සූදානම්වය.
"මිගාර දැනටමත් ඔයා වෙනුවෙන් එයාගෙ ටාගට්ස් ගොඩක් පස්සට දාලා ඉවරයි උත්තරා. ඔයාට ඔයාගෙ ගීත් අයියා වටිනවා වගේම මිගාර නිවුන්හැල්ල කියන්නෙ මේ රටට ලෝකෙටත් ගොඩක් වටින කෙනෙක්. ඔයා එයාට ඉස්සරහට යන්න උදව් කරන්න. මං කියන්නෙ කවදාහරි දවසක ආපස්සට හැරිලා බලද්දි දුක හිතෙන තැන් ඉතුරු කරගන්න එපා කියලා. ඇක්සිඩන්ට් එකෙන් පස්සෙ එයා කැමති නෑ ඔයාට මොනවටවත් බල කරන්න. මං මේවා කියන්නෙ ඉරිසියාවට කියලා ඔයාට හිතෙනවද දන්නෑ. ඒත් ඔහොම එකතැන හිටියොත් කවදාහරි දවසක එයා මොනවත්ම නොකිව්වත් ඔයාටම දුක හිතෙයි උත්තරා"
වසරින් වසර කල් දමමින් සිටි ඔහුගේ පශ්චාත් උපාධි සිහිනයට මගේ පැත්තෙන් දිය යුතු දායකත්වය ගැන හිතා බලන්නට පවා මට සිත්වූයේ එදා පාරමීගේ දේශනයට පසුය. පාරමී සහ ගීත් අයියා අතර වූ මිත්‍රත්වයේ වපසරිය නිමානය කරන්නට අපොහොසත් වුවත්, ඊර්ෂ්‍යාවකින් තොරව ඇය දෙස බලන්නට මා පුරුදු පුහුණු වූයේත් එතැන් සිටය. අද මට හිතෙන හැටියට මගේ ජීවිතයේ දිශානතිය වෙනස්වීමේ අත්තිවාරම දැමුනේ එදිනය.
ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු

Sunday, May 10, 2020

විල්තෙර අද්දර - 22 : විසි එක්වෙනි මතක සක්මන




රොෂාන් අයියාගේ මාමා කෙනෙකු නාරාහේන්පිට පිහිටි පෞද්ගලික ආරෝග්‍යශාලාවක නේවාසිකව ප්‍රතිකාර ලබන පුවත දැනගන්නට ලැබුණේ එදා රාත්‍රියේදීය. ඉරිදාවක් වූ පසුදින රොෂාන් අයියා ඔහුගේ සුවදුක් බලා ඒමට පිටව ගියේ ගීත් අයියාත් සමඟය. ඒ ගමන යෑමේ උවමනාවක් හෝ කැමැත්තක් ගීත් අයියාගේ තුන් හිතකවත් නොතිබුණ වග මට විශ්වාසය. එහෙත් නැන්දාට ඕනෑකම තිබුණේ රොෂාන් අයියාගේ පවුලත් සමඟ තිබූ දුරස්ථ සබඳතාවය අඟලකින් හෝ කෙටිකර ගන්නටය. පුංචි පුතු උපන් දිනයේම රොෂාන් අයියාගේ අප්පච්ච්චී ලොකු අක්කාත් සමඟ රෝහලටම පැමිණ සිය පරම්පරාවේ ඊළඟ උරුමක්කාරයා දැක බලා සතුටින් පිටව ගොස් තිබුණේ කෙසේ හෝ අම්මා කැඳවාගෙන එන පොරොන්දුව පිටය. ඒ පොරොන්දුව එලෙසම ඉටු කරමින් ඔහු සිය පවුලම නිවසට කැඳවාගෙන ඇවිත් තිබුණේ මා රෝහල්ගත කර සිටි කාලයේදීය.

අයියලා නිවසින් පිටව ගිය පසු, ගේ අස්පස් කර අතුගා තබා ගීත් අයියා ඒ සිකුරාදා රැගෙන ආ චිත්‍රා අයි පෙරේරා ගේ “උත්පලා” නවකතා පොතත් රැගෙන මිදුලේ බංකුවෙන් වාඩි වූ මට ඔහු ගෙදර නැති පාළුව නොදැනුණි. සුපුරුදු අවන්හලේ වාඩි වී රෝල්ස් එකක් රස විඳිමින් සිය මිත්‍රයාට සවන් යොමු කරමින් සිටි උත්පලාට කමින් සිටි රෝල්ස් කෑල්ල පිට උගුරේ යවමින් මහේන්ද්‍ර සිය ප්‍රේමය ප්‍රකාශ කළ අපූරුව කියවමින් සිටියදී ඉබේටම සිත ඇදී ගොස් නැවතුණේ පෙර වසරේ උසස් පෙළ විභාගය නිමා වූ දවසේය. බත් කටක් කා මගේ හිතත් අරගෙන ඉගිල ගිය සොඳුරු හිතුවක්කාරයා සමගින් ගෙවුණ වසරක කාලය සිතින් ස්පර්ශ කරමින් මා බොහෝ වේලාවක් සිටින්නට ඇත්තේ මතක සක්මනකය. ගේට්ටුවේ සීනුව නාද නොවන්නට තව හෝරාවකටවත් ඒ අතීත මතක් සක්මනින් මිදෙන්නට ඉඩ නොලැබෙන්නට තිබුණි.

පොත අතට ගෙන නැඟිටිද්දී බැල්කනියේ සිටි මියුරු අක්කා ගේට්ටුව අරින ලෙස අතින් සංඥා කර නොපෙනී ගියාය. එකත් එකටම ගීත් අයියා තනිව නිවසට පැමිණ පොත අතේ තබාගෙන කල්පනා කරමින් සිටි මා දැක සීනුව නාද කරන්නට ඇත. ඇතුළතින් අගුලු දා නොතිබුණ ගේට්ටුව අරින බව අඟවමින් ගොස් අගුල තද කර පරාජය ඔහුට දී දිනුම මා සන්තක කරගැනීම මගේ සැලැසුම විය. එහෙත් පුදුමයකට මෙන් ගේට්ටුව අද්දර සිටගෙන සිටියේ නාඳුනන තරුණයෙකි. ඔහු අසලම සිටි තරුණියන් දෙදෙනාගේ මුවෙහි මා දුටු විටම ඇතිවී නැතිවී ගිය සිනහව හිත කුහුලින් බර කළේය.

"මිගාර ඉන්නෙ මෙහෙ නේද?. අපි එයාගෙ කැම්පස් එකේ යාළුවෝ" ගීත් අයියාට වඩා වසරක් හමාරක් හෝ වැඩිමහල් යැයි සිතිය හැකි තරමේ පරිණත පෙනුමකට හිමිකම් කී නාඳුනන තරුණයා විමසුවේ කලබලයකින් තොරවය.

"ඔව්"

"කෝ මිගාර ගෙදර ඉන්නවද?" ගේට්ටුවේ කොක්ක පැන්නූ ඔහු ඇතුළට ආවේ උඩු මහළින් පටන්ගෙන මිදුලෙන් කෙළවර වන ලෙස දෑස් එහෙ මෙහෙ දුවවමිනි.

"අයියනම් පොඩි ගමනක් ගිහිල්ලා"

"එයා නැතුවට කමක් නෑ අපි ආවෙ ඔයාවයි පැංචවයි බලලා යන්න" කියමින් වත්තට ඇතුළු වූ තරුණියන් දෙදෙනාගෙන් කෙනෙක් මගේ අත අල්ලා ගත්තේ "මං පාරමී....මේ නුවන්දි....අරයා ඔයාගෙ අයියගෙ හොඳම යාළුවා වගීෂ" කියමිනි. කැරපොත්තෙකු ඇඟේ ගෑවුණ තරම් වේගයකින් අත ඉවතට ගන්නට ඉන් එක් වචනයක් හොඳටම ප්‍රමාණවත් විය.

"මොකෝ බය වුණේ.....ඇයි අයියා අපි ගැන කියලා නැද්ද?" අසමින් සිනාසුණ පාරමී "හැබැයි අපිනම් ඔයා ඉපදිච්ච දවසෙ ඉදලා විස්තර අහලා තියෙනවා නැද්ද නුවා" කියමින් ඇගේ යෙහෙළිය හා සිනහව බෙදා ගනිමින් ගේ දෙසට ඇවිද ගියේ ඇගේ ගෙදරට යන තරම් සැහැල්ලුවකිනි.

"අයියා ළඟට ද ගියෙ" වගීෂ නමින් හැඳින්වූ ගීත් අයියාගේ මිතුරා ගේට්ටුවට ඔබ්බෙන් දෑස් රඳවමින් විමසීය.

"රොෂාන් අයියත් එක්ක ලෙඩෙක් බලන්න ගියා. දැන් මඟ එනවත් ඇති. අයියලා යමු ගෙට වාඩිවෙන්න. අක්කයි නැන්දයි ගෙදර ඉන්නවා" ඔවුන් මා පසුපසින් ගෙට ඇතුළු වූයේ “මූ වීක් එන්ඩ් එකට දොස්තර විභාගෙටත් ලෑස්ති වෙනවද කොහෙද” කියා ගීත් අයියාට සිනාසෙමිනි.

කාමරයේ සිටි මියුරු අක්කා කලබලයෙන් පඩිපෙළ බැස ආවේත්, කුස්සියේ සිටි නැන්දා සාලයට එබී බැලුවේත් එකවරය.
"අයියගෙ යාළුවෝ වගයක් කැම්පස් එකේ" එතෙක් කුහුලින් බරව තිබූ මුව ළෙංගතු සිනාවකින් හැඩ කරගත් නැන්දා "වාඩිවෙන්න පුතේ" කියමින් ඔවුන්ට අසුන් පනවන්නට යුහුසුළු විය.

"අපේ පුතා දන්නවද පුතාලා අද මෙහෙ එනවා කියලා"

"අපෝ නෑ අම්මෙ. කිව්වනම් එන්න දෙන්නැති නිසා අපි මේ නොකියම ආවෙ උත්තරාවයි චුට්ටවයි බලලා යන්න. උත්තරා තාම මෙහෙ ඉන්නවා කියලා අපි දැනගත්තෙ ඊයෙනෙ" පාරමී ගේ මුවින් පිටවන වචනයක් වචනයක් ගානේ පෙරදින ඇය විසින්ම හදවතෙහි ඇතිකළ තුවාලයේ වපසරිය වැඩි විය. ඒ කිසිවක් නොදත් ඇගේ මූඛරී කට මට ඔච්චමට මෙන් සුන්දර සිනහවකින් හැඩවී තිබිණ.

නැන්දාට ඔවුන්ගේ වගතුග දැන ගැනීමට අවැසි වූයේ ඉන්පසුය. පාරමිගේ ගම රත්නපුරයේ බවත්, නුවන්දි පැමිණ තිබුණේ අනුරාධපුරයෙන් බවත් අප දැනගත්තේ එලෙසය. වගීෂ ඔහුගේ ගම යාපනය බව පවසද්දීම ගීත් අයියා ඔහු ගැන කියා ඇතිබව සිහිපත් විය. සිංහල ජාතික මවකට හා ද්‍රවිඩ ජාතික පියෙකුට දාව උපත ලද ඔහු ගණිතයට දක්වන සුවිශේෂී හැකියාව ගැන ගීත් අයියා සඳහන් කර තිබුණේ වරක් දෙවරක් නොවේ.

"මං පුතා ඇහැරලා ද බලලා එන්නම්" කියාගෙන මියුරු අක්කා උඩට යද්දීම නැන්දා කුස්සියට ගියේ ඇය පසුපසින් යන්නට ගිය මට "ඔයා ඔය අක්කලත් එක්ක ටිකක් කතා කර කර ඉන්නකො. ඔයාව බලන්නමනෙ ඇවිල්ලත් තියෙන්නෙ" කියමිනි. විසිපැණ තරඟයක් වන් වූ සුවදුක් හුවමාරු වටය ආරම්භ කළේත් පාරමීය. එහෙත්, ගිලිහ ගිය සරසවි සිහිනය ගැනත්, මා මුහුණ දුන් රිය අනතුර ගැනත් කිසිවක් නොඅසන්නට පරිස්සම් වූ ඔවුන් ගැන එවෙලෙහි නොදැනුණ මොකද්දෝ ගෞරවයක් පසු කලෙක හිත කොනක තැන්පත් වූ බව මා මෙතනදීම ලියා තැබිය යුතුය.

ගීත් අයියා ගෙදර ආවේ ඔවුන් තේ බොමින් සිටියදීය. ඔහු එනවිට දොර ළඟ සිටි මියුරු අක්කාට "අයියා එන එන කට්ටියත් එක්ක කයිය ගගහා ඉන්නවා මට කම්මැලියි මං ආවා" කියාගෙන ගෙට ඇතුළු වූ ඔහු තේ බොමින් සිටි පිරිස දැක එහෙමම නතර විය.

"මං මේ වැරදිලා වෙන ගෙදරකට ඇවිත් නෙවෙයිනෙ"

"ඒ කියන්නෙ උඹට ඉදලා හිටලා එහෙම වැරදීමුත් වෙනවා" වගීෂ අයියාගේ පිටට පහරක් එල්ල කර ඒ අතම කර වටා යවමින් ගීත් අයියා ඔහු ළඟින් වාඩි වූයේ "මටත් තේ එකක් ගේන්නකො පොඩී" කියා ඔහුගේ පැමිණීමත් සමඟ පාරමීගේ හැසිරීම නෙත් කොනකට අහු කරගන්නට මාන බලමින් සිටි මට ඒ අවස්ථාව අහිමි කරමිනි.

"මූට බෝඩිමේ කෑම නරක් වුණේ ඇයි කියලා තේරෙනවනෙ" ඔවුන්ගේ උස් සිනා හඬ අඩුවක් නැතුවම කුස්සියටත් ඇසිණ. නැන්දා ලවාම සාදවා ගත් තේ එක රැගෙන සාලයට යනවිට මියුරු අක්කා පෙනෙන්නට නොසිටියාය. තේ එකත් සමඟම මගේ අත අල්ලාගත් ගීත් අයියා බලහත්කාරයෙන්ම මා එතනින් වාඩි කරවා ගත්තේය.

"ඇත්තටම උඹලා මේ කොහෙ යන ගමන්ද?"

"වෙන කොහෙවත් යන ගමන් තේ එකක් බීලා යන්න ආවා නෙවෙයි. අපි ඇත්තටම ආවෙ උත්තරාව බලලා යන්න"

"අම්මලා තාම මෙහෙ ඉන්නවා කියලා මං කිව්වෙ නෑනෙ"

"ඒ වුණාට මං කොහොමහරි හොයාගත්තනෙ. නැද්ද උත්තරා" කියමින් මාවත් කතාවට ඈදාගත් පාරමී, ගීත් අයියා මා වෙත හෙලූ තරවටු බැල්ම වැලමිටෙන් ඇන ඇගේ යෙහෙළිටත් පෙන්නමින් සිනාසුණාය.

"මොකද්ද වුණේ කියලා මට මෙහෙමම කියනවද නැත්තන් අපි පොඩ්ඩක් උඩට ගිහින් එමු ද?" හඬත් කෝපයත් දෙකම පාලනය කර ගනිමින් ඔහු මගේ කන ළඟට පහත් විය.

"මං දන්නෙ කොහොමද? කිව්ව කෙනාගෙන්ම අහගන්න එකනෙ ඇත්තෙ"

"මුන් දෙන්නා කුටු කුටු ගාන්නෙ අපිට මොකකින් හරි දමලා අරින්න නෙවෙයි වෙන්නැතිනෙ"
කෝපය හිස එසවීමත් සමඟ උන් තැනත් අමතක වෙමින් සිටි ගීත් අයියා හිස කෙලින් කර ගත්තේ වගීෂ අයියාගේ හඬටය. විසිරෙන්නට ආසන්න හිනාව හිරකරගෙන සිටි නුවන්දිත් පාරමීත් ගීත් අයියාගේ බැල්මට බියෙන් මෙන් බිම බලාගත්තේ එකවරය.නැඟිට යාමේ උවමනාව හිතට දැඩි බලපෑම් එල්ල කරමින් සිටියත් ගීත් අයියාගේ ප්‍රතිචාරය ඔහුගේ මිතුරන් ඉදිරියේ දරාගන්නට හැකිදැයි නොදැන අවධානමක් ගැනීමට සිත එකඟ නොවීය.

"උඹට කේන්ති ගියාට මංනම් මචං ආවෙ මේ නංගිව බලන්න නෙවෙයි. මේ කෙල්ලො දෙන්නගෙ තනියට" වගීෂ අයියා සිනාවකින්ම තවදුරටත් ඒ වාතාවරණය ලිහිල් කළේය.

"දෙන්නෙකුට තනි කොහෙද යකෝ"

"තනියට කිව්වෙ මේ කෙල්ලො දෙන්නා උඹ ඉන්න තැනකට තනියම එවන එක පොඩ්ඩක් හොඳ මදි නිසා" කියමින් ඔහු එතනින් නැඟිට වෙනත් පුටුවකට මාරු විය. සිනාසෙමින්ම තේ එකෙන් අඩක් හිස් කළ ගීත් අයියා කෝප්පය මා අත තැබුවේය. වගීෂ අයියාට එක්වරම ඇති වූ කැස්ස අනික් දෙදෙනාගේ මුව සිනහවෙන් පුරවද්දී මම එතනින් නැඟිට ආවෙමි. ඔවුන් ගීත් අයියාට මොනවදෝ කියනවා ඇසුණත් මට ඒ කිසිවක් පැහැදිලිව තේරුම් ගත නොහැක් විය.

දිවා ආහාරය සූදානම් කරන තුරු ඔවුන්ව නතර කරගැනීමට නැන්දා ගත් උත්සහය ව්‍යර්ථ කරමින් ඔවුන් පිටව ගියේ වෙනත් දවසක පැමිණෙන පොරොන්දුව පිටය. පාරමීගේ ලගන්නා සුළු කතා විලාශයත් ඇගේ සැහැල්ලු හැසිරීමත් නැන්දාගේ හිත බෙහෙවින්ම ආකර්ශනය කර තිබීම මගේ තුවාලය උඩට ලුණු හැලුවාක් මෙන් විය. රත්නපුර ප්‍රදේශයේ මැණික් ව්‍යාපාරිකයෙකුගේ බාල දියණිය වූ පාරමීගේ ගුණ වර්ණනාවෙන් එදා දිවා ආහාරය හැඩ විය. පිඟානට බෙදාගත් බත් ටික අතගාමින් සිටි මගේ කකුල කිහිප වාරයක්ම ගීත් අයියාගේ පයට පෑගුණි. ඔහුව මඟ හරිමින් නැන්දා පසුපසම දැවටෙමින් සිටින්නට වග බලාගත් මට එළොව පොල් පෙනෙන්නට පටන් ගත්තේ නැන්දා රොෂාන් අයියාත් සමඟ ටවුමට යාමට සූදානම් වීමත් සමඟය. එවෙලෙහි ගීත් අයියා සිටියේ ඔහුගේ කාමරයේය. නැන්දා සමඟ නිවසින් පිටව යාම තරම් ආරක්ෂිත පියවරක් නොතිබිණ. එහෙත් නක්ෂස්ත්‍රකරුවෙකුට අනුව දරුණු අපල කාලයක් ගෙවමින් සිටි මා නිස්කාරණ ගමන් බිමන් කැටුව යාමට ඇගේ මනාපය ගැනීම ගලෙන් පට්ටයක් ගැනීමටත් වඩා දුෂ්කර විය.

දොරඟුලු වසා කාමරයට වී සිටීමට වඩා ආරක්ෂාවක් නාන කාමරය තුළ විය. නැන්දා නිවසින් පිටව යන්නටත් ප්‍රථම එතුළට රිංගා ගත් මට සබන් කුඩු යොදා පෙඟෙන්නට දමා තිබූ රෙදි බාල්දිය පෙනුනේ මා ගලවාගන්නට ආ දේවදූතයෙකු ලෙසය. ප්‍රවේශමෙන් කුණු අතුල්ලා රෙදි ටික සෝදා වෙනදාට වඩා වෙලාවක් වතුර මල යට ගතකර මා නාන කාමරයෙන් පිටතට එනවිට ගීත් අයියාගේ කාමරයේ දොර වසා තිබිණ. කරවටා දමාගත් තුවායේ එක් කොනක් ඔසවා කොණ්ඩය පිස දමමින් අනිත් අතින් රෙදි බකට් එක එල්ලාගෙන සැහැල්ලුවෙන් පහළට බහින්නට මට හැකි වූයේ එනිසාය.

කුස්සියේ දොරෙන් එළියට ගොස් රෙදි ටික වේලෙන්නට දමා හඬ නොනැගෙන ලෙස කාමරයට ගොස් දොර වසා ගන්නට හිතමින් සාලය හරහා යමින් සිටි මගේ ලේ ගමනාගමනය එක්වරම අඩාල වී දෙපා මොහොතකට නතර වූයේ කෑම මේසය උඩ තබාගත් පත්තරයකට මූණ ඔබාගෙන සිටි ගීත් අයියා දුටු පසුය. මගේ පැමිණීම මායිම් නොකට ලුහුඬු දැන්වීම් තීරයේ මොනවදෝ සොයමින් සිටි ඔහුව පසුකර එතනින් යන්නට හිතුවාට වඩා ධෛර්යක් මා තුළ ශේෂව තිබිණ.

පත්තු වීමට නියමින් ගින් කන්ද නිවන හැටියක් එය අවුලුවන විට කිසිදාක මතක් වන්නේ නැත. රෙදි ටික වනා ගෙට යන්නට පෙර නැන්දලා පැමිණේවායි ප්‍රාර්ථන කරනවා හැර ප්‍රශ්නයෙන් පැන යා හැකි අන් මගක් නොමැති විය. ඔහු ඕනෑවටත් වඩා නිහඬව සිටින්නේ කෝපය පාලනය කරගත නොහැකි විට බව මම හොදාකාරවම දැන සිටියෙමි.

"කාගෙද ඔය ෂර්ට් එක" සෝදන ලද රෙදි අතර වූ රොෂාන් අයියාගේ කමීසයක් වනමින් සිටියදී මා පිටුපසින් සිටගත් ඔහු කතා කළේ මැඩගත් කෝපයෙන් වුවත් නිහඬව සිටින්නට මට නොහැකි විය.

"මේ ගෙදර ෂර්ට් අඳින අය මහ ගොඩක් නෑනෙ. ඔයාගෙ නෙවෙයිනම් කාගෙද කියලා දන්නවනෙ"

"දන්න නිසා තමයි අහන්නෙ. උගෙ රෙදි ඔයා හෝදන්න ඇයි ඌ අබ්බගාත ද?"

"පිස්සෙක් වගේ බොරුවට කෑ ගහන්න එපා ගීත් අයියෙ. බාත් රූම් එකේ තිබ්බ නිසා මං හේදුවා මිසක් කවුරුත් මට ඒවා හෝදන්න කිව්වෙ නෑ. අනික අයියගෙ විතරක් නෙවෙයි මෙතන මියුරු අක්කගෙයි නැන්දගෙයි රෙදිත් තියෙනවා මේ " කියමින් බකට් එකේ වූ මියුරු අක්කාගේ හැට්ටයක් අතින් අල්ලා උස්සද්දී ඔහු එය අතින් ගසා බිම දැම්මේය.

"මොකද්ද ඔයාට වෙලා තියෙන්නෙ"

"වෙලා තියෙන්නෙද?........වරෙන් පෙන්නන්න වෙලා තියෙන එක" කියමින් මගේ අතින් ඇදගෙනම ගෙට ඇතුළු වූ ඔහු කුස්සියේ දොර වසා දැමීය. වෙනදාට එවන් විටකදී හිත කලබල කරන නුහුරු හැඟීමට එදා මා සොයා එන්නට අමතක වන්නට ඇත.

"මීට පස්සෙ අම්මගෙ ඇරෙන්න වෙන එකෙක්ගෙ හරි රෙද්දක් හෝදලා තිබ්බොත් මං බලාගන්නම්"

"ගීත් අයියෙ....අපි එක ගෙදරක එක බත කන මිනිස්සු. හැමදේම එකට කරගන්නවා නම් ඇයි ඒකට විතරක් වාරාවක්. අක්කා හරි නැන්දා හරි බාත් රූම් එකට යද්දි මගේ ඇඳුමක් හෝදන්න දාලා තිබ්බොත් එයාලා ඒක හෝදනවා. තෝරා තෝරා තමන්ගෙ ඇඳුම් විතරක් හෝදන්නෑ කවදාවත්"

"මට බණ කියන්න ලෑස්තිවෙන්නැතුව මං කියන දේ කරන්න පුරුදු වෙනවා" මැඩගත නොහැකි කෝපය විසින් ඔහුව පාලනය කරන එවන් මොහොතක කිසිවක් තේරුම් කරදිය නොහැකි නිසා මම ඒ මොහොතට පමණක් නිහඬ වන්නට තීරණය කළෙමි.

"හරි...දැන් මට කියනවා පාරි කොහොමද ඔයා මෙහෙ ඉන්න බව දන්නෙ කියලා"

"ඒක ගිහින් එයාගෙන්ම අහගන්න" කියමින් එතනින් පැන එන්නට සූදානම් වුවත් ඔහු මගේ උරහිසින් අල්ලා නතර කරගත්තේ "මොකද ඔච්චර සැර" කියාගෙනය.

ඊළඟට ඒ අත නතර වෙන තැන ගැන ඇති අනුමානය දෑතින් දෙකන් වසාගන්නට බල කළේය. මහපටඟිල්ලත් දබරැඟිල්ලක් නිකටට තබා පහත් කරගෙන සිටි හිස ඔහු අතින් එසවෙද්දී කිසිදාක නොවූ ලෙස දෑස් තදකර පියා සිටි නිසා ඒ දෑසෙහි වූ කෝපය සිඳී වේදනාවක් ඉස්මතු වූ අයුරු නොපෙනිණ. කන් දෙක වසා සිටි දෑත් දෙපසට කළ ඔහු මගේ හිස තදින් පපුවට තුරුළු කරගත්තේ මා අසනීපයෙන් පසුවූ දිනයක රොෂාන් අයියාගේ සරදම් මායිම් නොකොට මා තුරුළු කරගෙන සිටි අයුරු සිහිපත් කරවමිනි.

බොහෝ වේලාවක් ඒ ඉරියව්වෙන්ම සිටි ඔහු "පාරි මගේ හොඳ යාළුවෙක් විතරයි පොඩී. මං ඔයා ගැන හැමදේම එයාට කියලා තියෙනවා. ඔයාව බලන්න ආසයි කිය කියා හිටියට මං එන්න දුන්නැත්තෙ ඔයා එයාව කොහොම බාර ගනියිද දන්නැති නිසා. මං ඔයාට ගෙනත් දෙන නවල්ස් ඔක්කොම එයා තෝරලා දෙන ඒවා" ඔහුගේ උණුසුමින් හිස මුදාගන්නට ඒ ටික ප්‍රමාණවත් විය. මගේ නෙත රැඳි දුකත් ඉරිසියාවත් සිනහවකින්ම කියවා ගත් ඔහු "එයාට නෙවෙයි වෙන කිසිම කෙනෙක් ගැන ඉරිසියා හිතන්න ඔයාට කිසිම හේතුවක් නෑ. මේ ආත්මෙ නෙවෙයි තව ආත්ම ගාණක් ගියත් ඔයා ඉන්න තැනට ළං වෙන්න කිසිම ගෑණියෙකුට බෑ පොඩී" කියා යන්නට ගොස් අතරමඟ නැවතුණි.

"මතකයිනෙ මං කිව්ව එක. මීට පස්සෙ අසනීපයක් නැති කිසි කෙනෙකුගෙ රෙදි හෝදන්නත් බෑ කෙල්ලෙක් මට කෝල් එකක් දුන්නු පළියට ගස්සන්න පුප්පන්නත් බෑ"

"මට ඕන්නං මං කරනවා"

"මොකද්ද කිව්වෙ" කියමින් ළඟට ආ ඔහු කම්මුල් වලට දෑත් තද කරමින් හිස ඔසවා දෑස් තුළ කරනම් ගසා හඬ අවදි කළේය.

"සුදු නෝනා...... ඔයා කැමති වුණත් අකමැති වුණත් මගේ දේවල් මං පරිස්සම් කරනවා "

"එතකොට මට මගේ දේවල් පරිස්සම් කරගන්න බැරිද"

"මොකෝ බැරි. අපෝ පුළුවන්" කියමින් මනමාල හිනාවකින් දෙතොල් සරසාගත් ඔහු "ඔයා දාන ඕනි කොන්දේසියකට යටයි. හැබැයි මට කිස් එකක් ඕන්" කියමින් හිස මඳක් පහත් කළේය.

"එහෙනං මීට පස්සෙ පාරමී ට පාරි පාරි කියන්නැතුව හරියට පාරමී කියන්න" කියමින් පහත් කරගෙන සිටි හිසට ටොක්කක් ඇන මා එතනින් පැන ආවේ "ඉරිසියාකාරී" කියමින් ඔහු සිනාසෙන හඬ මැද්දෙන්ම ලද සැහැල්ලුව හිත පුරා විඳිමිනි.

ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු.

Saturday, May 9, 2020

විල්තෙර අද්දර - 21 : විසිවන මතක සක්මන




පුංචි පුතුට දෙමසක් සපිරුණු ඔක්තෝබර් 17 වනවිටත් නැන්දාත් මමත් සිටියේ මියුරු අක්කලාගේ නිවසේය. ඊළඟ සතියේ සිට මියුරු අක්කාත් කැටුව නිවසට යායුතු බව නැන්දා කියමින් සිටියේ ඊට සති දෙක තුනකට පෙර සිටය. එහෙත් සතියෙන් සතිය අපේ ගමන පමා කරන්නට සිදු වූයේ රොෂාන් අයියා වරින් වර ඔහු හඳුනන විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා ළඟට මා කැටුව යායුතු බව පැවසූ නිසාය.

"දකුණෙත් නෑ මෙහෙම ගැට" කියමින් ගීත් අයියා ඔහුට සරදම් කරමින් සිටියත් අප එහි සිටීමෙන් වැඩියෙන්ම සතුටට පත්ව සිටියේත් ඔහුමය. වෙලාවට කෑමක් බීමක් නොමැතිව මාමා ගෙවන කටුක දිවි‍ය ගැන නැන්දාත් මමත් වද වූ තරමට අන් කිසිවෙකුට ඒ ගැන වගක් නොවීය. ඉගෙනගෙන ඉහළට යමින් පවුලෙන් ඈත්වන සෑම දරුවෙක්ම එතරම් ආත්මාර්ථකාමීදැයි නොදනිමි. එහෙත් මියුරු අක්කාත් ගීත් අයියාත් තමාගේ පහසුව හා රුචි අරුචිකම් ගැන වද වූ තරමින් ඇබිත්තක් හෝ තම මව්පියන්ගේ පැත්තෙන් නොසිතූ බව අදටත් නොබියව පවසන්නට මට පුළුවන.

"නොවැම්බර් වෙනකල් යන්න දෙන්නෑ" නැන්දාත් මමත් ඊළඟ සතියේ ගෙදර යන්නට කතා කරමින් සිටියදී කොහේදෝ යන්නට සූදානමින් කුස්සියට එබුණ ගීත් අයියා කනට කර පැවසුවේ නැන්දාට හොරෙන් මගේ අතැඟිලි මිරිකමිනි.

"අප්පච්චියි චූටි මාමියි හවසට ගෙදර ආවම රෙදි ටික එහෙම හෝදලා අයන් කරලා අහුරලා තියන හැටි බලන්නත් එක්ක අපි මේ සතියෙ කොහොමහරි ගෙදර යමු නැන්දෙ" පොල් මිරිකමින් සිටි නැන්දා සිනහව කිරි දීසියේ සඟවාගෙන ගීත් අයියාට පිටුපා සිටගත්තේය.

"මොකද්ද කිව්වෙ" කියමින් එසවුණ සුරත කන ළඟට විත් පල්ලම් බසින්නට මත්තෙන් අල්ලා ගන්නට මාන බලමින් සිටි සිතුවිල්ල පරාජය කරමින් ඔහු කන මිරිකුවේය. පුංචි කොලු ගැටයෙකු සන්ධියේ සිටම ක්‍රියාවෙන් හෝ වචනයෙන් ඔහුට එරෙහිවන සෑම විටකම මගේ කන මිරිකීම පුරුද්දක් කරගෙන සිටි ඔහු හදිස්සියේම ඒ පුරුද්දට සමුදීමෙන් මා ලද පීඩනය මට හරියටම වටහාගත හැකි වූයේ ඒ මොහොතේය. වෙනදාට කන මුදාගන්නට ගන්නා වෙහෙස එදා යොදවන්නට වූයේ කඳුළු සඟවන්නටය. එහෙත් දිනුම තිබෙන්නට ඇත්තේ මා සිතා සිටියාට වඩා බොහෝ ඈතකය.

"ඔය කෙල්ලගෙ කන ගලවන්නැතුව යන තැනක යන්න පුතා. පහුගිය ටිකේ පාඩුවේ හිටියහම මං හිතුවා දැන් හැදිලා කියලා. බලන් ගියාම මටයි වැරදිලා තියෙන්නෙ"

නැන්දා මෙන්ම මමත් සිතා සිටියේ ඔහු වෙනස්ව ඇති බවය. නැන්දා ඒ ගැන සිතමින් සතුටු වූ තරමටම ඉන් වේදනා විඳි මට ඔහු යථා තත්වයට පත්ව ඇතිවග කියන්නට තවත් සාක්ෂි උවමනා නොවීය. රිය අනතුරින් ලද කම්පනය සහමුලින්ම ඉවත් වූයේ ඉන්පසුව බව පැවසීම අතිශෝක්තියක් නොවේ.සතුටටත් දුකටත් දෙකටම එක ලෙස කඳුළු සැලීමේ පුරුද්දට තිත තැබිය යුතු බව ඔහු කියන පරක්කුවෙන් ප්‍රගුණ කර තිබුණානම් හොඳ බව හිතෙද්දීම කඳුළු වැගිරෙන්නට විය. දෑතින් මුහුණ වසාගෙන එතනින් දිව යන්නට මට උවමනා විය. එහෙත් ක්ෂණයකින් මගේ සිතුවිලි හඳුනාගත ගීත් අයියා "ඒයි......මොකද පොඩී මේ කවදාවත් නැතුව" කියමින් දෑත් ඉවතට කරන්නට සැරසුණේය.

"ඇඬෙව්වනම් නළවලාම යන එකයි ඇත්තෙ" කියමින් නැන්දා කුස්සියේ දොරෙන් එළියට යන්නට ඇත්තේ රම්පෙ කොළයක් කඩාගන්නටය. ඒ අවසරයෙන් මුහුණට පහත් වූ ඔහු කන් පෙත්තට යන්තමින් දෙතොල් තබා නැන්දා ගිය පැත්තෙන්ම එළියට බැස්සේ "රිදෙනවනම් මං ඇවිල්ලා අත ගාලා දෙන්නම් සුදු නෝනා" කියා අල්ලපු ගෙදරටත් ඇහෙන තරම් හයියෙන් කෑ ගසාගෙනය.

"කැම්පස් ගියාට මොකද වැඩ තාම මොන්ටිසෝරි ළමයෙකුටත් එහා" කරපිංචා ඉත්තක් සමඟ රම්පෙ කොළයක් කඩාගෙන ගෙට ගොඩ වූ නැන්දා ලිහී තිබූ කොණ්ඩය ගැට ගසා ගනිමින් නෝක්කාඩු කීවේ බොරුවටය. යන ගමන් ඔහු ඇය කෝප ගන්වන්නට කිසිවක් පවසා කොණ්ඩය ලිහා දමා පැන දුවන්නට ඇත. කන පිරිමදිමින්ම සිනාසෙමින් සිටි මා ළඟට ආ නැන්දා "අදනම් හොඳ පාරක් අහුවෙලා තියෙනවා. මේ කන හොඳටම රතු වෙලා පුතේ" කියද්දී කම්මුල් වලින් ගිනි පිටවීම වලක්වන්නට මට නොහැකි විය.

"මං ටක් ගාලා පුතා ඇහැරලා ද බලලා එන්නම්" කියාගෙන ඇගේ සුපරික්ෂාකාරී නෙතින් ගැලවී පැන දුවද්දී ගීත් අයියාගේ ජංගම දුරකථනය නාදවන හඬ ඇසුණේ සාලයෙනි. පුටුවක් උඩ ඔහු අමතක කර ගිය දුරකථනය මනෙත ගැටුණේ කුස්සියේ දොරෙන් පැනගොස් ඉදිරිපස දොරෙන් ඔහු ගෙට එන්නට ඇතැයි සිතමින් සාලයට කර පොවද්දීය. හිස හරව හරවා ඔහු ගිය තැනක් සොයමින් සිටියදී ඇමතුම විසන්ධි වුවත් එසැණින් යළිත් එය නාද විය. තිරය මත සටහන්ව තිබුණේ Parami යන අකුරු හයය. දෙවරක් නොසිතාම ඇමතුමට සම්බන්ධ වීම මෝඩකමක් වග තේරෙන විට එහා ඉමෙන් ආ ගීතවත් කටහඬ මා නොසන්සුන් කර අවසන්ය.

"මිගාර නැද්ද?" මගේ හඬ ඇසුණ සැණින් කලබල වූ ඒ ගීතවත් හඬේ හිමිකාරිය ඇසුවේ තරමක් කේන්තියෙනි.

"අයියා චුට්ටක් එළියට ගිහිල්ලා"

"කවුද ඔය කතා කරන්නෙ උත්තරා ද?" මගේ නම මා නොදන්නා තරුණියකගේ මුවින් පිටවීමේ පුදුමය මොහොතකට මගේ හඬ සොරාගත්තේය.

"උත්තරා නෙවෙයිද ඔය" පෙර තිබූ අමනාපය පහව ගොස් මිත්‍රශීලිව වදන් අමුණමින් ඇය සිටියේ මා කවුරුන්දැයි දැන ගන්නා නොඉවසිල්ලෙනි.

"උත්තරා තමයි. ඔයා කොහොමද කතා කරන්නෙ මං කියලා දැනගත්තෙ"

"මිගාරගේ ගෙදර ඉන්නෙ ඔයයි අක්කයි විතරයි කියලා අපි දන්නවනෙ. ඔයා කතා කළ විදිහට මං දැනගත්තා ඒ අක්කා නෙවෙයි කියලා" නිහඬව ගෙවී යන කාලය තුළ දහසක් සිතුවම් හිත ඇතුළේම ඇඳෙමින් මැකී ගියේය.

"ඔයාට දැන් හොඳයි නේද" මගේ නිහඬබව ඇයට මා මතකය අහිමිව කල් ගෙවූ වග සිහිපත් කිරීම පවා මට ප්‍රහේළිකාවක් විය.

"ඔයා කොහොමද දන්නෙ මං අසනීපෙන් හිටියා කියලා"

"ආ....පෝ.....ඔයත් මිගාර වගේමයි" කියමින් සැහැල්ලුවෙන් සිනාසුණ ඇය "මිගාර ආවම කියනවද පාරි කතා කරා කියලා. හවසට කැම්පස් එක පැත්තෙ එවෙනවනම් මතක් කරලා මට කෝල් එකක් දෙන්න කියන්න" කියූ ඇය ඇමතුම විසන්ධි කළාය.

අත තිබූ හුරුබුහුටි ජංගම දුරකථනයට රවාගෙන ගතකළ කාලය හරියටම නිශ්චයක් නැත. ගීත් අයියාගේ මිතුරියක් ඔහුට දුරකථනයෙන් කතා කළ පළියට ඔහු හා තරහා වන්නට තරම් බොළඳ සිතක් මට නොතිබි බව විශ්වාසය. එහෙත් මොකද්දෝ හේතුවක් හිත කොනිති ගසමින් තුවාල කරන්නට සැරසෙමින් තිබිණ.

"මොකද පොඩ්ඩි ඔය ෆෝන් එකට ඔරවගෙන කුටු කුටු ගාන්නෙ" මියුරු අක්කාගේ හඬින් කලබල වූ තරම පෙන්වන්නට මෙන් අතේ තිබුණ දුරකථනය ගෙබිම සිපගෙන තුන් තැනක වැතිරිණ.

"දෙන්නා ආයෙත් පටන් ගත්තද රණ්ඩු අල්ලන්න"

"මට වෙන වැඩ නෑනෙ" පාරමී කෙරෙහි ඇතිවූ කේන්තිය මියුරු අක්කා පිටින් යවමින් මා උඩුමහළට දිව්වේ බිම වැටුණ දුරකථනයේ කෑලි අහුලන්නටවත් පමා නොවෙමිනි.

"වැඩ නැතුවට නෙවෙයි. ඒ කොල්ලත් එක්ක එල්ලුනේ නැත්තන් එක්කෙනෙකුට නිකන් කෑවෙ නෑ වගේනෙ" කියමින් මියුරු අක්කා සිනාසෙණු ඇසුණ ද තවදුරටත් එල්ලි එල්ලී කතාවට යාමෙන් වැලකී මම කාමරයට ගොස් දොර වසා ගත්තෙමි.

රොෂාන් අයියා වැඩ ඇරී එන්නට පෙර ගෙදර ආ ගීත් අයියා අපේ කාමරය අසලින් කීප වාරයක් එහා මෙහා යනු දැනුණ ද මා සිටියේ ඒ බව නොදන්නා ලෙසටය.

"පොඩී පේන්නවත් නැත්තෙ ඇයි ආපහු අසනීපද" ඔහු මියුරු අක්කාගෙන් මා ගැන අහන්නට ඇත්තේ ඉවසා සිටිය නොහැකි තැනටම කුතුහලය උච්ච වූ පසුය.

"පිස්සුද ඔය යසට හිටියෙ. හැබැයි මොක්කට හරි තරහා ගිහින් ඉන්නෙ"

"මං චුට්ටක් බලන්නම්. අම්මා ආවොත් පොඩි ශේප් එකක් දාගන්නවද?"

"මෙච්චරකල් ඔක්කොම කරේ මගෙන් අහලා වෙන්නැති" මියුරු අක්කාගේ සිනහව මැදින්ම ඔහුගේ පියවර හඬ කාමරය දෙසට ඇඳුණි. නිදි බව අඟවමින් බිත්තිය පැත්තට හැරී නිදා සිටි මම ඉක්මනින් මුහුණ කොට්ටයේ සඟවා ගත්තෙමි.

"කැමැත්තෙන් නැඟිටිනවද නැත්තන් මං බලෙන් උස්සලා ගන්නෝනිද?" ඉහ අද්දරින් වාඩි වූ ඔහු සැහැල්ලුවෙන් පැවසීය. හැන්දෑවේ සිටම ඔහු වැරදිකරු කරමින් ගොනු කළ චෝදනා සියල්ල යළි මෙනෙහි කරගන්නට කාලය අවැසි නිසා නිදාසිටි ඉරියව්වේ සුළු වෙනසක්වත් නොකර සිටීම අත්‍යාවශ්‍ය විය. ඉවසීම නොහඳුනන ඔහුට ඒ කාලය කල්පයක් තරම් වූවාට සැක නැත. උරහිසින් ඇද අනෙක්පසට පෙරලා ගත් සිරුර දෑතින් ඔසවන්නට ඔහු සූදානම් විය.

"අතාරින්න ගීත් අයියෙ. නැත්තන් මං නැන්දට ඇහෙන්න කෑ ගහනවා"

"ඉතින් කෑ ගහනවා. හැබැයි ඊට පස්සෙ ආයෙ නැන්දා ගාව නිදාගන්න වෙන්නෑ. දිගටම ඉන්න වෙන්නෙ මාත් එක්ක. ඒකට හදිස්සි නම් කෑ ගැහුවට මගෙත් අකමැත්තක් නෑ. මාත් මේ බලන් ඉන්නෙ කොහොමද ඕක කියාගන්නෙ කියලා" එහෙමම ඇඳෙන් වාඩි වී, දිව ඇද කර සිනාසෙමින් සිටි ඔහුව අත් දෙකෙන්ම තල්ලු කර ඇඳ පාමුලින් බිමට පැනගත් මා නතර වූයේ මියුරු අක්කලාගේ කාමරයෙන්ය.

"මොකෝ රතු වෙලා. මොනා හරි දෙන්න හැදුවද බයේ පැනලා ආවෙ"

බැල්කනියේ වනා තිබූ රෙදි ටික එකතු කරමින් සිටි මියුරු අක්කා මා තවත් අපහසුවට පත් කළාය. ඇයට රවමින් චූටි පුතුගේ තොටිල්ලට අත තබද්දී සිනාසෙමින්ම මා ළඟට ආ ගීත් අයියා "මෙහෙම එක්කෙනෙක් නළවන්න හදිස්සිනම් අර කිව්ව විදිහට කරමු" කියමින් මා පිටුපසින් සිටගත්තේය. මිට මෙලවුන සුරත ඉහළට එසවෙද්දීම අල්ලා ගත් ඔහු "තරහා වුණේ ඇයි කිව්වෙ නැත්තන් මං අද රෑම බෝඩිමට යනවා" කියා සොඳුරු තර්ජනයකින් රණ්ඩුව කෙළවර කර කාමරයෙන් පිටව ගියේය.



ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු

Wednesday, May 6, 2020

විල්තෙර අද්දර - 18 : දාහත්වෙනි මතක සක්මන


 
 
"මං මේ මාළු ඇඹුල් තියලයි පොළොස් ටිකකුයි බෝතල් වලට දාලා දෙන්නම්. හෙට උදේට අයියත් ඉන්නවනෙ. එයාට කියලා පොල් ටිකක් ගාවගෙන සම්බෝලයක් හදන් බත් ටිකක් කාලා යන්න පුතේ. මාමා දවාලටයි රෑටයි කොහෙන් හරි කෑම ගෙනත් දෙයි. මං අයියටත් කියන්නම් උදේට චුට්ටක් කලින් නැඟිටලා ඔයාට උදව් වෙන්න කියලා"
නැන්දා පැවසුවේ සෙනසුරාදා රෑ නිදි වරාගෙන සැකසූ පොළොස් ඇඹුල වීදුරු බෝතලයකට පුරවමිනි. තුන් වේලම බේකරි කෑම කන්නට මට හැකිබව දැන දැනත් ඇය ඕනෑවට වඩා අප වෙනුවෙන් වෙහෙසීම හිතේ බර තව තවත් ඉහළ දැමීය.

"අයියෝ....වේලක් දෙකක් ඔය මොනාහරි කෑවා කියලා අපි මැරෙන්නෑ. ඔයා මේ වැඩ නැතුවට වැඩ වනාගෙන. නිදි මරාගෙන එක එක ඒවා හදලා ලෙඩ වුණොත් එහෙම ඔන්න මංනම් ඇහැක්වත් ඇරලා බලන්නෑ" පිටුපසින් ගොස් ඉඟ වටා දෑත් යවමින් පිට මැද්දට මූණ තද කර ඇයට නෝක්කාඩු කියන විටත් මගේ දෑස් කඳුළින් පිරී තිබිණ. මා ඇයව වැළඳගන්නා ඉරියව්වෙන්ම මගේ සිතැඟි කියවා ගත හැකි නැන්දා හිමිහිට දෑත් මුදාහැර ආපිට හැරී අත්ලින් කඳුළු පිසදමා මා තුරුළු කරගත්තාය.

"අයියා හරි අක්කා හරි ඔය කතාව කිව්වනම් මට ටිකක් දුක හිතෙයි. ඒ මං එයාලව කුසින් වදාපු නිසා නෙවෙයි, කවදාහරි එහෙම වෙන්න පුළුවන් කියන සැකේ මගේ හිතේ තියෙන නිසා. ඒත් ඔයා ඔය කිව්වෙ කවදාවත් කරන්න බැරි දෙයක් නිසා මට ඒකට හිනාවෙන්න තමයි තියෙන්නෙ" හේතුවක් නැතුවම ගලාගිය කඳුළු නැන්දා හැඳ සිටි දිගු බතික් ගවුමේ උරහිස මතින් ඇයව සිපගන්නට ඇත. විනාඩි තුන හතරක් හිස පුරා ආදරය තවරමින් රටාවකට එහෙ මෙහෙ ගිය අතැඟිලි නොකියාම විරාමයක් ගත්තේය.

"මේ මොකද මේ නාකි හුරතලේ. බලන්නකො තාත්තා පොඩි එකා යසට ඇඟිල්ලක් කටේ ගහගෙන තනියම නිඳි. අම්මා මෙතන අලි බබාව නළවනවා"

කඳුළු පිසගන්නටවත් පමා නොවී මා හිස ඔසවන විටත් ප්‍රශ්නාර්ථයක් රැඳි දෑසින් මාමා අප දෙස බලා සිටියේය. බස් එකේ පිටුපස අසුනක ගීත් අයියා අසලින් වාඩි වී පැය පහක දීර්ඝ ගමනක් යන්නට දින ගණනාවක සිට පෙරුම් පුරමින් සිටි මට එවෙලෙහි මාමා ව සතුරෙකු මෙන් පෙනුණ බව නොකියා සිටියද ඔබ එය වටහා ගන්නා බව සිකුරුය.

"තාත්තා ආවද?" අසාගෙන ගීත් අයියාත් කලබලයෙන් කුස්සියට එබුණේ එවෙලෙහිය. තත්පරයකට අපේ සිව්නෙත් එකිනෙක ගැටී එසැණින් වෙනතකට යොමු විය.

"තාත්තා ඇයි මේ හදිස්සියේම කියන්නෙවත් නැතුව"

"පොඩි දුව එක්ක යන්න. හෙට විභාගෙත් තියන් බස් එකේ ඔච්චර දුරක් යන්න අමාරුයිනෙ"

"ඉතින් ඔයා කියන්නෙවත් නැතුව එද්දි පුතා පොඩි දුව එක්ක ගියානම් එහෙම දෙන්නගෙම ගමන අපරාදෙනෙ"

"එහෙම වුණානම් පුතාට පොඩ්ඩක් වැඩ පාඩුවෙනවා තමයි. මටනම් ඉතින් ආව එකේ පොඩි එකාව හරි චුට්ටක් බලලා යන්න පුළුවන්නෙ" රොෂාන් අයියා මහ හඬින් සිනාසී යන්නට ගියේ "ඔන්න දැන් තමයි තාත්තා ඇත්ත කිව්වෙ" කියමිනි. ගීත් අයියා කිසිවක් නොකියාම ඔහු පිටුපසින් ගියේය.

උදෑසන කෑමෙන් පසු කොළඹින් පිටවන්නට ගීත් අයියා සැලසුම් කර තිබුණත් නැන්දා ඊට විරුද්ධ විය. ඇය දිවා ආහාරය සකසන තෙක් අපට රැඳී සිටින්නට සිදු වූයේ එනිසාය.

"පොඩි දුව ගිහින් ලෑස්ති වෙලා එන්න" තාමත් දෑස් මුල ශේෂව ඇති කඳුළු පැල්ලම් වල රහස අනාවරණය කරගන්නට මාමා ට හදිස්සි විය. අලස ලෙස පඩියෙන් පඩිය නඟිමින් උඩට එනවිට මියුරු අක්කලාගේ කාමරයේ දොර වසා තිබිණ. ගීත් අයියාත් රොෂාන් අයියාත් කොතනකවත් පේන්නට නොසිටීම සිතට එක් කළේ අස්වැසිල්ලකි. උදෑසනම ඇඳ උඩ සූදානම් කර තැබූ ඇඳුම් ටික සමඟ තුවායත් රැගෙන නාන කාමරයට යන්නට ගිය මගේ ගමන වලක්වමින් එක්වරම කාමරයෙන් පිටතට ආ ගීත් අයියා අතින් ඇද්දේය.

"ගීත් අයියේ"

"ෂ්....." කියා දෙතොලට ඇඟිල්ල තබා මා නිහඬ කරගත් ඔහු දොර වසා ඊට පිටදී හේත්තු වෙමින්ම මා තුරුළු කරගත්තේය. තුන් තිස් පැයම ඒ උණුසුමේ දැවටෙන්නට දකින සිහින අමතක වී නළලත දාබිඳු මතු වෙන්නට ඒ හැටි වෙලාවක් නොගියේය.

"ඇයි මේ බයවෙලා"

"අනේ දොර අරින්නකො"

"අරින්නම් ඇඬුවෙ ඇයි කියලා කිව්වොත්"

"අනේ ඒක මහ දෙයක් නෙවෙයි. නැන්දා හෙට උදේට කන්නත් එක්ක කෑම ලෑස්ති කරද්දි මට දුක හිතුණා"

"ඒවට පස්සෙ සලකන්න. නැත්තන් දැන්මම ඒවටත් එක්ක පුතාට සැලකුවත් මං මොකුත් කියන්නෑ" මනමාල හිනාවකින් දෑසට එබී බැලූ ඔහු ග්‍රහණය දැඩි කරමින් කොපුලකට දෙතොල තැබීය.

"අනේ"

"කෑ ගහන්න එපා බං. මේක අස්සෙ කෙඳිරි ගානවා අර යකාට ඇහුණොත් ඔක්කොම ඉවරයි"

"එහෙනං අතාරින්න මාව"

"බෑ" කියමින් කම්මුල් මත දෑත් තබා මගේ දෑසෙහි ඇති කැලඹිල්ල සන්සුන්ව විඳගත් ඔහු හිමිහිට පහත් වී නළල සිප ගත්තේය. අදටද දෑස් පියාගෙන මතක් කළ හැකි තරම් උණුසුමක් හැමදාමත් මෙන් එදාත් ඒ දෙතොලෙහි තැවරී තිබිණ.

"එදා වෙච්ච පොරොන්දුව ඉෂ්ඨ කරන්න බැරි වුණාට තරහා වෙන්නැතුව පරිස්සමින් තාත්තත් එක්ක ගිහින් හෙටත් හොඳට විභාගෙ කරගන්න. රෑට නිදාගන්න කලින් උඩ බැල්කනි ඔක්කොගේම දොරවල් වැහිලද බලන්න"

ඔළුව පද්දමින් ඊට එකඟ වන මා දෙස බලා සිනාසුණ ඔහු හිස පිරිමැඳ "අනිද්දට මං එන්නම් ඔයාව එක්ක එන්න. එතකොට ඇති තරම් නිදාගන්න දෙන්නම් මෙතන" කියමින් සිය උරහිසට අතින් තට්ටු කළේය. විටින් විට දෑස් තුළ කිමිදී රහස් හොයනා ඔහු මගේ සිහින නිවරදිව අනුමාන කළේ කෙසේදැයි කියන්නට අදටත් නොදනිමි. එහෙත් ගීත් අයියාට තරම් හොඳින් මගේ හිත කියවීමට හැකියාවක් නිවසේ කාටවත්ම නොතිබිණ.

කල්තබා දිවා ආහාරය සූදානම් කරන්නට නැන්දා ගත් වෙහෙසට සාධාරණයක් කරන්නට මට නොහැකි විය. ගීත් අයියාගේ දෑත් අතරෙහි ගෙවීගිය උණුසුම් නිමේෂයේ ආදරණීය මතකයත්, පුංචි පුතුගේ හඬ නොඇසෙන ඉසව්වකට යාමට සිදුවීමේ වේදනාවත් මගේ කෑම රුචිය සොරාගෙන තිබිණ.

"පොඩි දුව කෑවෙ නෑ. අතගගා හිටියා විතරයි. යන ගමන් මෝනිස් එක ගාව නවත්තලා මොනාහරි අරන් දෙන්න" අපේ රෑ කෑම සහ තවත් මොන මොනවදෝ පිරවූ කූඩයක් ඩිකියට දමමින් නැන්දා විශේෂ උපදෙසක් දෙන්නට අමතක නොකළාය.

"කනවනම් කොහෙන් මොනවා අරන් දෙන්න බැරිද? ඔය මඟ දිගට ඕනි තරම් කඩ තියෙන්නෙ" නැන්දගේ උපදෙස් ගැන ඒ හැටි තැකීමක් නොකළ මාමා සිනාසෙමින් පැවසීය.

"මෙයා ඉල්ලුවත් එක එක තැන්වලින්නම් කන්න අරන් දෙන්න යන්න එපා තාත්තා. ඔය පාර දිගේ තියෙන මල ජරාව කාලා අන්තිමට හෙට උදේ විභාගෙ ලියනෙක පැත්තක තියලා ළමයට ටොයිලට් එකේ පදිංචි වෙන්න වෙයි. බඩගිනිනම් මෝනිස් එකෙන් තේ එකක් බීලා යන්න" නැන්දගේ උපදෙසේ වලංගුභාවය තහවුරු කරමින් මා ළඟට විත් කරවටා අත යැවූ ගීත් අයියා "තාත්තා අරන් දෙන්න හැදුවත් පාරෙ තියෙන එක එක ඒවා කන්න එපා පොඩී" කියමින් මටත් අනතුරු අඟවා දොර ඇර දුන්නේය.

"එක්කො මාත් එන්නද තාත්තා. දැන් යනකොට හවස් වෙනවත් නෙ" මා රියට නඟින තුරු දොර අල්ලාගෙන සිටි ගීත් අයියා හදිස්සියේ සිහිපත් වූ දෙයක් අසන්නට මෙන් ඇතුළට එබුණේය.

"ඕන්නෑ පුතා. අපි දෙන්නා හිමින් යන්නම්" බලාපොරොත්තු කඩ වූ දෑසෙහි ද සිනහවක් තවරා මගේ හිස යන්තමින් පිරිමැඳි ඔහු ප්‍රවේශමෙන් දොර වසා දැමුවේ "හොඳට ලියන්න පොඩී" කියමිනි. වේගයෙන් ඇහිපිය සලා කඳුළු සඟවා හිස සෙලවීමකට වැඩි දෙයක් කරන්නට මට නොහැකි විය. ගේට්ටුව අද්දර නතරව අත වනමින් සිටි නැන්දාත් ගීත් අයියාත් නොපෙනී යන තුරුම හිස පිටුපසට හරවාගෙන සිටි මම ඊළඟට අසුනේ හරිබරි ගැසී වාඩි වී දෑස් පියා ගත්තෙමි.

"නිදිමතද පුතේ "

"නෑ"
"එහෙනං මොනා හරි කියවා කියවා යං. එද්දිත් මං හරි පාළුවෙන් ආවෙ"

මාමා හිතේ ඇති දේ කෙලින්ම කියන්නේ එහෙමත් දවසකය. අපි කවුරුත්ම නොමැතිව පාළුවෙන් දින දෙක තුනක් ගෙවූ ඔහු හදිස්සියේම කොළඹ ආවේ මන්දැයි මට වැටහුණේ එවිටය. නැන්දා සමඟ පැය ගණන් වරු ගණන් කියවන්නට දේවල් ඇතත් මාමා විෂයෙහි මට එය ආගන්තුකය. අපේ කුසගින්න ගැන අපටත් වඩා වදවෙන නැන්දා ගැනත්, හිතුවක්කාර ගති පැවතුම් වලින් ටික ටික ඈත් වෙමින් පවුලට ළංවන ගීත් අයියා ගැනත් කතා කරමින් ටික දුරක් එද්දීම අපේ මාතෘකාව චූටි පුතු ළඟින් නැවතිණ.

වෙනදා තරම් රථ වාහන තදබදයක් නොතිබි ගාලු පාර නොපෙනෙණ තරම් තදින් වැස්ස ඇදහැලෙන්නට පටන් ගත්තේ මොරටුවේදීය. කවදත් හිමින් රිය පදවන මාමා ට වැස්සෙන් බාධා වූවා නම් ඒ සුළු වශයෙනි. කුළුඳුළේ දෝතට ගත් මුණුබුරු ගේ කිරි සිනහා දිනපතා අසන්නට පෙරුම් පුරමින් සිටි මාමා, සිව් වසරක සේවා කාලයකින් පසුව ලැබෙන ස්ථාන මාරුව මාතර ට හෝ කරාපිටිය ට හදාගන්නට මියුරු අක්කාට යෝජනා කරන මෙන් මගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. එතෙක් ප්‍රසූත නිවාඩුව අවසන් වනතුරු හෝ මියුරු අක්කා නිවසේ නතර කරගත යුතු බව අප දෙදෙනාගේම අදහස විය. රොෂාන් අයියාව ඊට එකඟ කරගන්නට එක එක ක්‍රම යෝජනා කරමින් සිනාසෙමින් ආ මාමා මග්ගොන මෝනිස් බේකරිය අසලදී තිරිංග තද කර පාරේ වම් පැත්තෙන් රිය නතර කළේය. පාරේ දකුණු පැත්තෙන් පිහිටි බේකරියේ ඉදිරිපස රථ ගාල ඒ වනවිටත් පාරිභෝගික වාහන වලින් පිරී තිබිණ.

"අපි තේ එකක් බීලා යමු ද"

"මාමට තේ බොන්න ඕනිද"

"මටනම් ඕන්නෑ. ඒ වුණාට ඔයාට බඩගිනි ඇතිනෙ"

"මටත් එපා. අපි යං" යන්තමින් කුසගිනි දැනෙමින් තිබුණ ද, එය ගීත් අයියාගේ ආදරණීය ඉල්ලීම අභිබවා යන්නට තරම් ප්‍රබල නොවීය.

"එහෙනං ඔයා චුට්ටක් ඔහොම ඉන්නකො. මං ටක් ගාලා ගිහින් ඔයාට පාඩම් කරනකොට හප හපා ඉන්න ඇඟිලි ඉස්කෝතු එකක් අරන් එන්නම්කො. මෙතන තියෙනවා ඉඟුරු දාලා හදන එකක්. ඒක අපේ එකට වඩා රහයි" ආසන දෙක අතරින් පිටුපසට එබී කුඩයක් හොයාගත් මාමා රියෙන් බැස්සේ මියුරු බේක් හවුස් අධිපතියාව එක වචනෙකින් බිම හෙලූ මෝනිස් පාරිභෝගියෙකු ලෙසය.

ගීත් අයියාගේ ආදරණීය තරවටු හා දඟකාරකම් මැද්දේ ගෙවී ගිය දින දෙක තුන තුළ යළි යළිත් සක්මන් කරමින්, හිත රැඳුණ සොඳුරු තැන් වලදී ලද රස මිහිර සිතින් ස්පර්ශ කරමින් ඈත ලොවක පාවෙන්නට ඉඩක් ලැබුණේ මාමා රියෙන් බැස ගිය පසුය. පිටව එන්නට සූදානමින් මා මියුරු අක්කලාගේ කාමරයට යනවිට රොෂාන් අයියා සිටියේ නාන කාමරයේය. නිදහසේ පුංචි පුතුගේ දෙපා සිඹ සමුගන්නට ඉඩ ලැබීමේ ප්‍රීතිය හිත පුරා විඳිමින් මා එළියට ආවේ "පුංචි ඉක්මනට එන්නං" කියාගෙනය.

"මොකද්ද අර පොඩි එකාට කිව්වෙ" කියමින් ගීත් අයියා මගේ කනෙන් අල්ලා ගත්තේ තරප්පු පෙළ මැදදීය.

"මොකුත් කියන්න එයාට කතා කරන්න පුළුවන්ද"

"මගෙ යකා අවුස්සාගන්නැතුව කියනවා කවුරු ඉක්මනට එන්නං කියලද ආවෙ"

"ආහ්....ඒකද මේ" සිනාසෙමින් කන මුදාගත් මා ඔහුට දිව ඇදකර දුවන්නට සැරසුණත් ඒ දෑසෙහි නළියන වේදනාව මගේ සැලසුම් කුඩු පට්ටම් කළේය.

"ගීත් අයියෙ"

"මගේ ජීවිතෙත් එක්ක සෙල්ලම් කරන්න ලෑස්ති වෙන්නෙපා පොඩී. ඔයා හොඳටම දන්නවා මගේ හිතේ ඔයා ඉන්නෙ කොතනද කියලා" අන්තිම ටික කන අසලටම නැවී පැවසූ ඔහු මගේ අත රැඳි බෑගයත් උදුරාගෙන මා එතන සීටියදී වේගයෙන් පඩිපෙළ බැස මිඳුළට ගියේය.

ඒ මතක අතරේ හිත දුවවමින් සිටි මට, නොනවත්වාම දිය බේරෙන වින්ඩ්ස්ක්‍රීනය තුළින්, පාර පුරා ගලා යමින් තිබූ බොරපැහැ වැහි දියට සිය කිරි පැහැ ජාතික ඇඳුමෙහි මඬ තවරන්නට ඉඩ නොදී පාර මාරුවෙන්නට සැරසෙන මාමා ව, පෙනුණේ බොඳව ගිය සිතුවමක් ලෙසය. ඉදිරියට තැබූ පය ලිස්සා මාමා වැටෙන්නට ගිය හැටිත්, කෑ ගසාගෙන රියෙන් බිමට පැන මා පාරට දුව ගිය බවත්, කන් බිහිරි කරවන නළා හඬක් සමඟ ක්රාස් ගා වාහනයක තිරිංග තද වූ බවත් මට යන්තමින් මතක තිබෙන්නේද ඒ බොඳව ගිය සිතුවමේම කොටසක් ලෙසය.

ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු.


විල්තෙර අද්දර - 17 : දාසයවෙනි මතක සක්මන





ධාතු කරඬුවක් වඩම්මාන්නාක් මෙන් ප්‍රවේශමෙන් නැන්දා විසින් මියුරු අක්කාගේ පුංචි පුතු වඩාගෙන නිවසට ගෙන ආ දිනය මගේ ජීවිතයේ මා වඩාත්ම සතුටට පත් වූ සුවිශේෂි දින කිහිපයෙන් එකක් විය. මියුරු අක්කාත් ගීත් අයියාත් වයසින් වැඩී ස්වාධීන වන්නට පටන් ගත් කාලයේ සිටම ක්‍රමයෙන් ඔවුන්ගෙන් ඈත් වන්නට පටන් ගත් මාමා යළිත් පෙර පුරුදු ළෙංගතු චරිතයට අවතීර්ණ වූයේ එදිනය. ඔහුගේ දෙතොල මත සිනහවක් නොරැඳුණ වෙලාවක් සොයාගන්නට බැරි තරම් විය. විශ්වවිද්‍යාලයට ගොස් දිවා ආහාරය සඳහා කියමින් නිවසට ආ ගීත් අයියාව සවස දේශන වලට යවාගන්නට අපේ සරදම් කිසිසේත්ම ප්‍රමාණවත් නොවීය. කප්පරක් වැඩ මැද පුංචි පුතු අසල ගැවසෙන්නට ඉඩක් නොලද නැන්දා පවා දෙතොල සැරසූ සිනහට සැඟවෙන්නට ඉඩක් නුදුන්නාය. ආඩම්බර හිනාවම ආභරණයක් කරගත් රොෂාන් අයියා එදා ජීවත් වූයේ ලෝකයේ මුල් වරට දරුවෙකු බිහිකළේ මියුරු අක්කා බව සිතාගෙනය.

උතුම් මව් පදවියත් සමඟ තිළිණ ලද සුන්දර සිනහවෙන් ප්‍රසූතියේ වෙහෙසත් අපහසුවත් සඟවාගත් මියුරු අක්කා හවස් වරුවම සිටියේ සුව නින්දකය. අම්මගේ උණුසුමට ගුලිවී හා පැටියෙකු මෙන් නිදන පුංචි පුතුගේ විල්ලුද වන් සිනිඳු දෙපා පිරිමඳිමින් මා සිටියේ ඇඳ අසල දණ ගසාගෙනය. එක්වරම දොර දෙසින් ඇසුණ පා ගැටෙන හඬට හිස හරවන විටත් ඔහු මා අසලය.

"ඔය පොඩි එකාට පාඩුවේ නිදාගන්න දීලා චූටි නැන්දි ගිහින් දැන්වත් පොතක් පතක් බලාගත්තොත් නරකද?"

"අනේ අද විතරයි. මං හෙට ඉදන් පාඩම් කරන්නම්"

"ඒ ලෙවල් කියන්නෙ සෙල්ලමක් කියලා හිතුවද" උරහිසින් අල්ලා මා නැගිට්ටවා ගත් ඔහු කනට කර දත් අතරින් ගුගුලේය.

"අනේ....තව චුට්ටක් ඉදලා එන්නම්"

"මෙන්න මෙහෙ එනවා යන්න. මං හවස කැම්පස් නොගිහින් නැවතුණෙන් ළමයගෙ හැටි දන්න නිසා" කියමින් ගීත් අයියා මගේ අතින් ඇදගෙන කාමරයෙන් එළියට එනවිටත් රොෂාන් අයියා දොර ළඟට වී සිටියේ සිනාසෙමිනි.

"දෙන්නත් එක්ක මගෙ කොල්ලව නරක් කරන්නැතුව මෙතනින් යන එකනම් හොඳයි. මොකද උඹලා තාත්තට වගේ හොඳ යාළුවෝ මට නෑ"

"පොඩි එකා ගෙදර ගෙනා වෙලේ ඉදන් විභාගෙ ගැන මෙලෝ සිහියක් නෑ. අපරාදෙ ගෙන්නා ගත්තෙ කියලා හිතෙන්නෙ ඔය වෙලාවට තමයි" රොෂාන් අයියාගේ සරදම මායිම් නොකොට මගේ අතින් ඇදගෙන කාමරයට යන අතර තුරත් ගීත් අයියාගේ කටට විවේකයක් නොවීය.

"මෙහෙ ඉදන් කෑ ගහන්න බෑ අර දෙන්නට නිදාගන්න ඕනි. පොත් ටිකත් අරන් පල්ලෙහා කෑම මේසට යමු" නැන්දාත් මමත් නිදාගන්නා කාමරයට මාව ඇදගෙන ආ ගීත් අයියා පැවසුවේ වටපිට බලමිනි.

"ඉතින් ඒකට කෑ ගහන්නැතුව ඉන්නකො"

"ආසා ඇති" කියමින් දිව ඇද කළ ඔහු කම්මුලක් මිරිකා සිනාසෙමින් පහළට ගියේය.

මගේ අධ්‍යාපනික වැඩ කටයුතු ගැන පූර්ණ බලතල බලහත්කාරයෙන්ම තමා සන්තක කරගත් ගීත් අයියාගේ වචනයට පිටින් යා හැකි කවුරුත් නිවසේ නොසිටි පසුබිමක ඔහුට අවනත වීම හැර මට කරන්නට දෙයක් නොතිබිණ. පෙරදින මියුරු අක්කලාගේ නිවසට එනවිට රැගෙන ආ භෞතික විද්‍යා ප්‍රශ්න පත්‍ර දෙක ෆයිල් එකක් අස්සෙ හංගාගෙන මා පහළට යනවිටත් ඔහු කෑම මේසය පාඩම් කරන්නට සුදුසු ලෙස සකසාගෙන බලා සිටියේය. භෞතික විද්‍යා බහුවරණ ප්‍රශ්න පත්තරයේ නිවරදි පිළිතුරු ගණන ඔහු ලවා පරීක්ෂා කරගැනීමේ උවමනාව පෙර දින සිටම තිබුණත් ඊට සුදුසු මොහොතක් එනතුරු කල් බලන්නට මට සිදුවිය.

"මං පුතාට කියන්නමත් කියලා හිටියෙ. පොඩි එකා ගෙනා වෙලාවෙ ඉදන් ඒ පස්සෙන්මයි" ප්‍රශ්න පත්‍රයක් සාකච්ජා කරමින් සිටියදී අපට තේ රැගෙන ආ නැන්දා මා දෙස හොරැහින් බලමින් පැවසීය.

"අපරාදෙ. විභාගෙ ඉවර වෙනකල් ඉන්න අරින්නයි තිබ්බෙ. නේද අම්මා"

"හිතේ ඇති අම්මටයි පුතාටයි" කියමින් කට ඇද කර බිම බලාගත් මගේ හිස අත ගෑ නැන්දා සිනාසෙමින් පිටව යනතුරු බලා සිටි ගීත් අයියා "හෙට උදේට තාත්තා යනකොට යන්න ලෑස්ති වෙන්න මැඩම්" කීවේය. විහිළුවක ස්වරයක් යන්තමින් දැවටුණ ද, දකිමින් සිටි සිහින කන්දම දෙපා මුල තුනී කරන්නට තරම් එවදන් ප්‍රබල විය. හැඬීමෙන් හෝ කන්කෙඳිරි ගෑමෙන් ලබාගත නොහැකි දේ මුරණ්ඩුකමින් ලබාගත හැකි බව අත්දැකීමෙන් දැන සිටි මට උත්සාහ නොකර පරාජය පිළිගන්නා පුරුද්දක් මේ කියන කාලයේදී නොතිබිණ.

"බෑ මට තේරෙන්නැති දේවල් ගොඩාක් තියෙනවා. ගෙදර ගියොත් කාගෙන්ද අහගන්නෙ" මහ හඬින් සිනාසී කොණ්ඩය අවුල් කර දැමූ ගීත් අයියා තේ එකත් රැගෙන එතනින් නැඟිට මිදුළට ගියේ "උඹත් එක්ක හිටියොත් මාත් නරක් වෙනවා" කියමිනි.

පුතු අවදි වී හඬන්නට පටන් ගත්තේ ගීත් අයියා එතනින් නැඟිට ගොස් මිනිත්තු පහ හයකට පසුය. ඒ වනවිට ඔහු සිටියේ මාමාත් සමඟ මිදුලේ සක්මන් කරමින් බර කතාවකය. හඬ නොනැඟෙන ලෙස පුටුව පස්සට කර තබා හිමිහිට උඩුමහළට ගොස් මියුරු අක්කලාගේ කාමරයට එබෙන විට රොෂාන් අයියා පෙනෙන්නට නොසිටියේය.

"ඔන්න ආවා පුංචි අම්මා" මියුරු අක්කා සිනහවකින් මා පිළිගනිමින් ඇය ළඟින් වාඩිවෙන්නට දෙනෙතින් ඉඟි කළාය.

"ඇයි ඇඬුවෙ. මං හිතුවෙ ඇහැරලා කියලා. ඒ වුණාට මෙයාගෙත් වැඩේම අම්මා වගේ නිදියන එක"

"මං චුට්ටක් නැඟිටින්න හැදුවනෙ. ඒකට ඇහැරෙන්න ඇති. ඔයත් චූටි දවස්වල මේ වගේ තමයි. මල්ලි බණිනවත් ඒ බෝනික්කා නිදියන්න විතරයි දන්නෙ කියලා"

"ඒ කියන්නෙ එයා මට බණින්න පටන්ගෙන තියෙන්නෙ අද ඊයෙ නෙවෙයි"

"ඒකනෙ අපි ඔය දෙන්නගෙ වලි ගණන් ගන්නැත්තෙ" කියා ගීත් අයියා විසින් අවුල් කර තිබූ කොණ්ඩය තව ටිකක් ඇවිස්සූ මියුරු අක්කා අල්මාරිය අසලට ගොස් සැහැල්ලු ඇඳුමක් තෝරා ගත්තාය.

"මං වොෂ් එකක් දාගෙන එනකල් ඔතන චුට්ටක් ඉන්නවද" දුවගෙන ගොස් මියුරු අක්කා බදා වැළඳගන්නට ආ සිතුවිල්ල සඟවා මම හිස දෙපසට පැද්දුවෙමි.

පුංචි පුතු ළඟ වාඩි වී නිදහසේ ඒ සිඟිති මුහුණේ හැඩතල හදවතේ සිත්තම් කරගන්නට ඉඩක් ලැබුණේ එවෙලෙහිය. තදින් මිට මොලවාගත් සිඟිති අතැඟිලි හිමිහිට දිගහරින්නට උත්සහ කරමින්, හය හතර නොදත් කිරිකැටියා සමඟ තනිව කතා කරමින් සිටි මට රොෂාන් අයියාත් මියුරු අක්කාත් සිනාසෙමින් මා දෙස බලා සිටින බව නොදැනුණි.

"මෙයා මොකද මෙතන කරන්නෙ" ගීත් අයියාගේ හඬට හිස ඔසවන විට සිනාසෙමින්ම මා ළඟට ඇවිද ආ රොෂාන් අයියා කර වටා අත යවන්නට සැරසුණේ "කිරි දෙන්න ඇවිල්ලා" කියමිනි. අත ගසා දමමින් රවාගෙනම එතනින් පිටවන්නට ගිය මා දොරකඩ සිටි ගීත් අයියාගේ දෑත් අතරෙහි සිරවිය.

"අපරාදෙ කියන්න බෑ මොනා නැතත් අම්මා මේ දෝණියැන්දලා දෙන්නට රවන්න පුප්පන්න නම් උගන්නලා තියෙනවා නියමෙටම" රොෂාන් අයියාගේ සරදම් හඬ ගීත් අයියාගේ සවන් අසලට ළඟා වූවාදැයි සැක සහිතය. සිනහව නාඳුනන ලෙස තදින් පියවුණ දෙතොල දෑසෙහි නළියන කෝපය හා මොනවට ගැලපුණි.

"හෙට උදේම තාත්තත් එක්ක ගෙදර යන්න ලෑස්ති වෙනවා"

"මට බෑ. මං යන්නෙ ඉරිදා හවසට . ඒකත් මාමා එක්ක නෙවෙයි මාව එක්ක යන්න පොරොන්දු වෙච්චි කෙනා ගිහින් දානවනම් විතරයි" අවසන් කොටස ඔහුට පමණක් ඇසෙන තරම් සෙමින් මුමුණා මා පහළට බහින විට මට ඇසුණේ මියුරු අක්කාගේ සිනාහඬ පමණි.

ඉන්පසුව ඔහු මට ගෙදර යන්නට බල කරමින් කෑ ගැසීම නතර කළේය. ඒ වෙනුවට හැකි හැමවිටම පසුපසින් රැඳෙමින් මා මියුරු අක්කලාගේ කාමරයට එබෙන වාර ගණන බලහත්කාරයෙන් පාලනය කළේය.

"මීට වඩා හොඳයි ගෙදරම හිටියනම්" පුතා අවදි වී අඬන කිසිඳු මොහොතක මට උඩට යන්නට අවසර නොදෙන ඔහුටත්, මේසය මත වූ පොත්පත් වලටත් රවමින් දවස ගෙවෙද්දී නොදැනීම එවදන් මුවින් පිටවිය.

"මොකද්ද කිව්වෙ"

"නෑ මොකුත් නෑ" පුටුව පස්සට වන හඬටම කන් දෙකේ ආරක්ෂාව දෑතින් තහවුරු කරගත් මම පොත දිහා බලාගෙන මිමිණුවෙමි.

"තව දවස් තුනනෙ පොඩී. ඊට පස්සෙ උදේ ඉදන් රෑ වෙනකල් බබාව අතේ තියාගෙන හිටියත් මං මොකුත් කියන්නෑ. දැන් හොඳ ළමයා වගේ ඔය ප්‍රශ්න ටිකට උත්තර ලියන්නකො" කන මත රැඳෙන තෙක් බලාසිටි සුරත හිස මත සක්මන් කරද්දී දෑස් කඳුළින් පිරෙනු වලක්වන්නට මට නොහැකි විය.

"ඔක්කෝටම ඉස්සෙල්ලා ඔය ඕනි එකටයි එපා එකටයි හැමදේටම ටැප් එක ඇරගන්න එක නතර කරගන්න ඕනි. හැම එකටම හොටු පෙරාගෙන අඬන්න ඔයා දැන් පොඩි ළමයෙක් නෙවෙයි හොඳේ" කියාගෙන ගෙතුළට ගිය ඔහු යළි ආවේ මා පිළිතුරු ලියා අවසන් වූවාටත් පසුය.

සෙනසුරාදා උදෑසන රොෂාන් අයියා වැඩට ගියේය. යාළුවෙක් මුණ ගැසීමට ඇති බව පවසමින් ඔහුත් සමඟම විශ්වවිද්‍යාලයට ගිය ගීත් අයියා නිවසට පැමිණියේ නැන්දා පුතා නාවමින් සිටියදීය. නැන්දා ළඟටම වී සිටි මට රැවුම් ගෙරවුම් කිසිවකින් සංග්‍රහ නොකළ ඔහු "තේ එකක් හදන්නකො පොඩී" කියමින් කාමරයට ගියේය. වතුර උණු වෙන්නට තබා කෝප්ප සෝදමින් සිටියදී කෑම කාමරය දෙසින් ඇසුණ අඩි හඬ ළං ළංව ඇහෙද්දී වතුර කේතලයේ තාලයටම හදවත උඩපනින්නට විය.

ඇඟේ ගෑවෙන තරම් ළඟින් සිටගත් ඔහු මුලින්ම කළේ ගෑස් ලිප නිවා දැමීමයි. ප්‍රශ්න දහසක් ලියවුණ මගේ දෑස් දෙස මොහොතක් බලාසිටි ඔහු එක්වරම මා තුරුළු කරගෙන නළලට දෙතොල තබා බොහෝ වේලාවක් ඒ ඉරියව්වෙන්ම රැඳෙමින් මට මගේ පියවි සිහිය අහිමි කළේය.

"ගීත් අයියේ" පියවි සිහියට එළඹි මුල්ම තත්පරයේ මගේ හඬ කෙඳිරියක් මෙන් පිටවිය.

"බය වෙන්නෙපා. අක්කා පුතාට කිරි දෙනවා අම්මා රෙදි සෝදලා ඉවර වෙලා මිසක් පහළැට එන්නෑ" දෙතොල් පමණක් මුදාගත් ඔහු ග්‍රහණයේ වෙනසක් නොකරම මා අස්වැසීය.

"අනේ..."

"බයගුල්ලී" කියමින් මා අත්හල ඔහු "මං ඔයා ෆයිල් එක අස්සෙ හංගන් හිටිය MCQ පේපර් එක බැලුවා" කීවේ පැන්ට්‍රි ටොප් එක මත වාඩි වී උජාරුවෙනි.

"ගොඩක් වැරදිද?" හිස ඉහළ පහළ කරමින් සිනාසුණ ඔහු "මං ඒක හොරෙන්ම අරන් බැලුවෙ වැරදි ගොඩක් තිබ්බොත් නොකියා ඉන්නවා කියලා හිතාගෙන. ඒත් පස්සෙ මට හිතුණා අනිද්දා පේපර් එකවත් හොඳට කරගන්න මේක ගැන දැනන් ඉන්නෙක හොඳයි කියලා"

"කීයක් හරිද?...........කියන්නකො. මං ප්‍රොමිස් වෙනවා ඒක ගැන හිතන්නැතුව පාඩම් කරනවා කියලා" තේ හැදීම පැත්තක තබා ළඟටම ගොස් දිගුකළ සුරත අල්ලාගත් ඔහු ඒ මත දෙතොල තැබුවේය.

"ගීත් අයියේ"

"ඊළඟ පේපර් එකත් හොඳට කරගත්තොත් ඔච්චර වෙව්ලන්න ඕන්නෑ පොඩී. අරකෙ වැරදිලා තිබ්බෙ එකයි"

"ඇත්තටම ද" කෑ ගසා උඩ පැණ ඔහුව වැළඳගන්නට ආ සිතුවිල්ල ආයාසයෙන් යටපත් කරගෙන විශ්මය පමණක් වදන් වල තැවරීම අසීරු වුවත් ඒ මොහොතේ මගේ උත්සාහය සාර්ථක විය.

"හ්ම්......ඔයා තෝරගෙන තියෙන Essay ප්‍රශ්න ටිකත් හොඳයි. ඒකට හොඳ A එකක් එයි කියලා මට ෂුවර්. කෙමිස්ට්‍රි පේපර් එක ඊටත් වඩා හොඳට කරගත්තොත් බයෝ වලට C එකක් තිබ්බත් හොඳ රෑන්ක් එකක් ගන්න පුළුවන්" කියමින් බිමට පැන නළලත් සමඟම එක් වරක් හිස පිටුපසට පිරිමැඳි ඔහු සුරත හිස මත තිබියදීම දෑස් තුළ කිමිඳුණේය.

"පස්සෙ මාත් එක්ක රණ්ඩු කරන්න නම් ලෑස්ති වෙන්න එපා....ඔන්න මං දැන්මම කිව්වා එක කලම්බො, දෙක ජපුර, තුන කැළණිය. පේරා යන්නෝනි කියලා කුණු කුණු ගාන්නනම් ලෑස්ති වෙන්නෙපා. හදිස්සියකට ත්‍රීවිල් එකකින් හරි ගිහින් බලලා එන්න බැරි දුරකටනම් මං ඔයාව යවන්නෑ සුදු නෝනා"

"ඇයි" පෙර පාසැල් යන වයසට එළඹීමටත් මත්තෙන් හෙමි හෙමින් මගේ ජීවිතය තුළ ආධිපත්‍ය පතුරුවන්නට පටන් ගත් ඔහුට එරෙහිව යමින් දිනාගත යුතු සිහින කිසිවකින් එදවස මගේ ලෝකය හැඩි වී තිබුණේ නැත. එහෙත් මගේ රුචිකත්වය ගැන අසා දැනගන්නටවත් සුනංගු නොවී තම අභිමතය ප්‍රකාශ කළ ඔහු ඊට දක්වන හේතුව දැනගන්නට වූ නොතිත් ආසාව සැඟවීමේ හැකියාවක් මා තුළ නොතිබිණ.

"මිනිහෙක් වුණාම තමන්ට වටින දේවල් පරිස්සම් කරගන්න දැනගන්නෝනි පස්සෙ ඤරු ඤුරු ගාන්න තියාගන්නැතුව"

"ඒ කියන්නෙ මාව විශ්වාස නෑ"

"ඔයාව විශ්වාස වුණාට මට මේ රටේ ලෝකෙ මිනිස්සු ඔක්කෝම ඒ තරමට විශ්වාස කරන්න බෑනෙ. ඒ නිසා ආයෙ ඒ ගැන කතා මොකුත් නෑ. අපේ එකට බැරි වුණොත් ජපුර නැත්තන් රාගම" කියූ ඔහු මා තවත් කිසිවක් කියන්නට පෙර පිටුපස දොරෙන් එළියට ගියේය.

Tuesday, May 5, 2020

විල්තෙර අද්දර - 16 : පහළොස්වෙනි මතක සක්මන




මියුරු අක්කාගේ දරු ප්‍රසූතියත්, මගේ විභාගයත් එකම කාල රේඛාවක අතිපිහිත වීමේ පීඩනයෙන් වැඩිපුරම බැට කෑවේ නැන්දාය. කුළුඳුල් දරු උපත සඳහා සූදානම් වන සිය එකම දියණියට තම රැකවරණය අවැසිම මොහොතේ එය මඟ හැරීමේ හැකියාවක් නැන්දාට නොතිබිණ. මාමාත් සමඟ මට නිවසේ තනිව රැඳී සිටීමට මෙන්ම අවශ්‍යම නම් යාළුවෙකුගේ බෝඩිමේ නතර වීමේ හැකියාව ඇති බවත් මා පුන පුනා කියා සිටියදී ඊට එකඟ කරගත හැකි වූයේ නැන්දා පමණි. කෙසේ හෝ තම දියණිය අසල රැඳෙන්නට මාන බලමින් සිටි නැන්දා මගේ විකල්පයන් අතරින් එකක් තෝරන්නට වෙහෙසෙමින් සිටියදී මියුරු අක්කා දරු ප්‍රසූතිය තෙක් ඇගේ පැමිණීම අනවශ්‍ය බව දන්වා සිටියාය. ගීත් අයියාත් ඒ දිනවල ඔවුන්ගේ නිවසේ නතර සිටි නිසා නැන්දා කලබල නොවිය යුතු බව රොෂාන් අයියාත් විටින් විට දුරකථනයෙන් ඇයව අමතමින් කියා සිටියේය. මියුරු අක්කා ගැබ්ගත් මුල් කාලයේ සිටම සඳුදා උදෑසනට ගීත් අයියා අත බත් පාර්සලයක් සමඟ මාළු ඇඹුල් තියල් වැනි කල්තබා ගත හැකි කෑම බීම සකසා යවන්නට පුරුදුව සිටි නැන්දාට අවසන් සති කිහිපයේදීත් සතියකට වරක් කොළඹ ගොස් ඇගේ සුවදුක් බලා ඒමෙන් සැනසෙන්නට සිදුවිය.

විභාග කාලසටහන ලැබුණ දින ඒ දෙස බලා වැඩිපුරම සතුටට පත්වූයේ නැන්දාය. කාල සටහනට අනුව මියුරු අක්කාට මව් පදවිය ලැබෙන්නට නියමිත දිනට දෙදිනකට පෙර මගේ විභාගය අවසන්ය.

"නොකිව්වට ඔයාගෙ විභාගෙ අස්සෙ අක්කට බබා හම්බවෙයි කියලා මං ඇත්තටම බයේ හිටියෙ. අයියා කැමති නෑනෙ අක්කව මෙහෙ හොස්පිටල් එකකට ඇඩ්මිට් කරන්නත්. දැන් ඉතින් ප්‍රශ්නයක් නෑ මාමට කියනවා ඔයාව විභාගෙට එක්ක යද්දිම මාවත් එක්ක ගිහින් බස් එකකට දාන්න කියලා. එතකොට දවල් වෙද්දි එහෙට ගිහින්නෙ. අක්කට බබා හම්බුණාට පස්සෙ මාමා එයිනෙ. ඒත් එක්ක ඔයත් එන්න"

"ඒවා නම් හඳේ නෝනා. ඕන්නං මට එග්සෑම් ඉවර වෙන වෙලාවට ඉස්කෝලෙ ගාවට ඇවිත් ඉන්න අපි දෙන්නම එකට යමු. නැතිනම් ඉතින් මාත් ගෙදර ඒමක් නෑ එහෙම්ම බස් එකක නැග්ගම හවස් වෙද්දි කොටුවට යාගන්න පුළුවන්නෙ. මතක් කරලා ඔයාගෙ පුතා හරි බෑණා හරි එවන්න මාව එක්ක යන්න”

"අර පෝරිසාදයත් එක්කම හැදිලා මෙයාගෙත් ගන්න දෙයක් නෑ දැන්. ඉන්නවකො මං ඔය කතාවනම් අදම මාමට කියනවා" කියමින් ඇය පහළට ගියේ මට ටොක්කක් ඇන සිනාසෙමිනි.

ජීව විද්‍යා විෂයෙන් ආරම්භ වූ විභාගය අවසන් වීමට නියමිතව තිබුණේ රසායන විද්‍යා රචනා ප්‍රශ්න පත්තරයෙනි. මුලින්ම තිබූ ජීව විද්‍යා බහුවරණ ප්‍රශ්න පත්තරයට හොඳින් පිළිතුරු සැපයිය හැකි වුවත් ව්‍යුහගත හා රචනා ප්‍රශ්න වලට බලාපොරොත්තු වූ තරම් සාර්ථකව පිළිතුරු සපයන්නට නොහැකි වීමේ බර හිතින් ඉවත් කිරීම පහසු නොවීය. මගේ කණු කුණුව අසා සිටිය නොහැකි වූ තරම් දරුණු වූ විට නැන්දා ඒ ගැන ගීත් අයියාට දැනුම් දෙන්නට ඇත්තේ ඔහුගේ තරවටුවකට මිස අන් කිසිවකට මා නිහඬ නොවන බව දැනගෙනය.

"දැන් මොකටද ඔය ඉවර වෙච්ච පේපර් එකක් බදාගෙන හුචු හුචු ගාන්නෙ. ඔන්නෝක අමතක කරලා ඉතිරි දෙක හොඳට කරගන්න බලන්න " දුරකථන ඇමතුමට සම්බන්ධ වූ සැණින් ඔහු තරවටුවකින්ම හඬ අවදි කළේය.

"හුචු හුචු ගාන්න මං කෝච්චියක් කියලා හිතුවද?”

"ඒක ඉතින් මං නොදන්නවයැ" කියමින් ඔහු සිනසුණේය.

"මං මේ ගිනි පත්තුවෙලා ඉද්දි එයා හොඳට හිනා වෙනවා. Essay පේපර් එක අමාරුයි ගීත් අයියෙ.......එක ප්‍රශ්නයක් එහෙම්පිටින්ම වරද්දගෙන. මොනා පාඩම් කරන්න ගියත් දැන් මට ඒකමයි මතක් වෙන්නෙ"

"ඒක තමයි මෝඩියේ මං සිංහලෙන් කිව්වෙ ඕක අමතක කරන්න කියලා"

"ඔයා කිව්වට මට බැරිනම් මං මැරෙන්නද කියන්නෙ"

"මොකද ඔච්චර සැර" දුරකථනයට ඔරවා ඵලක් නැතත් ඒ මොහොතේ කළ හැකිව තිබුණේ එපමණකි.

"පොඩී" නිහඬව ගෙවී ගිය සුළු මොහොතකට පසු ඔහු සන්සුන්ව හඬ අවදි කළේය.

"මට අද එන්න විදිහක් තිබ්බනම් නෑවිත් ඉන්නෑ කියලා දන්නවනෙ. හෙට හවස ලෙක්චර්ස් වලට ඉන්නැතුව මං කලින් එන්නම්. ඔයා අදට ඔය හංගපු නවල් එකක්වත් හොයාගෙන කියවා ගන්නකො. නැතිනම් ෆිල්ම් එකක් බලන්න. ඒ දෙකම බැරිනම් හොඳට නිදාගන්න. එතකොට ඉබේටම ඕක අමතක වෙලා යයි. මං අම්මටත් කියන්නම්" කියමින් ඔහු ඇමතුම විසන්දි කළේය. එහෙත් ඒ විසදුම් තුනෙන් එකකින්වත් නොලැබෙන තරම් සහනයක් තම වදන් අතරෙහි ගැබ්ව ඇති වග ඔහු නොදැන සිටින්නට හැකියාවක් නැත.

බාල වියේදී ළෙංගතු මිතුරෙකුගේ මිත්‍රත්වයේ දෑතත්, ළමා වියේදී වැඩිමහල් සොයුරෙකුගේ සොයා බැලීම් වලින් අඩුපාඩු නොවූ රැකවරණයත් නිරන්තරයෙන් ලබාදුන් ඔහු ඒ සියල්ල අභිබවා ගිය පෙම්වතෙකුගේ ආදරය මට තිළිණ කළ යොවුන් වියේදී ඔහුගේ එකම එක වදනකට කළ නොහැක්කත් නොතිබුණ තරම්ය.එහෙත් මට ආදරය කළ තරමටම තම අනාගත සිහින වලටද ආදරය කළ ගීත් අයියා මා වෙනුවෙන් හෝ ඔහුගේ අධ්‍යාපනික කටයුතු වලට බාධා වන අයුරින් කිසිවක් වෙනස් කරන්නට උත්සහ නොකළේය. දේශන මඟහැර කල්තියා නිවසට එනබව කියමින් මා සැනසූ ඔහු ඒ සිකුරාදාත් ගෙදර ආවේ සුපුරුදු වේලාවටමය. ඔහු එනවිට අපි තිදෙනාම සිටියේ සාලයට වී දරු ප්‍රසූතියෙන් පසු මියුරු අක්කා නිවසට කැඳවාගෙන එන හැටි සාකච්ජා කරමිනි.

"මොකද දැන් අපේ අඬන බබා කියන්නෙ. තාම අඬනවද අම්මා" නැන්දා පසුපසින් ගොස් ඇය දොර අරින තුරු ඇගේ ළඟටම වී සිටි මා ළඟට ආ ගීත් අයියා හිස මත අත තබා සොලවමින් හඬ නගා සිනාසුණේය. හැන්දෑවේ සිටම ඔහු එන පෙර මඟ බලාසිටීම නිසා අමනාප වූ දෑස් ඒ සිනහව අද්දර එතෙක් හිත දරාගෙන උන් වේදනාව පිට කළේය.

"මොකද පොඩී මේ" හිස මත රැඳි සුරත පහළට ඇදී විත් කොපුල මත නවතින්නට පෙර අත ගසා දැමූ මා අඩියක් ඉදිරියට තබන්නට මත්තෙන් ඔහුගේ ග්‍රහණයට සිරවිය.

"එක ප්‍රශ්නයක් වැරදුණා කියලා විභාගෙ ෆේල් වෙන්නෑ. ඇරත් විභාගෙම ෆේල් වුණත් කවුරුත් ගෙදරින් එළවනවා කිව්වෙ එහෙම නෑනෙ.....නේද තාත්තා" ඔහුගේ ග්‍රහණෙයෙන් මිදෙන්නට දඟලන මට බුරුලක් නොපෙන්වමින් ඔහු මාමා ද කතාවට එකතු කරගන්නට උත්සාහ කළේය.

"ආව හැටියෙ ඔය කෙල්ලව අඬවන්නැතුව හිටපන්" කියූ මාමා කාමරයට ගියේය.

"තේ එකක් හදන්නකො අම්මා" කියමින් නැන්දාත් එතනින් යවාගත් ඔහු එක්වරම හිස මතට දෙතොල් තද කළේය. හිස් මුදුනින් පටන්ගෙන දෙපතුලේ සුළඟිල්ල තෙක් වූ සියළු රෝග නිවාරණය වී සිනහවකට දෙතොල් විවර විය.

"ම්.....දැන් ඔක්කොම හරි....ඊයෙ ඉදන් නහයෙන් ඇඬුවෙ ඕකට කියලා මං දන්නවා. තාත්තා ආපහු එළියට එන්න කලින් හොඳ ළමයා වගේ ගිහින් පොතක් බලාගන්නකො. මං අම්මත් එක්ක පොඩි චැට් එකක් දාලා ඔයාටත් තේ එකක් අරන්ම එන්නම්" කියා කොණ්ඩය අවුල් කළ ඔහු මා එතනම සිටියදී මුළුතැන්ගෙට ගියේය.

එදා මගේ හිත කියවීමට ඔහුට තිබූ හැකියාවෙන් හරි අඩක් සමඟ මගේ කඳුළු අද්දර ප්‍රගුණ කළ ඉවසීම එලෙසින්ම රැකගන්නට ඔහුටත් මටත් හැකියාව තිබුණි නම් අද මගේ කතාව මීට බොහෝ සෙයින් වෙනස් වන බව කිව යුතු නොවේ.

තෙවසරක් මුළුල්ලේ ගීත් අයියා විසින් කළ කැපවීමට සාධාරණයක් ඉටු කළ හැකි තරම් සාර්ථකව භෞතික විද්‍යා බහුවරණ ප්‍රශ්න පත්තරයට පිළිතුරු සපයන්නට හැකිවීම මගේ හිත සැහැල්ලු කළේය. මියුරු අක්කාව හදිස්සියේම රෝහල්ගත කළ පුවත කන වැකෙන විට ගීත් අයියාත් සිටියේ නිවසේය. පසුදිනට යෙදී තිබුණ භෞතික විද්‍යා රචනා ප්‍රශ්න පත්‍රය සඳහා මා සූදානම් කරවමින් සිටි ඔහු එවෙලෙහිම නැන්දා සමඟ නිවසින් පිටව ගියේ මාමා ට දුරකථන ඇමතුමක් දී ඉදිරි සැලසුම් සියල්ල වෙනස් කිරීමෙන් පසුය. මියුරු අක්කාට පුතෙකු ලැබුණ පුවතත් දෙදෙනාම සුවෙන් සනීපෙන් සිටින බවත් රොෂාන් අයියා අපට දැනුම් දෙන විට ගීත් අයියා නැන්දාත් සමඟ පිටව ගොස් හෝරාවකට වැඩිය. කේන්තිය හැර, දුක සතුට වැනි හැඟීම් එළිපිට නොපෙන්වන මාමා ගේ එදා හැසිරීම අලුත් සෙල්ලම් බඩුවක් ලැබුණ නොදරුවෙකුට දෙවෙනි නොවීය.

"හෙට ඔයාගෙ පේපර් එක ඉවර වුණාම අපි දෙන්නත් එහෙමම ගිහින් බබා බලලා අනිද්දා උදේම ආවොත් මගෙ පුතාට ගොඩක් පාඩු වෙනවද?” සාලයේ ඒ මේ අත ඇවිදිමින් බොහෝ වේලාවක් කල්පනා කරමින් සිටි මාමා අවසානයේදී මා ළඟින් නතර වූයේ කරණම් දෙක තුනක් ගසා උඩ පනින තරම් සතුටක් මගේ දෝතින් තබමිනි. තවත් දින හයකින් අවසන් වීමට නියමිතව තිබූ විභාගය නිසා අලුත උපන් සිඟිති පුතු දකින්නට සතියක් ඉවසිය යුතු බව සිතමින් ලත වූ සිතට එවදන් මහත් අස්වැසිල්ලක් විය.

"අපෝ නෑ"

මාමාගේ යෝජනාවට එක හෙලා කැමැත්ත ප්‍රකාශ කර කාමරයට පැමිණ ඇඳුම් බෑගය සූදානම් කර පොත අතට ගන්නා තුරුත් මා සිටියේ සිහින ලෝකයකය. කිරි කැටි අත් පා සොලවමින් කෑ ගසන ළදරුවෙකුගේ සිහින් හඬින් පිරී තිබි මගේ සුන්දර සිහින ලෝකය "පොඩි දුව....මෙන්න අයියා කතා කරනවා" කියමින් අඬ ගැසූ මාමාගේ හඬින් බිඳී ගියේය.

"නෑ....නෑ.....විභාගෙ ඉවර වෙනකල් ඔයා එන්න නටන්න ඕන්නෑ…. ඇයි ඔයා ඇවිත් බබාට කිරි දෙන්නද?" මා රිසිවරය ඔසවා කන තබා ගත්තේ එවදන් අසන්නට දෙසවන් සූදානම් කරගෙනය.

"ආහ්.....චූටි නැන්දී......කෝමද?" මා අහන්නට බලා සිටි තරවටු හඬ වෙනුවට එහා ඉමෙන් ඇසුණේ දඟකාර සිනාවකි.

"ගීත් අයියේ"

"මොකද කෙඳිරි ගාන්නෙ. මේ පොඩි එකත් ඔයිට වඩා හොඳයි"

"බබා කවුරු වගේද?"

"ඒකද ළමයට දැන් තියෙන ලොකුම ප්‍රශ්නෙ?....බලාගෙන හෙට පේපර් එකෙත් අහලා තියෙයි බබාගේ ඇස් දෙක කාගෙ වගේද?....කට කොහොමද තාත්තගෙ වගේම වක්කඩක්ද? කියලා"

"හරි නරකයි ඔයා"

"දැන දැන අමාරුවේ වැටුණට මට කරන්න දෙයක් නෑ සුදු නෝනා. හෙට තාත්තත් එක්ක එනකොට කෙමිස්ට්‍රි නෝට්ස් ටිකයි පේපර්ස් ටිකයි ඔක්කොම අරන් එන්න. තාත්තා ඕන්නං ගියාවෙ. ඔයාට මෙහෙ ඉදන් පාඩම් කරගන්න පුළුවන්නෙ.මාත් ඉන්නවනෙ. ගෙදර තනියම ඉන්නවට වඩා ඒක හොඳයි කියලා අම්මත් කියන්නෙ. ආයෙ පේපර් එකක් තියෙන්නෙ සඳුදටනෙ. මං ඉරිදට ඔයාව ගෙනත් දාන්නම්"

මුව ගොළු වී වචන සිඳී ගියේය. අඬන්නද, සිනාසෙන්නද අඬමින් සිනාසෙන්නදැයි සිතාගත නොහැකිව තත්පර කීපයක් ගෙවී ගියේය.

"පොඩී......මොකද කෙල්ලෙ සද්දයක්වත් නැත්තෙ"

"ඔයා........ඔයා.....ඔය...ඇ...." කැඩි කැඩී ඇසෙණ වචන ඒ මුව මත සිත්තම් කරන සිනහව මට මැවී පෙනුණි. ඒත් දිව පැටලී වචන පිටවීම පමා කළේය.

"උගුර කට වේලිලා වගේනම් හොඳට කෝපි එකක් හදාගෙන ගිහින් පාඩම් කරලා හෙට පේපර් එකත් අද වගේම හොඳට කරගන්න. බබා ගැන හිත හිතා ඉන්න එපා හෙට හවස් වෙද්දි බලාගන්න පුළුවන්නෙ. මූණනම් එහෙම පිටින්ම අයියගෙ. දැනට නම් කොණ්ඩෙ අක්කගෙ වගේ. පාටනම් චූටි නැන්දි හොරට නිදියලා අහුවුණාම වගේ......"

"හරි නරකයි"

"ආහ්....දැන් ඔය කටට පණ ඇවිත් තියෙන්නෙ. එහෙනං ගිහින් පාඩම් කරන්න නෝනා. මං උදේට කතා කරන්නම්" කියූ ඔහු ඇමතුම විසන්ධි කළේය.

ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු

Monday, May 4, 2020

විල්තෙර අද්දර - 15 : දාහතරවෙනි මතක සක්මන




ජූනි මාසයේ අවසන් සිකුරාදා වූ එදින පංතිය අවසන් කරන විට විනාඩි දහයක් පමා වී තිබිණ. ගෙදර පැත්තට යන බසය ඒ වනවිට පිටව ගොස්ය. අකුරැස්ස බසයක තෙරපී පැමිණීමටත් වඩා ප්‍රධාන පාරේ සිට ඉතිරි දුර පයින් එන්නට වීමෙන් ලද වෙහෙස ගෙට ඇතුල් වෙද්දීම වාෂ්ප විය. සාලයේ සෝෆාවේ දිගෑදී රූපවාහිනිය නරඹමින් සිටි ගීත් අයියා දකිද්දී එක්වරම කෑ ගැසෙන්නට ගියත් ඒ සතුට නොරිස්සුමකින් වැසී යන්නට ගත වූයේ තත්පර කීපයකි. කල්තබා නිවසට පැමිණෙන බව දැනුම් නොදීමත් මා කැඳවාගෙන යාමට පංතිය අසලට නොපැමිණීමත් පැයක් හමාරක් බුම්මාගෙන සිටීමට හොඳටම ප්‍රමාණවත්ය. මගේ පැමිණීම සත පහකට මායිම් නොකොට මොකද්දෝ වාර්තා වැඩසටහනක් ලොකු කරගෙන සිටි ඔහුට රවාගෙන මා කුස්සියට යනවිට නැන්දා සිටියේ උයන්නට සූදානම් වෙමිනි.

"මං තේ හදනකල් වොෂ් එකක් දාගෙන එනවද?"

" ඔන්නොහෙ තේ එකක් බීලම යන්නම්"

" එහෙනං අයියත් ආයෙ තේ එකක් බොනවද අහලා එන්නකො"

"අනේ මට බෑ"

"ඇයි ආව ගමන් රණ්ඩුවක් පටන් ගත්තද?"

"වැඩේමයි එයත් එක්ක රණ්ඩු වෙන්න" මොකද්දෝ කියන්නට කට හැදූ නැන්දා සිනාසෙමින් ආපිට හැරෙද්දී සිදුවන්නට යන දේ තේරුම් ගන්නට අමුතු ඉවක් අවශ්‍ය නොවීය.

"ඔයා තේ එක හදලා තියන්නකො. මං ටක් ගාලා එන්නම්" කියාගෙන එතනින් පැන ගන්නට ගියත් දොර උළුවස්ස උඩින් අත තැබූ ඔහු මගේ ගමන වැලැක්වීය. අත ඉවතට කරන්නට මෙන් බොරුවට ඒ උඩින් අත් දෙකම තබා තදකර ඔහු හිතන්නටත් ප්‍රථම අත යටින් රිංගාගන්නට මට හැකිවිය. එහෙත් තනි කරලට ගොතාගෙන සිටි කොණ්ඩය මට පරාජය හිමිකර දෙමින් ඔහුගේ ජයග්‍රහණය තහවුරු කළේය.

"ඔය කෙල්ලව අතාරින්න පුතා. දැන් ඔය ක්ලාස් ඇරලා ආවා විතරනෙ" කිසිදාක නැන්දාගේ එවන් උපදෙසක් කනකට නොගන්නා ඔහු එදා පුදුමයකට මෙන් කියූ සැණින් මා නිදහස් කළේය.

ඒ අරුම පුදුම හැසිරීමටත් මගේ පංතිය අසලට නොපැමිණීමටත් හේතුවක් හිතාගත නොහැකිව කාමරයට පය තබද්දීම මට එහි වෙනසක් දැනිණ. අන් දිනවලට වඩා පොත් මේසයේ පිළිවෙල ගැන මා වෙහෙසෙන්නේ සිකුරාදා උදෑසනටය. කවුරුන් හෝ මේසය අවුස්සා ඇති බව වටහා ගැනීම අපහසු නොවුණේ එනිසාය. කල්තියා නිවසට පැමිණි ඔහු මගේ පොත් මේසය අවුස්සන්නට ඇත්තේ සැඟවූ නවකතා ඇත්දැයි තහවුරු කරගන්නටය. ඔහුගේ රැවුම් ගෙරවුම් නොතකමින් නොකඩවා පවත්වාගෙන ආ ඒ පුරුද්දට මා සමුදුන්නේ සිංහල අවුරුදු නිවාඩුවෙන් පසුය. පාඩම් වැඩ කෙරෙහි පෙරට වඩා උනන්දු වෙමින් වෛද්‍ය විද්‍යාලයට යා හැකි ඉහළ ප්‍රතිඵලයක් ලබාගෙන එදා ඒ දෑස් අඳුරු කළ සිතුවිල්ලෙන් ඔහුව මුදවන්නට උපරිමයෙන් මහන්සි වෙමින් සිටි මට ඔහුගේ පැසසුම හිමිවූයේ වරක් දෙවරක් නොවේ. එහෙත් හිත කොනක සැඟව ඇති සැකය මා නැති අතරේ මගේ පොත් මේසය වෙතට ඔහුව කැඳවන්නට ඇත.

සුන්දර දබරයටකට ඔහුව කොටුකර ගැනීමේ සැලැස්මේ කටු සටහන හදමින් ඉක්මනින් ඇඟ පත දොවාගෙන මා නාන කාමරයෙන් පිටතට එනවිටත් ඔහු සිටියේ උඩුමහළේ වූ කුඩා සෝෆාවේ වාඩි වී පත්තරයක් බලමිනි. බිස්කට් ටින් එකත් සමඟ මගේ තේ එක ස්ටූල් එක උඩ දුම් දමමින් තිබුණි. ඇඟේ ගෑවෙන තරම් ළඟින් වාඩි වී බිස්කට් එකක් කරුස් කුරුස් ගා හපමින් ඔහුව අවුස්සා ගන්නට ගත් පළමු උත්සාහය බලාපොරොත්තු නොවූ තරමේ පරාජයක් හිමිකරගනිමින් අවසන් විය. ඊළඟට බිස්කට් එකක් තේ එකේ පොඟවමින් කන්නට ගත්තත් ඔහු සිටියේ මගේ මායම් කිසිවකට අසු නොවන පරිදිය.

"කවුද මගෙ පොත් මේසෙ ඇද්දෙ" පොඩි පොඩි මායම් සාර්ථක නොවන තැන මම අවසන් විකල්පය තෝරා ගත්තෙමි.

"මං ඇයි" පත්තරය පැත්තකට වීසි කළ ඔහු සෘජු පිළිතුරක් දී මා දෙසට හැරුණි. කොතනක හෝ වරදක් සිදුව ඇතිබව තහවුරු කරගන්නට ඒ හඬ පමණක් ප්‍රමාණවත් වුවත් රත් පැහැයට හැරෙනා දෙනෙතේද ඇති තරම් සාක්ෂි තැවරී තිබිණ.

"ලැජ්ජා නැද්ද කෙල්ලන්ගෙ කාමර අස්සට රිංගලා බඩු අදින්න"

"කෙල්ලන්ගෙ මං දන්නෑ. හැබැයි මගේ කෙල්ලගෙ කාමරේට ගිහින් මේසෙ පොඩ්ඩක් බලන්න ඔය කියන විදිහට ලැජ්ජා වෙන්න ඕනිද කියලා නම් මං දන්නෑ" කියමින් ඔහු කනෙන් අල්ලා ගත්තේය. අවසන් උත්සාහය නොසිතූ තරම් ඉක්මනින් සාර්ථකත්වයට ළඟා වීමේ ප්‍රීතිය දෙතොල් ආක්‍රමණය කළේය.

"මොකද තමුසෙ හිනාවෙන්නෙ. මං මේ තේ එක බීලා ඉවර වෙනකල් පොඩ්ඩක් ඉවසුවේ" කියමින් ඔහු කන තද කළේය.

"ඌයි......රිදෙනවා"

"රිදෙනවා නම් අතගාගන්නවා" කියමින් කන අත්හැරි ඔහු එතනින් නැඟිට කාමරයට ගොස් පිටතට ආවේ විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාව විසින් නිකුත් කරන ලද විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රවේශ අයදුම්පත සහ අනෙකුත් තොරතුරු ඇතුළත් පොතත් රැගෙනය. මට හීන් දාඩිය දාන්නට පටන් ගත්තේ එවිටය. මේසයේ පැත්තක වූ කබඩ් එකේ සඟවා තැබූ පොතෙන් අයදුම්පත ඉවත් කරන්නට සිතා සිටියත් මට එය අමතකව තිබිණ. මා සිතාසිටි පරිදි වෛද්‍ය විද්‍යාලයට ඇතුළත් වීමට ප්‍රතිඵල ප්‍රමාණවත් නොවූවත්, අනෙකුත් පාඨමාලා සඳහා අයදුම්පත් යොමු කිරීම නුවණට හුරු බව ඔහු මට කියා තිබුණේ ප්‍රතිඵල ලැබුණ කාලයේදීමය. මියුරු අක්කාත් සිටියේ ඒ අදහසට එකඟවය. දෙවනවර විභාගයට මුහුණ දී ප්‍රතිඵල ලැබෙන තුරුම විශ්වවිද්‍යාල වලට සිසුන් ඇතුළත් කර නොගන්නා බව ඔහු පුන පුනා කියා සිටියේය. එහෙත් විද්‍යා හෝ කෘෂි විද්‍යා පීඨයකට ඇතුළත් වීමේ සිහිනයක් කිසිදා නොදුටු මට ඒ අදහසට එකඟ වීම අපහසු විය. ඔහුගේ උපදෙස් පරිදි ඔහු ඉදිරියේම පුරවන ලද අයදුම්පත තැපෑලට නොදමා සඟවන්නට සිතා සිටියත් මගේ නොසැලකිල්ලෙන් සියල්ල හෙළි වී අවසන්ය.

"තමුසෙ මෙච්චර හිතුවක්කාර වෙන්න පටන් ගත්තෙ කවදා ඉදලද කියනවා ආහ්........" කියමින් එසවුණ අත කන ළඟටම ගොස් පහතට වැටිණ. අඩි හප්පා කෑ ගසා බැණ වැදුණා නම් මට එය දරාගැනීම අපහසු නැත. එහෙත් ඔහු සිය සුපුරුදු චර්යාවන්ගෙන් ඈත් වීමේ වේදනාව එතරම් පහසුවෙන් දරාගත නොහැක.

"ගීත් අයියෙ"

"කතා කරන්ඩ එපා මාත් එක්ක. පොතත් අතටම ගෙනත් දීලා ෆිල් කරන්නත් කියලා දීලා ඔක්කොම කරලා තියෙද්දි තමුසෙට බැරි වුණානෙ මේක ඩෙඩ් ලයින් එකට කලින් පෝස්ට් එකට දාන්න. ෂික්.... බලනවකො දැන් මාස දෙකකුත් පැනලනෙ"

"අහන්නකො"

"නෑ......මින් පස්සෙ තමුසෙ කියන ඒවා මං අහන්නෙත් නෑ......මං කියන ඒවා තමුසෙ අහන්න ඕනිත් නෑ.....ඒකනම් ඉතින් දැනටත් එහෙමනෙ" කියූ ඔහු කාමරයට ගොස් දොර වසා ගත්තේය.

ගිය නුවණ ඇතුන් ලවාවත් අද්දවා ගන්නට බැරි බව අසා තිබුණාට අත්දුටුවේ එදිනය. එදා ඒ බිඳුණු සිත සුවපත් කරවීමේ බලය කඳුළකට හෝ සිනහවකට නොමැති බව මම නිවරදිව දැන සිටියෙමි. විශිෂ්ඨ ප්‍රතිඵලයක් සමඟ විභාගය සමත්වීම හැර ඒ චෝදනාවෙන් නිදහස් විය හැකි අන් මඟක් නොවුණි. පෙරටත් වඩා උවමනාවෙන් පාඩම් වැඩ කෙරෙහි අවධානය යොමු කරන්නට මා උනන්දු කරවූයේ ඒ සිතුවිල්ලය.

ඊළඟ සිකුරාදා ඔහු නොපැමිණෙන බව කියා සිටියදීත් බදාදා උදේ වන විට ඒ සතියට සැලසුම් කර තිබූ භෞතික විද්‍යා හා රසායන විද්‍යා ප්‍රශ්න පත්‍ර වලට පිළිතුරු සපයා අවසන් කරන්නට මට හැකි විය. දිවා ආහාරයෙන් පසු ජීව විද්‍යා ටියුට් එකකට උත්තර ලියමින් සිටියදී නැන්දා මා සොයා ආවේ ඈ නිවසින් පිටතට යනබව දැනුම් දෙන්නටය. නැන්දා නිවසේ නොමැති විට මට වඩාත් ආරක්ෂාවක් දැනෙන්නේ ගෙයින් පිටතය. ටියුට් එකත් රැගෙන මිදුලේ බංකුවෙන් වාඩි වූ පසු යකෙකුටවත් බයක් දැනෙන්නේ නැත. ටියුට් එකට උත්තර සපයමින් සිටි මට කාලය ගෙවී යනවා නොදැනුණි.

හුරු පුරුදු සුවඳක ඉවට හිස ඔසවන විටත් ඔහු සිටියේ සැහැල්ලු සිනහවකින් මුව පුරෝගෙනය. ඔහු එතරම් සැහැල්ලුවෙන් සිනාසෙනු දකින්නට ලැබුණේත් මාස ගණනාවකට පසුය.

"කැම්පස් වහලද?" විශේෂ නිවාඩුවක් නොමැති නම් සතියේ මැද දිනක නිවසට පැමිණීමේ පුරුද්දක් ඔහුට නැත. ඊටත් වඩා මට පුදුමයක් දැනුණේ පෙර සතියේ යළි නො එන බව පවසා සෙනසුරාදාම කේන්තියෙන් පිටව ගිය ඔහු කල්තියා පැමිණීමය.

"ගුඩ් ගර්ල්. ගේට්ටුව අරින සද්දෙවත් ඇහුන්නෑනෙ" මගේ ප්‍රශ්නය නෑසුණා සේ ළඟට ආ ඔහු හිස මත සුරත තබමින් සිනාසුණේය.

"නැන්දා දන්නවද ඔයා අද එනවා කියලා"

"නැන්දා තියා මංවත් දන්නෑ" සිනාසෙමින්ම බංකුවේ පැත්තකින් වාඩි වූ ඔහු "මං හිතුවෙ නෑ ළමයා මෙච්චර හොඳට වැඩ කරනවා ඇති කියලා" කියමින් හිස් මුදුනට කර රඳවා තිබුණ කොණ්ඩ කටුව ගලවා අතට ගත්තේය.

"ගෙට යං. ඔයාට මහන්සිත් ඇතිනෙ" බංකුව මත වූ පොත් ටික එකතු කරගන්නා තුරු බලාසිටි ඔහු එතෙක් උරහිසේ එල්ලාගෙන සිටි බෑගය විවෘත කර ඉන් පිටතට ගත් මැංගුස් මල්ලක් මා අත තබා නැඟිට්ටේය.

"කොහෙද මේ දවස්වල මැංගුස් තියෙන්නෙ" සිනහවකින් පමණක් පිළිතුරු දුන් ඔහු මට පෙර ගෙට ඇතුළු වන්නට ගොස් වසා තිබුණ දොර ඉදිරියෙන් නතර වූයේ "අම්මා නැද්ද ගෙදර" අසමිනි.

"නෑ ටවුමට ගියා" කියාගෙනම ගෙට ඇතුළු වී පොත් ටික සමඟ මැංගුස් මල්ල ස්ටූල් එක උඩින් තබා කොණ්ඩය ගැට ගසාගෙන කුස්සියට යන්නට ගිය මා අතින් ඇද නවතාගත් ඔහු මගේ අතින් ඇදගෙනම සෝෆාවට බරවිය.

"මං තේ එකක් හදාගෙන එනකල් වොෂ් එකක් දාගන්නවද?" තක්කඩි හිනාවකින් මුව පුරෝගෙන උන් ඔහු "ඔයා තේ හදන්නෙත් නෑ මං වොෂ් දාන්නෙත් නෑ" කියමින් උකුළ මත හිස තබා දෙපා සුවපහසුවට දිගහැර ගත්තේය.

නොදැනීම හිස මත රැඳුණ සුරතෙහි ඇඟිලි හිස පුරා නිහඬ සක්මනක යෙදෙද්දී ඔහු මගේ නෙතු අතර පැටලිණ. විනාඩියක් දෙකක් හෝ ඊටත් වැඩි කාලයක් මගේ දෑස් අතරේ මොනවදෝ සොයමින් සිටි ඔහු හිස මත වූ සුරත දෝතින්ම ගෙන නහයට ළංකර තදින් හුස්ම ඉහළට ඇද්දේය. එවර නිදහස්ව තිබූ වමත ඒ කෙටි හිසකෙස් අතර දඟ කිරීම ඇරඹිණ. ලෝකය නැවතී ඇති සැටියක් දෙදෙනාටම දැනුණා වන්නට පුළුවන.

"පොඩී" බාගෙට වැවුණ රැවුල් කොට පිරි රළු කම්මුල පුරා මගේ අත අතුල්ලා ගනිමින් ඔහු හෙමිහිට හඬ අවදි කළේය.

"ඔයාගෙ ජීවිතේ මං ඉන්නෙ කීවෙනියටද කියලා මං දන්නෑ. මං ඒක අහන්නෙත් නෑ. ඒත් ඔයා දැනගන්න ඕනි මගේ ජීවිතේ ඔයා ඉන්නෙ කොතනද කියලා. ඇයි කියන්න තේරෙන්නෑ. ඒත් අම්මයි අක්කයි හිටියට මට පුංචි කාලෙ ඉඳන් සැනසීමක් දැනුණෙ මේ ඇස් දෙක ළඟ" කියා හෙමිහිට මගේ මුහුණ පිරිමැඳි ඔහු මොහොතකට දෑස් පියා ගත්තේය.

"පොඩී"

"ම්..."

"අර ඇප්ලිකේෂන් එක නොදැම්මෙ ඔයාට ඔයාව ෂුවර් නිසා කියලා මට පස්සෙ තමයි තේරුණේ. මේ පාර අපි ඒ තුනකටම ට්‍රයි කරමු. ඔයාට බැරිවෙන්නෑ. තව සති තුනනෙ. ඒ ටික කොහොමහරි මහන්සි වෙලා විභාගෙ ගොඩ දාගත්තොත් අපි දෙන්නම දිනුම්"

"බැරි වුණොත්"

"බැරි වුණොත් මැරෙන්නයැ....ඊළඟ පාරටත් ට්‍රයි එකක් දීලා බලමු. වැදගත් වෙන්නෙ විභාගෙ පාස් කරගෙන ඔයාගෙ ටාගට් එකට යන එක මිස ලියන වාර ගාණ නෙවෙයිනෙ පොඩී" කියමින් උකුළෙන් නැඟිට මගේ කම්මුලක් මිරිකා සිනාසුණ ඔහු භූමිතෙල් ගෑවුණ ගැරඬියෙකු පරදවන වේගයෙන් තරප්පුව නැග ගොස් අතරමඟ නැවතුණේය.

"තේ ගේන්න එපා. මං පහළට එන්නම්" හිස සලා ඊට එකඟ වන මා දෙස මොහොතක් බලා උන් ඔහුට ඉතිරි පඩි ටික නඟින්නට එතරම් කලබලයක් නොතිබිණ.

ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු

Sunday, May 3, 2020

විල්තෙර අද්දර - 14 : දහතුන්වන මතක සක්මන




අවුරුදු නිවාඩුවට මුලින්ම ගෙදර ආවේ මියුරු අක්කලාය. පාපන්දු තරඟයකට සහභාගී වීම සඳහා පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයට යන බව පැවසූ ගීත් අයියා ගෙදර එන දිනයක් අප දැන සිටියේ නැත. මාස පහක් වයසැති කළලයක් කුස දරාගෙන උන් මියුරු අක්කා තුළින් අපූරු උපශාන්ත බවක් ඒ වනවිටත් දිස් වන්නට පටන්ගෙන තිබිණ. නැන්දාට මෙන් වරින් වර කොළඹ ගොස් ඇගේ සුවදුක් බලා ඒමේ ඉස්පාසුවක් නොතිබි මාමා ගේ මුහුණ මියුරු අක්කාගේ පැමිණීමත් සමඟ පෝරණුවෙන් දැන් බෑ බනිස් ගෙඩියක් මෙන් පිම්බී තිබිණ. දින කිහිපයක නිවාඩුවක් ලබා පැමිණි ඇයව නිවසේ නතර කර එදිනම සේවය සඳහා පිටව ගිය රොෂාන් අයියා දොළොස්වෙනිදා දහවල යළි පැමිණෙන තුරුත් ගීත් අයියාට ගෙදර එන්නට බැරි විය. නිතරම ක්‍රියා විරහිතව හෝ ආවරණ කලාපයෙන් බැහැරව තිබූ ඔහුගේ ජංගම දුරකථනයට ඇමතුම් ගැනීම එපා වීමෙන් ඇති වූ නොරිස්සුම ඒ වනවිටත් කේන්තියකට පෙරලෙන්නට පටන්ගෙන තිබිණ.

ගේ දොර වැඩ සහ ඉවුම් පිහුම් වෙනුවෙන් වෙනදාට වඩා වැඩි සැලකිල්ලක් දක්වන්නට සිදු වූ ඒ දිනවලම අලුත් අවුරුදු කේක් ඇණවුම් කිහිපයක් ලැබීම නිසා නැන්දා අතිශය කාර්යබහුල විය. ඒ ඇයට උදව් අත්‍යවශ්‍ය මොහොතක් වුවත් මගේ අවධානය පාඩම් වැඩ වලින් මුදවන්නට අකමැති වූ ඇගේ සහායට මියුරු අක්කා ඉදිරිපත් විය. ඉස්සරහා මිදුලේ ජෑම් ගහ යට බංකුවට වී පොතක් අත තබාගෙන ගීත් අයියා එනතුරු මඟ බැලූ මට මා ළඟින් කෙනෙකු සිටගත් බව දැනෙද්දී පොතට නෙත ගෙන එන්නට වෙලාව මදිවිය.

"මොකෝ....පාරෙ යන මිනිස්සු ගණන් කරනවද" කට කොනකට නැඟි සරදම් සිනහව එලෙසම තබාගෙන රොෂාන් අයියා බංකුවේ පැත්තකින් වාඩිවිය.

"ඔයා මොකද මේ එළියෙ. ඇයි කට්ටිය කේක් හදලා ඉවරද?" මියුරු අක්කාත් සමඟම කේක් කාමරයට ගිය රොෂාන් අයියා ඒ අම්මාගේත් දූගේත් කතා වලට සවන් දී හෙම්බත්ව ඇති බව මුහුණින්ම හඳුනාගත හැකි වුවත් මට ඔහුගේ සරදමින් මිදෙන්නට වෙනත් ක්‍රමයක් නොවීය.

"බඩගිනියි පොඩ්ඩි. තේ එකක් බිව්වනම් හොඳයි හිතුණා"

"යමු මං හදලා දෙන්නම්. අර දෙන්නටත් මහන්සි ඇති. ඔය එකේ ඉදලනෙ වැඩ"

"එහනං ඔයා තේ හදනකල් මං පාර බලන්නද?" ඇසූ රොෂාන් අයියා දිව ඇද කරමින් ගේ පිටුපසට දුව ගියේය. සිනාසෙමින්ම බිම වැටුණ ජෑම් කොළයක් අහුලා කියවමින් සිටි තැන මඟ නොහැරෙන්නට පොත වසා බංකුවෙන් තබා මා කුස්සියට යනවිට රොෂාන් අයියා සිටියේ රතු ලූණු සුද්ද කරමිනි.

"ඔය මොකද කරන්නෙ. ඔයාද අද රෑට උයන්නෙ"

"නැන්දම්මා ඉඩ දෙනවනම් ඕකත් මහ කජ්ජක්ද නංගි. පහුගිය කාලෙ අපේ ගෙදර වැඩිපුරම ඉව්වෙ මං තමයි"

"මං ඒත් බැලුවා නැන්දා හැම සතියෙම ගීත් අයියා අතේ මොනාහරි හදලා යවද්දිත් කොහොමද මියුරු අක්කා මෙච්චර කෙට්ටු වුණේ කියලා"

"මොකද්ද උඹ කිව්වෙ" කියමින් ළඟට ආ රොෂාන් අයියා කනෙන් අල්ලන්නට ගොස් "අරූ ආවොත් මට ඇපත් නෑ" කියා ආපසු හැරුණේ මා ලැජ්ජාවෙන් රතු කරවමිනි.

"ඔන්න ඔය ලැජ්ජාව පැත්තකින් තියලා හොඳ සුදු නංගි වගේ අර එදා හදපු විදිහට රොටියක් හදන්නකො. මං පොල් ගාලා ලූණුයි කැරටුයි සුද්ද කරලත් තියෙන්නෙ මේ" කියමින් ඔහු එතෙක් පිඟානකින් වසා තිබූ පොල් ටික හා සුද්ද කර වතුර බේසමට දමා තිබූ රතු ලූණු සහ කැරට් අලය පෙන්නමින් පැවසීය. විවාහ වනවිට තේ එකක්වත් හදාගන්නට බැරුව සිටි රොෂාන් අයියා මොහොතකට මගේ දෑස් බොඳ කරවීය.

"තව මොනාද ඕනි" පුදුමයෙන් ඒ දෙස බලා සිටි මගෙන් අසමින්ම ඔහු ශීතකරණය විවෘත කළේය.

"එදානම් මං අමු මිරිසුයි කරපිංචායි දැම්මා"

"එහෙනං අදත් දාමු. අක්කා මට දවස් ගාණක් කිව්වා පොඩ්ඩි හැදුව විදිහෙ රොටියක් හදලා දෙන්න කියලා. කොහෙද ඉතින් දැනන් ඉන්න එපැයි. දැනුත් ඔය බඩගිනි වෙලා ඉන්නෙ. මං බේකරියෙන් මොනාහරි ගේන්නං කියලා එළියට එද්දි දැක්කා එක්කෙනෙක් හොඳට පොත අතේ තියාගෙන පාඩම් කරනවා. පස්සෙ මට හිතුණා එයාට පොඩ්ඩක් ඩිස්ටර්බ් කරලා රොටියක් හදාගත්තට පව් නෑ කියලා" රොෂාන් අයියා කෙරෙහි එතෙක් කිසි දිනක නොදැනුණ ගෞරවයකින් හිත පිරී ගිය ඒ මොහොතේ ඔහුගේ හඬේ වූ සරදම ගැන හිතමින් මූණ සඟවන්නට මට අමතක විය.

"හරි හරි.....සර් එද්දි පොත අතේ තිබ්බෙ නැත්තන් අවුරුද්දට තෑගි හම්බෙන්නෑ කියලා බයක් තියෙනවනම් මට ඕක අනලා දීලා ඔයා ගිහින් ඔයාගෙ වැඩේ කරගන්නකො. මං රියල් සර්ප්‍රයිස් ටී පාර්ටි එකක් රෙඩි කරලම කතා කරන්නම්"

හිස වනා ඔහුට එකඟ වූ මා පිටි ටික අනා දී එතනින් පිටව එන්නට සිතුවේ වැරදීමකින් හෝ ගීත් අයියා ඒ මොහොතේ පැමිණියහොත් මූණ දීමට සිදුවන අසුන්දර අත්දැකීමට ඇති අකමැත්තෙනි. වතුර කේතලයක් ලිප තබා, එළියට ගොස් ඉඟුරු අලයක් ගලවාගෙන ආ රොෂාන් අයියා එය පිරිසිදු කර කුඩා අත් වංගෙඩියට දමා කොටන්නට ගත්තේ නුහුරු අතෙනි. පොල් තෙල් ගා අත්ලේ තබාගත් පිටි ගුලි රවුම් කර කර ඔහුට සිනාසෙමින් සිටි මට ගීත් අයියාගේ අඩි හඬ නොදැනුණේ කෙලෙසදැයි අදටත් පුදුමය.
"මධුරංගී" එතෙක් අත රැඳි පිටි ගුලිය, එක්වරම උස්ව නැඟි හඬට මුලින්ම ප්‍රතිචාර දක්වන්නට ඉදිරිපත් විය. කට කොණකට නැඟි සිනහව අපහසුවෙන් දරාගත් රොෂාන් අයියා කුඩා වංගෙඩිය අස්සේ මොනවදෝ හොයන්නට විය. කුස්සියත් කේක් කාමරයත් අතර වූ දොර කල්තබා වසා තිබුණේ හොඳ වේලාවටය.

"අම්මා කෝ" ප්‍රශ්නය කාට යොමු වුවත් ඒ හඬේ වූ කෝපයෙහි අඩුවක් නොවීය.

"දොර ඇරලා බලපන්. දැන් වරුවක් තිස්සෙ දෙන්නත් එක්ක පරණ පිඟන් කෝප්ප ටිකක් සෝදනවා" ගීත් අයියාගේ හඬෙහි රැඳි කෝපය මායිම් නොකළ රොෂාන් අයියා සුපුරුදු ස්වරයෙන් පැවසුවේ නෙතඟින් කේක් කාමරය දක්වමිනි.

"තමුසෙ විභාගෙට ලියන්න ඉන්නෙ රොටී හදන හැටිද" අසමින් ළඟට ආ ගීත් අයියා කන මිරිකන්නට පෙර ඔහුගේ අත යටින් රිංගා පැන දුවන්නට මට හැකි විය. බංකුව මත වූ පොතත් ගෙන මා උඩුමහළට යනවිටත් ඔහු සිටියේ රොෂාන් අයියාත් සමඟ මොනවදෝ කියමින් හඬ නඟා සිනාසෙමින්ය. දුකත් ඉරිසියාවත් කඳුළු ගෙනෙන්නේ එවන් අවස්ථා වලය. කාමරයට ගොස් දොර වසා ගන්නට හිතේ වූ සැලැස්ම වෙනස් කරන්නට මුල් වූයේ ඒ සිනහවය. ඔහු මට පාඩම් කියාදෙන සඳැල්ලේ වූ මේසයට හිස තබාගෙන බොහෝ වේලාවක් ගෙවී යද්දීත් මගේ බලාපොරොත්තු ඉටුවන බවක් පෙනෙන්නට නොතිබිණ.

"නෑ නෑ ඔයාලා බොන්නකො. මං වොෂ් එකක් දාගෙනම එන්නම්" කල්පයක් සේ දැනුණ මිනිත්තු විස්සකට තිහකට පසු ඒ හඬ තරප්පු පෙළ පාමුලින් ඇසිණ. මේසය උඩට වීසිකර තිබූ පොත දිගහැර ඒ වෙතම නෙත් රඳවාගෙන සිටි මට ඔහුගේ අඩි හඬ ළං ළංව ඇසෙද්දී බියක් නොදැනුණා නොවේ. එහෙත් ඉකිගසා හඬමින් හෝ උවමනා දේ ලබා නොගෙන පසුබසින සැලැස්මක් හිත කොනකවත් නොතිබිණ.

"පාඩම් කරන ළමයින්ට අපි සලකන්න එපැයි" දුම් දමන රොටියක් තැබූ සුදු පාට පෝසිලේන් දීසියක් සමඟ තේ කෝප්පය මේසය මත තැබූ ඔහු දීසිය දකුණතින් මා දෙසට තල්ලු කරමින් වමතින් හිස පිරිමැද්දේය. නිහඬවම ඊළඟ පිටුව පෙරලාගත් මට ඇසිල්ලකින් අකුරු නොපෙනී ගියේය.

"නිවෙන්න කලින් මේක කාලා තේ එක බීලම පාඩම් කරන්න" කියමින් තවත් වරක් හිස පිරිමැඳි ඔහු තේ එකත් රොටී දීසියට කිට්ටු කළේය. ඒ කිසිවක් නුදුටු පරිදි පොතට නෙත් යොමාගෙන සිටි මගේ රංගනය තිර පිටපතට ටක්කෙටම ගැලපුණි. හිස සෙලවීමකින් හෝ මගෙන් ප්‍රතිචාරයක් නොලැබෙණ විට ඔහු මා බලාපොරොත්තු වූ පරිදිම නොසන්සුන් විය.

"පොඩී.....ඇයි මේ තරහා වෙලාද?"

ඊට ප්‍රතිචාර ලෙස ඊළඟ පිටුව පෙරලන්නට එසවුණ සුරත ඒ ශක්තිමත් අත්ලෙහි උණුසුමින් වැසී ගියේය. ළඟ ළඟ ඇහිපිය සැලීමෙන් නෙතු අගට ආ කඳුළක් තුනී කරගන්නට හැකිවිය. හිමිහිට මගේ අත අත්හැර රොටී කෑල්ලක් කඩාගත් ඔහු එක් අතක් හිස මත තිබියදීම එය මුවට ළං කළේය.
(සුට්ටි පුතේ උඹ මෙතනින් එහාට බළලා මට අහුවෙන්න එපා)

"මේකත් කෑවෙ නැත්තන් මං යනවා යන්න ආයෙ අවුරුද්දටවත් එන්නෑ" මගේ නිහඬ වත බිඳ දැමීමට ගත හැකි භයානකම ආයුධය ඔහු සූදානම් කරගනිද්දී ඉබේටම මුව විවර විය. හිස පිරිමඳිමින් සිටි අතින්ම මගේ හිස සිය කුස මතට හේත්තු කරගත් ඔහු තවත් රොටී කෑල්ලක් කඩා මුවට ළං කළේය. මොහොතකට පෙර ඇස් වටා වූ තුනී කඳුළු පටලය දෙතොලතර වූ සිනහවට ඉඩ දී සැඟවිණ. රොටියෙන් අඩක්ම අවසන් වූ පසු තේ කෝප්පය අතට ගත් ඔහු "ආ...දැන් මේක බොන්නකො" කියමින් එතෙක් අතට සහ කුසට මැදිව තිබූ හිස නිදහස් කළේය.

"පොවන්න"

"ඈහ්...." කියමින් මඳක් පස්සට වූ ඔහු "මේකි යකෝ" කියමින් සිනාසුණේය.

"තව මොකුත් එපාද දන්නෑ" රවාගෙන බිමට හරවාගත් හිස අත තබා එසවූ ඔහු දෑසට එබී බලමින් ඇසුවේය.

"ඕනි"

"මොනාද?"

"මෙතෙන්ට එකක්" කියමින් නළල මැදින් වෙදඟිල්ල තබන්නට තිබූ දිරිය ඉන්පසු මා හැර ගියේය. ඔහුව තල්ලු කරගෙනම කාමරයට දුවන්නට ගිය මා ඒ දෑත් වළල්ල අතරේ සිරවී නැවතිණ. වමත ඉඟ වටා තිබියදීම එසවුණ සුරතින් වරලසින් මිදී නළලත දඟකළ කෙහෙ රැළි පසුපසට විය. ඒ වනවිටත් පියවී තිබුණ දෑස් කඳුළින් පුරවමින් ඒ ආදරයේ උණුසුම නළල විනිවිද ලේ නහර වලට කාන්දු විය.

"පොඩී" කෙඳිරුමක් සේ ඇසුණ ඒ හඬ අසල දෑස් වසා සිටින්නට නොහැකි විය. දුකත් පසුතැවිල්ලත් අතරින් පැන නැඟි වේදනාවක් ඒ දෑස් බොඳ කරමින් දිලිසෙමින් තිබිණ.

"මෙච්චර අවුරුදු ගාණක් ඉවසුව මට මාස හතරක් ඉවසන්න බැරි වුණේ ඇයි පොඩී. මං එයාගෙ චූටි කෙල්ලට කරලා තියෙන අපරාදෙ තාත්තා දන්නවනම් මාව ගෙදරවත් තියාගන්න එකක් නෑ"

"ගීත් අයි........"

"ෂ්.....අයියා එනවා. ඔය කඳුළු පිහගෙන තේ එක බොන්න. ඇහුවොත් මං බැණ්නා කියන්න" කියූ ඔහු ඉක්මනින් කාමරයට පැන දොර වසා ගත්තේය. සිදු වූයේ කුමක්දැයි සිතන්නට පෙර සිවුරුහම් බාමින් උඩට ආ රොෂාන් අයියා "ආහ්.....නංගී....දැන්නම් බරටම පාඩම් කරනවා වගේ" කියමින් බීරළු වැට උඩ වාඩිවිය.

"එන්න එපා මට එක එක ඒවා කියන්න. ඔයාගෙ වැඩ නිසා මංනෙ අන්තිමට බැණුම් ඇහුවෙ"

"බැණ්නද?.....මං ඒත් බැලුවා වොෂ් එකක් දාං එන්නං කියලා උඩට ආපු මිනිහා මොකද පරක්කු කියලා"

"හිතුවද අපිත් ඔය දොස්තරලා වගේ බාගෙට නාන උදවිය කියලා" කියමින් තෙත බේරෙන කොණ්ඩය පිස දමමින් ආ ගීත් අයියා දෙස බලන්නට එසවුණ දෑසට ඒ දෑස් මත වූ රහස මඟ නොහැරුණි. ඒ ගතවූ විනාඩි දෙක තුන ගීත් අයියාට නාන්නට තබා මූණ සෝදන්නටත් මදිය. එහෙත් ඔහු සිටියේ බොහෝ වේලාවක් තිස්සේ නාන කාමරයේ සිට පිටතට පැමිණි බව අඟවමිනි. පිට පනින්නට දඟලන සිනහව සඟවාගත නොහැකි තැන ඉතිරිව තිබූ රොටී කෑල්ල අතට ගෙන හිමිහිට හපමින් තේ එක බොන බවක් අඟවන්නට මට සිදුවුණි.

"හොඳ සුදු නෝනා වගේ ගිහින් මේක වැලට දාලා එන්නකො" මගේ සිනහව පිපිරෙන්නට ආසන්න වග තේරුම් ගත් ගීත් අයියා තුවාය කර මතට දමා මා අත තිබූ රොටී කෑල්ල උදුරාගෙන කටේ දමා ගත්තේය.

"මට ඇත්තටම වෙලාවකට ඉරිසියත් හිතෙනවා උඹලා ගැන. මටත් අක්කලා දෙන්නෙක් ඉන්නවා. ඒත් උඹලා දෙන්නයි අක්කයි ළඟ තියෙන බැඳීම් අපි දැකලවත් නෑ. උඹ පොඩි එකීට සද්දෙ දැම්මට ඒකි රොටී හදන්න ආවෙ අක්කා කන්න ආසයි කියපු නිසා”
ගීත් අයියාගේත් මගේත් රඟපෑම් අද්දර විකට නළුවෙකු බවට පත්වූ රොෂාන් අයියා සියළු චෝදනා තමා පිට පටවාගනිමින් මා නිදහස් කරනු ගීත් අයියාගේ කාමරයේ බැල්කනියට යමින් සිටි මට යන්තමින් ඇසිණ.

ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු.

Saturday, May 2, 2020

විල්තෙර අද්දර - 13 : දොළොස්වෙනි මතක සක්මන




"හෙට ඉදන් වැඩ කරන්නෝනි මේ ටයිම් ටේබල් එකට. ඔයාගෙ ක්ලාසස් වැටෙන හැටි බලලා මේ වීක්ඩේස් ටිකේ දවල් දවස ඇජෙස් කරගන්න" පසුදින සන්ධ්‍යාවේ මා නිවසට ඇරලවීමට පැමිණි ගීත් අයියා මගේ පොත් මේසයට ඉහළින් කාල සටහනක් එල්ලමින් පැවසීය.

"ඔයා සිකුරාදට එනවද?"

"එන්නම තමයි වටින්නෙ කරන වැඩ වලට" කියමින් රවා බැලූ ඔහු කාමරයෙන් පිටව යන්නට සූදානම් විය. මළ ගෙදර අස්පස් කිරීම් වලට උදව් වීමට ගිය නැන්දා අප එනවිටත් නිවසේ සිටියේ නැත. වෙනදා ගීත් අයියා මගේ කාමරයට පැමිණි විට ඔහුව එලවාගන්නට දඟලන මට එදා එවන් චකිතයක් නොදැනෙන්නට ඇත්තේ එහෙයිනි.

"මේ වතාවෙත් A දෙකක් ගන්න බැරි වුණොත් තරහා වෙන්න හිතා ඉන්නවනම් නාවට කමකුත් නෑ. මං කොහොමහරි ක්ලාස් ගිහින් කරගන්නම්"

"කවුද දැන් A දෙකක් ගත්තෙ නැතුවට තරහා වුණේ" අසාගෙන යළිත් මා අසලට ආ ඔහු රිදෙන තරම් තදින් දෙවුරෙන් අල්ලා ගත්තේය. පෙරදින සැඟව ගිය කෝපය නැවතත් ඒ දෑස්වල විය. හිමිහිට බිම බලා ගන්නට ගත් උත්සහය වැරදුණි. සුරතේ මහපටඟිල්ලටත් දබරඟිල්ලටත් මැදිවූ නිකට එසවී අපේ සිව්නෙත් යාවුණි.

"මට කවදාවත් එච්චර දුක හිතිලා නෑ පොඩී. මං බලන් හිටියෙ ඔයා ගෙදර ආව ගමන් මට කෝල් එකක් දෙයි කියලා. රිසල්ට්ස් වලට වඩා මට කේන්ති ගියෙ ඒකට"

"රිසල්ට්ස් හොඳ වුණානම් මං ඒක ඉස්සෙල්ලම කියන්නෙ ඔයාට. මං කාසිත් අරන් ගියෙ. ඒ වුණාට......"

"එතකොට මට කියන්න හිතා ඉන්නෙ සතුටු හිතෙන ආරංචි විතරද? රිසල්ට් හොඳ වුණානම් ඒක ඉස්සෙල්ලම කියන්නෙ මට. නැත්තන් මං ඒක දැනගන්න ඕනි එක එක්කෙනාගෙන්.....එහෙමද?... .....ආහ්.......ඔයාට මාව ඕනි හිනාව බෙදාගන්න විතරයිද?.... ….ආහ්....කතා කරනවකො පොඩී....ඔයා මං ගැන හිතා ඉන්නෙ එහෙමද?....ආහ්" කියමින් කේන්තියෙන්ම උරහිස සොලවමින් කෑ ගැසූ ඔහු එක්වරම නිහඬ වී ඒ වනවිටත් කම්මුල දිගේ පල්ලම් බසිමින් තිබූ කඳුළකට දෙතොල් තැබුවේය.

හිස් මුදුනින් පටන් ගත් හිරිවැටීම කොතනින් කෙළවර වූවාදැයි සිතන්නට අදට ද මා අපොහොසත්ය. ගීත් අයියාත් මාත් අතර වූ දීර්ඝ ප්‍රේම වෘත්තාන්තය තුළ අසීමිත වාර ගණනක් ඔහු මා සිප වැළඳගන්නට ඇත. එහෙත් නෙතඟින් කඳුළක් ගිලිහෙන සෑම මොහොතකම තවමත් කොපුලට උණුසුම් දැනෙන ඒ දෙතොලෙහි පහස ඊට පසු එතරම් තදින් හිත හිරිවැට්ටවූ මතකයක් නැත.

"මාත් එක්ක කියන්න බැරි දෙයක් ඉස්සර ඔයාට තිබ්බෙ නෑ පොඩී. ඔයාට මතකද දන්නෑ ඉස්සෙල්ලම ඔයාව දහම් පාසැලට බාරදුන්නු දවසෙ ඉන්ටර්වල් එකේදි ටොයිලට් යන්නෝනි වෙලා චූ බරයි ගීත් අයියෙ කියාගෙන ඔයා අක්කලා දෙන්නම ඉද්දි මාවයි හොයාගෙන ආවෙ. වැඩිය ඕන්නෑ ඔයා ලොකු ළමයෙක් වෙච්ච දවසෙත් ගීත් අයියෙ මගෙ ගවුමෙ මොනාද ගෑවිලා කියලා මට නෙවෙයිද ඉස්සෙල්ලම කිව්වෙ. එතකොට ඔයා චූටියි.හයට පාස් වුණා විතරයි. එහෙව් කෙල්ලට ඇයි මට ඒ ලෙවල් රිසල්ට්ස් කියන්න බැරි වුණේ කියලා මට තාමත් හිතාගන්න බෑ පොඩී. ඇත්තටම ඒක මට ෂොක් එකක්"

"ගීත් අයියෙ සො........" කියා ඉවර වෙන්නට පෙර දෙතොලට ඇඟිල්ල තබා මා නිහඬ කළ ඔහු "කතා කරන්න එපා. ඒ ඔක්කොම අමතක කරලා ඉද්දි මොකද්ද දැන් අර කිව්ව උද්දච්ච කතාව" කියමින් කන මිරිකූ ඔහු මා අත්හැර වේගයෙන් පඩිපෙළ බැස පහළට ගියේය. මා අතින් සිදුවූ අතපසුවීම කෙතරම්දැයි ඒ මොහොතේත් මට හරිහැටි වැටහුණාදැයි සැක සහිතය.

නැන්දා පැමිණි පසු කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටියක අසුරා ගබඩා කාමරයේ තිබූ පොත් පෙට්ටිය පිටතට ගෙන දූවිලි පිස දමා උඩට ගෙනයන්නට ගීත් අයියා උදව් කළේය. පසුදා සිටම පාඩම් වැඩ ආරම්භ කරන්නට කල්පනා කරමින් සිටි මට එතනදීත් වැරදුණි. රෑ කෑමෙන් පසු පසුදා පාන්දරම පිටව යා යුතු බව මාමාට දැනුම් දුන් ගීත් අයියා උඩට යනවිට මා සිටියේ පිඟන් කෝප්ප සෝදමිනි. නැන්දා වළං සෝදන තුරු කුස්සියත් කෑම කාමරයත් අතු ගා දැමූ මා උඩට ගියේ තවත් ටික වේලාවක් නැන්දා සමඟ මියුරු අක්කලාගේ නිවසේ ගතකළ පෙරදිනයේ තතු රස කර කීමෙනුත් පසුය.

"පොල් ගෑවද මෙච්චර වෙලා" මා යනවිටත් මගේ පොත් මේසය අසල මොනවදෝ සොයමින් සිටි ගීත් අයියා නුරුස්නා හඬින් ඇසීය.

"කාලා ඉවර වෙලා පොල් ගාන්නෙ අතුරුපසටද?" කන බේරාගත හැකි තරම් දුරකින් සිට කටට ආ වචන ටික පිට කළේ බෝම්බය පිපිරීමට ආසන්න බව දැන දැනය.

"යාන්ත්‍ර විද්‍යාව නෝට් එකත් හොයාගෙන එනවකො ඉස්සරහට මං අතුරුපස පෙන්නන්න" කියමින් ඔහු පිටව යනතුරුත් ඔහු එදිනම පාඩම් පටන් ගන්නට සූදානම් බව මා දැන සිටියේ නැත. ප්‍රේමයෙන් ආතුරව තිබූ හිත එක්වරම විෂය කරුණු කෙරෙහි යොමු කරවීමේ දුෂ්කරතාව අවබෝධ කර නොගත් ඔහුට හිතින් බැණ බැණ එදා මා සඳැල්ලට ගිය අයුරු පසු කලෙක ඔහු රඟ දක්වමින් සිනාසෙන්නට පුරුදුව සිටියේය.

"පොඩී" එකොළහට පමණ ඔහු සිය ඉගැන්වීමේ වැඩ කටයුතු අවසන් කළ පසු පොත් ටික එකතු කරගෙන කාමරයට යන්නට සැරසුණ මගේ අතින් අදිමින් ඔහු මා තවත් මොහොතක් රඳවා ගත්තේය.

"මීට පස්සෙ අම්මා නැතුව කොහෙවත් නවතින්න තියා හිතන්නවත් ලෑස්ති වෙන්න එපා"

"මං පිට තැනක නැවතුණා නෙවෙයිනෙ. අනික මං නැවතුණා නෙවෙයි මියුරු අක්කමයි මාමගෙන් අහලා මාව නවත්තා ගත්තෙ"

"ඒවා මට වැඩක් නෑ. මීට පස්සෙ කිව්ව දේ කරනවා"

"කරේ නැත්තන්"

"නැත්තන් කරන්නෙ මොකද්ද කියලා මං ඒ වෙලාවටම කරලා පෙන්නන්නම්. මේ රෑ බොරුවට මාව අවුස්සගෙන අඬන්න ලෑස්ති වෙන්නැතුව හොඳ ළමයා වගේ ගිහින් නිදාගන්නකො" කියා මගේ අත නිදහස් කළ ඔහු එතනින් නැඟිට මා ගෙතුළට තල්ලු කළේය. රව රවා කාමරයට පැමිණි මට සාලයේ විදුලි පහන් නිවූ බව දැනුණේත් ඔහුගේ කාමරයේ දොර වැසෙන හඬ ඇසුණේත් ඊට විනාඩි දහය පහළොවකට පසුය.

ඒ සතියේ සිටම ගීත් අයියා පෙර පරිදිම සිකුරාදා රාත්‍රියේ නිවසට පැමිණ සඳුදා පාන්දර පිටව යාමට පුරුදු වූයේ වෙනදාට වඩා වැඩිපුර වැඩ ගොඩක් මට පවරමිනි. ඉස්සර සතියකට දෙතුන් වරකට වඩා දුරකථන ඇමතුම් නොදෙන ඔහු දිනපතාම රාත්‍රී දහය දොළහ අතර වේලාවක එක්වරක් හෝ දෙවරක් දුරකථනය නාද කර මා අවදියෙන්දැයි තහවුරු කරගන්නා අලුත් ක්‍රමෝපායක්ද සොයාගත්තේය. ඔහු නැන්දාටත් මාමාටත් කල්තියා ඒ ගැන දැනුම් දී තිබුණ බව මා අනුමාන කළේ නැන්දා අවදියෙන් සිටින මොහොතක වුවත් ඇය ඒ ඇමතුම කෙරෙහි සංවේදී නොවුණ නිසාය.

මතක හැටියට ඒ නිදහස් දිනයට පෙර දිනය විය යුතුය. බදාදාවක් වූ එදින එකොළහට මා වෙලාව බලන තුරුත් රින්ක් කට් එක නොලැබිණ. උඩුමහළේ වූ කුඩා සෝෆාවේ දිගෑදී ජීව විද්‍යා ටියුට් එකක් බලමින් සිටි මා තද නින්දකට වැටෙන්නට ඇත්තේ ඒ වේලාවෙන් පසුය. එක්වරම මා අවදි වූයේ "වොෂ් එකක් දාගෙනම එන්නම් අම්මා" කියන හඬටය. ඒ වනවිටත් ඔහු සිටියේ තරප්පුවේ මැදය. අත තිබුණ පොත කටත් නහයත් වැසී යන තරමට ඇඟ මතින් තබාගෙන මම තද නින්දක වග දැනෙන්නට හැරියෙමි. මුලින් වේගවත්ව ඇසුණ පියවර හඬ ක්‍රමයෙන් අඩුවිය. මා එතන සිටියදී ඔහු කාමරයට නොයන බව මුළු හිතින් විශ්වාස කළද හඬ නොඇසෙන විට පුංචි සැකයක් නොදැනුණා නොවේ. කිසිඳු හඬක් නොනැගෙන සේ හොරෙකු මෙන් ඔහු මගේ හිස අද්දරට විත් නැවතුණි. සිවිලිම උඩ යන තරම් හඬකින් කෑ ගසනු ඇතැයි බියක් හිත කොනක නොතිබුණා නොවේ. එහෙත් සිටි ඉරියව්ව මඳකින් හෝ වෙනස් නොකොට ඉවසා සිටින්නට මට හැකිවීමෙන් ලද ප්‍රීතිය අදටත් විටින් විට මුව මත සිනහ තවරන්නට තරම් ප්‍රබලය.

නළලත් සමඟම හිස පිටුපසට පිරිමැඳ හිමිහිට දණ බිම තබා පහත් වූ ඔහු නළලත දෙතොල තැවරුවේය. සිනහවකට විවර වූ දෙතොල් පොතෙන් වැසී ඇති නිසා ඔහුට එය නොදැනෙන්නට ඇතැයි මම තරයේම විශ්වාස කළෙමි. අතැඟිලි වලට මැදිව තිබූ පොත සීරුවට උදුරා පැත්තකින් තැබූ ඔහු මා දෑතින් ඔසවාගෙනම නැඟිට්ටේය. ගෙල මුල හිස හොවා ගැනීමෙන් සිනහව සඟවා අපහසුව නැතුව ගියේය. බාගෙට වැසී තිබුණ දොර , කකුලෙන් තල්ලු කරගෙන කාමරයට ඇතුළු වූ ඔහු මගේ හිස කොට්ටය මත තබා සීරුවට ඇඳෙන් බැස්සේය. අති විශිෂ්ඨ රංගනයක නිරත වීමේ ප්‍රීතියත් සමඟ බොහෝ දිනකට පසුව ලද උණුසුම අසල මුළු හිතම මල් වැස්සකින් නැහැවෙමින් තිබිණ.

"හීන බැලුවට කමක් නෑ. මං වොෂ් එකක් දාගෙන එනකොට පහළට ගිහින් තේ එක අරන් එනවද? මට එදා දීලා ගිය ගණන් ටික බලන්නෝනි" කියා නහය මිරිකූ ඔහු දොර අසලටම ගොස් නැවතී හැරී බලා බලා දිව ඇද කර යන්නට ගියේ "අපි ඔය වයස පහුකරා මැඩම්" කියමිනි.



ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු