Tuesday, August 4, 2020

තුන් නද තත්සර - තෙවැනි තත්සර මුසුව සමාධිගෙන්







තෙවැනි තත්සර මුසුව සමාධිගෙන්
********************************


යතුරු පැදියක අවශ්‍යතාවය දැනුණේ උඩවලවට පය තැබූ මුල්ම දවසේ සිටය. හැමවිටම මා ගැන ඉහළින්ම විශ්වාස කළ අප්පච්චීගෙන් ඊට අනුමැතිය ලැබුණ ද, අම්මාත් අත්තම්මාත් සිටියේ මගේ තීරණයට විරුද්ධවය. ඈතකින් හෝ බෝඩිම් කාමරයක් සොයාගෙන තනිව ජීවත් වීමේ සිහිනය කුඩු පට්ටම් කර බලහත්කාරයෙන්ම උඩවලවට ආ අත්තම්මා මා වටා බැඳ ඇති වැට කඩොළු උඩින් පැන යාම ලෙහෙසි නැත. ඒ වෙනුවෙන් පිඹුරු පත් සැකසිය යුත්තේ සීරුවටය. ඇගේ හිත රිදවා මගේ අරමුණ මුදුන් පත් කර ගැනීමෙන් ලැබෙන තෘප්තියක් නැත.

වසර දෙක තුනකට වරක් ලැබෙන ස්ථාන මාරුවීම් සමඟ විවිධ පළාත් වල සේවයට යන අප්පච්චී නොමැති නිවසේ එදවස අපට සිටි ලොකුම ආරක්ෂකයා අත්තම්මාය. අප්පච්චිගේ හෙවනැල්ලෙන් මිඳී ජීවත් වීමට තරම් චිත්ත ධෛර්යක් නොතිබි අම්මාට ජීවන ගමන පහසු කරමින් ඇය පිටුපසින් සිටියේ අත්තම්මාය. නංගිලා දෙදෙනාත් මමත් බලා කියා ගනිමින් අම්මාට හිත නිදහස්ව තබාගෙන රැකියාව කරන්නට ඉඩ හසර හදා දුන්නේ ඇයය. වයසින් වැඩී, තුරුණු වියට එළැඹ, වගකීම් දැරිය හැකි රැකියාවක් ලබා ගත් පසුව හෝ අත්තම්මා ඇගේ භූමිකාව හැර යන්නට අකමැති වීම විටෙක වදයක් නොවුණා නොවේ. ඒත් අත්තම්මා ඇසුරෙහි දිවි ගෙවීම සුන්දරය. ඇයට අප තවමත් නොදරුවන්ය. අප විසින් ඇයව ආරක්ෂා කළ යුතු වයසේදීත්, ඇය අපේ ආරක්ෂාව ගැන වද වෙන්නේ එහෙයිනි.

පොත් කීපයක් ගැනීමට උවමනා බව පවසා වේලාසනින්ම දිවා ආහාරය සකස් කොට තබා මා ඇඹිලිපිටියට ආවේ යතුරුපැදි වල මිළ ගණන් විමසා බැලීමේ යටි අදහසක් හිතේ තබාගෙනය. එහෙත් යතුරු පැදි ගැන දැනුවත්භාවයකින් තොරව යතුරු පැදියක් තේරීම අපහසු බව තේරුම් ගන්නට එතරම් කාලයක් ගත නොවුණි. අලෙවි සහායකයා විසින් පැවසූ වදන් අතරින් මට නිවරදිව ග්‍රහණය කරගත හැකි වූයේ ලීටරයකට ධාවනය කළ හැකි කිලෝමීටර් ගණන පමණි. ඊළඟ වතාවේ ගෙදර ගිය පසු අප්පච්චී සමඟ ඒ ගැන කතා කරන්නට සිතමින් මා බසයකට නැග්ගේ හිත තුළ වූ බලාපොරොත්තු අලුත් කරගෙනය.

නිවසට මඳක් එහායින් වූ නැවතුමේදී මා බසයෙන් බැස ගන්නා විට පස්වරු එක පසු වී තිබිණ. උදෑසන වැසි වැටුණ බවක සලකුණක්වත් ඉතිරි නොකරන්නට වග බලාගත් ගිනි කූටක අව්ව දෙපා කඩිසර කළ ද, නළලින් දා බිඳු වැගිරෙන්නට විය. දෙපයින් මුදා ගත් පාවහන් විවෘත ආලින්දයේ කෙළවරක වූ සපත්තු රඳවනයෙන් තබන්නට පෙර ආගන්තුක විලවුන් සුවඳක් නාස් පුඩු ආක්‍රමණය කළේය. උදෑසන දුටු ආගන්තුකයාගේ රුව දෑස් කොනකට අසු වූයේ ඉන්පසුය. මා හිස හරවන විටත් ඔහු සිටියේ සිනහවකින් දෙතොල සරසාගෙනය.

"මේ මිස් මන්තිලක වෙන්නෝනි" ඔහුගේ ගැඹුරු හඬ එතෙක් කිසිවෙකු නොකළ ආමන්ත්‍රණයකින්ම අවදි වද්දී පුදුමයක් නොදැනුණා නොවේ.

"මං සමාධි. සමාධි අප්සරා. මිස්ටර් මදනායකට පහසු නමක් කියන්න සර්නේම් එක නැතුව" දෙතොල් මත වූ සැහැල්ලු සිනහව සඟවන්නට තැත් නොකළ ඔහු අත්තම්මා විසින් ඒ මොහොතේ රැගෙන විත් පිළිගැන්නූ බීම වීදුරුව අතට ගත්තේ ඇයට ස්තූති කරමිනි. ලේන්සුවෙන් දාඩිය පිස දමමින් සිටි මා දෙස බැලූ අත්තම්මා "මං හිතුවෙ ලොකු පුතා එන්න තව පරක්කු වෙයි කියලා" කියමින්ම ගෙතුළට ගියාය. පිරිමි දරුවන් නොමැති පවුලක වැඩිමලිය වූ මට ඉදහිටක හෝ ලොකු දූ කියන්නේ අම්මා පමණි. අප්පච්චීටත් අත්තම්මාටත් ඒ නම නුහුරුය.

"අත්තම්මා මොනාහරි බීලා යන්න ඉන්න කියලා බල කළා. තාම කෑවෙත් නෑ කියලා අම්මා ගියා. මං නැවතුණා" පෙර දැනුම් දුන් වේලාවට පිට්ටනියට ඒමට අපහසු වූ කුඩා පන්තියක දරුවෙකු අහන්නට පෙර නිදහසට කාරණා ගොනු කරන අයුරින් ඔහු ඔහුගේ පැමිණීමත්, රැඳී සිටීමත් පිටුපස වූ තතු හෙළි කළේය.

"ඒක කොච්චර හොඳද" කියවෙන්නට ගියත් ඉක්මනින් වදන් ගිලගන්නට මට හැකිවිය. මා වෙනුවෙන් බීම වීදුරුවක් රැගෙන අත්තම්මා යළිත් එළියට ආවේ එවෙලෙහිය.

"මහන්සිද පුතේ " අසමින් බීම වීදුරුව මා අත තැබූ අත්තම්මා ළඟ තිබුණ ප්ලාස්ටික් පුටුවකින් වාඩි වී මට ඔහුව හඳුන්වා දුන්නාය. අත්තම්මාගේ හඳුන්වා දීමට අනුව ඒ සුනේත්‍රා මැඩම්ගේ බාල පුතණුවන්ය. දකුණු කොරියාවේ රැකියාව කරන ඔහු සති කිහිපයකින් ආපිට යන්නට බලාපොරොත්තුවෙන් පැමිණ ඇති බව පවා අත්තම්මා දැන සිටියාය.

"මිස් සමාධි ට ලියුමක් තිබුණා" අත්තම්මා කතාව අවසන් කරන තුරු සිහින් සිනහවකට දෙතොලේ ලැගුම් ගන්නට ඉඩ දී බලා සිටි ඔහු යාබද ප්ලාස්ටික් පුටුව මත වූ මෙරුන් පැහැ කවරයක බහා ලූ ලිපියක් මා වෙත දිගු කළේය. කවරයේ වර්ණයත්, අත් අකුරුත් හිත නොසන්සුන් කළ ද, මම ඒ බව සඟවාගෙන සිටින්නට උත්සහ කළෙමි.

"අත්තම්මගෙ බීම එක හරි රහයි" කියමින් හිස් වීදුරුව අත්තම්මා අත තිබූ බන්දේසියෙන් තැබූ ඔහු හුන් තැනින් නැඟිට්ටේය.

"එහෙනං යන්න කලින් එන්නකො බත් කටකුත් කාලම යන්න" ඔහුගේ වර්ණනාව මහ ඉහළින් පිළිගත් අත්තම්මා පුටුවෙන් නැඟිට්ටේ තවත් ආරාධනාවක් සමඟය. උඩරට ගැමි ගැහැණියක් වූ අත්තම්මගේ ආගන්තුක සත්කාරය එහෙමය. ගෙට ගොඩවෙන කාට වුවත් තේ උගුරක් හෝ නොබී යන්නට ඉඩ ලැබෙන්නේ කලාතුරකිනි.

ඔහුටම අනන්‍ය සිහින් සිනහවකින් අත්තම්මගේ ඇරයුම පිළිගත් ඔහු "මං එහෙනං ගිහින් එන්නම් අත්තම්මෙ. බොහොම ස්තූතියි! සංග්‍රහයට" කියා අත්තම්මාගෙන් සමුගෙන මා අසලට එනවිටත් ඒ සිනහව එලෙසම තිබිණ. අත රැඳි මංගල ඇරයුම්පත විසින් හදවතෙහි ඇති කළ නොසන්සුන්කම සඟවමින් අපහසුවෙන් දෙතොල් මෑත් කර මම ඔහුට සමුදෙන්නට සූදානම් වුණෙමි.

"මිස් සමාධි හවසටත් ජොගින් යනවද"

"මිස්ටර් මදනායක කොහොමද දන්නෙ මං ජොගින් යනවා කියලා. මැඩම් කිව්වද"

"නෑ මං උදේ දැක්කා ජොගින් ගිහින් ත්‍රීවිලර් එකකින් ගෙදර එනවා" කියමින් ඇඟට පතට නොදැනී සරදම් කළ ඔහු "මං අසේල. ඔයා වගේම මාත් කැමතියි සර්නේම් එක නැතුව මගෙ නමින් කතා කරනවට" කියාගෙන සිනාසෙමින්ම යන්නට ගියේය.

"හරිම ගුණ යහපත් දරුවෙක්" ඔහු ගෙතුළට යනතුරු බලා සිටි අත්තම්මා ඒ වනවිට ලියාගෙන සිටි චරිත සහතිකයට අත්සන තැබුවාය. ඊට එරෙහිව කිසිවක් කියා අත්තම්මාව අවුස්සා ගන්නට තරම් ඉස්පාසුවක් මට නොතිබිණ. ඉංග්‍රීසියෙන් ලිපිනය ලියා තිබූ අත් අකුරු අතරෙහි මොහොතකට දෙනෙත් නැවතිණ. පෙරදින රැයෙහි වට වැස්ස අමතක කරවමින් මුදුන් වූ හිරු යළිත් දාහය රැගෙන විත් තිබිණ. ගම් වලින් නොඇලවුණ ලියුම් කවරයේ කෙළවරක් ඇඟිල්ලෙන් ඉහළට එසවිණ. කොහේදෝ සිට හමා ආ සුළඟක් උඩු තොල මත රැඳි දා බිඳු රැගෙන ගියේය.

"මඟුල් කාඩ් එකක්ද පුතේ" ඇසූ අත්තම්මා පිළිතුරක් බලා නොසිටම කුස්සියට ගියාය.

තුනී කඩදාසි කවරයේ සිරව සිටි ඇරයුම්පතේ රන් පැහැයෙන් මුද්‍රිත අකුරු අතරේ කලබලයෙන් ඇවිද ගිය නෙත් එක් තැනක නැවතිණ. පෙරටත් වඩා සිසිල් සුළඟක් ආලින්දය හරහා හමා ගියේය.

"බඩගිනි නැද්ද පුතේ. දැන් දෙකටත් ළඟයි" අත්තම්මාට පෙර ඇගේ කුළුණුබර හඬ ගෙතුළින් මතුවිය.

"බඩගිනියි අත්තම්මෙ. වෙනදටත් වඩා බඩගිනියි. මං නාලා එනකල් අත්තම්මා බත් බෙදන්නකො" කියාගෙන මිදුලේ වනා තිබූ තුවායත් රැගෙන මා නාන කාමරයට යන විටත් හිත මහා සැහැල්ලුවකින් පිරී තිබිණ.

සිව්වෙනි තත්සර මුසුවට එකතු වෙමු

Monday, August 3, 2020

තුන් නද තත්සර - දෙවන තත්සර මුසුව අසේලගෙන්






දෙවන තත්සර මුසුව අසේලගෙන්
*******************************

"ඇති අම්මා. දැන්නම් හොඳටම බඩ පිරිලා" අතට ගත් බත් හැන්ද අකමැත්තෙන් මෙන් දීසියෙන් තැබූ අම්මා මා ඉදිරියෙන් අසුන් ගත්තාය. අන් සෑම දේකටම වඩා වැඩි අවධානයක් අපේ කෑම බීම කෙරෙහි යොමු කරන්නට පුරුදුව සිටි අම්මා ඉන් හිත රිදවා ගත්තාට සැක නැත. එහෙත්, තෙවසරක් මුලුල්ලේ පුරුදු පුහුණු වූ ආහාර රටාව එකවර ඉක්මවා යාම අසීරුය.

"කොච්චර කාලෙකින්ද පුතේ. මටනම් ඇත්තටම තාමත් හීනයක් වගේ" බදින ලද වැව් මාළු කෑල්ලක් මගේ කැමැත්ත විමසීමකින් තොරවම පිඟානට දැමූ අම්මා හිමීට දෑස් අග පිස ගත්තාය. ගෙවී ගිය කාලය තුළ ඇය ඉහිලූ දුක් කඳ ඒ අවසන් වදන් තුන තුළ මොනවට ගැබ්ව තිබිණ. සියළු දුක් කරදර නිහඬවම උහුලනා ඇයට සතුටු වීමට මහ ලොකු කාරණා අවැසි නැත. බෙදූ බත් පත රුචියෙන් අවසන් කිරීම පවා ඇගේ සිත අස්වසන බව දන්නා නිසාම මම අපහසුවක් නොපෙන්වා කෑම පිඟාන හිස් කළෙමි.

"පුතා අද හෙටම ආපහු යන්නෑ නේද?"

"ආවෙනම් ටික දවසක් ඉන්න බලාගෙන තමයි. හැබැයි ඔය අස්සෙ අම්මා මඟුල් ජෝඩු කරන්න ගත්තොත්නම් මං යන්නෙත් ආව විදිහටම තමයි " සතියකට වරක් අම්මාත් මාත් අතර සිදුවන දුරකථන සංවාදයන් බොහෝවිට කෙළවර වන්නේ ඒ මාතෘකාවෙනි. ඇය ඒ ගැන කතා කරන්නට පටන් ගත්තේ අයියාගේ විවාහයෙන් දෙමසක් ඉක්ම යන්නටත් පෙර සිටය. අනපේක්ෂිත මොහොතක තාත්තා අපව හැරගිය පසු ටික කාලයක් නිහඬව සිටි ඇය නැවතත් සුපුරුදු මාතෘකාව සොයාගෙන තිබුණේ මෑතකදීය. පෙර දින රාත්‍රියේ නිවසට එන තුරුම ඒ බව අම්මාගෙන් වසන් කරන්නට ඒ හැර වෙනත් හේතුවක් නොතිබිණ. නැතිනම් අද නැතත් හෙට අනිද්දා දිනකම නන්නාඳුනන තරුණියකගේ නිවසක මා වෙනුවෙන් දිවා ආහාරය පිළියල වීමට ඉඩ තිබිණ. අම්මාගේ වැඩ එතරම් සූක්ෂමය. ඇය කොහොමත් කෙටි නිවාඩුවකින් උපරිම ප්‍රයෝජන ගන්නා කලාව දැන සිටියාය.

"ඒවත් ඉතින් කෙරෙන්න එපැයි පුතේ. ඔයාට දැන් විසි නවයක්. මාත් ආසයිනෙ මැරෙන්න කලින් දරු මුණුබුරෙක්ගෙ මූණ බලන්න" එවෙලෙහි අම්මාට ඇගේ සුපුරුදු තැටිය වාදනය කරන්නට මඟ විවර වූයේ මා අතිනි. වෙනදා මෙන් එයින් පැන යන කලබලයක් මා තුළ නොතිබීමට හේතුව එයම නොවුණත් මම අම්මාට ඇති තරම් කතා කරන්නට ඉඩ හැර නිහඬව සිටින්නට තීරණය කළෙමි.

ඉදුණු ගස්ලබු ගෙඩියක් කෑලි කපා පිඟානක තබාගෙන ආ නාලි අක්කා එය මේසය උඩින් තැබුවේ අම්මා දෙස හොරැහින් බලා සිනාසෙමිනි. ඥාතිත්වය අනුව අප ඇයව අක්කා ලෙසින් ආමන්ත්‍රණය කළ ද, නාලි අක්කාත් මාත් අතර වූ වයස් පරතරය අවුරුදු විස්සකට වැඩිය. වංචනික විවාහයකින් බැට කා ජීවිතය එපා වී සිටි ඇයව අපේ නිවසට කැඳවාගෙන ආවේ මා පාසලට බාරදුන් අලුතමය. එතැන් සිට නිවසේ වැඩ කටයුතු පමණක් නොව, අයියාගේත් මගේත් ඇඳුම් පැලඳුම් සේදීම පවා සිදු වූයේ ඈ අතිනි. අම්මාත් තාත්තාත් වරින් වර ඇයට විවාහ යෝජනා ගෙනා බව මට මතකය. එහෙත්, පළමු විවාහයේ අමිහිරි මතකයන් වළ දමා අලුත් කුටුම්භයක් තනන්නට බිය වූ ඇය දශක දෙකකටත් වැඩි කාලයක් තිස්සේ ජීවත් වන්නේ අපේ අම්මාගේ සෙවණ යටය.

"ලොකු නැන්දා දැනටම චූටි මල්ලිට හොඳ ගෑණු ළමයෙක් හොයාගෙනයි ඉන්නෙ" අම්මාත් මාත් දෙස මාරුවෙන් මාරුවට බලමින් වචන එකතු කළ නාලි අක්කා මා කිසිවක් කියන්නට පෙර සිනාසෙමින්ම කුස්සියට රිංගා ගත්තාය. මට එක්වරම උදෑසන දුටු තරුණිය සිහිපත් විය.

නාලි අක්කා විසින් පිළිගැන්වූ එළකිරි කෝප්පය තොල ගාමින් විවෘත ආලින්දයේ වූ වේවැල් පුටුවක හාන්සි වී කලකින් නුදුටු වටපිටාව වැහි දියෙන් නැහැවෙන අපූරුව විඳිමින් සිටි මගේ දැහැන බිඳුණේ ඇර තිබූ ගේට්ටුවෙන් ඇතුළට ආ ත්‍රිරෝද රථයක හඬිනි. තාත්තා විසින් අයියා වෙනුවෙන් ඉදිකළ අලුත් නිවස අසලින් නතර කළ ත්‍රිරෝද රියෙන් බැස සිනාසෙමින් ගෙට දුව ගිය තරුණිය මට හරි හැටි දකින්නට ලැබුණේ ඉන් මිනිත්තු දහය පහළොවකට පසුය. අලු පැහැති ක්‍රීඩා කලිසමකින් සහ සුදු පැහැති ටී ෂර්ට් එකකින් සැරසී ගෙතුළට ගිය ඇය ඒ මොහොතේ දණහිසට මඳක් දිගු මල් වැටුණ ගවුමක් හැඳ ආලින්දයේ වූ රවුම් කුළුණකට බරදී සුදු පැහැති මග් එකක් අත තබාගෙන වැස්ස දෙස බලා සිටි අයුරු සිත්තමක් මෙන් මනසේ ඇඳී තිබීමම පුදුම සහගතය.

"අපි ඒ ගැන නිවී සැනසිල්ලෙ කතා කරමුකො පුතා. ඔයා තව ටික දවසක් ඉන්නවනෙ" මා කල්පනාවක වග තේරුම් ගත් අම්මා හඬ අවදි කරන තුරුත් මා සිටියේ උදෑසන දුටු දසුන එතරම් තදින් හිතේ තැන්පත් වීමට සාධාරණ හේතුවක් සොයමිනි. ගැහැණු රුවක් එතරම් පැහැදිලිව හදවතේ සිත්තම් වූ වෙනත් අවස්ථාවක් ගැන මතකයක් හිතේ අහු මුළු අතරවත් නොතිබිණ. පාසලට අලුතින් පත්ව ආ ගුරුවරියකට නිවස කුලියට දුන් වග අම්මා පැවසුවේ මාස කීපයකට පෙරය. ගුරුවරියක් කියූ සැණින් මගේ සිතුවිලි අතර ලැගුම් ගත්තේ මැදිවියේ කාන්තාවක්ය. එහෙත් මේ කියූ ගුරුවරියට එතරම් තරුණ දියණියක් සිටිය හැකි වගට අනුමානයක් හෝ නොතිබීම තුළින් ඉපදුණ පුදුමය ඒ සිදුවීම මනසේ නිදන් කරන්නට ඇත.

"පුතා දැන් කාලා කොහෙහරි යන්න හිතාගෙන ද ඉන්නෙ"

"නෑ....ඇයි අම්මට කොහෙ හරි යන්න ඕන්නං කියන්න. මං එක්ක යන්නම්" දීර්ඝ ගුවන් ගමනක වෙහෙස සුව නින්දක් ප්‍රාර්ථනා කරමින් සිටිය ද, අම්මාගේ ඉල්ලීමක් බැහැර කර ලබන නින්දක් සුව නින්දක් වන්නේ නැත. නින්දට පෙර මූලිකත්වය දිය යුත්තේ ඇගේ ගමනටය.

"එහෙම කොහෙවත්නම් යන්න ඕන්නෑ. ඒත් පුතාට මහන්සි නැත්තන් අපි කාලා ඉවර වෙලා චුට්ටක් එහා පැත්තෙ ගෙදරට ගොඩ වෙලා එමු. ඔයා මාසයක් හමාරක් ඉන්නවා නම් දැන අඳුරාගන්න එකත් හොඳයිනෙ" උදෑසන සිටම හිතට වද දුන් කුකුස සන්සිඳුවා ගන්නට මාර්ගය අම්මා විසින්ම විවෘත කළාය. කාල කලමනාකරණය පිළිබඳව අම්මා කිසියම් පශ්චාත් උපාධියක් හදාරා ඇත්දැයි සැක හිතෙන්නේ එවන් අවස්ථා වලය. හෙටට හෝ පස්සට කල් දමන වැඩ ඇගේ කාල සටහනට ඇතුළත් වන්නේ එහෙමත් වෙලාවකය.

"කවුද අම්මා එහෙ ඉන්නෙ. ඉස්කෝලෙ යන ළමයි ඉන්නවනම් අර බෑග් වල ඇති ඔය ලස්සන ලස්සන පෑන් පැන්සල් එහෙම. නාලි අක්කට කියන්නකො ටොෆි චොකලට් ටිකක් එක්ක ඒවයින් ටිකකුත් ලෑස්ති කරලා දෙන්න කියලා" අම්මා පුටුව පස්සට කර නැඟිට්ටේ හිනාවක් දෙතොලෙහි හිර කරගෙනය.

"ඇයි අම්මා හිනා වෙන්නෙ"

"එහෙම ලොකු පවුලක් නෙවෙයි පුතා ඉන්නෙ. පොඩි ටීචර් කෙනෙක්. මං හිතන්නෙ ඔයාටත් බාලයි. ටීචයි එයාගෙ අත්තම්මයි තමයි මෙහෙ ඉන්නෙ. මේ බදුල්ල පැත්තෙ කට්ටියක්" අම්මා නැඟිට ගිය පසු අත සෝදාගෙන ගස්ලබු කෑල්ලක් සමඟ අත් පිස්නාවකුත් රැගෙන මා විවෘත ආලින්දයට යන විටත් එවදන් දෙසවන් අද්දරින් නැවතී තිබිණ.

තරුණ ගුරුවරියක් හා ඇගේ වයස්ගත මිත්තණියව යාබද නිවසේ පදිංචි කර ගැනීමෙන් අම්මා කුමක් බලාපොරොත්තු වන්නේදැයි සිතාගත නොහැක. මිල මුදල් වෙනුවෙන් සිය නිදහස හෝ පෞද්ගලිකත්වය කැප කරන්නට ඇය කිසිසේත්ම මනාප වන්නේ නැත. මැදිවියේ ගුරුවරියක් ඇගේ සැමියා හා දරුවන් සමඟ එහි නැවතී සිටින බව සිතාගෙන සැහැල්ලු වූ හිතට මේ අලුත් ආරංචිය එක් කළේ නොරිස්සුමකි. එහෙත් එක්වරම මනසේ ඇඳී මැකීගිය උදෑසන හිත තිගැස්සූ දසුන ඒ නොරිස්සුමත් ගෙන නොදන්නා ඉසව්වකට පළා ගියේ සිහින් මන්දස්මිතයකට දෙතොලෙහි ඉඩක් වෙන් කරවාගෙනය.

ගේට්ටුව අද්දරින් සිය පාපැදිය නතර කරගත් ලියුම්කරු සීනුව නාද කළේ නොදන්නා මිහිරකින් හදවත සුසර වන්නට පටන් ගද්දීමය. පාසැල් කාලයේ පටන් දන්නා හඳුනන ලියුම්කරු වෙනුවට එදා පැමිණ සිටියේ තරුණයෙකි. ආරාධනා පත්‍රයක් වැනි මෙරුන් පැහැ කවරයක බහාලූ ලිපියක් මා අත තැබූ ඔහු ඊළඟට උඩින්ම තිබූ ලිපියේ ලිපිනය බලමින් යන්නට ගියේය.

සමාධි අප්සරා මන්තිලක……. ලිපිනයේ ඉහළින්ම ලියා තිබූ නම අසල දෙනෙත් නතර වන විට ලියුම්කරු පෙනෙන්නට නොසිටියේය. නැවත නැවතත් ලියුම් කවරය දෙස බලමින් ඒ නම මුමුණ මුමුණා මා ගේ දෙසට ඇවිද එනවිට කඩදාසි බෑගයක් අතින් එල්ලාගෙන අම්මා ගෙයින් එළියට ආවේ "කාටද පුතා" කියමිනි. යළිත් වරක් ඒ නම මට පමණක් ඇසෙන්නට මුමුණමින් මම ඇයට ලිපිනය පෙනෙන්නට සැලැස්සුවෙමි.

"සමාධි මිස්ට නේද" ඇසූ අම්මා "එහෙනං ඕකත් දීලම එමු" කියමින් ඉස්සර වූවාය.

තෙවැනි තත්සර මුසුවට එකතු වෙමු අඟහරුවාදා ට

Saturday, August 1, 2020

තුන් නද තත්සර - පළමු තත්සර මුසුව සමාධිගෙන්



හැන්දෑවේ සිටම එක ලෙස හඬා වැටුණ අහසට හති වැටී කඳුළු වැගිරීම නවතා දැමුවේ පාන්දරය. රැයක් දවාලක් නොමැතිව ගිනි උහුලන කාෂ්ඨක පොළොව ඒ කඳුළු ආදරයෙන් වැළඳ ගත්තාට සැක නැත. සොබා දහමේ හැටි එහෙමය. සැහැල්ලුවෙන් පාව යන්නට මාන බලනා වළාකුළු වලට දරාගත නොහැකිව අත් හරින ජල කඳ, මහ පොළව වැළඳ ගන්නේ සෙනෙහසිනි.

මදුරු දැල පැත්තකින් ඔසවා සීරුවට ඇඳෙන් බැස මා මුළුතැන්ගෙට යන විටත් අත්තම්මා සිටියේ සුවැති නින්දකය. උපන් දා සිටම සීතල සෞම්‍ය පරිසරයකට හැඩ ගැහුණ ඇයට මේ උණුසුම් දේශගුණය ආගන්තුකය. වැස්සත් සමඟ පළා ගිය දාහය ඇගේ වියපත් නෙතට සුවබර නින්දක් තිළිණ කරන්නට ඇත. ඉහින් කනින් දාඩිය පෙරාගෙන අවදිවන අන් දිනකට වඩා මේ හිමිදිරිය ප්‍රබෝධමත්ය. මුව කට දොවා, වතුර වීදුරු දෙකක් බී, කොළ කැඳ සෑදීම සඳහා සියල්ල සූදානම් කොට තබා මා කුස්සියේ දොරෙන් එළියට බහින විට ළහිරු කැන් කෙසෙල් පඳුරු අස්සෙන් එබෙන්නට පටන් ගත්තා පමණි.
ඉදහිට මා පසුකර ගිය පාපැදියක් යතුරු පැදියක් හැරෙන්නට පාර සම්පූර්ණයෙන්ම පාළුවට ගොසිනි. කොහොමත් සතියේ දිනක උදෑසන ඇති කලබලය සති අන්ත සෙනසුරාදාවට මහ පාරට වුවත් උහුලන්නට සිදු වන්නේ නැත. නිවසත් පාසලත් අතර වූ සැතපුම් කාලක් තරම් කෙටි දුර වේගවත් පියවර වලින් තරණය කොට මා පිට්ටනියට ඇතුළු වන තුරුත් මුහුණට මුණ ගැසුණේ පොලිස් නිළ නිවාස වෙත කිරි ගෙනයන මහළු මිනිසා පමණි. පාන්දරම අවදි වී පාසැල් පිට්ටනිය වටේ වට කිහිපයක් ඇවිදීමෙන් දවස ආරම්භ කිරීම ප්‍රබෝධජනකය. සිරුරේ ලිහිල් බවටත් වඩා ඉන් ලැබෙන මානසික සුවය අසීමිතය. අප්පච්චී සමඟ නිළ නිවාස වල කල් ගෙවූ ළමා කාලයේ පටන් ගත් පුරුද්ද කාලයත් සමඟ වැළලී ගිය ද, දැන්නම් එය රෑ නින්දට ගොස් උදෑසන අවදි වීම තරමටම සාමාන්‍ය දෛනිකාංගයක් වී අවසන්ය.
පිණි ඉහිරුණු තණ තිල්ල තරමක් ලිස්සන සුළුය. උවමනා වට ගණන ඇවිද යාම අන් දිනයකට වඩා දෙපයට අසීරුය. තවමත් කලබලයක් නොපෙන්වන පාර දිගේ ටික දුරක් ඇවිද ගොස් යළි නිවසට යාමේ සිතුවිල්ල ජනිත වූයේ ඒ අපහසුවට පිළියමක් ලෙසය.
උඩවලව ජලාශයට ඉහළින් එබී හිනහෙමින් සිටි හිරු එක්වරම අතුරුදහන් වන විට මා සිටියේ නිවසින් සැතපුම් දෙකකට වඩා ඈතට ගොස් ජලාශය සමීපයේය. ඒ මොහොතේ ගොඩට ආ කුඩා ධීවර බෝට්ටුවක් අසලට රොක් වූ ගැණුම් කරුවන්ගේ හඬ ඝෝෂාකාරීය. වැස්සට පෙර තම කාරිය ඉෂ්ඨ කරගන්නට කාටත් තිබෙන්නට ඇත්තේ එකාකාර කලබලයක්ය. කුඹුක් ගහක් අද්දර නවතා තිබූ පා පැදි යතුරු පැදි අතරේ වූ හුරු පුරුදු ත්‍රිරෝද රථය සිතට සහනයක් එක් කළේය. වැහි දියෙන් නැහැවෙමින් නිවස දක්වා දුවගෙන යාම විනෝදජනක වුවත් නිවාඩු දවසේ උදේ පාන්දරම අත්තම්මාගේ ලේ කෝප කිරීම නුවණට හුරු නැත. එය ගුරුවරියකට තරම් නොවන බව කියමින් ඇය මට දොස් පැවරීම නියතය. මුදලක් අත නැතුව බසයක හෝ වෙනත් ත්‍රීරෝද රථයක සහය පැතීමත් කළ නොහැකි නිසා නන්දසේනගේ ත්‍රිරෝද රථය වෙත ඇවිද යාමට එහා ගිය විකල්පයක් නොතිබුණි.
"ටීචර් මාළු ගන්නද?....මට කිව්වනම් මං ගෙනත් දෙනවනෙ. මාත් මේ ආවෙ ඉස්කෝලෙ නෝනාලා දිහාට මාළු ගෙනියන්න තමයි" පාරට පහළින් වූ කුඹුක් ගහ අසලට යත්ම එක් අතකින් කළු පැහැ පොලිතීන් බෑගයක් එල්ලාගෙන ආ නන්දසේන ත්‍රිරෝද රථය වෙත ඇවිද එමින්ම විමසීය.
"නෑ මං මේ නන්දසේනගෙ ත්‍රීවිල් එක තියෙනවා දැකලා ආවෙ. ආයෙත් හයියෙන් වහින්න වගේ හදන්නෙ"
"ඔව් අද උදේ ඉදන්ම දෙන්න වගේ හදන්නෙ" කියමින් මාළු බෑගය පිටුපස අසුන ළඟ බිමින් තැබූ නන්දසේන "නගින්න ටීචර්. මං එහෙට තමයි යන්නෙ" කියමින් රියට ගොඩ විය. අත්තම්මා සමඟ ගමනක් බිමනක් යාමට උවමනා සෑම විටකම නන්දසේනගේ ත්‍රිරෝද රථයේ සහය පතන්නට පුරුදුව සිටි මට ඔහුගේ ළෙංගතුකම ආගන්තුක නොවීය.
උඩවලව හන්දියේ ත්‍රිරෝද රථ ගාලෙහි සිටින විශ්වාසවන්තම රියදුරා නන්දසේන වග පැවසීමෙන් නොනැවතී ඔහු අපට හඳුන්වා දුන්නේත් සුනේත්‍රා මැඩම්ය. උඩවලව මහ විදුහලේ නියෝජ්‍ය විදුහල්පතිනියක්ව සිට විශ්‍රාම සුවයෙන් කල් ගෙවන ඇය අත්තම්මාත් මමත් වාසය කරන නිවසේ හිමිකාරියය. ඔවුන්ගේ නිවසට යාබදව ඉදිකළ නිදන කාමර දෙකකින් සමන්විත අංගසම්පූර්ණ නිවස කුලියට දීමේ පදනමකින් සෑදූ එකක් නොවන බව පුන පුනා කියමින් වුවත් ඇය අපේ පදිංචිය සඳහා එය ලබා දෙන්නට අකමැති නොවූවාය.
"මහත්තයා මේ ගේ පොඩ්ඩ හැදෙව්වෙ ලොකු පුතා බඳින්නත් කලින්. අයියගෙයි මල්ලිගෙයි දරුවොත් කවදාහරි එකට හැදෙන්න ඕනි කියලා" කියමින් පහත් වී හැඳ සිටි දිගු බතික් ගවුමේ වාටියෙන් නෙතට නැඟි කඳුළ පිස දමාගත් ඈ දරුවන් ගැන විස්තර අප සමඟ කියන්නට ඒ මොහොතේ කලබල නොවූවාය.
පාසල කිට්ටුවෙන් නවාතැනක් සොයාගැනීමේ දුෂ්කරතාවයට මුහුණ දී සිටි මා ඉන් මුදවා සුනේත්‍රා මැඩම් වෙත යොමු කරන ලද්දේ විදුහල්පතිවරයා විසිනි. එදිනෙදා වේල සරි කරගන්නට කුමක් හෝ රැකියාවක නිරත මිනිසුන් සුලභ අවට වට පිටාවේ අත්තම්මාටත් මටත් නවාතැන් ගත හැකි තැනක් සොයා ගැනීම දුෂ්කර වග ඔහු හොඳින් අවබෝධ කරගෙන සිටියේය.
"ටීචර් අතේ කුඩයක් නෑ නේද" වැටෙමින් තිබූ පොද වැස්ස නිවසට ආසන්න වන විට මහ වැස්සක් වීමේ ලකුණු පෙන්වමින් තිබිණ. නන්දසේන පිටුපස හැරී බැලුවේ මා අත කුඩයක් නොමැති වග තහවුරු කරගන්නට විය යුතුය.
"මේ ඩිංග මට දුවගෙන යන්න පුළුවන්. නන්දසේන මාව ගේට්ටුව ළඟින් දාලා යන්න"
"නෑ මං මේ මාළු කූරයියො ටික කපා දීලම යන්නෝනි. මං පුළුවන් තරම් ගේ පැත්තට අල්ලලා නතර කරන්නම්. ටීචර් ටක් ගාලා බැහැලා දුවන්න" කියමින් ගේට්ටුවෙන් ඇතුළට දැමූ ත්‍රිරෝද රථය විවෘත ආලින්දයේ කෙළවරට කර නතර කරන්නට ඔහු ප්‍රවේශම් විය. ගම්බද මිනිසෙකුගේ හදවතේ ගුරු වෘත්තිය කෙරෙහි තවමත් විසල් ගෞරවයක් ඉතිරිව තිබීමේ සැනසුම හද පුරා විඳිමින් නන්දසේනට ස්තූති කර මා රියෙන් බැස්සේ සිනාසෙමිනි.
"නන්දසේන මොකද කියන්නෙ" ත්‍රිරෝද රථයේ හඬට ඉස්සරහා දොර ළඟට ආ අත්තම්මාට මගේ සිනහව ප්‍රහේළිකාවක් විය.
"මෙහෙ මිනිස්සු මාළු කූරියාටත් නෑකම් කියනවා. නන්දසේන කියන්නෙ මාළු කූරයියො කියලා" ප්‍රාදේශීය බස් වහරට ගැරහීම නොකළ යුත්තක් බව කියන්නට මෙන් නිහඬ වූ අත්තම්මා මා ඇඟ පත දොවාගෙන එනවිට කොළ කැඳ කෝප්පය අතට දුන්නේ "කොහෙදිද නන්දසේන හම්බුණේ" අසමිනි.

"නන්දසේන මාළු ගේන්න ගිහිල්ලා. පයින් ආවොත් වැස්සට අහුවෙන නිසා මාත් ඒකෙම නැගලා ආවා"

"අදනම් ඉස්කෝලෙ හාමිනේට නින්ද යයි. ඕං එක පුතෙක් රට ඉදන් ඇවිල්ලා. නාලනී ළමයා ඇවිල්ලා අපිටත් කිරිබත් පිඟානක් දීලා ගියා" අත්තම්මා අලුත් ආරංචියක් කන තබා කුස්සියට ගියාය.

මට අම්මාව සිහිවිය. ගුරු විදුහලේ සිට මා නිවසට පැමිණෙන සති අන්තයන් තෙක් ඇය මඟ බැලූ අයුරු සිහිවිය. නිවසත් ගුරු විදුහලත් අතර තිබුණේ කිලෝමීටර් විසි පහක් තිහක් තරම් කෙටි දුරක් වුවත්, විශේෂ කෑමක් බීමක් සකසා මා එනතුරු බලා සිටින්නට ඇය පුරුදුව සිටියාය. කොයි අම්මගේත් හැටි එහෙමය. වසර ගණනක් දුරු රටක ජීවත් වූ පුත්‍රයෙකු නිවසට පැමිණීම සුනේත්‍රා මැඩම්ගේ ඉහේ මල් වට්ටියක් පූද්දවන්නට ඇත.
"මං ගිහින් එන්නම් ටීචර්" ආලින්දයේ වූ කුළුණකට හේත්තු වී කොළ කැඳ කෝප්පය තොල ගාමින් වැස්ස දෙස බලාගෙන සිටි මා හිස එසවූයේ නන්දසේනගේ හඬටය. ඒ ආගන්තුක දෑස මට මුල්වරට හමුවූයේ එවිටය. තම නිවසේ ආලින්දයට වී අපේ ගේ පැත්ත බලා සිටි ඔහු වැරදීමකින් හෝ දෙනෙත් ඉවතට ඇද ගන්නට උත්සහ නොකළේය. අපහසුවක් නොදැනුණා නොවේ. එහෙත් සොළොස් වියැති යෞවනියක් මෙන් ආගන්තුක පිරිමියෙකු ඇස ගැටුණ වහා ගෙතුළට පැන ගන්නා ලද බොළඳ සිතක් මට නොතිබිණ.

දෙවන තත්සර මුසුවට එකතු වෙමු සඳුදට

Thursday, June 4, 2020

විල්තෙර අද්දර - 42 : හතළිස්එක්වෙනි මතක සක්මන



කොපුලකට දැනුණ උණුසුමත් සමඟ මම දෑස් විවර කරන්නට උත්සහ කළෙමි. එහෙත් දැඩි නිදිමත හා විඩාබර ගතියත් සමඟ එය එතරම් පහසු නොවීය.

"සුදු නෝනා. දැන් ඇති නිදාගත්තා. අපි ඉක්මනට යන්නත් ඕනි. නැඟිටින්නකො.....ඉතුරුටික යන ගමන් නිදාගමු" එතෙක් වේලා විවර කරගත නොහැකිව සිටි දෑස් පියන්පත් එසවෙන්නටත් අහිමිව තිබූ පියවි සිහිකල්පනාවට යළි හිමිකම් කියන්නටත් ඒ හඬ ප්‍රමාණවත් විය. බිත්තිය පැත්තට හැරී නිදාසිටි ඉරියව්ව වෙනස් කරමින් අනෙක් පැත්තට හැරෙන්න උවමනා වුවත් බඳ වටා වූ දැඩි ග්‍රහණය හමුවේ සෙලවීමටවත් අවකාශයක් නොවිය.

"ඔළුව රිදෙන්නෑ නේද?" එතෙක් දැඩිව මා වැළඳගෙන සිටි අත හිස මතින් නවාතැන් සොයද්දී ආපිට හැරෙන්නට මට හැකිවිය. දෑස් පතුලෙහි ගිලීගෙන කිහිප වරක් හිස පිරිමැඳි ගීත් අයියා පහත් වී නළලට දෙතොල් තද කර කලබලයකින් මෙන් මා අතහැර "ඉක්මනට වොෂ් එකක් දාගෙන යන්න ලෑස්ති වෙන්නකො. මං තේ එකක් අරන් එන්නම්" කියමින් ඇඳෙන් බහින්නට සූදානම් විය.

"ගීත් අයියෙ" පෙරදින රාත්‍රියේ අනපේක්ෂිත මොහොතක සවන් වැකි සංවාදයත්, අනාගතය ගැන එතෙක් නොදැනුණ අවිනිශ්චිත බවකින් පිරි රාත්‍රිය තද නින්දකින් පහන් කරන්නට හැකිවීමත්, උදෑසන මා අවදිවන මොහොතේ ඔහු මා අසලින්ම රැඳීමත් අතරින් වැඩියෙන්ම හිතට වද දුන්නේ කිනම් ප්‍රශ්නයදැයි නොදනිමි. එහෙත් ඒ කිසිවකින් හිත චංචල වූ බවක් නොපෙන්වා සංසුන්ව හිඳින්නට ඔහුට හැකි වූ අයුරු දැනගන්නට හිත කලබල කළේය.

"අක්කා අම්මව පෙන්නන්න ඩොක්ටර් කෙනෙක් කතා කරලා. තාත්තා අම්මව මෙඩි හවුස් එකට එක්ක ගියා. ඔයා ඉක්මන්ට ලෑස්ති වෙන්නකො. මං තේ එකක් හදන් එන්නම්" මගේ දෑස් තුළ නළියන ප්‍රශ්න වැල කියවාගත් ඔහු වෙනත් අයුරකින් උත්තර දී මා සන්සුන් කර එතනින් පළා යන්නට තැත් කළේය.

"ගීත් අයි...යෙ" යළිත් ඔහු මා අසලට ගෙන්වා ගන්නට ඒ බිඳීගිය හඬ ප්‍රමාණවත් විය.

"ඊයෙ රෑ මං ඔයාට ඇති තරම් අඬන්න දුන්නනෙ පොඩී. මං අම්මට කිව්වා මට හදිස්සි වැඩක් වැටිලා නිසා අපි ඉක්මනින් යනවා කියලා. ආයෙ අඬලා ඇස් ඉදිමුණොත් ඒ දෙන්නා කලබල වෙයි. ඒ නිසා ඉක්මනින් ලෑස්ති වෙන්නකො. ඔයා එතනට ආවෙ කොයි වෙලේද ඇහුණෙ මොනාද නැත්තෙ මොනාද කියලා මං තාමත් දන්නෑ. ඒ නිසා වුණේ මොකද්ද ඉස්සරහට කරන්නෙ මොනාද කියලා අපි අක්කලා දිහාට ගිහින් කතා කරමුකො. එතකල් ඊයෙ රෑ කිව්වා වගේම මං දැනුත් කියන්නෙ අපිට අඬන්න තරම් දෙයක් වුණේ නෑ. කාලෙත් එක්ක ඔක්කොම ප්‍රශ්න හොඳ විදිහට විසඳාගන්න පුළුවන්. මාව විශ්වාස කරලා හොඳ බබා වගේ ඉක්මනට ලෑස්ති වෙන්නකො" හිස් මුදුනෙන් තැබූ අත එහෙ මෙහෙ කර සිනාසුණ ඔහු වෙනදා තරම්ම සැහැල්ලුවකින් කොපුලක් මිරිකා යන්නට ගියේය.

තව දුරටත් ඔහුව වෙහෙසවා ප්‍රශ්න අසමින් ඔහුගේ සැලසුම් ව්‍යර්ථ කිරීමේ උවමනාවක් නොවූයෙන් මම හැකි ඉක්මනින් ගමනට සූදානම් වුණෙමි. එහෙත් විගසින් තේ එකක් රැගෙන එන බව කියමින් පහළට ගිය ඔහුට අත්බෑගයත් රැගෙන මා පහළට යනතුරුම උඩට එන්නට බැරි විය. ඔහුට කීකරු වීමටත් වඩා නැන්දාගේත් මාමාගේත් මුහුණු නොබලා පිටව යෑමේ අරමුණ මා යුහුසුළු කරවා තිබිණ.

"තේ බිව්වොත් බත් කන එකක් නෑ කියලා මං තේ හැදුවෙ නෑ. අම්මා උයලා ගිහින් තියෙන්නෙ. නොකා ගියොත් ඒකත් හරි නෑනෙ. ඒ නිසා බත් කටක් කාලාම යමු" මා කුස්සියට යන විට උණු බත් පිඟානක් බෙදාගෙන කුස්සියේ මේසයට වාඩි වී සිටි ඔහු අතින් ඇද මා එතනින් වාඩි කරවා ගනිමින් පැවසීය.

"මට කන්න බෑ"

"මංනෙ කවන්නෙ. එතකොට පුළුවන්" කියමින් ඇනූ බත් කටක් මුවට ළං කළ ඔහු මා කට අරින තුරු තරවටු බැල්මකින් බලා සිටියේය.

"මං තාත්තට කතා කරා. තාම ඩොක්ටර් ඇවිත් නැතිලු. අපි යන ගමන් එතනට ගිහින් අම්මටයි තාත්තටයි කියලම යමු. නැත්තන් සැක හිතෙන්න පුළුවන්නෙ" ඉස්සරහා දොර වසා යතුර අතට ගනිමින් ඔහු පවසන තුරුත් මා සිටියේ රොබෝවෙකු මෙන් ඔහුගේ විධානයන්ට වෙනදාටත් වඩා කීකරුවය.

"ඔයා ඔහොම ඉන්නෙ කොහොමද ගීත් අයියෙ.....මට මේ මොනාවත් තේරෙන්නෑ....ඔක්කෝටම වඩා මට ඊයෙ අච්චර යසට නින්ද ගියෙ කොහොමද කියලවත්"

"ඒකට කොල්ලා ගාව තියෙනවා හොඳ මන්තරයක්….අත්දුටුවයි ප්‍රත්‍යක්ෂයි" කියමින් ඔහු උස් හඬින් සිනාසෙමින් සිටියදීම ඔහුගේ ඇමතුමට අනුව අප රැගෙන යාමට ආ ත්‍රිරෝද රථය ගේට්ටුව ළඟින් නතර කළේය.

නිවසේ සිට ටවුමට යාමට ගතවන මිනිත්තු හත අට තුළ නිහඬව සිටි ඔහු ත්‍රිරෝද රථය බෝධිය පසුකරද්දී හිමිහිට මගේ අත අල්ලා ගත්තේය. අප එනතුරු බලා සිටින මෙන් ත්‍රිරෝද රථ රියදුරුට පැවසූ ඔහු මාත් සමඟම රියෙන් බැස නැන්දලා සිටි පැත්තට ඇවිද ගියේ "අම්මා මොකුත් ඇහුවොත් ඊයෙ රෑ ඔළුවෙ කැක්කුම හැදුණා කියන්න" කියමිනි. එහෙත් සෙනඟ ගොඩේ වාඩි වී තම අංකය එනතුරු බලා සිටි නැන්දාට මගේ මුහුණෙන් වෙනස්කම් අඳුරාගන්නට තරම් සුදුසු පරිසරයක් එතැන නොතිබිණ. පෙර පුරුදු සෙනෙහසින්ම අපට සමුදුන් ඇය හැකි ඉක්මනින් නැවත එන ලෙස ඉල්ලා සිටින්නටත් අමතක නොකළාය.

"පුතා අර මං උදේ කියපු එක ගැන තව ටිකක් හිතලා බලන්නකො" අපත් සමඟින් ත්‍රිරෝද රථය අසලට ආ මාමා ඇතුළට හිස දමා පැවසීය.

"තව කොච්චර හිතුවත් මට කියන්න තියෙන්න ඕකම තමයි තාත්තා. තාත්තට බැරිනම් මට මැඩම්ගෙ නම්බර් එක දෙන්නකො මං කතා කරන්නම්" කියා මට අග මුල නොතේරෙණ පිළිතුරකින් මාමාගේ මුහුණ අඳුරු කළ ගීත් අයියා රියදුරුගේ උරහිසට තට්ටුවක් දමා "යමු" කීවේය.

එතැන් සිට යළි ගොළුවෙකුගේ භූමිකාවට පණ දුන් ඔහු මාතර කොළඹ සුඛෝපභෝගි නගරාන්තර බස් රථයකින් වාඩි වූයේ "අපි මේකෙ ගාල්ලට විතරයි යන්නෙ. එතකල් ප්‍රශ්න අහන්න තහනම්" කියමින් මගේ නෙත රැඳි ප්‍රශ්න පත්තරය මඟාරින්නට ක්‍රමයකුත් හොයාගෙනය.

"මට බෑ"

"එහෙනං ඕනි දෙයක් අහන්න. හැබැයි අක්කලාගෙ ගෙදරට යනකල් අඬන්න ඔට්ටු නෑ"

"මට මේ මොනවත්ම තේරෙන්නෑ ගීත් අයියෙ. ඔක්කෝටම වඩා ඇයි ඔයා මට බොරු කිව්වෙ කියලවත්"

"කියන්න බැරි දෙයක් නොකියා හිටියොත් මිස මං දැනුවත්වනම් ඔයාට කිසිම බොරුවක් කියලත් නෑ කියන්න අදහසකුත් නෑ"

"එහෙනං මොනවද අර නැන්දයි මාමයි කතා කරනවා ඇහුණෙ"

"ඒක ගැන එච්චර හිතන්න එපා. අපි දෙන්නා හොරෙන් අහන් හිටියට ඒක මේ පොඩි කෝ ඉන්සිඩන්ට් එකක්. වුණේ මොකද්ද කියලා හරියටම නොදැන අපි ඒ ගැන කතා කරන එකේ කිසි තේරුමක් නෑ. අඬන බබා නළවාගන්න වුණාගෙන් මටත් තාම අග මුල හොයාගන්න බැරි වුණා. ඒ මොනවා වුණත් අපිට අපි නැති වෙන්නෑ කියලා මට විශ්වාසයි පොඩී. පොඩි පොඩි ප්‍රශ්න එයි. ඔයාට අඬන්නැතුව කලබල කරන්නැතුව වෙනදා වගේම ඔයාගෙ ගීත් අයියව විශ්වාස කරගෙන මේ උරහිසේ ඔළුව තියාගෙන නිදහසේ නිදාගන්න පුළුවන්නම් මට ඒ හැම ප්‍රශ්නයක්ම විසඳා ගන්න පුළුවන්" මාතර සිට ගාල්ලට ඇති කිලෝමීටර් හතළිහ පමණක් නොව, ජීවිත කාලයටම ප්‍රශ්න නොඅසා ඒ උරමත හිස හොවා සුවෙන් සැතපෙන්නට තවත් වචන නාස්ති කිරීමට අවැසි නොවීය. ඔහු මන්තර ලෙසින් හඳුන්වන්නේ එවන් වූ හිත සුවපත් කළ හැකි වදන් විය හැක. පෙරදින රාත්‍රියේ හඬමින්ම ඔහුට තුරුළු වී සිටි මට නින්ද යන්නට ඇත්තේත් එලෙසය.

"දිගටම නිදාගෙන යන්නද කල්පනාව" ගාල්ලෙන් මහරගම බසයකට නැඟ අසුන්ගත් සැණින් ඒ උර මත හිස තබන්නට හදද්දී ඔහු විමසීය. වෙනදාට නිදාගන්න යි කියමින් උරහිසට තට්ටු කරන්නේත් ඔහුමය.

"අඬන්නත් තහනම්. ප්‍රශ්න අහන්නත් තහනම්. ඉතින් මං නිදාගන්නැතුව වෙන මොනා කරන්නද?" ඔහුට ඔහුගේ සිනහව පාලනය කරගත නොහැකි වීමෙන් ඉදිරිපස අසුනේ වූ වයස්ගත කාන්තාවක් අසුන් දෙක අතර වූ ඉඩෙන් හිස දමා අප දෙස රවා බැලීය. අපහසුවෙන් සිනහව සඟවාගත් ඔහු "අක්කලාගෙ ගෙදරට යනකල් හංගන් ඉන්න බැරි රහසක් තියෙනවා. කියන්නම්. හැබැයි අඬන්න මූණ එල්ලා ගන්න කල්පනා කරන්න ඔට්ටු නෑ. ඕන්නං චුට්ටක් රණ්ඩු වෙන්න" කියමින් මගේ අතක් දෝතට මැදිකර ගත්තේය.

අපේ පාසලේ හිටපු විදුහල්පතිනියගේ බාල දියණිය ගැන මංගල යෝජනාවක් ලැබී ඇති වගත්, උදේ පාන්දර මාමා ඔහුගෙන් ඒ ගැන විමසූ බවත් මා දැන ගත්තේ ඉන්පසුය. මට වඩා වසරකින් වැඩිමහල් වූ ඇය ඒ වනවිට ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයේ ආධුනික කථිකාචාර්යවරියක් ලෙස සේවය කරමින් සිටි වග මම දැන සිටියෙමි. වෛද්‍යවරියක් වූ ඇගේ වැඩිමහල් සොයුරියගේ පුතණුවන් හා මහිම් එකම දිනකදී රාහුලයට ඇතුළත් කර ඇති අතර මාමාට අපේ විදුහල්පතිනිය මුණ ගැසී ඇත්තේ එදිනය. සුවදුක් විමසීමෙන් නතර වූ කතා බහ නෑදෑකමක් තෙක් වර්ධනය කර ගැනීමේ උවමනාව මුලින්ම පැන නැඟුණේ කා තුළින්දැයි නොදැනම මම සිතින් මාමා සමඟ අමනාප වුණෙමි. කවුළුවෙන් එපිට අධිවේගී මාර්ගයේ පසුවන සැතපුම් කණු දෙස බලා උන් මගේ ගෙල වටා ගීත් අයියාගේ සුරත එතෙන විටත් නෙත් තුළ කඳුළු පොදි ගැහෙමින් තිබිණ.

"මං කලින්ම කිව්වනෙ පොඩී. ඒකෙ අඬන්න දෙයක් නෑ. දෙන්න ඕනි උත්තරේ මං තාත්තට දීලා ආවෙ. තාත්තා ඒක මැඩම්ට නොකිව්වොත් මං නම්බර් එක හොයන් කතා කරලා ඒක එතනින් ඉවර කරලා දාන්නම්.....මට හිතෙන හැටියට ඔය ප්‍රපෝසල් එකෙන් තමයි මේ කතාවත් ඇදිලා එන්න ඇත්තෙ. අක්කා මට ෆෝන් එකෙන් මොකුත් කිව්වෙ නෑ....ආවම කතා කරමු කිව්වා විතරයි. මං ඊයෙ ගෙදර එන බවක් අයියට කිව්වෙත් නෑ. උදේ අක්කට කතා කරපු වෙලේ කිව්වෙත් නැති නිසා එයා ගිහින් තියෙන්න අපි එහෙ කියලා හිතාගෙන. කොහොමත් ඉතින් මේක නිදහසේ කතා කරගන්න එහෙ යන්නම වෙනවා"

දවසේ මුල්ම වතාවට මට කිසියම් සහනයක් දැනුණේ එවෙලෙහිය. යන්තමින් සිනහවක් ඇඳෙන මගේ මුව මත දෑස රඳවාගෙන සිටි ගීත් අයියාගේ දෙනෙතෙහි වූයේ මනමාල හිනාවකි.

"මට ඇහුණ දේවල් වලින් මං ඇනලයිස් කරගත්තු හැටියට නම් වෙන්න ඇත්තෙ ඔය ප්‍රපෝසල් එක ආවම අක්කා අම්මට කියන්නැති ඔයා ගැන. එච්චරකල් එහෙම එකක් නොහිතුවට අක්කා කිව්වට පස්සෙ අම්මටත් ආසා හිතිලා පොඩි දුවව හැමදාටම ළඟ තියාගන්න. දැන් අම්මා තාත්තා එක්ක රණ්ඩු කරනවා. මට පේන හැටියට තාත්තගෙ තුන් හිතකවත් නෑ අපි අතරෙ මෙහෙම සම්බන්ධයක් ඇතිවෙයි කියලා විශ්වාසයක්. ඔයාටත් ඇහුණද මන්දා තාත්තා කියනවා තාත්තට තාම අපි දෙන්නා මොක්කට හරි රණ්ඩු වෙනකොට මතක් වෙනවා කියන්නෙ ඉස්සර පොඩිම කාලෙ අම්මා නිදාගන්න එනකල් තාත්තගෙ පපුව උඩ නිදාගන්න රණ්ඩු කරපු හැටිලු. එහෙම පුංචි කාලෙ ඉදන් එකට එක ඇඳේ ගුලිවෙලා නිදාගත්තු අපි දෙන්නව කසාද බන්දන්න බෑ කියන අදහස තමයි මට දැනෙන හැටියට තාත්තට තියෙන්නෙ. ටිකක් කල් යද්දි ඕක වෙනස් කරගන්න පුළුවන් වෙයි. ඔය මට හිතිච්ච ඒවනෙ. අක්කා දන්නවා ඇතිනෙ හරියටම වුණේ මොකද්ද කියලා…….ඒකයි මං ඊයෙ ඔයාට බය නැතුව නිදාගන්න කිව්වෙ"

"ඇත්තටම මට ඊයෙ නින්ද ගියෙ කොහොමද?....ඔයා නිදි පෙත්තක්වත් දුන්නද?"

"මං ළඟ ඉද්දි නිදිපෙති මොකටද. හොඳට තුරුළු කරගෙන ඔළුව අතගාන ගමන් කන ළඟට නැවිලා රහස් දෙකයි කිව්වෙ.....බබා දොයි" කියමින් සිනාසුණ ඔහු එලෙස නිදාගැනීමෙන් අත් වූ පාඩුව ගැන සඳහන් කළේ පසුවය.

"ඔයාට නින්ද ගියාට පස්සෙ දාලා යන්න බෑ හිතුණා. ඇහැරලා මොන පිස්සුවක් නටයිද දන්නෑනෙ. පස්සෙ මං ගිහින් මගේ රූම් එකේ බැල්කනියට යන දොර ඇරලා දාලා ඉස්සරහා එළියෙන් ලොක් කරලා ඔයාගෙ රූම් එකේ දොරත් ලොක් කරලා හොඳට ඔයාවත් තුරුළු කරන් නිදාගත්තා. ඒකයි ඔයාට එච්චර හොඳට නින්ද ගියේ" ඒ සොඳුරු රාත්‍රිය ගැන මතකයේ නොමැති වීම ගැන වේදනවත් බැරිවීමකින් හෝ නැන්දා උඩට ආවානම් අපට අත්වන ඉරණමත් සිහිපත්ව මා බියෙන් ඇලලී යන්නට ඇත.

"මොකද මේ බය වෙලා"

"හදිස්සියේ නැන්දවත් ආවනම්"

"එහෙනං බැල්කනියෙන් පැනලා ගිහින් නින්දෙන් නැඟිට්ටෙ දැන් වගේ දොර අරිනවා. ඔයාට මතකද අර දවසක් ඔයා ෆිල්ම් එකක් බලලා අම්මා ගහපු දවස. එදා ඔයා දොර ලොක් කරන් නිදාගත්ත්ට පස්සෙත් මං ඒ විදිහට බැල්කනියෙන් පැනලා ඇවිත් කොහොමහරි ඔයාගෙ කාමරේට රිංගා ගත්තා. ඒකයි මං ඔයාට හැමදාම කියන්නෙ නිදාගන්න කලින් බැල්කිනිය පැත්තට තියෙන ජනෙල් හොඳට බලන්න කියලා. එදත් මං ආවෙ බාගෙට වැහිලා තිබ්බ ජනේලයක් ඇරගෙන" අතීතය වෙත පියාඹා ගිය සිත එදා හැන්දෑවේ විදුලි පහන දල්වා මගේ දෑස් අතින් ආවරණය කරමින් "දැන් හැමදේම හරි " කියමින් මා අවදි කරවූ යෞවනයා ගැන මතකය අළුත් කළේය. මුව මත විසිරෙණ සිනහව තෘප්තිමත් දෑසින් විඳගත් ඔහු මගේ හිස උර මතින් සතපවා ගත්තේ "ඔයා දන්නැතුවට ඒ දවස්වලත් මං ඔයාට ආදරේ කරා සුදු නෝනා" කියමිනි.


ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු.

Tuesday, June 2, 2020

විල්තෙර අද්දර - 41 : හතළිස්වෙනි මතක සක්මන



"අද අපි එනවා කියලා ඔයා නැන්දට කිව්වද" මට ඒ ගැන සිහිවූයේ නූපේ හන්දියේදී බසයෙන් බැස ත්‍රිරෝද රථයකින් නිවසට යන අතර වාරයේදීය. කොහොමත් ගීත් අයියා ළඟ සිටියදී වෙනත් දේවල් ගැන සිතන්නට මට මතක් වූයේ එහෙමත් වෙලාවකය.

"නෑ.....මෙහෙම ගිහින් දෙමු හොඳ සර්ප්‍රයිස් එකක්. අක්කත් අද අද උදේ ඩියුටි. කට්ටියම ගෙදර ඇති" ඒ වනවිට හය පසුවී විනාඩි විස්සකට වඩා ගෙවී නොතිබුණ ද වැහි අඳුර නිසා දැනුණේ ඊට වඩා රෑ බෝ වී ඇති බවය. මොකද්දෝ හේතුවකට නුහුරු රිද්මයකින් හදවත ස්පන්ධනය වීම ඇරඹුණේ අකුරැස්ස පාරෙන් ඉසදීන් ටවුම පැත්තට ත්‍රිරෝද රිය හරවද්දීමය. මගේ සිතුවිලි ගැන ඉව වැටී හෝ අනුමානයට හිස හරවා දෑසට එබී බැලූ ගීත් අයියා සීතල වෙමින් තිබූ අතැඟිලි සිය අත්ලින් වසා උණුසුම් කළේය. නිවසේ තාප්පයට ටිකක් මෙහායින් රිය නතර කරන ලෙස රියදුරුට උපදෙස් දුන් ගීත් අයියා "නැත්තන් ගේට්ටුව අරින සද්දෙට කොල්ලා එළියට පැන්නොත් සර්ප්‍රයිස් කැලේ" කියමින් මා දෙස බැලුවේය. එහෙත් ඒ වනවිට ගේට්ටුව සම්පූර්ණයෙන්ම ඇර දමා ඇති බව අප දුටුවේ පසුවය.

"තාත්තා අද කලින් ඇවිල්ලද කොහෙද?....බයික් එකයි කාර් එකයි දෙකම තියෙනවා" කියමින් මුලින්ම ත්‍රිරෝද රථයෙන් බිමට බැසගත් ගීත් අයියා රියදුරු හා ගණුදෙනු පියවමින් සිටියදී මම ඉස්සර වුණෙමි. ඉක්මන් අඩි තබා පසුපසින් ආ ඔහු පෝටිකෝව යටදී මගේ හෑන්ඩ් බෑගයෙන් අල්ලා මා නතර කොට අඩියක් ඉස්සරහට පැන්නේය. උරහිසින් ඇන ඔහුව පැත්තකට තල්ලු කර දොරේ හැඬලයට තැබූ අත උඩින් සුරත තැබූ ඔහු හඬ නොනැඟෙන ලෙස එය පහතට කැරකුවේ කන ළඟටම නැවී "මොකෝ හදිස්සි" අසමිනි. දොර පියනත් ඔහුත් අතරට මැදිව සිටියදී ලද සියුම් ස්පර්ශය විසින් ජනිත කළ කෝල බව මගේ මුව පුරා පැතිරෙන්නට ඇත.

"හයියෙන් අකුණක් ගහලා පළාතටම කරන්ට් එක යනවනම් හොඳයි හිතෙන්නෙ මෙන්න මේ වගේ වෙලාවට" කියා මුමුණමින් ඔහු දොර යන්තමින් විවර කළේ සියුම් හඬක්වත් නොනැඟෙන ලෙසය.

"මගෙ යකා අවුස්සා ගන්ඩ එපා කුමාරි" කියමින් මාමා උස් හඬින් කෑ ගසනු ඇසුණේ ඒත් සමඟය. දොර එහෙමම වසා අඩියක් පිටුපසට තැබූ ගීත් අයියා මොකද්දෝ කියන්නට කට හදද්දීම නැන්දාගේ හැඬුම්බර කටහඬ ගෙතුළින් ඇසිණ. මාපිය සෙනෙහස වෙනුවට කන්‍යාරාමයේ නීති නීති වලින් පදම් කරගත් ළමාවියකට හිමිකම් කියන නැන්දාගේ දෑස් කඳුළින් තෙත් වන්නේත් කටහඬ බීඳී යන්නේත් එහෙමත් වෙලාවකය. ඔවුන් දෙදෙනා අතර විටින් විට අඩ දබර ඇති වූ කාලයේදීත් ඒවා සමථයකට පත් වන්නට මා ඔවුන්ට පෙනෙන ඉසව්වක රැඳී සිටීම පමණක් ප්‍රමාණවත්ය. හිතන්නටත් පෙර විදුලි සීනුව උඩ ඇඟිල්ලක් නතර වන්නට ඇත්තේ ඒ පුරුද්දටය.

"ඔය කරේ බක පණ්ඩිත වැඩක්" කියමින් කන මිරිකූ ගීත් අයියා දොර අගුල කරකවාගෙන ගෙට ඇතුළු වූයේ මට රවාගෙනය. කාමරයෙන් එළියට එමින් සිටි මාමා ඉද්ද ගැසුවාක් මෙන් එතනම නතර විය. නැන්දා සමඟ කේන්තියෙන් කිසිවකට දබර කරමින් සිටි මොහොතක නොදන්වා නිවසට පැමිණි අප දැකීමෙන් ඔහු කලබල වීම ගැන එවෙලෙහි මට පුදුමයක් නොදැනුණි.

"තාත්තා අද කලින්ම ආවද?" මාමාගේ අපහසුව වටහාගත් ගීත් අයියා අපට ඔවුන්ගේ හඬ නෑසුණ බව අඟවමින් ඇසුවේය.

"නෑ පුතා. අක්කා හදිස්සියේම ගෙදර යන්නෝනි කිව්ව නිසා මං මේ ඒගොල්ලන්ව ගාල්ලෙන් බස් එකට දාලා එන ගමන් අම්මා තනියෙන් නිසා පොඩ්ඩක් බලලා යන්න ආවා"

"අක්කා මොකටද ගෙදර ගියෙ. අයියා මට එයාලා එන කතාවක් කිව්වෙවත් නෑනෙ"
"කියන්න අයියා දන්නෙත් නෑ මයෙ හිතේ. අපිටත් කිව්වෙ මේ දවල් වැඩ ඇරලා ඇවිල්ලනෙ" කියමින් නැන්දා කාමරයෙන් එළියට ආවේ එවෙලෙහිය. කිසියම් ගැටුමක් ඇතිවී ඇති බවට ඇගේ මලානික දෙනෙත් සාක්ෂි දැරුව ද ගීත් අයියාත් මමත් දෙදෙනාම සිටියේ ඒ වගක් නොදැනුණ පරිදිය.

"මදෑ අපි එයාලව සර්ප්‍රයිස් කරන්න ආවා" කියමින් කරේ එල්ලාගෙන සිටි කුඩා බෑගය ස්ටූල් එක උඩින් තැබූ ගීත් අයියා සෝෆාවෙන් අසුන් ගත්තේය.

"පුතා ආව එකනම් හොඳයි. මං කොහොමත් ඔයාලට ගෙදර ඇවිත් යන්න එන්න කියන්නයි හිටියෙ" කියාගෙන මා ළඟට ඇවිද ආ මාමා මගේ හිස පිරිමැඳ "දැන් ඔයාලා ඉන්න හන්දා මං ආපහු කඩේ පැත්තට ගිහින් වේලාසනින් එන්නම්කො" කියා යන්නට ගියේය. දෙබැම රැළි කරගෙන කිසිවක් කල්පනා කරමින් සිටි ගීත් අයියා "ඔය දෙන්නා පිඟන් කෝප්ප ටිකක් හෝදාගන්නකල් මං වොෂ් එකක් දාන් එන්නම්" කියාගෙන උඩට දිව්වේය. මොහොතකට පෙර මලානිකව තිබූ නැන්දාගේ දෑස් යළි කාන්තියෙන් බබලවන්නට ඒ කතාවත් හැසිරීමත් ප්‍රමාණවත් විය.

හෙද විදුහලේ සිටියදී දෙසතියකට වරක් ගෙදර ඒමට තිබූ හැකියාව රැකියාවට යාමත් සමඟ නොහැකියාවකට පෙරළිණ. ගීත් අයියාගේත් මගේත් නිවාඩු එකිනෙක අතිපිහිත වන අවස්ථා විරල වීමටත් වඩා සති අන්තයක උදා වෙන එවැනි දවස් වලදී විනෝද ගමන් යාමට පුරුදු වීමෙන් ගෙදර එන අවස්ථා අඩුවිය. මියුරු අක්කා ගෙදරට ඒමත් සමඟ නැන්දාත් මාමාත් ගැන සිතමින් ළතැවෙන පුරුද්දත් ක්‍රමයෙන් මා තුළින් ගිලිහ ගොස් තිබිණ. වසර කිහිපයකට විදෙස්ගත වීමේ බලාපොරොත්තුවෙන් සිටි ගීත් අයියා ඇතැම්විට හිතා මතාම මට නැන්දාත් මාමාත් නොදැක දීර්ඝ කාලයක් සිටීමට හුරු කරවීම සඳහා විනෝද චාරිකා සැලසුම් කළා වන්නට ද පුළුවන.

"ඔයාලා මේ ගෙදර ආවෙ මාසෙකින්. චූටි පුතාව රාහුලේට දැම්මට පස්සෙ ආවෙම නෑ නේද?"

ස්ථාන මාරුවක් ලබා මාතරට පැමිණි මියුරු අක්කාට වෛද්‍ය වෘත්තිකයින්ගේ දරුවන් ජාතික පාසැල් වලට ඇතුළත් කිරීමට රජයෙන් ලබාදුන් විශේෂිත වරප්‍රසාදයකින් පුතු මහිම්ව රාහුල විද්‍යාලයට ඇතුල් කිරීමේ වරම හිමිවූ බව දැනගන්නට ලැබුණේ අප වගීෂ අයියලාගේ නිවසට ගිය සතියේදීය. ගෙදර නෑවිත් එහෙ මෙහෙ සවාරි යාම ගැන මගේ හිතටත් වද දෙමින් තිබූ පසුතැවිල්ල කඳුළින් කෙළවර කරන්නට නැන්දා නොසිතන්නට ඇත. එහෙත් නැන්දාත් මාමාත් ගැන ඕනෑවටත් වඩා හිතින් ළතැවූ එදවස දෑස් තෙමන්නට මහා බරපතල කාරණා උවමනා නොවීය.

"මං වැරැද්දක් කිව්වා නෙවෙයිනෙ පුතේ. පොඩි එවුන් දෙන්නා නිසා දවල් දවසට ලොකුවට පාළුවක් දැනුන්නැතුවට හැමදාම රෑට කුස්සිය අස් කරන්න ගියාම මට ඔයාව මතක් වෙනවා" කියමින් හිස පිරිමැඳි ඇගේ දෑසෙහි ද ඒ මොහොතේ කඳුළක් දිලිසෙමින් තිබිණ.

"ඔයත් ගිහින් ඇඟ පත හෝදගෙන එන්න පුතේ. ඔයාලගෙ කාමරත් පොඩ්ඩක් දූවිලි පිහලා අතුගාගන්න වේවි. මට මේ පොඩී එකීට කවන්න පොවන්න එහෙ මෙහෙ දුව ඇවිදලාම කොන්දෙ අමාරුවක් හැදිලා නිසා උඩට යන්න අමාරුයි. අක්කා හිටියට ඔයා වගේ පිළිවෙලකට වැඩක් කරන්නෑ. දන්නවනෙ එයාගෙ හැටි. මාමා කියන්නෙ ළමයි බලාගන්න කෙනෙක් නැති නිසා නෙවෙයි ගෙදර වැඩ ටික කරගන්න බැරුව මෙහෙ ඇවිත් කියලා" කියමින් සිනාසුණ නැන්දා මගේ මුහුණ ආදරයෙන් අත ගෑවාය. ඉවුම් පිහුම් සහ ගේ දොර වැඩ කටයුතු වලට මැලිකමක් දැක්වූ මියුරු අක්කා මාරුවක් ඉල්ලීමේදී ඒ වාසිය ගැනත් සලකා බැලූ බවට කිසිඳු සැකයක් නැත. යහපත් ගති පැවතුම් වලට උරුමකම් කියන මාපිය යුවලකට දාව බිහිවී ඔවුන් තුරුලේම හැදී වැඩී උස් මහත් වුවත්, මියුරු අක්කා තුළ මෙන්ම ගීත් අයියා තුළත් වූ අතිශය ආත්මාර්ථකාමී සිතුවිලි ගැන නැන්දාත් මාමාත් දැන සිටි බව සැකයකින් තොරව ඔප්පු වූයේ එදිනය.

කල්තියා නිවසට එන බවට පොරොන්දු වූ මාමා එදා වෙනදාටත් වඩා ප්‍රමාද විය. ගීත් අයියාගේත් මගේත් රැකියා ගැනත්, මියුරු අක්කාත් රොෂාන් අයියාත් දෙපසක රැකියාව කිරීමෙන් ඉදිරියේදී ඇතිවිය හැකි අතුරු ආපදා ගැනත් කතා බහ කරමින් අප කෑම කා අවසන් වනවිට රාත්‍රි නවයත් පසු වී තිබිණ. ගීත් අයියා හා මාමා ඉදිරියේදී කියාගන්නට බැරි වූ මියුරු අක්කාගේ කම්මැලිකම් නිසා සිදුවන අතපසුවීම් ගැන කියමින් නැන්දා මා පිඟන් කෝප්ප සෝදා අසුරණ දෙස බලා සිටියාය. මා යොවුන් වියට එළෙඹෙද්දී නිවසේ රැඳුණේ ඇයත් මමත් පමණක් නිසා නැන්දා පසුපසම දැවටෙමින් සිටි මට ගේ දොර වැඩ අමුතුවෙන් ඉගැන්වීමේ අවශ්‍යතාවයක් නොවීය. ඒත් මියුරු අක්කාගේ තත්වය ඊට සහමුලින්ම වෙනස් විය. විවාහ වී වෙනම නිවසක පදිංචියට යනතුරුම ඇය ඇගේ වැඩ නැන්දා හෝ මා ලවා කරවා ගන්නට පුරුදුව සිටියාය.

කුස්සිය අස්පස් කර අතුගා දමා මා උඩට යනවිට ගීත් අයියාත් මාමාත් සිටියේ බරපතල සාකච්ජාවකට මැදිවය. මහරගමදී බස් රථයේ අසුන් ගනිමින් ගීත් අයියා මිමිණූ වදන් යළි සිහිපත් වීමත් සමඟ සිතුවිලි නොසන්සුන් විය. ගෙවුණ විසිපස් වසර තුළ මාමාගේ පොඩි දූ භූමිකාවට පණ පෙවූ මට හෙට උදෑසන ඒ තරප්පු පෙළ බසින්නට සිදුවන්නේ ඔහුගේ එකම පුතුගේ අනාගත සහකාරිය ලෙස බව සිතෙත්දී, අකුණු ගසමින් මහ වැසි ඇද හැලෙමින් තිබූ ඒ රාත්‍රියේත් මගේ නළලින් දාබිඳු වැගිරෙන්නට විය.

මාමාත් නැන්දාත් අපේ සබඳතාවය කෙරෙහි දක්වන ප්‍රතිචාරය ගැන දෙගිඩියාවක් නොතිබුණත් කෝටිපති වරමක් හිමිවන ලොතරැයියක අංක සියල්ල ගැලපුණ පසුව ඉංග්‍රීසි අක්ෂරය වැටෙන තුරු බලා සිටිනා දුප්පත් ගැහැණියකගේ හදවතක් මෙන් මගේ හදවත ද වේගයෙන් ස්පන්ධනය වෙමින් තිබුණේය. නාන කාමරය තුළට ගොස් දොර වසා ගත්තද වෙනදා අත්විඳි සැහැල්ලුව කොතනකවත් නොතිබිණ. ගීත් අයියා එනතුරු කාමරයට වී සිටිය යුතු බවට මොළයෙන් නිකුත් වන අණ පිළිපදින්නට හදවත අකමැති විය. ඒ දෙක අතර වූ ද්වන්ධ සටන අවසානයේදී ජයගත් හදවතට අවැසි ලෙස අපේ කාමර දෙක අතර වූ සෝෆාවේ වකුටු වී නිදාගන්නට මට සිදු වූයේත් ඒ ආතතියේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙසය.

පුංචි කාලයේ සිට ඒ වහළ යටදී සැමරූ මගේ ජීවිතයේ විශේෂිත අවස්ථා සිහිපත් කරමින් සිටියදී ගීත් අයියාගේ අඩි හඬ ඇසෙන්නට විය. එහෙත් මා බලාපොරොත්තු වූ තරම් දීර්ඝ කාලයක් ඔහුට උවමනා වී නොතිබිණ. වෙනත් කල්පනාවකින් බිම බලාගෙනම උඩට ආ ගීත් අයියා උඩම පඩියේ නැවතී විනාඩි දෙක තුනක් තරමේ කාලයක් දෑස් සිහින් කරගෙන මා දෙස බලා සිටියේය. අවසානයේදී සිනහව තෙරපෙන දොතොල් තද කර පියාගෙන ඔහු මා අසලට ආවේ "මොනාද කල්පනා කරන්නෙ" අසාගෙනය.

"අද රෑට නිදාගන්නෙ මේ කාමර දෙකෙන් කෝකෙද කියලා" මම කකුල් දෙක පහතට දමා හරි බරි ගැහෙද්දී ඔහු මා ළඟින් වාඩි වූයේ "මං මොනාහරි කිව්වම තමයි හරි නරකයි කියන්නෙ" කියමින් නාසය සොලවා සිනාසෙමිනි.

"විහිළු නෙවෙයි....මාමා මොනාද කිව්වෙ කියන්නකො. මටනම් දැන් මූණවත් බලන්න ලැජ්ජයි"

"කාගෙවත් මූණ බලන්න ලැජ්ජා වෙන දේවල් මොනවත් අපි කරලා නෑනෙ. බය නැතුව ඉන්නකො. අද තාත්තගෙ මූඩ් එක මට එච්චර ඇල්ලුවෙ නෑ. ඒ නිසා මං මොකුත් අහන්න ගියෙ නෑ. අපිට හෙට හවස් වෙලා ගියත් ඇතිනෙ. මං උදේට තාත්තා එක්ක කතා කරන්නම්. ඔයා දැන් බය නැතුව ගිහින් නිදාගන්නකො" කියමින් කර වටා අත යවා මා තුරුළු කරගෙන හිස් මුදුන සිපගත් ඔහු නැඟිට්ටේය.

"දවසක් අර කිව්ව විදිහට මෙතන මෙහෙමම නිදිකරවන්න බැරිද දන්නෑ"

"පුළුවන්. හැබැයි දැන්ම නෙවෙයි තව මාස තුන හතරකින්" කියූ ඔහු කාමරයේ දොර ළඟට ගොස් මා එතනින් නැඟිට යනතුරුම සිනාසෙමින් බලා සිටියේය.

හිස් මුදුනෙහි රැඳි උණුසුමත්, ඒ දොතොලතර රැඳි සිනහවත් සුන්දර රාත්‍රියක් තිළිණ කර තිබුණේ බොහෝ කාලයකට පසුය. එහෙත් ඒ සුවබර නින්දට ආයුෂ තිබුණේ කොහේදෝ ඈතක පිපුරූ අකුණක හඬ සවණත පතිත වන තුරු පමණි. කොට්ටය අසල වූ ජංගම දුරකථනයෙහි වෙලාව සටහන්ව තිබුණේ එකොළහයි විස්ස ලෙසය. කාමරයේ විදුලි පහන දල්වා දොර ඇර නාන කාමරයට යන්නට ගිය මට පඩිපෙළ මැද්දේ කෙනෙකු වාඩි වී සිටින බව පෙනුනේ අඳුරු ජායාවක් තරමටය. එක්වරම ගිරිය යටින් පිටවෙන්නට ගිය හඬ ඒ ගීත් අයියාව වගට මොළයෙන් නිකුත් වූ සංඥාව හමුවේ නැවතිණ.

හඬ නොනැඟෙන අයුරින් හෙරක සේ හෙමිහිට අඩි තබා පහළට බසිමින් සිටි මට මුලින්ම ඇසුණේ නැන්දාගේ හඬය. ඇය මාමාට කිසිවක් ඒත්තු ගන්වන්නට උත්සාහ කරමින් සිටියාය. ඔවුන්ගේ නිදන කාමරයේ දොර තිබෙන්නේ පඩිපෙළේ ගීත් අයියා හිඳ සිටි කොටසට යටිනි. කෙතරම් සෙනඟක් මැද්දේ සිටියත් ගීත් අයියාට මා ඔහු පිටුපසින් සිටියදී ඒ වග සංවේදනය නොවන්නේ එහෙමත් වෙලාවකය. ඒ ඔහු ගැඹුරු කල්පනාවක සිටිනවානම් පමණි. නැන්දාත් මාමාත් අතර ඇතිවන සංවාදයට හොරෙන් කන් දීගෙන සිටි ඔහුට මා ඊට පඩි දෙකක් ඉහළින් වාඩිවූ බව නොදැනුණි. සාමාන්‍යයෙන් ඔහු විසින් කාලාන්තරයක් තිස්සේ පුරුදු පුහුණු කරගත් ගති සිරිත් වලට ඒ මොහොතේ කරමින් සිටි ක්‍රියාව කිසිසේත්ම අනුකූලතාවයක් නොදැක්වීය. එතෙක් කල් රැකගත් යහ පුරුදු අමතක කොට ඔහු සවන්දෙන සංවාදය ගැන කුහුල බලවත් නොවන්නට මා ඊට කන්දීම වෙනුවට ඔහුගේ හිසට තට්ටුවක් දමන්නට ඉඩ තිබිණ.

"ඔයාට කවදාහරි පොඩි දුව අපේ දරුවෙක් නෙවෙයි කියලා දැනිලා තියෙනව ද?......ලොකු දුව කියපු කරපු දේවල් එක්ක පරිස්සමින් ළඟ තියන් හැදුවට මේත් අනුන්ගෙ දරුවෙක්නෙ කවදාහරි එයත් ඔය ටිකම තමයි කරන්නෙ කියලා ඒ කාලෙ තරහා ගිය වෙලාවට මං මොනා කියලා කෑ ගැහුවත් ඔයා පොඩි දුවටයි අපේ සුදූටයි දෙන්නටම සැලකුවෙ එකම විදිහට කියලා මං දන්නවා කුමාරි. කුසින් වැදුවෙ නැති වුණාට කැත කුණු අතගාලා ඔයාගෙම කිරි දීලා උස් මහත් කරලා ඇහේ තියන් පරිස්සම් කරපු දරුවා ගැන ඔයා කොහොමද ඔහොම හිතන්නෙ කියලා මට හිතාගන්න බැරි ඒ නිසා" ගීත් අයියාට ඒ සංවාදයට කන්දීම එතරම් වැදගත් වූයේ මන්දැයි මට වැටහුණේ මාමා ගේ හඬටය. ඉන් එහා ඒ දෙදෙනා අතර හුවමාරු වූ වදන් කිසිවක් නිශ්චිතව පෙළ ගස්සවා ගැනීමේ හැකියාවක් අද තබා එදාවත් මා ළඟ නොතිබිණ. ඒත් ගීත් අයියාට මා ගැන සංවේදනය වූ ඇසිල්ලේම අතින් මුව වසාගෙන උඩට දුව එද්දී ඔහු ඒ පසුපසින් ආ බවත්, කාමරයේ දොර වසා අගුල තද කර "ඔයාට අඬන්න තරම් දෙයක් වුණේ නෑ සුදු නෝනා" කියමින් තදින් මා තුරුළු කරගත් බවත් මට යන්තමින් මතකය.

ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු

Saturday, May 30, 2020

විල්තෙර අද්දර - 40 : තිස් නවවෙනි මතක සක්මන



ගීත් අයියාගේ ආදරණීය රැකවරණයත්, වගීෂ අයියාගේ හා පාරමීගේ මිත්‍රත්වයත් මැදින් ගෙවී ගිය කාලයේදී තරම් අත්දැකීම් සම්භාරයක් මගේ ජීවිතයට එකතු වූ යුගයක් ඊට පෙර නොතිබිණ. අපේ අනාගතයේ හැඩතල ගැන අප නිශ්චිතව දැන නොසිටියත් සියල්ල සැලසුම් කරන දෛවයට කිසිවක් මඟ හැරෙන්නේ නැත. බාලවියේ සිටම අතිනත අල්ලාගෙන ජීවිතයේ සොඳුරු මංමාවත් ඔස්සේ එක්ව ඇවිද ගිය අප මතුයම් දිනක හමුවන දෙමංසලකදී වෙන්ව යන බව දැන සිටි දෛවය අනාගතයට ඇති තරම් සොඳුරු මතකයන් එකතු කරගන්නට අපට ඉඩ ලබා දුන්නා විය හැක. මියුරු අක්කාගේ දරු දෙදෙනා තුරුළු කරගෙන, ඔවුන්ට කවා පොවා නහවමින් ගත කළ කාලය, එක්ව විඳින්නට ඉඩ නොලැබෙන අනාගතයක අප ජීවත් කරවන්නට තරම් කාරුණික වන්නට ඇත්තේත් එහෙයිනි.
පාරමී සමඟ සිටි කාලයේදී නිවාඩුවක් ලැබෙන සති අන්තයක කොළඹින් පිට කොහේ හෝ ඇවිදින්නට යන්නට අපට නොහැකි වූවානම් ඒ ගෙදර ගිය සතියකදී පමණි. මහරගම සිට ගාල්ල තෙක් අධිවේගී මාර්ගයේ ධාවනය වූ බස් රථ නිසා නිවසට යාම් ඊම් පවා පෙර තරමට සැලසුම් කිරීමේ උවමනාවක් නොතිබුණ එදවස දිවා වැඩ මුරය අවසන් වන රාත්‍රී හතෙන් පසුව වුව නිවසට යාම එතරම් ගැටළුවක් නොවුණි.
"මට බෑ අනුන්ගෙ ලදරම් පදින්න" කියමින් වරක් අපහාස කළ ද, පාරමීගේ මෝටර් රථයෙන් දුර ගමනක් යන සෑම විටකම රිය පැදවූයේ ගීත් අයියා හෝ වගීෂ අයියාය. පිටුපස අසුනේ වාඩි වී හිතේ හැටියට කියවමින් යන පාරමීටත් මටත් ඔවුන්ගෙන් එල්ලවන ඇනුම්පද වල කෙළවරක් නොවූ විට රණ්ඩුවක පැටලීම පවා විනෝදජනකය. රට පුරා සවාරි යමින් තුරුණු වියේ චමත්කාරය උපරිමයෙන් විඳි ඒ කාලයේ ගිය ගමන් බිමන් අතරින් මගේ මතකයේ තදින්ම නවාතැන්ගෙන ඇත්තේ රාත්‍රී බස් රථයකින් යාපනයේ පිහිටි වගීෂ අයියලාගේ නිවසට ගිය ගමනය. විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුළත් වූ පසු යුද්ධය අවසන් වන තෙක් වගීෂ අයියා නිවසට නොගිය බව ගීත් අයියා මා සමඟ පැවසුවේ ද ඒ ගමනේදීය.
"අපි කැම්පස් ඇවිත් අවුරුද්දකට විතර පස්සෙ වගීෂගෙ අම්මා එකම එක පාරක් ආවා ඌ බලන්න. ඒ ආවා කියන්නෙත් අම්මා ආපහු එනකල් මල්ලිවයි තාත්තවයි අරුන්ගෙ අත් අඩංගුවේ තියාගෙන ඉද්දි. වගීෂ කැම්පස් ඇවිත් බේරුණාට උන් අන්තිමට කොහොමහරි මල්ලිව හමුදාවට බඳවගෙන තිබ්බා. මල්ලි නැති වුණා කියලා වගීෂ දැනගත්තෙත් ගොඩාක් කාලයක් ගියාට පස්සෙ" කියමින් ගීත් අයියා මට යුද්ධයේ අපි නුදුටු පැතිත්, මායිම් ගම්මානවල සිට සරසවි අධ්‍යාපනය සඳහා දකුණට පැමිණි සිසුන්ට සහ ඔවුන්ගේ පවුල්වල උදවියට විඳින්නට වූ දුක් ගැහැට ගැනත් විස්තර කළේ ඒ ගමන අතරතුරය.
දකුණේ සිංහල ගැහැණියක් වූ වගීෂ අයියාගේ අම්මාට සිය පුතණුවන්ගේ මිතුරන් නිවසට පැමිණීම මහත් ආඩම්බරයක් විය. අප සියළු දෙනාම සතුටින් පිළිගත් ඇය පාරමීට සැලකුවේ රැජිණකට මෙනි. සැහැල්ලු පටි සෙරෙප්පු දෙකක් පැලඳ, ඩෙනිම් කලිසමකින් හා ටී ෂර්ටයකින් සැරසී සිය දුප්පත් නිවසට පය තැබූ කෝටිපති ව්‍යාපාරිකයෙකුගේ දියණියට ඉහළින්ම සත්කාර කරන්නට ඇය ගත් වෙහෙස දෑසට කඳුළු නංවන්නක් විය. ගීත් අයියා පැවසූ පරිදි වගීෂ අයියාගේ අම්මා කොළඹ ආ වතාවේ ඇය නැවතී තිබෙන්නේ පාරමීගේ බෝඩිම් කාමරයේය. අනුන්ගේ හිත් දිනා ගැනීමේ කලාව ප්‍රගුණ කළ පාරමීට ඇගේ හදවතේ ලැගුම්ගන්නට ඇය එහි නැවතී සිටි දින කිහිපය ප්‍රමාණවත් වන්නට ඇත. ඒ ලබැඳියාව ඉන් නොනැවතී දුරකථනය හරහා ද වර්ධනය වී ඇති බව වගීෂ අයියා අවබෝධ කරගත්තේ එදිනම බවට කිසිදු සැකයක් නැත.
එදා වගීෂ අයියාගේ අම්මා එලෙස කොළඹට පැමිණි ගමනින් පසු, වගීෂ අයියා විශ්වවිද්‍යාලයෙන් පිටව රැකියාවට බැඳෙන තුරුම පාරමී විසින් ඔහුගේ බැංකු ගිණුමට මාසිකව කිසියම් මුදලක් බැර කළ බවත්, එය අදටත් වගීෂ අයියාට රහසක් බවත් ඔහුගේ මව මා සමඟ පැවසුවේ පාරමී අප අසල නොසිටි වෙලාවකය.
"ඒ දුව කැමති වුණේම නෑ අපේ පුතා ඒ ගැන දැන ගන්නවට. එක එක මාසෙට සල්ලි දැම්මෙ එක එක ගණන්. එකපාර ලොකු ගාණක් දැම්මොත් පුතාට වුණත් සැක හිතෙයි කියලා සමහර මාස වලට මාසෙට දෙතුන් පාර පොඩි පොඩි ගණන් දැම්ම වෙලාවලුත් තිබ්බා. ඒ දාලා ඉවර වෙච්ච හැටියෙ මට කෝල් කරලා කියනවා. ඒ වෙලාවට මං පිං දෙනකොට කියනවා වගීෂ රාජලිංගම් කියන්නෙ අම්මගෙ පුතා විතරක් නෙවෙයි, කවදාහරි මේ රටේ නම ලෝකෙට අරන් යන සම්පතක් කියලා. අනේ මට ඒ වචන ටිකම ඇතිනෙ දුවේ. පුතාට ඔය කැම්පස් එකේ රස්සාව හම්බෙච්චි දවසේ ඉදන් මට කතා කරන හැම වෙලේම කියන්නෙ වගීෂට එහෙම මේ ගැන වචනයක් හරි දැනගන්න තිව්වොත් ආයෙ කතා කරන්නෑ කියලා. ඔයා ඒ දෙන්නගෙම යාළුවෙක් නිසා මං මේ විස්තරේ කියලා තිව්වෙ කවදාහරි උවමනාවක් වුණොත් කියලා. ඔයත් එක්ක මේවා කිව්වා කියලා නම් වැරදිලාවත් දැනගන්න දෙන්නෙපා" කියමින් නිහඬ පොරොන්දුවකට මා එකඟ කරගත් වගීෂ අයියාගේ අම්මා එතෙක් පාරමී ගැන තිබූ පැහැදීම ගෞරවයකට පෙරලීය.
ගීත් අයියා සමඟ ඒ ගැන නොකියා සිටින්නට සිතා සිටියද, මගේ හිතේ කැරකෙන හොර අල්ලන මන්තරය දැන සිටි ඔහු ඒ විස්තරය මගෙන් අසා දැනගෙන මටත් වඩා පුදුමයට පත් වූ අයුරු තාම මතකය. ගීත් අයියාගේ හිතේ පාරමී වෙනුවෙන් වෙන්ව තිබූ ඉඩකඩ ඒ ආරංචියෙන් පසු පුළුල් වූවාදැයි නොදනිමි. එහෙත් ඔහු පෙරටත් වඩා සමීපව ඇයව ඇසුරු කරන්නට පෙළඹුණේ ඒ සිදුවීමෙන් පසුව බව මට විශ්වාසය.
පාරමී වෛරස් උණකට ගොදුරු වූයේ අප යාපනයේ සිට පැමිණ දින කිහිපයකට පසුය. පිට පිට යෙදුණ රෑ වැඩ මුර තුනකට පසුව ලැබුණ නිවාඩු දිනයේ කළ යුතු වැඩ ගැන කල්පනා කරමින් මා නිවසට එනවිටත් පාරමී සිටියේ හිස සිට දෙපතුලටම පොරවාගෙනය.
ඇය අසනීපයෙන් බව මා ගීත් අයියාට දැනුම් දුන්නේ අපාට්මන්ට් එකට යාබද ගොඩනැඟිල්ලේ පවත්වාගෙන ගිය වෛද්‍ය මධ්‍යස්ථානය වෙත යන අතරමඟදීය. ඒ වනවිට මහරගම බස් නැවතුමෙන් පිටත්ව යන බසයක සිටි ඔහු ආපිට හැරී එතැයි අනුමානයක් හෝ නොතිබුණද පාරමීත් මමත් නිවසට පැමිණ අඩ හෝරාවක් ගෙවෙන්නට මත්තෙන් වගීෂ අයියාත් කැටුව එහි එන්නට ඔහු කටයුතු සලසාගෙන තිබිණ.
ටෝස්ට් කළ පාන් පෙති දෙකක් සමඟ සාදා දුන් කිරි එක බොන්නට අදි මදි කරමින් කෑම මේසයට වාඩි වී සිටි පාරමීගේ වත ගීත් අයියලා දකිද්දී සොම්නස් සිනහවකින් හැඩ විය.
"මොකද වුණේ පාරමී" කියාගෙන ඇගේ ළඟටම ගිය ගීත් අයියා විමසුවේ හිස මත අත තබා බොහෝ ළෙංගතුවය. කාලයකට පසු හිස එසවූ කෝපයත් ඉරිසියාවත් මුළු ගෙදරම ඇති බඩු මුට්ටු පොළවේ ගසන තරමට ප්‍රබල විය. එහෙත් පිටතින් ඒ බව නොපෙන්වා සිටින්නට මම හැකි උපරිමයෙන් උත්සාහ කළෙමි. ඔවුන් දෙස නොබලාම පිළියෙල කළ තේ කෝප්ප දෙක තැබූ බන්දේසිය මේසය උඩින් තියද්දී ඉන් එකක් අතට ගත් ගීත් අයියා පුටුවෙන් නැඟිට්ටේය.
"මගෙ ළඟ බලලා ඉවර වෙච්ච ටියුට්ස් වගයක් තියෙනවා. ඔයාට පුළුවන්ද ඒ ටික අපේ ඩිමෝ කෙනෙකුට දෙන්න" අසමින් පාරමී වගීෂ අයියාත් කැටුව ඉස්සරහට ගියේ ඒත් සමඟය. තේ හැදූ කෝප්පයත් පෙරණයත් සෝදමින් සිටියදී ළඟට ආ ගීත් අයියා මුලින්ම කළේ ටැප් එක වසා දැමීමයි. ඉහ මුදුනටම නැඟ සිටි යකාට දත නියවන්නට ඒ හැසිරීම ඕනෑවටත් වැඩි විය.
"එහෙනං තේ බීලා ඉවර වෙලා මේ ටිකත් එක්කම කෝප්පෙ හෝදලා තියලා යන්න" කියාගෙන ආපිට හැරුණ මා අඩියක් ඉස්සරහට තියන්නට පෙරම ඒ දෑත් වළල්ල අතරේ සිරවිය.
"මට යන්න දෙන්න" හිතේ ඇති කෝපය බඳ වටා වූ දෑත් ඉවත් කරන්නට යොදවමින් ඔහුට පමණක් ඇසෙන සේ නොරිස්සුම පිට කරන්නට මට හැකිවිය.
"කොහෙද" සඟවාගත් සිනහවකින් විමසූ ඔහු බලහත්කාරයෙන්ම කම්මුලක් සිප ග්‍රහණය ලිහිල් කළේය. අනපේක්ෂිත මොහොතක ලද ප්‍රහර්ශය හමුවේ සැර බාල වන කෝපය මඳක් හෝ රැකගෙන ඔහුට දඬුවමක් දෙන්නට මට උවමනා විය.
"නිදාගන්නෝනි. මට මහන්සියි. නිදිමතයි"
"එහෙනං ගිහින් නිදාගන්න" කියමින් පරාජය පිළිගෙන ඔහු පිටව යනු ඇතැයි සිතුවද, පෙරටත් වඩා තදින් මා ඒ දෑත් අතරෙහි සිරවූයේ එවිටය. මොහොතකට පෙර හිත පුරා ලැගුම්ගත් ඊර්ෂ්‍යාවත් කෝපයත් කොහේදෝ ඈතකට පළා ගොස් බොහෝ දිනකින් එතරම් සමීපව විඳින්නට නොහැකි වූ උණුසුම අසල දෑස් පියවුණි. බිඳී විසිරී යන උණුසුම් සුසුම් වැල් පොදියකට නවාතැන් දුන් හිස ඔසවද්දී දෑස් මත වූ පරාජිත බැල්ම මගෙන් සඟවන්නට මෙන් ඔහු ඉවත බැලුවේය.
"ඔයාව NTS එකට බාරදීලා ආව දවසෙ මිගාර ඇඬුවෙ විතරයි නැත්තෙ. දවස් ගාණක් යනකල් හරි අප්සට් එකේ හිටියෙ" දින කිහිපයකට පෙර පාරමී විසින් සිහිකළ සිදුවීමක් සමඟම හෙද විදුහලට ඇතුළත් වීමට පෙර දින උදෑසන ඔහුගේ මුහුණේ වූ දුක්බර පෙනුම මට සිහිවිය.
"ගීත් අයියෙ"
"ම්......"
"මං නිදිමතයි කිව්වෙ බොරුවට. ඊයෙ රෑ එච්චර වැඩක් තිබ්බෙ නෑ"
"ඔයාගෙ ඇත්තයි බොරුයි මං අඳුරනවා පොඩී" කියමින් ළඟ තිබුණ ස්ටූල් එකකින් වාඩි වී කකුලක් උඩින් මා හිඳුවා ගත් ගීත් අයියා "මට ඕන්නං පුළුවන් මෙහෙම මෙතනම නිදිකරවන්න" යි කන් පෙත්තේ දෙතොල් ගෑවෙන තරමට ළංව මුමුණා හෙමි හෙමින් මා ඒ උණුසුමින් මුසපත් කළේය. පාරමී සහ වගීෂ අයියා නිවසේ සිටින බවත්, අප පෙමින් වෙලී සිටි මුළුතැන්ගේ එතරම් සංවෘත තැනක් නොවන වගත් සිහිවන විට අවශේෂ ලෝකය ගැන හැඟීමක් නොමැතිව මිනිත්තු ගණනාවක් ගෙවී තිබෙන්නට ඇත.
"ඔයා ඉල්ලුව අවුරුදු තුන ඉවර වෙලා දැන් මාස තුනකුත් පැන්නා සුදු නෝනා" ප්‍රේමයෙන් මත් වූ දෙතොල් නළලත තබා කෙඳිරූ ගීත් අයියා යළිත් මා ඒ උණුසුමට නතු කරගත්තේය.
"ඊළඟ වතාවෙ ගෙදර ගියාම මං තාත්තට කියනවා ඔයාගෙ පොඩි දූ නැතුව මට හුස්ම ගන්න බෑ කියලා. සැප්තැම්බර් දිහාට ලස්සන මනමාලියෙක් වෙන්න නම් දැන්ම තියා ඔය හිතේ තියෙන ඉරිසියාව එහෙම අයින් කරගන්නෝනි" යි කියමින් කන් පෙත්තක් මෘදුව සිපගෙන අවුල් වූ හිසකෙස් අතින් සැකසූ ඔහු මා ඇත්හැර එතනින් නැඟිට ගියේ "යමං බං පරක්කු වුණා" කියාගෙනය.
මට ඔහු පසුපසින් යන්නට උවමනා වුවත් ලැජ්ජාව නිසා වගීෂ අයියා ගෙයින් පිටවන තුරු කෑම කාමරයෙන් නැවතී සිටින්නට සිදු විය. පිටුපස හැරී බලා දුරකථන ඇමතුමක් දෙන ලෙස ඉඟි කළ ගීත් අයියා දොර වසාගෙන පිටව ගියේය.
"ලෙඩා බලන්න ආව මනුස්සයා නර්ස්ට බෙහෙතක් දීල ද කොහෙද" කියූ පාරමී සිනාසෙමින් හිස් කෝප්ප දෙකත් අරගෙන නැඟිට්ටාය. ගීත් අයියාට තේ එක බොන්නට බැරි වූ බවත් තේ හැදූ කෝප්පය සින්ක් එක තුළ බවත් මට මතක් වූයේ එවිටය.
"වතුර අල්ලන්නැතුව ඔය දෙක ඔහොම තියලා යන්න මං හෝදන්නම්"
"අපෙ අම්මවත් මට ඔච්චර ආදරේ නෑ" කම්මුලක් මිරිකා සිනාසෙමින්ම පැවසූ ඇය "ඔයත් කාලා නිදාගන්න උත්තරා. දවාලට අපි කඩෙන් මොනාහරි ගෙන්නා ගමු" කියාගෙන කාමරයට ගියාය.
අත් බෑගය තුළ වූ ජංගම දුරකථනය නාදවනු ඇසුණේ ඒත් සමඟය. ගීත් අයියාට ඇමතුමක් දෙන්නට කී බව මතක් වූයේත් දුරකථන මුහුණතෙහි වූ නම දකිද්දීය.
"ඇයි"
"නිකන්"
"ඔයාගෙ තේ එක...."
"උදේම හිතුවෙවත් නැති වෙලාවක නිසාද දන්නෑ......වෙනදටත් වඩා රහයි. හවසටත් ආවොත් එකක් ලැබෙයිද දන්නෑ"
"හරි නරකයි"
"දැන්නම් මටත් එහෙම හිතෙනවා. ඒ නිසා ලබන සතිය දිහාට ගෙදර ගිහින් එන්න නිවාඩුවක් හදාගන්න පුළුවන්ද බලන්නකො. රෑ ගිහින් උදේ ආවත් ඇති.මං මේ ඒක කියන්න කතා කරේ. එහෙනං දෙන්නත් එක්ක නිදාගන්න. දවල්ට වගීෂ කෑම ගෙනත් දෙයි" කියූ ඔහු ඇමතුම විසන්ධි කළේ තෙවසරකට ඉහතදී ලබාදුන් පොරොන්දුව අවසන් කරමිනි.
හිත තුළ සියුම් තිගැස්මක් නොතිබුණා නොවේ. එහෙත් තවදුරටත් කල් ඉල්ලමින් ඔහුව වෙහෙසීමට හෝ ඒ බලාපොරොත්තු කන්දට පයින් ගැසීමේ උවමනාවක් නොදැනුණි. පාරමී සහ වගීෂ අයියා ඒ වනවිටත් ශිෂ්‍යත්ව කිහිපයකටම අයදුම් කර ඇති බව මම දැන සිටියෙමි. නිවසේ සිටියදී පරිගණකය ඉදිරියේ වැඩිපුර කාලය ගත කරන පාරමී හැකි ඉක්මනින් පශ්චාත් උපාධිය ආරම්භ කරන්නට බලා සිටියාය. ගීත් අයියා ඒ සියල්ල පස්සට දමමින් සිටියේ මට රැකියාවෙන් නිවාඩු ලබාගත හැකි කාලය එනතුරුය. ගීත් අයියාගේ අදහසට එතරම් කැමැත්තක් නොදැක්වූ රොෂාන් අයියා හැමවිටම කිව්වේ මා රැකියාවෙන් ඉවත් කරගෙන විදෙස්ගත වී පසුව ලංකාවට පැමිණි කාලයක පුද්ගලික රෝහලක සේවයට එකතු වීම සුදුසු බවය. විටෙක පාරමී සහ වගීෂ අයියාත් එවන් යෝජනා වටින් ගොඩින් ඉදිරිපත් කළ අවස්ථා තිබුණත් ගීත් අයියා ඒ කිසිවක් ගැන තැකීමක් නොකළේය.
විදෙස් රටක කාත් කවුරුවත් නොමැති පරිසරයක ඔහු සිය උසස් අධ්‍යාපන කටයුතු සඳහා වෙහෙසෙද්දී තට්ට තනියම නිවසක් තුළට වී ගෙවන දිවියක් ගැන හිතන්නට මම බිය වුණෙමි. මගේ සිතුවිලි හොඳාකාරවම හඳුනන ගීත් අයියා ඇතැම් විට ඒ ගැන දැන සිටින්නට ඇත.
"අපි හැමෝම එක තැනකට ගියොත් එහෙම ප්‍රශ්නයක් එන්නෑනෙ උත්තරා. ඒකට තමයි අපි මේ ට්‍රයි කරන්නෙත්. වගීෂගෙ අම්මත් මේ දවස්වල එයාට මනමාලියො හොයනවා. මං කිව්වා රසට උයන්න පුළුවන් කෙනෙක් හොයලා දෙන්න කිය්ලා. එතකොට මට සිංහල කෑමයි දෙමළ කෑමයි කකා දිව්‍ය ලෝකෙ ගියා වගේ ඉන්න පුළුවන් වෙයි" මගේ හිතේ ඇති බය සංකා දුරු කරන්නට පාරමී එදවස කළ කී දෑ තාම මතකය. මා ෆේස්බුක් ගැන දැන නොසිටි එදවස ඇය ඇගේ විදෙස්ගත මිතුරන්ගේ ජායාරූප පෙන්වමින් විප්‍රවාසී දිවියකට මා පොළඹවන්නට ගත් වෙහෙස අපමණය.
ගීත් අයියා ගෙදර ගිහින් එන්නට නිවාඩුවක් ගන්නා මෙන් ඉල්ලා සතියක්ම ගෙවී යද්දීත් මා සිටියේ එය අතපසු කරමින්ය.
"හෙට කීයට ද ඩියුටි" සෙනසුරාදාවක් වූ එදින උදේ වැඩ මුරය අවසන්ව මහරගමට එන අතරතුර ඔහු විමසීය.
"දවල්"
"එහෙනං මෙහෙම්ම ගෙදර ගිහින් හෙට උදේම එමුද?" බැල්මකින් හෝ අකමැත්ත ප්‍රකාශ කළේ නම් ඔහු මට බලපෑම් නොකරන වග විශ්වාසය. පාරමී නිවසට ගියේ එදින උදෑසනය. ඇය එන්නට පොරොන්දු වී සිටියේ පසුදා හැන්දෑවේය. අපාට්මන්ට් එකේ තනිව සිටිනවාට වඩා ගෙදර යාමත් නැන්දා, මාමා සහ දරු දෙදෙනා අතර කාලය ගෙවීමත් ප්‍රියජනක විය. හිස සලා එකඟතාවය පළ කරන්නට මුල් වූයේ ඒ හේතු ටිකය. දුරකථන ඇමතුම් තුනකින් පසුව පසුදා වැඩ මුරය වෙනත් කෙනෙකුට පවරන්නට ගත් ප්‍රයත්නය සඵල වීම එවලෙහි මට දැනුණේ වාසනාවක් ලෙසය.
"අද තමයි අපි දෙන්නා මේ විදිහට ගෙදර යන අන්තිම දවස" කා බී අවසානයේදී මහරගම සිට ගාල්ල බලා යන සුඛෝපභෝගී බස් රථයකින් අසුන් ගනිමින් ගීත් අයියා පැවසුවේ මනමාල හිනාවක් කට කොනක සඟවාගෙනය.
"ඇයි මීට පස්සෙ යන්නෙ වෙන විදිහකට ද?"
"යන්නෙ මේ විදිහට වුණාට මීට පස්සෙ මං එක්ක යන්නෙ අපෙ තාත්තගෙ පොඩි දුව නෙවෙයි මගෙ මනමාලිනෙ" සිනාසෙමින් කර වටා අත යැවූ ගීත් අයියා "දැන් හොඳට නිදාගන්න සුදු නෝනා. සමහර විට රෑ එළි වෙනකල් ඇහැරගෙන වෙඩිං එක ප්ලෑන් කරන්නත් වෙයිද දන්නෑනෙ" කියමින් මගේ හිස සිය උරහිසේ සතපවා ගත්තේ ඒ අප යමින් සිටින්නේ ඉරණම් ගමනක් බව නොදැනය.
ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු

Friday, May 29, 2020

විල්තෙර අද්දර - 39 : තිස් අටවෙනි මතක සක්මන



මාතරට ස්ථාන මාරුවක් ඉල්ලා තිබූ මියුරු අක්කා ප්‍රසූත නිවාඩුව අවසන් වනවිට නියත වශයෙන්ම මාරුව ලැබෙන බව තහවුරු කරගෙන මහගෙදර පදිංචියට ගියේ ජනවාරි පළමු සතියේදීය. කොළඹින් බැහැර ප්‍රදේශයක ජීවත් වීමට කැමැත්තක් නොදැක්වූ රොෂාන් අයියා මුලදී මියුරු අක්කාගේ තීරණයට විරුද්ධව සටන් කළේය. හිත නිදහසේ රැකියාව කරන්නට නම් නිවසින් පිටතට අඩිය තබන්නට පෙර දරුවන් සුරක්ෂිත වගට තහවුරුවක් තිබිය යුතු බව කියමින් මියුරු අක්කා ගෙනෙන තර්කය අභිබවා යන හැටියක් නොදත් රොෂාන් අයියාට අවසානයේදී ඇගේ තීරණය හිස නමන්නට සිදු විය. දරුවන් බලා කියා ගැනීමට විශ්වාසවන්ත කෙනෙකු සොයා ගැනීමේ ප්‍රශ්නයෙන් දිගින් දිගටම බැට කෑ මියුරු අක්කාටත් නැන්දා ළඟ දරුවන් තබා යාමට එහා ගිය විකල්පයක් නොපෙනෙන්නට ඇත.
රජයේ පාසලක පළමු ශ්‍රේණියට ඇතුළත් කරගත නොහැකි වූ පුතු මහිම්ව ජාත්‍යන්තර පාසලකට බාර දීමත් සමඟ එතෙක් මුළු පවුලටම හිසට වදයක්ව තිබූ තවත් ප්‍රශ්නයක් නිරාකරණය විය. දක්ෂිණ අධිවේගී මාර්ගයේ කොට්ටාවේ සිට ගාල්ල පින්නදූව තෙක් වූ කොටස විවෘත කළේත් ඒ ආසන්න කාලයකදීය. සතියකට දෙතුන් වරක් නිවසට ගොස් දරු පවුල බලා කියාගෙන ඒමේ පහසුව එලෙසින් උදා වීමත් සමඟ රොෂාන් අයියාටත් ඒ තීරණයට එකඟව හිත හදා ගැනීම පහසු වූ බවට සැකයක් නැත.
"ඔයා කොහොමද මේ ලක්ෂරි අපාට්මන්ට් එකකට ආවෙ" කියමින් ඔබ එදා පුදුමයෙන් ප්‍රශ්න කළ නවාතැන මගේ ජීවිත කතාවට එකතු වුයේ, දරු දෙදෙනාගේ සුරතල් සිනහා මැදින් අප සිව්දෙනා දුක සැප බෙදාගෙන බොහෝ සතුටින් විනෝදයෙන් ගත කළ කෙටි කාල පරිච්ජේදය එලෙසින් නිමා වීමත් සමඟය.
මහරගම, හයිලෙවල් පාර සමීපයේ පාරමී පදිංචිව සිටි සුඛෝපභෝගී මහල් නිවාසයේ නවාතැන් ගැනීමේ අපේක්ෂාවක් මුලින් හිත කොනක හෝ නොතිබුණ ද ගීත් අයියාගේ හිතට සරිලන නවාතැනක් සොයා හෙම්බත්ව සිටි එදවස ඇගේ ඇරයුම පිළිගැනීමට වැඩි දෙයක් කරන්නට අප දෙදෙනාටම නොහැකි විය.
"පාරමී මට මුල ඉදලම කිව්වා ඔයාව එහෙ නවත්තන්න කියලා. හොස්පිටල් එකටත් පොඩි දුරනෙ. එතන සේෆ්ටි එක ගැන බය වෙන්න දෙයක් නෑ කියලා දන්නවා වුණත් ඔයා අකමැති වෙයි කියලා බයටයි මං ඇහුවෙ නැත්තෙ" ගීත් අයියා එතෙක් හිතේ හංගාගෙන සිටි රහස හෙළි කළේ පාරමීගේ අපාට්මන්ට් එකේ නැවතීමට මා එකඟ වූ මොහොතේය.
මාමා මුලින් ඒ ගැන එතරම් කැමැත්තක් නොදැක්කුව ද, පවුලේ සෙසු සාමාජිකයින් සිව් දෙනාගේම අදහස වූයේ එය වඩාත් ආරක්ෂාකාරි නිදහස් නවතැනක් බවය. වැඩි මනාපයට හිස නමා මාමා නිහඬවීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මියුරු අක්කලා ගමට යාමට දෙදිනකට පෙර මට පාරමීගේ සුඛෝපභෝගී නිවහනේ කාමරයකට හිමිකම් කියන්නට හැකිවිය. එහි සිට අඩ හෝරාවකටක් අඩු කාලයකින් රෝහලට ළඟාවිය හැකිවීම මට මහත් පහසුවක් විය. සති අන්තයේ දිනකට උදෑසන වැඩ මුරය යෙදී ඇත්නම් පාරමී නොවරදීම ඇගේ මෝටර් රථයෙන් මා රෝහලට ඇරලවන්නට වග බලා ගත්තාය. එවන් දිනකට ගමනට ගත වන්නේ විනාඩි දහය පහළොවක් තරම් කෙටි කාලයකි. දහවල් වැඩ මුරය අවසන්ව මා කැඳවාගෙන යාමට ගීත් අයියාට පැමිණීම අපහසු වූ සෑම දිනකදීමත් ඇය රාත්‍රී හත වනවිට රෝහල අසලට පැමිණ සිටින්නට තරම් ළෙංගතු සිත් ඇත්තියක වූවාය.
ගුරු පත්වීමක් ලබා නුවන්දි ගමට යාමත් සමඟ හුදෙකලාව ජීවත් වූ පාරමීට මගේ ආගමනය මහත් ප්‍රීතියක් විය. ඇගේ බාරයේ තබා ඇති වටිනාම වස්තුවක් ප්‍රවේශම් කරන තරමට ඇය මගේ ගමන් බිමන් සහ ආරක්ෂාව ගැනත් සොයා බැලුවේ එය ඇගේ වගකීමක් ලෙස සලකාගෙනය. තනිව ජීවත් වීමේ කලාවත්, එහි සුන්දරත්වයත් මා මුලින්ම ඉගෙන ගත්තේ ඇයගෙනි. ඉවුම් පිහුම් සහ ගේ දොර වැඩ කළමණාකරණය කර ගැනීමත් අර පිරිමැස්මෙන් කටයුතු කිරීමත් මගෙන් ඉගෙන ගත් බව ඇය නිරන්තරයෙන් කියන්නට පුරුදුව සිටියාය. මහරගම ආර්පිකෝ සුපර් සෙන්ටර් හි බඩු පුරවාගත් ට්‍රොලියක් තල්ලු කරගෙන සිනාසෙමින් සැහැල්ලුවෙන් ඒ මේ අත ඇවිද ගිය එදවස් තිළිණ කළ අත්දැකීම් අද මේ ගෙවන හුදෙකලා දිවියට ඔරොත්තු දෙන මධුරංගී කෙනෙකු නිර්මාණය කිරීම ගැන මා ඇයට සිතින් ස්තූති කරනා වාර අනන්තය.
පාරමී සමඟ ගමන් බිමන් යාමට ඉල්ලන අවසරය ප්‍රතික්ෂේප වීමකින් තොරව ඉල්ලන පමාවෙන් ලබා දෙන තරමට ගීත් අයියා ඇය කෙරෙහි තැබූ විශ්වාසය ප්‍රබල විය. එහෙත් විටින් විට ඔහුගේ විමසිලිමත් දෑස් අප පසුපස ලුහුබැඳි වග ඔප්පු වූ අවස්ථා දෙක තුනක්ම ඇත. සතියකට දෙකකට වරක් විවේකී සන්ධ්‍යාවක ආර්පිකෝ එකට ගොස් නිවසට උවමනා සියල්ල හෙමින් එකතු කරගෙන පැමිණීමට අපි පුරුදු වූයේ මා එහි නැවතුන පළමු සතියේදීමය. මිළ අධික චොකලට් වර්ග, Nuts සහ පළතුරු යුෂ ආදියෙන් ට්‍රොලිය පුරවාගන්නා පාරමී අයකැමි අසලට ළං වෙද්දී වැලමිටෙන් ඇණ මා පසෙකට කිරීමට පුරුදුව සිටියාය. එහෙත් දිගින් දිගටම ඇයවත් ශේෂය නොදන්නා ඇගේ බැංකු ගිණුමෙන් යැපීමට ඇති අකමැත්ත මේ කියන දවසේදී මුලින්ම අයකැමි අසලින් සිටගන්නට හිත දිරිමත් කළේය.
"උත්තරා ප්ලීස්.....අදට විතරක් මට පේ කරන්න දෙන්න. ඊළඟ දවසෙ ෂුවර් එකටම මං අන්න අර පැත්තට වෙලා ඉන්නවා"
"එදාට මං ඒ පැත්තට වෙලා ඉන්නකල් අද ඔයා ඉන්නකො" කියමින් මා උරහිසින් ඇණ ඇයව පැත්තකට තල්ලු කරන්නට හැදුවා පමණි
"මෙතන විකාරයක් වෙන්නැතුව දෙන්නත් එක්කම පැත්තකට වෙලා ඉන්නවද මං බඩු ටික අරන් එද්දි" අනපේක්ෂිත මොහොතක කන ළඟින්ම ඇසුණ ගෙරවීම මා එතනින් ඉවත් කරන්නට තරම් ප්‍රබල වුව ද, පාරමී මා ළඟට ආවේ ඔහු හා ටික වේලාවක් වාද කිරීමෙන් පසුය. අපව නාඳුනන ලෙස ට්‍රොලියත් තල්ලු කරගෙන ගීත් අයියා රථගාල වෙත යද්දී එතෙක් නෝන්ඩි හිනාවකින් මුව පුරෝගෙන දොර ළඟට වී සිටි වගීෂ අයියා ඔහු පසුපසින් ගියේ "අදනම් ඩබලම අහගන්නවා කන් පිරෙන්න" කියමිනි
"එයා කන් පුරවනකල් අපි බලන් ඉදී කියලා තමයි බය" පාරමී මගේ අතින් ඇදගෙන ඔවුන් පසුපසින් රථ ගාලට ආවේ වගීෂ අයියාටත් ගීත් අයියාටත් දෙදෙනාටම බැණ බැණය.
"සල්ලි දීලා ගෙනාවනම් වාහනේටත් දාන එකයි ඇත්තෙ" දුර තියාම දුරස්ථ පාලකයෙන් ඩිකිය ඇරෙන්නට සැලස්සූ පාරමී ගීත් අයියා අසලට ළං වෙමින් පැවසීය. කන පිරෙන්නට බැණුම් ඇසීමෙන් නොනැවතී ඉන්පසු පාරමී සමඟ ගමන් බිමන් වලට පනවන තහනම බාර ගැනීමට සූදානමින් සිටි මට ඔහු දෙස කෙලින් බලන්නට බැරි විය.
"ඒකට එකෙක් හොයා ගනින්. එතකල් මගේ පොඩි එකිත් එක්ක රස්තියාදු ගහන එක නවත්තපන්. බඩුවක් මුට්ටුවක් ගන්නෝන්නං ඒක අරන් යන්නැතුව පැයක් තිස්සෙ මේක අස්සට වෙලා මොන මඟුලක් කරාද?" ඉහ වහා ගිය කෝපයක් නොතිබුණද ඒ වදන් තුළ ගැබ්වූ නොරිස්සුම මට මඟ නොහැරිණ.
"අපි එහෙම තමයි. කන බොන දේවල් ගන්නකොට මිල බල.....ලා.......දින ගැණ...ලා ගන්නෝනි කියලා ඔයාගෙ සුදු නෝනා තමයි මටත් කියා දුන්නෙ" තාලයකට ඇද පැද කියවන පාරමීට රවාගෙන සිටි ගීත් අයියාට ඇගේ කතාව අවසානයේදී සිනා නැඟිණ. ඔහුත් මමත් අමනාපයෙන් පසුවූ දවසක ගණන් හදමින් සිටි කොළයේ පැත්තක ඔහු අතින් කුරුටු ගෑවුණ ඒ ආමන්ත්‍රණය පාරමී ඔහුගේ කේන්තිය පාලනයට යොදාගන්නා බව දැන සිටි මට එය ප්‍රත්‍යක්ෂ කරගත හැකිවූයේ එදිනය.
"බැරිද චූට්ටි වෙලාවකට අපි දෙන්නගෙ ඩ්‍රයිවර් වෙන්න" කියමින් පාරමී මෝටර් රථයේ යතුර ඔහුගේ දෑස් ඉදිරියෙන් එහෙ මෙහෙ කළේ ඉන්පසුය.
" අපෝ බෑ.....අනුන්ගෙ ලදරමක් පදිනවට වඩා මං කැමතියි ඒ චූට්ටි වෙලාවත් මගේ ගෑණු ළමයා ළඟින් වාඩි වෙලා යන්න" කියමින් මා ළඟට විත් කර වටා අත යැවූ ගීත් අයියා පිටුපස දොර ඇර මට නඟින්නට සැලැස්වීය.
"අපොයි මෙහෙමත් ඇඹලයෙක්" කියමින් රියදුරු අසුනට ආ පාරමී වගීෂ අයියා ඉදිරිපස මඟී අසුනට එනතුරු බලාසිට වාහනය රථ ගාලෙන් පිටතට ගත්තේ සිය මිතුරන් දෙදෙනාට අප සමඟ රාත්‍රී කෑමට එකතු වන ලෙස ආරාධනා කරමිනි. වගීෂ අයියා පිටුපස හැරී බලද්දීම ගීත් අයියා එය ප්‍රතික්ෂේප කළේය. පාරමී දිගින් දිගටම කළ බැගෑපත්වීම හමුවේත් සිය තීරණයේ වෙනසක් නොකළද ඔහුට අවසානයේදී මගේ දෙනෙතෙහි රැඳි ආයාචනය මඟ හරින්නට නොහැකි විය.
"හැමදාටම මේ ඉන්න විදිහටම හිටියත් මූ වගේ මූලග්ගිනිකාරයෙක් නම් හොයාගන්න මගේ තුන් හිතකවත් අදහසක් නෑ. ඒත් කෝකටත් පස්සෙ වෙලාවක මටත් ඔය අලි මන්තර දෙක තුනක් කියලා දීලා තියන්න" විදුලි සෝපානයට ඇතුළු වෙමින් පාරමී කනට කර පැවසූ වදන් දෙක තුනක් හෝ ගීත් අයියාට ඇසෙන්නට ඇත. කට කොනක නළියන සිනහව මැඩගෙන සිටි ඔහු ගේ දොරකඩදී මගේ කනෙන් අල්ලා ගත්තේ "මීට පස්සෙ එහෙම දෙන්නත් එක්ක එහෙ මෙහෙ රස්තියාදු වෙන්න ගත්තොත් කඩනවා කකුල් දෙක" කියමිනි. දොර අරිමින්ම පිටිපස හැරී බැලූ පාරමී ගෙතුළට දිව ගියේ "හදලා අමාරු ඇති" කියා දිව ඇද කර සිනාසෙමිනි.
පාරමී විසින් ඔවුන් දෙදෙනාට සංග්‍රහ කර රැගෙන ආ බඩු ටික අස් කරද්දී මම රෑ කෑම පිළියෙල කිරීමට යුහුසුළු වුණෙමි.
"පාරමී.....අන්න අරූ මොකද්ද ෆිල්ම් එකක් ගැන අහනවා" වගීෂ අයියාගේ පණිවිඩයකුත් රැගෙන මුළුතැන්ගෙට එබුණ ගීත් අයියා පාරමී එතනින් ඉවතට ගිය පමාවට ඉඟ දෙපසින් දෑත් යවමින් කොපුලක් තදින් සිපගත්තේ "මුළු ගෙදරම පාළුයි සුදු නෝනා" කියමිනි. මියුරු අක්කලාගේ නිවසේ මා හා ගෙවූ මතකයන් ඔහුව රිදවන වග දැන සිටිය ද එය හදවතට තදින්ම දැනුණේ ඒ මොහොතේය.
"ඉතින් ඔයා වගීෂ අයියත් එක්ක බෝඩිමේ නවතින්නකො"
"තනියෙන් ඉන්නකොට අයියා පිස්සු කෙලිනවා. ඌ දැනටත් යාළුවෝ එක්ක එහෙ මෙහෙ යනවා වැඩියි. අපෙ අක්කත් වෙලාවකට මහ මරි මෝඩ වැඩ තමයි කරන්නෙ" එතන තිබූ ස්ටූලයක වාඩි වූ ඔහු මුලින්ම මියුරු අක්කා ගත් තීරණයට දොස් කියා ඒත් සමඟම "එක පැත්තකින් අක්කා ගෙදරට ගිය එකත් හොඳයි. නැත්තන් මට පිටරටකට ගියත් කනක් ඇහිලා ඉන්න නැතිවෙයි. අනේ ගීත් අයියේ......අපි ගෙදර ගිහින් එමුකෝ....නැන්දයි මාමයි ගෙදර තනියෙන් ඉන්නේ කියලා අඬා වැටෙන්න ගත්තම" කියද්දී මම රවා බැලුවෙමි.
"මොකද රවන්නෙ. හොඳයි මං කියන්නෙ බොරුද"
"රැව්වෙ බොරු කියනවට නෙවෙයි. තියෙන ආත්මාර්ථකාමී කමට. තමන්ගෙ වැඩේ කෙරෙනවනම් අනිත් මනුස්සයට හෙන ගැහිලා ගියත් කමක් නෑ. අනුන් ගැන අච්චර හිතන නැන්දටයි මාමටයි මේ වගේ පුතෙක් කොහොම හම්බුණා ද මන්දා"
"මොකද්ද කිව්වෙ" කියමින් ළඟ ආ ඔහු කන මිරිකා එතනින් පිටව ගියේ "ඇරියස් ගොඩක් තියෙනවා. අල්ලා ගන්නම්කො මං පස්සෙ වෙලාවක" කියමිනි.
"උත්තරාටත් TOEFL කෙරෙව්වොත් හොඳයි හිතෙන්නැද්ද මිගාර. මෙහෙ ඉන්න නිසා කරනවනම් මට පුළුවන්නෙ උදව් කරන්නත්"
කෑමෙන් පසු පාරමී විසින් පෙර දින සැකසූ පුඩිමක් රස විඳිමින් සිටි මා ඇය දෙස රවා බැලුවාට සැක නැත. ගීත් අයියා TOEFL, GRE කරන්නට ගත්තේ මියුරු අක්කලාගේ නිවසේ නතර වීමට පැමිණි අලුතය. ඔහු මට කිහිප වරක්ම TOEFL කරන්නට යෝජනා කළ ද විභාගයක් වෙනුවෙන් වෙහෙසීමේ සිතක් මට නොතිබිණ. විසිත්ත කාමරයේ තිබූ එල් හැඩති සුවපහසු සෝෆාවේ අපට මඳක් එහායින් වාඩි වී සිටි පාරමී මා ළඟටම විත් දෝතම අල්ලා ගත් අයුරු මට මේ දැනුදු මතකය. අමාරුවෙන් යට ගසාගත් කරදරයක් උඩට ඇදීම ගැන කේන්තියෙන් පාරමී දෙස බලා සිටි මට සන්සුන් වන ලෙසට ඉඟි කළ ඇය ඉන්පසු වගීෂ අයියාට ලැබීමට නියමිත ශිෂ්‍යත්වයක් ගැන කතා කරන්නට පටන් ගත්තාය.
TOEFL ප්‍රශ්නය එතනින් විසඳුන වග සිතා සිටියද ගීත් අයියලා නිවසින් පිටව ගිය සැණින් පාරමී මා ළඟින් වාඩි වූයේ දීර්ඝ දේශනයකට හොඳින් සූදානම්වය.
"මිගාර දැනටමත් ඔයා වෙනුවෙන් එයාගෙ ටාගට්ස් ගොඩක් පස්සට දාලා ඉවරයි උත්තරා. ඔයාට ඔයාගෙ ගීත් අයියා වටිනවා වගේම මිගාර නිවුන්හැල්ල කියන්නෙ මේ රටට ලෝකෙටත් ගොඩක් වටින කෙනෙක්. ඔයා එයාට ඉස්සරහට යන්න උදව් කරන්න. මං කියන්නෙ කවදාහරි දවසක ආපස්සට හැරිලා බලද්දි දුක හිතෙන තැන් ඉතුරු කරගන්න එපා කියලා. ඇක්සිඩන්ට් එකෙන් පස්සෙ එයා කැමති නෑ ඔයාට මොනවටවත් බල කරන්න. මං මේවා කියන්නෙ ඉරිසියාවට කියලා ඔයාට හිතෙනවද දන්නෑ. ඒත් ඔහොම එකතැන හිටියොත් කවදාහරි දවසක එයා මොනවත්ම නොකිව්වත් ඔයාටම දුක හිතෙයි උත්තරා"
වසරින් වසර කල් දමමින් සිටි ඔහුගේ පශ්චාත් උපාධි සිහිනයට මගේ පැත්තෙන් දිය යුතු දායකත්වය ගැන හිතා බලන්නට පවා මට සිත්වූයේ එදා පාරමීගේ දේශනයට පසුය. පාරමී සහ ගීත් අයියා අතර වූ මිත්‍රත්වයේ වපසරිය නිමානය කරන්නට අපොහොසත් වුවත්, ඊර්ෂ්‍යාවකින් තොරව ඇය දෙස බලන්නට මා පුරුදු පුහුණු වූයේත් එතැන් සිටය. අද මට හිතෙන හැටියට මගේ ජීවිතයේ දිශානතිය වෙනස්වීමේ අත්තිවාරම දැමුනේ එදිනය.
ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු

Sunday, May 10, 2020

විල්තෙර අද්දර - 22 : විසි එක්වෙනි මතක සක්මන




රොෂාන් අයියාගේ මාමා කෙනෙකු නාරාහේන්පිට පිහිටි පෞද්ගලික ආරෝග්‍යශාලාවක නේවාසිකව ප්‍රතිකාර ලබන පුවත දැනගන්නට ලැබුණේ එදා රාත්‍රියේදීය. ඉරිදාවක් වූ පසුදින රොෂාන් අයියා ඔහුගේ සුවදුක් බලා ඒමට පිටව ගියේ ගීත් අයියාත් සමඟය. ඒ ගමන යෑමේ උවමනාවක් හෝ කැමැත්තක් ගීත් අයියාගේ තුන් හිතකවත් නොතිබුණ වග මට විශ්වාසය. එහෙත් නැන්දාට ඕනෑකම තිබුණේ රොෂාන් අයියාගේ පවුලත් සමඟ තිබූ දුරස්ථ සබඳතාවය අඟලකින් හෝ කෙටිකර ගන්නටය. පුංචි පුතු උපන් දිනයේම රොෂාන් අයියාගේ අප්පච්ච්චී ලොකු අක්කාත් සමඟ රෝහලටම පැමිණ සිය පරම්පරාවේ ඊළඟ උරුමක්කාරයා දැක බලා සතුටින් පිටව ගොස් තිබුණේ කෙසේ හෝ අම්මා කැඳවාගෙන එන පොරොන්දුව පිටය. ඒ පොරොන්දුව එලෙසම ඉටු කරමින් ඔහු සිය පවුලම නිවසට කැඳවාගෙන ඇවිත් තිබුණේ මා රෝහල්ගත කර සිටි කාලයේදීය.

අයියලා නිවසින් පිටව ගිය පසු, ගේ අස්පස් කර අතුගා තබා ගීත් අයියා ඒ සිකුරාදා රැගෙන ආ චිත්‍රා අයි පෙරේරා ගේ “උත්පලා” නවකතා පොතත් රැගෙන මිදුලේ බංකුවෙන් වාඩි වූ මට ඔහු ගෙදර නැති පාළුව නොදැනුණි. සුපුරුදු අවන්හලේ වාඩි වී රෝල්ස් එකක් රස විඳිමින් සිය මිත්‍රයාට සවන් යොමු කරමින් සිටි උත්පලාට කමින් සිටි රෝල්ස් කෑල්ල පිට උගුරේ යවමින් මහේන්ද්‍ර සිය ප්‍රේමය ප්‍රකාශ කළ අපූරුව කියවමින් සිටියදී ඉබේටම සිත ඇදී ගොස් නැවතුණේ පෙර වසරේ උසස් පෙළ විභාගය නිමා වූ දවසේය. බත් කටක් කා මගේ හිතත් අරගෙන ඉගිල ගිය සොඳුරු හිතුවක්කාරයා සමගින් ගෙවුණ වසරක කාලය සිතින් ස්පර්ශ කරමින් මා බොහෝ වේලාවක් සිටින්නට ඇත්තේ මතක සක්මනකය. ගේට්ටුවේ සීනුව නාද නොවන්නට තව හෝරාවකටවත් ඒ අතීත මතක් සක්මනින් මිදෙන්නට ඉඩ නොලැබෙන්නට තිබුණි.

පොත අතට ගෙන නැඟිටිද්දී බැල්කනියේ සිටි මියුරු අක්කා ගේට්ටුව අරින ලෙස අතින් සංඥා කර නොපෙනී ගියාය. එකත් එකටම ගීත් අයියා තනිව නිවසට පැමිණ පොත අතේ තබාගෙන කල්පනා කරමින් සිටි මා දැක සීනුව නාද කරන්නට ඇත. ඇතුළතින් අගුලු දා නොතිබුණ ගේට්ටුව අරින බව අඟවමින් ගොස් අගුල තද කර පරාජය ඔහුට දී දිනුම මා සන්තක කරගැනීම මගේ සැලැසුම විය. එහෙත් පුදුමයකට මෙන් ගේට්ටුව අද්දර සිටගෙන සිටියේ නාඳුනන තරුණයෙකි. ඔහු අසලම සිටි තරුණියන් දෙදෙනාගේ මුවෙහි මා දුටු විටම ඇතිවී නැතිවී ගිය සිනහව හිත කුහුලින් බර කළේය.

"මිගාර ඉන්නෙ මෙහෙ නේද?. අපි එයාගෙ කැම්පස් එකේ යාළුවෝ" ගීත් අයියාට වඩා වසරක් හමාරක් හෝ වැඩිමහල් යැයි සිතිය හැකි තරමේ පරිණත පෙනුමකට හිමිකම් කී නාඳුනන තරුණයා විමසුවේ කලබලයකින් තොරවය.

"ඔව්"

"කෝ මිගාර ගෙදර ඉන්නවද?" ගේට්ටුවේ කොක්ක පැන්නූ ඔහු ඇතුළට ආවේ උඩු මහළින් පටන්ගෙන මිදුලෙන් කෙළවර වන ලෙස දෑස් එහෙ මෙහෙ දුවවමිනි.

"අයියනම් පොඩි ගමනක් ගිහිල්ලා"

"එයා නැතුවට කමක් නෑ අපි ආවෙ ඔයාවයි පැංචවයි බලලා යන්න" කියමින් වත්තට ඇතුළු වූ තරුණියන් දෙදෙනාගෙන් කෙනෙක් මගේ අත අල්ලා ගත්තේ "මං පාරමී....මේ නුවන්දි....අරයා ඔයාගෙ අයියගෙ හොඳම යාළුවා වගීෂ" කියමිනි. කැරපොත්තෙකු ඇඟේ ගෑවුණ තරම් වේගයකින් අත ඉවතට ගන්නට ඉන් එක් වචනයක් හොඳටම ප්‍රමාණවත් විය.

"මොකෝ බය වුණේ.....ඇයි අයියා අපි ගැන කියලා නැද්ද?" අසමින් සිනාසුණ පාරමී "හැබැයි අපිනම් ඔයා ඉපදිච්ච දවසෙ ඉදලා විස්තර අහලා තියෙනවා නැද්ද නුවා" කියමින් ඇගේ යෙහෙළිය හා සිනහව බෙදා ගනිමින් ගේ දෙසට ඇවිද ගියේ ඇගේ ගෙදරට යන තරම් සැහැල්ලුවකිනි.

"අයියා ළඟට ද ගියෙ" වගීෂ නමින් හැඳින්වූ ගීත් අයියාගේ මිතුරා ගේට්ටුවට ඔබ්බෙන් දෑස් රඳවමින් විමසීය.

"රොෂාන් අයියත් එක්ක ලෙඩෙක් බලන්න ගියා. දැන් මඟ එනවත් ඇති. අයියලා යමු ගෙට වාඩිවෙන්න. අක්කයි නැන්දයි ගෙදර ඉන්නවා" ඔවුන් මා පසුපසින් ගෙට ඇතුළු වූයේ “මූ වීක් එන්ඩ් එකට දොස්තර විභාගෙටත් ලෑස්ති වෙනවද කොහෙද” කියා ගීත් අයියාට සිනාසෙමිනි.

කාමරයේ සිටි මියුරු අක්කා කලබලයෙන් පඩිපෙළ බැස ආවේත්, කුස්සියේ සිටි නැන්දා සාලයට එබී බැලුවේත් එකවරය.
"අයියගෙ යාළුවෝ වගයක් කැම්පස් එකේ" එතෙක් කුහුලින් බරව තිබූ මුව ළෙංගතු සිනාවකින් හැඩ කරගත් නැන්දා "වාඩිවෙන්න පුතේ" කියමින් ඔවුන්ට අසුන් පනවන්නට යුහුසුළු විය.

"අපේ පුතා දන්නවද පුතාලා අද මෙහෙ එනවා කියලා"

"අපෝ නෑ අම්මෙ. කිව්වනම් එන්න දෙන්නැති නිසා අපි මේ නොකියම ආවෙ උත්තරාවයි චුට්ටවයි බලලා යන්න. උත්තරා තාම මෙහෙ ඉන්නවා කියලා අපි දැනගත්තෙ ඊයෙනෙ" පාරමී ගේ මුවින් පිටවන වචනයක් වචනයක් ගානේ පෙරදින ඇය විසින්ම හදවතෙහි ඇතිකළ තුවාලයේ වපසරිය වැඩි විය. ඒ කිසිවක් නොදත් ඇගේ මූඛරී කට මට ඔච්චමට මෙන් සුන්දර සිනහවකින් හැඩවී තිබිණ.

නැන්දාට ඔවුන්ගේ වගතුග දැන ගැනීමට අවැසි වූයේ ඉන්පසුය. පාරමිගේ ගම රත්නපුරයේ බවත්, නුවන්දි පැමිණ තිබුණේ අනුරාධපුරයෙන් බවත් අප දැනගත්තේ එලෙසය. වගීෂ ඔහුගේ ගම යාපනය බව පවසද්දීම ගීත් අයියා ඔහු ගැන කියා ඇතිබව සිහිපත් විය. සිංහල ජාතික මවකට හා ද්‍රවිඩ ජාතික පියෙකුට දාව උපත ලද ඔහු ගණිතයට දක්වන සුවිශේෂී හැකියාව ගැන ගීත් අයියා සඳහන් කර තිබුණේ වරක් දෙවරක් නොවේ.

"මං පුතා ඇහැරලා ද බලලා එන්නම්" කියාගෙන මියුරු අක්කා උඩට යද්දීම නැන්දා කුස්සියට ගියේ ඇය පසුපසින් යන්නට ගිය මට "ඔයා ඔය අක්කලත් එක්ක ටිකක් කතා කර කර ඉන්නකො. ඔයාව බලන්නමනෙ ඇවිල්ලත් තියෙන්නෙ" කියමිනි. විසිපැණ තරඟයක් වන් වූ සුවදුක් හුවමාරු වටය ආරම්භ කළේත් පාරමීය. එහෙත්, ගිලිහ ගිය සරසවි සිහිනය ගැනත්, මා මුහුණ දුන් රිය අනතුර ගැනත් කිසිවක් නොඅසන්නට පරිස්සම් වූ ඔවුන් ගැන එවෙලෙහි නොදැනුණ මොකද්දෝ ගෞරවයක් පසු කලෙක හිත කොනක තැන්පත් වූ බව මා මෙතනදීම ලියා තැබිය යුතුය.

ගීත් අයියා ගෙදර ආවේ ඔවුන් තේ බොමින් සිටියදීය. ඔහු එනවිට දොර ළඟ සිටි මියුරු අක්කාට "අයියා එන එන කට්ටියත් එක්ක කයිය ගගහා ඉන්නවා මට කම්මැලියි මං ආවා" කියාගෙන ගෙට ඇතුළු වූ ඔහු තේ බොමින් සිටි පිරිස දැක එහෙමම නතර විය.

"මං මේ වැරදිලා වෙන ගෙදරකට ඇවිත් නෙවෙයිනෙ"

"ඒ කියන්නෙ උඹට ඉදලා හිටලා එහෙම වැරදීමුත් වෙනවා" වගීෂ අයියාගේ පිටට පහරක් එල්ල කර ඒ අතම කර වටා යවමින් ගීත් අයියා ඔහු ළඟින් වාඩි වූයේ "මටත් තේ එකක් ගේන්නකො පොඩී" කියා ඔහුගේ පැමිණීමත් සමඟ පාරමීගේ හැසිරීම නෙත් කොනකට අහු කරගන්නට මාන බලමින් සිටි මට ඒ අවස්ථාව අහිමි කරමිනි.

"මූට බෝඩිමේ කෑම නරක් වුණේ ඇයි කියලා තේරෙනවනෙ" ඔවුන්ගේ උස් සිනා හඬ අඩුවක් නැතුවම කුස්සියටත් ඇසිණ. නැන්දා ලවාම සාදවා ගත් තේ එක රැගෙන සාලයට යනවිට මියුරු අක්කා පෙනෙන්නට නොසිටියාය. තේ එකත් සමඟම මගේ අත අල්ලාගත් ගීත් අයියා බලහත්කාරයෙන්ම මා එතනින් වාඩි කරවා ගත්තේය.

"ඇත්තටම උඹලා මේ කොහෙ යන ගමන්ද?"

"වෙන කොහෙවත් යන ගමන් තේ එකක් බීලා යන්න ආවා නෙවෙයි. අපි ඇත්තටම ආවෙ උත්තරාව බලලා යන්න"

"අම්මලා තාම මෙහෙ ඉන්නවා කියලා මං කිව්වෙ නෑනෙ"

"ඒ වුණාට මං කොහොමහරි හොයාගත්තනෙ. නැද්ද උත්තරා" කියමින් මාවත් කතාවට ඈදාගත් පාරමී, ගීත් අයියා මා වෙත හෙලූ තරවටු බැල්ම වැලමිටෙන් ඇන ඇගේ යෙහෙළිටත් පෙන්නමින් සිනාසුණාය.

"මොකද්ද වුණේ කියලා මට මෙහෙමම කියනවද නැත්තන් අපි පොඩ්ඩක් උඩට ගිහින් එමු ද?" හඬත් කෝපයත් දෙකම පාලනය කර ගනිමින් ඔහු මගේ කන ළඟට පහත් විය.

"මං දන්නෙ කොහොමද? කිව්ව කෙනාගෙන්ම අහගන්න එකනෙ ඇත්තෙ"

"මුන් දෙන්නා කුටු කුටු ගාන්නෙ අපිට මොකකින් හරි දමලා අරින්න නෙවෙයි වෙන්නැතිනෙ"
කෝපය හිස එසවීමත් සමඟ උන් තැනත් අමතක වෙමින් සිටි ගීත් අයියා හිස කෙලින් කර ගත්තේ වගීෂ අයියාගේ හඬටය. විසිරෙන්නට ආසන්න හිනාව හිරකරගෙන සිටි නුවන්දිත් පාරමීත් ගීත් අයියාගේ බැල්මට බියෙන් මෙන් බිම බලාගත්තේ එකවරය.නැඟිට යාමේ උවමනාව හිතට දැඩි බලපෑම් එල්ල කරමින් සිටියත් ගීත් අයියාගේ ප්‍රතිචාරය ඔහුගේ මිතුරන් ඉදිරියේ දරාගන්නට හැකිදැයි නොදැන අවධානමක් ගැනීමට සිත එකඟ නොවීය.

"උඹට කේන්ති ගියාට මංනම් මචං ආවෙ මේ නංගිව බලන්න නෙවෙයි. මේ කෙල්ලො දෙන්නගෙ තනියට" වගීෂ අයියා සිනාවකින්ම තවදුරටත් ඒ වාතාවරණය ලිහිල් කළේය.

"දෙන්නෙකුට තනි කොහෙද යකෝ"

"තනියට කිව්වෙ මේ කෙල්ලො දෙන්නා උඹ ඉන්න තැනකට තනියම එවන එක පොඩ්ඩක් හොඳ මදි නිසා" කියමින් ඔහු එතනින් නැඟිට වෙනත් පුටුවකට මාරු විය. සිනාසෙමින්ම තේ එකෙන් අඩක් හිස් කළ ගීත් අයියා කෝප්පය මා අත තැබුවේය. වගීෂ අයියාට එක්වරම ඇති වූ කැස්ස අනික් දෙදෙනාගේ මුව සිනහවෙන් පුරවද්දී මම එතනින් නැඟිට ආවෙමි. ඔවුන් ගීත් අයියාට මොනවදෝ කියනවා ඇසුණත් මට ඒ කිසිවක් පැහැදිලිව තේරුම් ගත නොහැක් විය.

දිවා ආහාරය සූදානම් කරන තුරු ඔවුන්ව නතර කරගැනීමට නැන්දා ගත් උත්සහය ව්‍යර්ථ කරමින් ඔවුන් පිටව ගියේ වෙනත් දවසක පැමිණෙන පොරොන්දුව පිටය. පාරමීගේ ලගන්නා සුළු කතා විලාශයත් ඇගේ සැහැල්ලු හැසිරීමත් නැන්දාගේ හිත බෙහෙවින්ම ආකර්ශනය කර තිබීම මගේ තුවාලය උඩට ලුණු හැලුවාක් මෙන් විය. රත්නපුර ප්‍රදේශයේ මැණික් ව්‍යාපාරිකයෙකුගේ බාල දියණිය වූ පාරමීගේ ගුණ වර්ණනාවෙන් එදා දිවා ආහාරය හැඩ විය. පිඟානට බෙදාගත් බත් ටික අතගාමින් සිටි මගේ කකුල කිහිප වාරයක්ම ගීත් අයියාගේ පයට පෑගුණි. ඔහුව මඟ හරිමින් නැන්දා පසුපසම දැවටෙමින් සිටින්නට වග බලාගත් මට එළොව පොල් පෙනෙන්නට පටන් ගත්තේ නැන්දා රොෂාන් අයියාත් සමඟ ටවුමට යාමට සූදානම් වීමත් සමඟය. එවෙලෙහි ගීත් අයියා සිටියේ ඔහුගේ කාමරයේය. නැන්දා සමඟ නිවසින් පිටව යාම තරම් ආරක්ෂිත පියවරක් නොතිබිණ. එහෙත් නක්ෂස්ත්‍රකරුවෙකුට අනුව දරුණු අපල කාලයක් ගෙවමින් සිටි මා නිස්කාරණ ගමන් බිමන් කැටුව යාමට ඇගේ මනාපය ගැනීම ගලෙන් පට්ටයක් ගැනීමටත් වඩා දුෂ්කර විය.

දොරඟුලු වසා කාමරයට වී සිටීමට වඩා ආරක්ෂාවක් නාන කාමරය තුළ විය. නැන්දා නිවසින් පිටව යන්නටත් ප්‍රථම එතුළට රිංගා ගත් මට සබන් කුඩු යොදා පෙඟෙන්නට දමා තිබූ රෙදි බාල්දිය පෙනුනේ මා ගලවාගන්නට ආ දේවදූතයෙකු ලෙසය. ප්‍රවේශමෙන් කුණු අතුල්ලා රෙදි ටික සෝදා වෙනදාට වඩා වෙලාවක් වතුර මල යට ගතකර මා නාන කාමරයෙන් පිටතට එනවිට ගීත් අයියාගේ කාමරයේ දොර වසා තිබිණ. කරවටා දමාගත් තුවායේ එක් කොනක් ඔසවා කොණ්ඩය පිස දමමින් අනිත් අතින් රෙදි බකට් එක එල්ලාගෙන සැහැල්ලුවෙන් පහළට බහින්නට මට හැකි වූයේ එනිසාය.

කුස්සියේ දොරෙන් එළියට ගොස් රෙදි ටික වේලෙන්නට දමා හඬ නොනැගෙන ලෙස කාමරයට ගොස් දොර වසා ගන්නට හිතමින් සාලය හරහා යමින් සිටි මගේ ලේ ගමනාගමනය එක්වරම අඩාල වී දෙපා මොහොතකට නතර වූයේ කෑම මේසය උඩ තබාගත් පත්තරයකට මූණ ඔබාගෙන සිටි ගීත් අයියා දුටු පසුය. මගේ පැමිණීම මායිම් නොකට ලුහුඬු දැන්වීම් තීරයේ මොනවදෝ සොයමින් සිටි ඔහුව පසුකර එතනින් යන්නට හිතුවාට වඩා ධෛර්යක් මා තුළ ශේෂව තිබිණ.

පත්තු වීමට නියමින් ගින් කන්ද නිවන හැටියක් එය අවුලුවන විට කිසිදාක මතක් වන්නේ නැත. රෙදි ටික වනා ගෙට යන්නට පෙර නැන්දලා පැමිණේවායි ප්‍රාර්ථන කරනවා හැර ප්‍රශ්නයෙන් පැන යා හැකි අන් මගක් නොමැති විය. ඔහු ඕනෑවටත් වඩා නිහඬව සිටින්නේ කෝපය පාලනය කරගත නොහැකි විට බව මම හොදාකාරවම දැන සිටියෙමි.

"කාගෙද ඔය ෂර්ට් එක" සෝදන ලද රෙදි අතර වූ රොෂාන් අයියාගේ කමීසයක් වනමින් සිටියදී මා පිටුපසින් සිටගත් ඔහු කතා කළේ මැඩගත් කෝපයෙන් වුවත් නිහඬව සිටින්නට මට නොහැකි විය.

"මේ ගෙදර ෂර්ට් අඳින අය මහ ගොඩක් නෑනෙ. ඔයාගෙ නෙවෙයිනම් කාගෙද කියලා දන්නවනෙ"

"දන්න නිසා තමයි අහන්නෙ. උගෙ රෙදි ඔයා හෝදන්න ඇයි ඌ අබ්බගාත ද?"

"පිස්සෙක් වගේ බොරුවට කෑ ගහන්න එපා ගීත් අයියෙ. බාත් රූම් එකේ තිබ්බ නිසා මං හේදුවා මිසක් කවුරුත් මට ඒවා හෝදන්න කිව්වෙ නෑ. අනික අයියගෙ විතරක් නෙවෙයි මෙතන මියුරු අක්කගෙයි නැන්දගෙයි රෙදිත් තියෙනවා මේ " කියමින් බකට් එකේ වූ මියුරු අක්කාගේ හැට්ටයක් අතින් අල්ලා උස්සද්දී ඔහු එය අතින් ගසා බිම දැම්මේය.

"මොකද්ද ඔයාට වෙලා තියෙන්නෙ"

"වෙලා තියෙන්නෙද?........වරෙන් පෙන්නන්න වෙලා තියෙන එක" කියමින් මගේ අතින් ඇදගෙනම ගෙට ඇතුළු වූ ඔහු කුස්සියේ දොර වසා දැමීය. වෙනදාට එවන් විටකදී හිත කලබල කරන නුහුරු හැඟීමට එදා මා සොයා එන්නට අමතක වන්නට ඇත.

"මීට පස්සෙ අම්මගෙ ඇරෙන්න වෙන එකෙක්ගෙ හරි රෙද්දක් හෝදලා තිබ්බොත් මං බලාගන්නම්"

"ගීත් අයියෙ....අපි එක ගෙදරක එක බත කන මිනිස්සු. හැමදේම එකට කරගන්නවා නම් ඇයි ඒකට විතරක් වාරාවක්. අක්කා හරි නැන්දා හරි බාත් රූම් එකට යද්දි මගේ ඇඳුමක් හෝදන්න දාලා තිබ්බොත් එයාලා ඒක හෝදනවා. තෝරා තෝරා තමන්ගෙ ඇඳුම් විතරක් හෝදන්නෑ කවදාවත්"

"මට බණ කියන්න ලෑස්තිවෙන්නැතුව මං කියන දේ කරන්න පුරුදු වෙනවා" මැඩගත නොහැකි කෝපය විසින් ඔහුව පාලනය කරන එවන් මොහොතක කිසිවක් තේරුම් කරදිය නොහැකි නිසා මම ඒ මොහොතට පමණක් නිහඬ වන්නට තීරණය කළෙමි.

"හරි...දැන් මට කියනවා පාරි කොහොමද ඔයා මෙහෙ ඉන්න බව දන්නෙ කියලා"

"ඒක ගිහින් එයාගෙන්ම අහගන්න" කියමින් එතනින් පැන එන්නට සූදානම් වුවත් ඔහු මගේ උරහිසින් අල්ලා නතර කරගත්තේ "මොකද ඔච්චර සැර" කියාගෙනය.

ඊළඟට ඒ අත නතර වෙන තැන ගැන ඇති අනුමානය දෑතින් දෙකන් වසාගන්නට බල කළේය. මහපටඟිල්ලත් දබරැඟිල්ලක් නිකටට තබා පහත් කරගෙන සිටි හිස ඔහු අතින් එසවෙද්දී කිසිදාක නොවූ ලෙස දෑස් තදකර පියා සිටි නිසා ඒ දෑසෙහි වූ කෝපය සිඳී වේදනාවක් ඉස්මතු වූ අයුරු නොපෙනිණ. කන් දෙක වසා සිටි දෑත් දෙපසට කළ ඔහු මගේ හිස තදින් පපුවට තුරුළු කරගත්තේ මා අසනීපයෙන් පසුවූ දිනයක රොෂාන් අයියාගේ සරදම් මායිම් නොකොට මා තුරුළු කරගෙන සිටි අයුරු සිහිපත් කරවමිනි.

බොහෝ වේලාවක් ඒ ඉරියව්වෙන්ම සිටි ඔහු "පාරි මගේ හොඳ යාළුවෙක් විතරයි පොඩී. මං ඔයා ගැන හැමදේම එයාට කියලා තියෙනවා. ඔයාව බලන්න ආසයි කිය කියා හිටියට මං එන්න දුන්නැත්තෙ ඔයා එයාව කොහොම බාර ගනියිද දන්නැති නිසා. මං ඔයාට ගෙනත් දෙන නවල්ස් ඔක්කොම එයා තෝරලා දෙන ඒවා" ඔහුගේ උණුසුමින් හිස මුදාගන්නට ඒ ටික ප්‍රමාණවත් විය. මගේ නෙත රැඳි දුකත් ඉරිසියාවත් සිනහවකින්ම කියවා ගත් ඔහු "එයාට නෙවෙයි වෙන කිසිම කෙනෙක් ගැන ඉරිසියා හිතන්න ඔයාට කිසිම හේතුවක් නෑ. මේ ආත්මෙ නෙවෙයි තව ආත්ම ගාණක් ගියත් ඔයා ඉන්න තැනට ළං වෙන්න කිසිම ගෑණියෙකුට බෑ පොඩී" කියා යන්නට ගොස් අතරමඟ නැවතුණි.

"මතකයිනෙ මං කිව්ව එක. මීට පස්සෙ අසනීපයක් නැති කිසි කෙනෙකුගෙ රෙදි හෝදන්නත් බෑ කෙල්ලෙක් මට කෝල් එකක් දුන්නු පළියට ගස්සන්න පුප්පන්නත් බෑ"

"මට ඕන්නං මං කරනවා"

"මොකද්ද කිව්වෙ" කියමින් ළඟට ආ ඔහු කම්මුල් වලට දෑත් තද කරමින් හිස ඔසවා දෑස් තුළ කරනම් ගසා හඬ අවදි කළේය.

"සුදු නෝනා...... ඔයා කැමති වුණත් අකමැති වුණත් මගේ දේවල් මං පරිස්සම් කරනවා "

"එතකොට මට මගේ දේවල් පරිස්සම් කරගන්න බැරිද"

"මොකෝ බැරි. අපෝ පුළුවන්" කියමින් මනමාල හිනාවකින් දෙතොල් සරසාගත් ඔහු "ඔයා දාන ඕනි කොන්දේසියකට යටයි. හැබැයි මට කිස් එකක් ඕන්" කියමින් හිස මඳක් පහත් කළේය.

"එහෙනං මීට පස්සෙ පාරමී ට පාරි පාරි කියන්නැතුව හරියට පාරමී කියන්න" කියමින් පහත් කරගෙන සිටි හිසට ටොක්කක් ඇන මා එතනින් පැන ආවේ "ඉරිසියාකාරී" කියමින් ඔහු සිනාසෙන හඬ මැද්දෙන්ම ලද සැහැල්ලුව හිත පුරා විඳිමිනි.

ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු.

Saturday, May 9, 2020

විල්තෙර අද්දර - 21 : විසිවන මතක සක්මන




පුංචි පුතුට දෙමසක් සපිරුණු ඔක්තෝබර් 17 වනවිටත් නැන්දාත් මමත් සිටියේ මියුරු අක්කලාගේ නිවසේය. ඊළඟ සතියේ සිට මියුරු අක්කාත් කැටුව නිවසට යායුතු බව නැන්දා කියමින් සිටියේ ඊට සති දෙක තුනකට පෙර සිටය. එහෙත් සතියෙන් සතිය අපේ ගමන පමා කරන්නට සිදු වූයේ රොෂාන් අයියා වරින් වර ඔහු හඳුනන විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා ළඟට මා කැටුව යායුතු බව පැවසූ නිසාය.

"දකුණෙත් නෑ මෙහෙම ගැට" කියමින් ගීත් අයියා ඔහුට සරදම් කරමින් සිටියත් අප එහි සිටීමෙන් වැඩියෙන්ම සතුටට පත්ව සිටියේත් ඔහුමය. වෙලාවට කෑමක් බීමක් නොමැතිව මාමා ගෙවන කටුක දිවි‍ය ගැන නැන්දාත් මමත් වද වූ තරමට අන් කිසිවෙකුට ඒ ගැන වගක් නොවීය. ඉගෙනගෙන ඉහළට යමින් පවුලෙන් ඈත්වන සෑම දරුවෙක්ම එතරම් ආත්මාර්ථකාමීදැයි නොදනිමි. එහෙත් මියුරු අක්කාත් ගීත් අයියාත් තමාගේ පහසුව හා රුචි අරුචිකම් ගැන වද වූ තරමින් ඇබිත්තක් හෝ තම මව්පියන්ගේ පැත්තෙන් නොසිතූ බව අදටත් නොබියව පවසන්නට මට පුළුවන.

"නොවැම්බර් වෙනකල් යන්න දෙන්නෑ" නැන්දාත් මමත් ඊළඟ සතියේ ගෙදර යන්නට කතා කරමින් සිටියදී කොහේදෝ යන්නට සූදානමින් කුස්සියට එබුණ ගීත් අයියා කනට කර පැවසුවේ නැන්දාට හොරෙන් මගේ අතැඟිලි මිරිකමිනි.

"අප්පච්චියි චූටි මාමියි හවසට ගෙදර ආවම රෙදි ටික එහෙම හෝදලා අයන් කරලා අහුරලා තියන හැටි බලන්නත් එක්ක අපි මේ සතියෙ කොහොමහරි ගෙදර යමු නැන්දෙ" පොල් මිරිකමින් සිටි නැන්දා සිනහව කිරි දීසියේ සඟවාගෙන ගීත් අයියාට පිටුපා සිටගත්තේය.

"මොකද්ද කිව්වෙ" කියමින් එසවුණ සුරත කන ළඟට විත් පල්ලම් බසින්නට මත්තෙන් අල්ලා ගන්නට මාන බලමින් සිටි සිතුවිල්ල පරාජය කරමින් ඔහු කන මිරිකුවේය. පුංචි කොලු ගැටයෙකු සන්ධියේ සිටම ක්‍රියාවෙන් හෝ වචනයෙන් ඔහුට එරෙහිවන සෑම විටකම මගේ කන මිරිකීම පුරුද්දක් කරගෙන සිටි ඔහු හදිස්සියේම ඒ පුරුද්දට සමුදීමෙන් මා ලද පීඩනය මට හරියටම වටහාගත හැකි වූයේ ඒ මොහොතේය. වෙනදාට කන මුදාගන්නට ගන්නා වෙහෙස එදා යොදවන්නට වූයේ කඳුළු සඟවන්නටය. එහෙත් දිනුම තිබෙන්නට ඇත්තේ මා සිතා සිටියාට වඩා බොහෝ ඈතකය.

"ඔය කෙල්ලගෙ කන ගලවන්නැතුව යන තැනක යන්න පුතා. පහුගිය ටිකේ පාඩුවේ හිටියහම මං හිතුවා දැන් හැදිලා කියලා. බලන් ගියාම මටයි වැරදිලා තියෙන්නෙ"

නැන්දා මෙන්ම මමත් සිතා සිටියේ ඔහු වෙනස්ව ඇති බවය. නැන්දා ඒ ගැන සිතමින් සතුටු වූ තරමටම ඉන් වේදනා විඳි මට ඔහු යථා තත්වයට පත්ව ඇතිවග කියන්නට තවත් සාක්ෂි උවමනා නොවීය. රිය අනතුරින් ලද කම්පනය සහමුලින්ම ඉවත් වූයේ ඉන්පසුව බව පැවසීම අතිශෝක්තියක් නොවේ.සතුටටත් දුකටත් දෙකටම එක ලෙස කඳුළු සැලීමේ පුරුද්දට තිත තැබිය යුතු බව ඔහු කියන පරක්කුවෙන් ප්‍රගුණ කර තිබුණානම් හොඳ බව හිතෙද්දීම කඳුළු වැගිරෙන්නට විය. දෑතින් මුහුණ වසාගෙන එතනින් දිව යන්නට මට උවමනා විය. එහෙත් ක්ෂණයකින් මගේ සිතුවිලි හඳුනාගත ගීත් අයියා "ඒයි......මොකද පොඩී මේ කවදාවත් නැතුව" කියමින් දෑත් ඉවතට කරන්නට සැරසුණේය.

"ඇඬෙව්වනම් නළවලාම යන එකයි ඇත්තෙ" කියමින් නැන්දා කුස්සියේ දොරෙන් එළියට යන්නට ඇත්තේ රම්පෙ කොළයක් කඩාගන්නටය. ඒ අවසරයෙන් මුහුණට පහත් වූ ඔහු කන් පෙත්තට යන්තමින් දෙතොල් තබා නැන්දා ගිය පැත්තෙන්ම එළියට බැස්සේ "රිදෙනවනම් මං ඇවිල්ලා අත ගාලා දෙන්නම් සුදු නෝනා" කියා අල්ලපු ගෙදරටත් ඇහෙන තරම් හයියෙන් කෑ ගසාගෙනය.

"කැම්පස් ගියාට මොකද වැඩ තාම මොන්ටිසෝරි ළමයෙකුටත් එහා" කරපිංචා ඉත්තක් සමඟ රම්පෙ කොළයක් කඩාගෙන ගෙට ගොඩ වූ නැන්දා ලිහී තිබූ කොණ්ඩය ගැට ගසා ගනිමින් නෝක්කාඩු කීවේ බොරුවටය. යන ගමන් ඔහු ඇය කෝප ගන්වන්නට කිසිවක් පවසා කොණ්ඩය ලිහා දමා පැන දුවන්නට ඇත. කන පිරිමදිමින්ම සිනාසෙමින් සිටි මා ළඟට ආ නැන්දා "අදනම් හොඳ පාරක් අහුවෙලා තියෙනවා. මේ කන හොඳටම රතු වෙලා පුතේ" කියද්දී කම්මුල් වලින් ගිනි පිටවීම වලක්වන්නට මට නොහැකි විය.

"මං ටක් ගාලා පුතා ඇහැරලා ද බලලා එන්නම්" කියාගෙන ඇගේ සුපරික්ෂාකාරී නෙතින් ගැලවී පැන දුවද්දී ගීත් අයියාගේ ජංගම දුරකථනය නාදවන හඬ ඇසුණේ සාලයෙනි. පුටුවක් උඩ ඔහු අමතක කර ගිය දුරකථනය මනෙත ගැටුණේ කුස්සියේ දොරෙන් පැනගොස් ඉදිරිපස දොරෙන් ඔහු ගෙට එන්නට ඇතැයි සිතමින් සාලයට කර පොවද්දීය. හිස හරව හරවා ඔහු ගිය තැනක් සොයමින් සිටියදී ඇමතුම විසන්ධි වුවත් එසැණින් යළිත් එය නාද විය. තිරය මත සටහන්ව තිබුණේ Parami යන අකුරු හයය. දෙවරක් නොසිතාම ඇමතුමට සම්බන්ධ වීම මෝඩකමක් වග තේරෙන විට එහා ඉමෙන් ආ ගීතවත් කටහඬ මා නොසන්සුන් කර අවසන්ය.

"මිගාර නැද්ද?" මගේ හඬ ඇසුණ සැණින් කලබල වූ ඒ ගීතවත් හඬේ හිමිකාරිය ඇසුවේ තරමක් කේන්තියෙනි.

"අයියා චුට්ටක් එළියට ගිහිල්ලා"

"කවුද ඔය කතා කරන්නෙ උත්තරා ද?" මගේ නම මා නොදන්නා තරුණියකගේ මුවින් පිටවීමේ පුදුමය මොහොතකට මගේ හඬ සොරාගත්තේය.

"උත්තරා නෙවෙයිද ඔය" පෙර තිබූ අමනාපය පහව ගොස් මිත්‍රශීලිව වදන් අමුණමින් ඇය සිටියේ මා කවුරුන්දැයි දැන ගන්නා නොඉවසිල්ලෙනි.

"උත්තරා තමයි. ඔයා කොහොමද කතා කරන්නෙ මං කියලා දැනගත්තෙ"

"මිගාරගේ ගෙදර ඉන්නෙ ඔයයි අක්කයි විතරයි කියලා අපි දන්නවනෙ. ඔයා කතා කළ විදිහට මං දැනගත්තා ඒ අක්කා නෙවෙයි කියලා" නිහඬව ගෙවී යන කාලය තුළ දහසක් සිතුවම් හිත ඇතුළේම ඇඳෙමින් මැකී ගියේය.

"ඔයාට දැන් හොඳයි නේද" මගේ නිහඬබව ඇයට මා මතකය අහිමිව කල් ගෙවූ වග සිහිපත් කිරීම පවා මට ප්‍රහේළිකාවක් විය.

"ඔයා කොහොමද දන්නෙ මං අසනීපෙන් හිටියා කියලා"

"ආ....පෝ.....ඔයත් මිගාර වගේමයි" කියමින් සැහැල්ලුවෙන් සිනාසුණ ඇය "මිගාර ආවම කියනවද පාරි කතා කරා කියලා. හවසට කැම්පස් එක පැත්තෙ එවෙනවනම් මතක් කරලා මට කෝල් එකක් දෙන්න කියන්න" කියූ ඇය ඇමතුම විසන්ධි කළාය.

අත තිබූ හුරුබුහුටි ජංගම දුරකථනයට රවාගෙන ගතකළ කාලය හරියටම නිශ්චයක් නැත. ගීත් අයියාගේ මිතුරියක් ඔහුට දුරකථනයෙන් කතා කළ පළියට ඔහු හා තරහා වන්නට තරම් බොළඳ සිතක් මට නොතිබි බව විශ්වාසය. එහෙත් මොකද්දෝ හේතුවක් හිත කොනිති ගසමින් තුවාල කරන්නට සැරසෙමින් තිබිණ.

"මොකද පොඩ්ඩි ඔය ෆෝන් එකට ඔරවගෙන කුටු කුටු ගාන්නෙ" මියුරු අක්කාගේ හඬින් කලබල වූ තරම පෙන්වන්නට මෙන් අතේ තිබුණ දුරකථනය ගෙබිම සිපගෙන තුන් තැනක වැතිරිණ.

"දෙන්නා ආයෙත් පටන් ගත්තද රණ්ඩු අල්ලන්න"

"මට වෙන වැඩ නෑනෙ" පාරමී කෙරෙහි ඇතිවූ කේන්තිය මියුරු අක්කා පිටින් යවමින් මා උඩුමහළට දිව්වේ බිම වැටුණ දුරකථනයේ කෑලි අහුලන්නටවත් පමා නොවෙමිනි.

"වැඩ නැතුවට නෙවෙයි. ඒ කොල්ලත් එක්ක එල්ලුනේ නැත්තන් එක්කෙනෙකුට නිකන් කෑවෙ නෑ වගේනෙ" කියමින් මියුරු අක්කා සිනාසෙණු ඇසුණ ද තවදුරටත් එල්ලි එල්ලී කතාවට යාමෙන් වැලකී මම කාමරයට ගොස් දොර වසා ගත්තෙමි.

රොෂාන් අයියා වැඩ ඇරී එන්නට පෙර ගෙදර ආ ගීත් අයියා අපේ කාමරය අසලින් කීප වාරයක් එහා මෙහා යනු දැනුණ ද මා සිටියේ ඒ බව නොදන්නා ලෙසටය.

"පොඩී පේන්නවත් නැත්තෙ ඇයි ආපහු අසනීපද" ඔහු මියුරු අක්කාගෙන් මා ගැන අහන්නට ඇත්තේ ඉවසා සිටිය නොහැකි තැනටම කුතුහලය උච්ච වූ පසුය.

"පිස්සුද ඔය යසට හිටියෙ. හැබැයි මොක්කට හරි තරහා ගිහින් ඉන්නෙ"

"මං චුට්ටක් බලන්නම්. අම්මා ආවොත් පොඩි ශේප් එකක් දාගන්නවද?"

"මෙච්චරකල් ඔක්කොම කරේ මගෙන් අහලා වෙන්නැති" මියුරු අක්කාගේ සිනහව මැදින්ම ඔහුගේ පියවර හඬ කාමරය දෙසට ඇඳුණි. නිදි බව අඟවමින් බිත්තිය පැත්තට හැරී නිදා සිටි මම ඉක්මනින් මුහුණ කොට්ටයේ සඟවා ගත්තෙමි.

"කැමැත්තෙන් නැඟිටිනවද නැත්තන් මං බලෙන් උස්සලා ගන්නෝනිද?" ඉහ අද්දරින් වාඩි වූ ඔහු සැහැල්ලුවෙන් පැවසීය. හැන්දෑවේ සිටම ඔහු වැරදිකරු කරමින් ගොනු කළ චෝදනා සියල්ල යළි මෙනෙහි කරගන්නට කාලය අවැසි නිසා නිදාසිටි ඉරියව්වේ සුළු වෙනසක්වත් නොකර සිටීම අත්‍යාවශ්‍ය විය. ඉවසීම නොහඳුනන ඔහුට ඒ කාලය කල්පයක් තරම් වූවාට සැක නැත. උරහිසින් ඇද අනෙක්පසට පෙරලා ගත් සිරුර දෑතින් ඔසවන්නට ඔහු සූදානම් විය.

"අතාරින්න ගීත් අයියෙ. නැත්තන් මං නැන්දට ඇහෙන්න කෑ ගහනවා"

"ඉතින් කෑ ගහනවා. හැබැයි ඊට පස්සෙ ආයෙ නැන්දා ගාව නිදාගන්න වෙන්නෑ. දිගටම ඉන්න වෙන්නෙ මාත් එක්ක. ඒකට හදිස්සි නම් කෑ ගැහුවට මගෙත් අකමැත්තක් නෑ. මාත් මේ බලන් ඉන්නෙ කොහොමද ඕක කියාගන්නෙ කියලා" එහෙමම ඇඳෙන් වාඩි වී, දිව ඇද කර සිනාසෙමින් සිටි ඔහුව අත් දෙකෙන්ම තල්ලු කර ඇඳ පාමුලින් බිමට පැනගත් මා නතර වූයේ මියුරු අක්කලාගේ කාමරයෙන්ය.

"මොකෝ රතු වෙලා. මොනා හරි දෙන්න හැදුවද බයේ පැනලා ආවෙ"

බැල්කනියේ වනා තිබූ රෙදි ටික එකතු කරමින් සිටි මියුරු අක්කා මා තවත් අපහසුවට පත් කළාය. ඇයට රවමින් චූටි පුතුගේ තොටිල්ලට අත තබද්දී සිනාසෙමින්ම මා ළඟට ආ ගීත් අයියා "මෙහෙම එක්කෙනෙක් නළවන්න හදිස්සිනම් අර කිව්ව විදිහට කරමු" කියමින් මා පිටුපසින් සිටගත්තේය. මිට මෙලවුන සුරත ඉහළට එසවෙද්දීම අල්ලා ගත් ඔහු "තරහා වුණේ ඇයි කිව්වෙ නැත්තන් මං අද රෑම බෝඩිමට යනවා" කියා සොඳුරු තර්ජනයකින් රණ්ඩුව කෙළවර කර කාමරයෙන් පිටව ගියේය.



ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු

Wednesday, May 6, 2020

විල්තෙර අද්දර - 18 : දාහත්වෙනි මතක සක්මන


 
 
"මං මේ මාළු ඇඹුල් තියලයි පොළොස් ටිකකුයි බෝතල් වලට දාලා දෙන්නම්. හෙට උදේට අයියත් ඉන්නවනෙ. එයාට කියලා පොල් ටිකක් ගාවගෙන සම්බෝලයක් හදන් බත් ටිකක් කාලා යන්න පුතේ. මාමා දවාලටයි රෑටයි කොහෙන් හරි කෑම ගෙනත් දෙයි. මං අයියටත් කියන්නම් උදේට චුට්ටක් කලින් නැඟිටලා ඔයාට උදව් වෙන්න කියලා"
නැන්දා පැවසුවේ සෙනසුරාදා රෑ නිදි වරාගෙන සැකසූ පොළොස් ඇඹුල වීදුරු බෝතලයකට පුරවමිනි. තුන් වේලම බේකරි කෑම කන්නට මට හැකිබව දැන දැනත් ඇය ඕනෑවට වඩා අප වෙනුවෙන් වෙහෙසීම හිතේ බර තව තවත් ඉහළ දැමීය.

"අයියෝ....වේලක් දෙකක් ඔය මොනාහරි කෑවා කියලා අපි මැරෙන්නෑ. ඔයා මේ වැඩ නැතුවට වැඩ වනාගෙන. නිදි මරාගෙන එක එක ඒවා හදලා ලෙඩ වුණොත් එහෙම ඔන්න මංනම් ඇහැක්වත් ඇරලා බලන්නෑ" පිටුපසින් ගොස් ඉඟ වටා දෑත් යවමින් පිට මැද්දට මූණ තද කර ඇයට නෝක්කාඩු කියන විටත් මගේ දෑස් කඳුළින් පිරී තිබිණ. මා ඇයව වැළඳගන්නා ඉරියව්වෙන්ම මගේ සිතැඟි කියවා ගත හැකි නැන්දා හිමිහිට දෑත් මුදාහැර ආපිට හැරී අත්ලින් කඳුළු පිසදමා මා තුරුළු කරගත්තාය.

"අයියා හරි අක්කා හරි ඔය කතාව කිව්වනම් මට ටිකක් දුක හිතෙයි. ඒ මං එයාලව කුසින් වදාපු නිසා නෙවෙයි, කවදාහරි එහෙම වෙන්න පුළුවන් කියන සැකේ මගේ හිතේ තියෙන නිසා. ඒත් ඔයා ඔය කිව්වෙ කවදාවත් කරන්න බැරි දෙයක් නිසා මට ඒකට හිනාවෙන්න තමයි තියෙන්නෙ" හේතුවක් නැතුවම ගලාගිය කඳුළු නැන්දා හැඳ සිටි දිගු බතික් ගවුමේ උරහිස මතින් ඇයව සිපගන්නට ඇත. විනාඩි තුන හතරක් හිස පුරා ආදරය තවරමින් රටාවකට එහෙ මෙහෙ ගිය අතැඟිලි නොකියාම විරාමයක් ගත්තේය.

"මේ මොකද මේ නාකි හුරතලේ. බලන්නකො තාත්තා පොඩි එකා යසට ඇඟිල්ලක් කටේ ගහගෙන තනියම නිඳි. අම්මා මෙතන අලි බබාව නළවනවා"

කඳුළු පිසගන්නටවත් පමා නොවී මා හිස ඔසවන විටත් ප්‍රශ්නාර්ථයක් රැඳි දෑසින් මාමා අප දෙස බලා සිටියේය. බස් එකේ පිටුපස අසුනක ගීත් අයියා අසලින් වාඩි වී පැය පහක දීර්ඝ ගමනක් යන්නට දින ගණනාවක සිට පෙරුම් පුරමින් සිටි මට එවෙලෙහි මාමා ව සතුරෙකු මෙන් පෙනුණ බව නොකියා සිටියද ඔබ එය වටහා ගන්නා බව සිකුරුය.

"තාත්තා ආවද?" අසාගෙන ගීත් අයියාත් කලබලයෙන් කුස්සියට එබුණේ එවෙලෙහිය. තත්පරයකට අපේ සිව්නෙත් එකිනෙක ගැටී එසැණින් වෙනතකට යොමු විය.

"තාත්තා ඇයි මේ හදිස්සියේම කියන්නෙවත් නැතුව"

"පොඩි දුව එක්ක යන්න. හෙට විභාගෙත් තියන් බස් එකේ ඔච්චර දුරක් යන්න අමාරුයිනෙ"

"ඉතින් ඔයා කියන්නෙවත් නැතුව එද්දි පුතා පොඩි දුව එක්ක ගියානම් එහෙම දෙන්නගෙම ගමන අපරාදෙනෙ"

"එහෙම වුණානම් පුතාට පොඩ්ඩක් වැඩ පාඩුවෙනවා තමයි. මටනම් ඉතින් ආව එකේ පොඩි එකාව හරි චුට්ටක් බලලා යන්න පුළුවන්නෙ" රොෂාන් අයියා මහ හඬින් සිනාසී යන්නට ගියේ "ඔන්න දැන් තමයි තාත්තා ඇත්ත කිව්වෙ" කියමිනි. ගීත් අයියා කිසිවක් නොකියාම ඔහු පිටුපසින් ගියේය.

උදෑසන කෑමෙන් පසු කොළඹින් පිටවන්නට ගීත් අයියා සැලසුම් කර තිබුණත් නැන්දා ඊට විරුද්ධ විය. ඇය දිවා ආහාරය සකසන තෙක් අපට රැඳී සිටින්නට සිදු වූයේ එනිසාය.

"පොඩි දුව ගිහින් ලෑස්ති වෙලා එන්න" තාමත් දෑස් මුල ශේෂව ඇති කඳුළු පැල්ලම් වල රහස අනාවරණය කරගන්නට මාමා ට හදිස්සි විය. අලස ලෙස පඩියෙන් පඩිය නඟිමින් උඩට එනවිට මියුරු අක්කලාගේ කාමරයේ දොර වසා තිබිණ. ගීත් අයියාත් රොෂාන් අයියාත් කොතනකවත් පේන්නට නොසිටීම සිතට එක් කළේ අස්වැසිල්ලකි. උදෑසනම ඇඳ උඩ සූදානම් කර තැබූ ඇඳුම් ටික සමඟ තුවායත් රැගෙන නාන කාමරයට යන්නට ගිය මගේ ගමන වලක්වමින් එක්වරම කාමරයෙන් පිටතට ආ ගීත් අයියා අතින් ඇද්දේය.

"ගීත් අයියේ"

"ෂ්....." කියා දෙතොලට ඇඟිල්ල තබා මා නිහඬ කරගත් ඔහු දොර වසා ඊට පිටදී හේත්තු වෙමින්ම මා තුරුළු කරගත්තේය. තුන් තිස් පැයම ඒ උණුසුමේ දැවටෙන්නට දකින සිහින අමතක වී නළලත දාබිඳු මතු වෙන්නට ඒ හැටි වෙලාවක් නොගියේය.

"ඇයි මේ බයවෙලා"

"අනේ දොර අරින්නකො"

"අරින්නම් ඇඬුවෙ ඇයි කියලා කිව්වොත්"

"අනේ ඒක මහ දෙයක් නෙවෙයි. නැන්දා හෙට උදේට කන්නත් එක්ක කෑම ලෑස්ති කරද්දි මට දුක හිතුණා"

"ඒවට පස්සෙ සලකන්න. නැත්තන් දැන්මම ඒවටත් එක්ක පුතාට සැලකුවත් මං මොකුත් කියන්නෑ" මනමාල හිනාවකින් දෑසට එබී බැලූ ඔහු ග්‍රහණය දැඩි කරමින් කොපුලකට දෙතොල තැබීය.

"අනේ"

"කෑ ගහන්න එපා බං. මේක අස්සෙ කෙඳිරි ගානවා අර යකාට ඇහුණොත් ඔක්කොම ඉවරයි"

"එහෙනං අතාරින්න මාව"

"බෑ" කියමින් කම්මුල් මත දෑත් තබා මගේ දෑසෙහි ඇති කැලඹිල්ල සන්සුන්ව විඳගත් ඔහු හිමිහිට පහත් වී නළල සිප ගත්තේය. අදටද දෑස් පියාගෙන මතක් කළ හැකි තරම් උණුසුමක් හැමදාමත් මෙන් එදාත් ඒ දෙතොලෙහි තැවරී තිබිණ.

"එදා වෙච්ච පොරොන්දුව ඉෂ්ඨ කරන්න බැරි වුණාට තරහා වෙන්නැතුව පරිස්සමින් තාත්තත් එක්ක ගිහින් හෙටත් හොඳට විභාගෙ කරගන්න. රෑට නිදාගන්න කලින් උඩ බැල්කනි ඔක්කොගේම දොරවල් වැහිලද බලන්න"

ඔළුව පද්දමින් ඊට එකඟ වන මා දෙස බලා සිනාසුණ ඔහු හිස පිරිමැඳ "අනිද්දට මං එන්නම් ඔයාව එක්ක එන්න. එතකොට ඇති තරම් නිදාගන්න දෙන්නම් මෙතන" කියමින් සිය උරහිසට අතින් තට්ටු කළේය. විටින් විට දෑස් තුළ කිමිදී රහස් හොයනා ඔහු මගේ සිහින නිවරදිව අනුමාන කළේ කෙසේදැයි කියන්නට අදටත් නොදනිමි. එහෙත් ගීත් අයියාට තරම් හොඳින් මගේ හිත කියවීමට හැකියාවක් නිවසේ කාටවත්ම නොතිබිණ.

කල්තබා දිවා ආහාරය සූදානම් කරන්නට නැන්දා ගත් වෙහෙසට සාධාරණයක් කරන්නට මට නොහැකි විය. ගීත් අයියාගේ දෑත් අතරෙහි ගෙවීගිය උණුසුම් නිමේෂයේ ආදරණීය මතකයත්, පුංචි පුතුගේ හඬ නොඇසෙන ඉසව්වකට යාමට සිදුවීමේ වේදනාවත් මගේ කෑම රුචිය සොරාගෙන තිබිණ.

"පොඩි දුව කෑවෙ නෑ. අතගගා හිටියා විතරයි. යන ගමන් මෝනිස් එක ගාව නවත්තලා මොනාහරි අරන් දෙන්න" අපේ රෑ කෑම සහ තවත් මොන මොනවදෝ පිරවූ කූඩයක් ඩිකියට දමමින් නැන්දා විශේෂ උපදෙසක් දෙන්නට අමතක නොකළාය.

"කනවනම් කොහෙන් මොනවා අරන් දෙන්න බැරිද? ඔය මඟ දිගට ඕනි තරම් කඩ තියෙන්නෙ" නැන්දගේ උපදෙස් ගැන ඒ හැටි තැකීමක් නොකළ මාමා සිනාසෙමින් පැවසීය.

"මෙයා ඉල්ලුවත් එක එක තැන්වලින්නම් කන්න අරන් දෙන්න යන්න එපා තාත්තා. ඔය පාර දිගේ තියෙන මල ජරාව කාලා අන්තිමට හෙට උදේ විභාගෙ ලියනෙක පැත්තක තියලා ළමයට ටොයිලට් එකේ පදිංචි වෙන්න වෙයි. බඩගිනිනම් මෝනිස් එකෙන් තේ එකක් බීලා යන්න" නැන්දගේ උපදෙසේ වලංගුභාවය තහවුරු කරමින් මා ළඟට විත් කරවටා අත යැවූ ගීත් අයියා "තාත්තා අරන් දෙන්න හැදුවත් පාරෙ තියෙන එක එක ඒවා කන්න එපා පොඩී" කියමින් මටත් අනතුරු අඟවා දොර ඇර දුන්නේය.

"එක්කො මාත් එන්නද තාත්තා. දැන් යනකොට හවස් වෙනවත් නෙ" මා රියට නඟින තුරු දොර අල්ලාගෙන සිටි ගීත් අයියා හදිස්සියේ සිහිපත් වූ දෙයක් අසන්නට මෙන් ඇතුළට එබුණේය.

"ඕන්නෑ පුතා. අපි දෙන්නා හිමින් යන්නම්" බලාපොරොත්තු කඩ වූ දෑසෙහි ද සිනහවක් තවරා මගේ හිස යන්තමින් පිරිමැඳි ඔහු ප්‍රවේශමෙන් දොර වසා දැමුවේ "හොඳට ලියන්න පොඩී" කියමිනි. වේගයෙන් ඇහිපිය සලා කඳුළු සඟවා හිස සෙලවීමකට වැඩි දෙයක් කරන්නට මට නොහැකි විය. ගේට්ටුව අද්දර නතරව අත වනමින් සිටි නැන්දාත් ගීත් අයියාත් නොපෙනී යන තුරුම හිස පිටුපසට හරවාගෙන සිටි මම ඊළඟට අසුනේ හරිබරි ගැසී වාඩි වී දෑස් පියා ගත්තෙමි.

"නිදිමතද පුතේ "

"නෑ"
"එහෙනං මොනා හරි කියවා කියවා යං. එද්දිත් මං හරි පාළුවෙන් ආවෙ"

මාමා හිතේ ඇති දේ කෙලින්ම කියන්නේ එහෙමත් දවසකය. අපි කවුරුත්ම නොමැතිව පාළුවෙන් දින දෙක තුනක් ගෙවූ ඔහු හදිස්සියේම කොළඹ ආවේ මන්දැයි මට වැටහුණේ එවිටය. නැන්දා සමඟ පැය ගණන් වරු ගණන් කියවන්නට දේවල් ඇතත් මාමා විෂයෙහි මට එය ආගන්තුකය. අපේ කුසගින්න ගැන අපටත් වඩා වදවෙන නැන්දා ගැනත්, හිතුවක්කාර ගති පැවතුම් වලින් ටික ටික ඈත් වෙමින් පවුලට ළංවන ගීත් අයියා ගැනත් කතා කරමින් ටික දුරක් එද්දීම අපේ මාතෘකාව චූටි පුතු ළඟින් නැවතිණ.

වෙනදා තරම් රථ වාහන තදබදයක් නොතිබි ගාලු පාර නොපෙනෙණ තරම් තදින් වැස්ස ඇදහැලෙන්නට පටන් ගත්තේ මොරටුවේදීය. කවදත් හිමින් රිය පදවන මාමා ට වැස්සෙන් බාධා වූවා නම් ඒ සුළු වශයෙනි. කුළුඳුළේ දෝතට ගත් මුණුබුරු ගේ කිරි සිනහා දිනපතා අසන්නට පෙරුම් පුරමින් සිටි මාමා, සිව් වසරක සේවා කාලයකින් පසුව ලැබෙන ස්ථාන මාරුව මාතර ට හෝ කරාපිටිය ට හදාගන්නට මියුරු අක්කාට යෝජනා කරන මෙන් මගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. එතෙක් ප්‍රසූත නිවාඩුව අවසන් වනතුරු හෝ මියුරු අක්කා නිවසේ නතර කරගත යුතු බව අප දෙදෙනාගේම අදහස විය. රොෂාන් අයියාව ඊට එකඟ කරගන්නට එක එක ක්‍රම යෝජනා කරමින් සිනාසෙමින් ආ මාමා මග්ගොන මෝනිස් බේකරිය අසලදී තිරිංග තද කර පාරේ වම් පැත්තෙන් රිය නතර කළේය. පාරේ දකුණු පැත්තෙන් පිහිටි බේකරියේ ඉදිරිපස රථ ගාල ඒ වනවිටත් පාරිභෝගික වාහන වලින් පිරී තිබිණ.

"අපි තේ එකක් බීලා යමු ද"

"මාමට තේ බොන්න ඕනිද"

"මටනම් ඕන්නෑ. ඒ වුණාට ඔයාට බඩගිනි ඇතිනෙ"

"මටත් එපා. අපි යං" යන්තමින් කුසගිනි දැනෙමින් තිබුණ ද, එය ගීත් අයියාගේ ආදරණීය ඉල්ලීම අභිබවා යන්නට තරම් ප්‍රබල නොවීය.

"එහෙනං ඔයා චුට්ටක් ඔහොම ඉන්නකො. මං ටක් ගාලා ගිහින් ඔයාට පාඩම් කරනකොට හප හපා ඉන්න ඇඟිලි ඉස්කෝතු එකක් අරන් එන්නම්කො. මෙතන තියෙනවා ඉඟුරු දාලා හදන එකක්. ඒක අපේ එකට වඩා රහයි" ආසන දෙක අතරින් පිටුපසට එබී කුඩයක් හොයාගත් මාමා රියෙන් බැස්සේ මියුරු බේක් හවුස් අධිපතියාව එක වචනෙකින් බිම හෙලූ මෝනිස් පාරිභෝගියෙකු ලෙසය.

ගීත් අයියාගේ ආදරණීය තරවටු හා දඟකාරකම් මැද්දේ ගෙවී ගිය දින දෙක තුන තුළ යළි යළිත් සක්මන් කරමින්, හිත රැඳුණ සොඳුරු තැන් වලදී ලද රස මිහිර සිතින් ස්පර්ශ කරමින් ඈත ලොවක පාවෙන්නට ඉඩක් ලැබුණේ මාමා රියෙන් බැස ගිය පසුය. පිටව එන්නට සූදානමින් මා මියුරු අක්කලාගේ කාමරයට යනවිට රොෂාන් අයියා සිටියේ නාන කාමරයේය. නිදහසේ පුංචි පුතුගේ දෙපා සිඹ සමුගන්නට ඉඩ ලැබීමේ ප්‍රීතිය හිත පුරා විඳිමින් මා එළියට ආවේ "පුංචි ඉක්මනට එන්නං" කියාගෙනය.

"මොකද්ද අර පොඩි එකාට කිව්වෙ" කියමින් ගීත් අයියා මගේ කනෙන් අල්ලා ගත්තේ තරප්පු පෙළ මැදදීය.

"මොකුත් කියන්න එයාට කතා කරන්න පුළුවන්ද"

"මගෙ යකා අවුස්සාගන්නැතුව කියනවා කවුරු ඉක්මනට එන්නං කියලද ආවෙ"

"ආහ්....ඒකද මේ" සිනාසෙමින් කන මුදාගත් මා ඔහුට දිව ඇදකර දුවන්නට සැරසුණත් ඒ දෑසෙහි නළියන වේදනාව මගේ සැලසුම් කුඩු පට්ටම් කළේය.

"ගීත් අයියෙ"

"මගේ ජීවිතෙත් එක්ක සෙල්ලම් කරන්න ලෑස්ති වෙන්නෙපා පොඩී. ඔයා හොඳටම දන්නවා මගේ හිතේ ඔයා ඉන්නෙ කොතනද කියලා" අන්තිම ටික කන අසලටම නැවී පැවසූ ඔහු මගේ අත රැඳි බෑගයත් උදුරාගෙන මා එතන සීටියදී වේගයෙන් පඩිපෙළ බැස මිඳුළට ගියේය.

ඒ මතක අතරේ හිත දුවවමින් සිටි මට, නොනවත්වාම දිය බේරෙන වින්ඩ්ස්ක්‍රීනය තුළින්, පාර පුරා ගලා යමින් තිබූ බොරපැහැ වැහි දියට සිය කිරි පැහැ ජාතික ඇඳුමෙහි මඬ තවරන්නට ඉඩ නොදී පාර මාරුවෙන්නට සැරසෙන මාමා ව, පෙනුණේ බොඳව ගිය සිතුවමක් ලෙසය. ඉදිරියට තැබූ පය ලිස්සා මාමා වැටෙන්නට ගිය හැටිත්, කෑ ගසාගෙන රියෙන් බිමට පැන මා පාරට දුව ගිය බවත්, කන් බිහිරි කරවන නළා හඬක් සමඟ ක්රාස් ගා වාහනයක තිරිංග තද වූ බවත් මට යන්තමින් මතක තිබෙන්නේද ඒ බොඳව ගිය සිතුවමේම කොටසක් ලෙසය.

ඊළඟ මතක සක්මනින් හමුවෙමු.


විල්තෙර අද්දර - 17 : දාසයවෙනි මතක සක්මන





ධාතු කරඬුවක් වඩම්මාන්නාක් මෙන් ප්‍රවේශමෙන් නැන්දා විසින් මියුරු අක්කාගේ පුංචි පුතු වඩාගෙන නිවසට ගෙන ආ දිනය මගේ ජීවිතයේ මා වඩාත්ම සතුටට පත් වූ සුවිශේෂි දින කිහිපයෙන් එකක් විය. මියුරු අක්කාත් ගීත් අයියාත් වයසින් වැඩී ස්වාධීන වන්නට පටන් ගත් කාලයේ සිටම ක්‍රමයෙන් ඔවුන්ගෙන් ඈත් වන්නට පටන් ගත් මාමා යළිත් පෙර පුරුදු ළෙංගතු චරිතයට අවතීර්ණ වූයේ එදිනය. ඔහුගේ දෙතොල මත සිනහවක් නොරැඳුණ වෙලාවක් සොයාගන්නට බැරි තරම් විය. විශ්වවිද්‍යාලයට ගොස් දිවා ආහාරය සඳහා කියමින් නිවසට ආ ගීත් අයියාව සවස දේශන වලට යවාගන්නට අපේ සරදම් කිසිසේත්ම ප්‍රමාණවත් නොවීය. කප්පරක් වැඩ මැද පුංචි පුතු අසල ගැවසෙන්නට ඉඩක් නොලද නැන්දා පවා දෙතොල සැරසූ සිනහට සැඟවෙන්නට ඉඩක් නුදුන්නාය. ආඩම්බර හිනාවම ආභරණයක් කරගත් රොෂාන් අයියා එදා ජීවත් වූයේ ලෝකයේ මුල් වරට දරුවෙකු බිහිකළේ මියුරු අක්කා බව සිතාගෙනය.

උතුම් මව් පදවියත් සමඟ තිළිණ ලද සුන්දර සිනහවෙන් ප්‍රසූතියේ වෙහෙසත් අපහසුවත් සඟවාගත් මියුරු අක්කා හවස් වරුවම සිටියේ සුව නින්දකය. අම්මගේ උණුසුමට ගුලිවී හා පැටියෙකු මෙන් නිදන පුංචි පුතුගේ විල්ලුද වන් සිනිඳු දෙපා පිරිමඳිමින් මා සිටියේ ඇඳ අසල දණ ගසාගෙනය. එක්වරම දොර දෙසින් ඇසුණ පා ගැටෙන හඬට හිස හරවන විටත් ඔහු මා අසලය.

"ඔය පොඩි එකාට පාඩුවේ නිදාගන්න දීලා චූටි නැන්දි ගිහින් දැන්වත් පොතක් පතක් බලාගත්තොත් නරකද?"

"අනේ අද විතරයි. මං හෙට ඉදන් පාඩම් කරන්නම්"

"ඒ ලෙවල් කියන්නෙ සෙල්ලමක් කියලා හිතුවද" උරහිසින් අල්ලා මා නැගිට්ටවා ගත් ඔහු කනට කර දත් අතරින් ගුගුලේය.

"අනේ....තව චුට්ටක් ඉදලා එන්නම්"

"මෙන්න මෙහෙ එනවා යන්න. මං හවස කැම්පස් නොගිහින් නැවතුණෙන් ළමයගෙ හැටි දන්න නිසා" කියමින් ගීත් අයියා මගේ අතින් ඇදගෙන කාමරයෙන් එළියට එනවිටත් රොෂාන් අයියා දොර ළඟට වී සිටියේ සිනාසෙමිනි.

"දෙන්නත් එක්ක මගෙ කොල්ලව නරක් කරන්නැතුව මෙතනින් යන එකනම් හොඳයි. මොකද උඹලා තාත්තට වගේ හොඳ යාළුවෝ මට නෑ"

"පොඩි එකා ගෙදර ගෙනා වෙලේ ඉදන් විභාගෙ ගැන මෙලෝ සිහියක් නෑ. අපරාදෙ ගෙන්නා ගත්තෙ කියලා හිතෙන්නෙ ඔය වෙලාවට තමයි" රොෂාන් අයියාගේ සරදම මායිම් නොකොට මගේ අතින් ඇදගෙන කාමරයට යන අතර තුරත් ගීත් අයියාගේ කටට විවේකයක් නොවීය.

"මෙහෙ ඉදන් කෑ ගහන්න බෑ අර දෙන්නට නිදාගන්න ඕනි. පොත් ටිකත් අරන් පල්ලෙහා කෑම මේසට යමු" නැන්දාත් මමත් නිදාගන්නා කාමරයට මාව ඇදගෙන ආ ගීත් අයියා පැවසුවේ වටපිට බලමිනි.

"ඉතින් ඒකට කෑ ගහන්නැතුව ඉන්නකො"

"ආසා ඇති" කියමින් දිව ඇද කළ ඔහු කම්මුලක් මිරිකා සිනාසෙමින් පහළට ගියේය.

මගේ අධ්‍යාපනික වැඩ කටයුතු ගැන පූර්ණ බලතල බලහත්කාරයෙන්ම තමා සන්තක කරගත් ගීත් අයියාගේ වචනයට පිටින් යා හැකි කවුරුත් නිවසේ නොසිටි පසුබිමක ඔහුට අවනත වීම හැර මට කරන්නට දෙයක් නොතිබිණ. පෙරදින මියුරු අක්කලාගේ නිවසට එනවිට රැගෙන ආ භෞතික විද්‍යා ප්‍රශ්න පත්‍ර දෙක ෆයිල් එකක් අස්සෙ හංගාගෙන මා පහළට යනවිටත් ඔහු කෑම මේසය පාඩම් කරන්නට සුදුසු ලෙස සකසාගෙන බලා සිටියේය. භෞතික විද්‍යා බහුවරණ ප්‍රශ්න පත්තරයේ නිවරදි පිළිතුරු ගණන ඔහු ලවා පරීක්ෂා කරගැනීමේ උවමනාව පෙර දින සිටම තිබුණත් ඊට සුදුසු මොහොතක් එනතුරු කල් බලන්නට මට සිදුවිය.

"මං පුතාට කියන්නමත් කියලා හිටියෙ. පොඩි එකා ගෙනා වෙලාවෙ ඉදන් ඒ පස්සෙන්මයි" ප්‍රශ්න පත්‍රයක් සාකච්ජා කරමින් සිටියදී අපට තේ රැගෙන ආ නැන්දා මා දෙස හොරැහින් බලමින් පැවසීය.

"අපරාදෙ. විභාගෙ ඉවර වෙනකල් ඉන්න අරින්නයි තිබ්බෙ. නේද අම්මා"

"හිතේ ඇති අම්මටයි පුතාටයි" කියමින් කට ඇද කර බිම බලාගත් මගේ හිස අත ගෑ නැන්දා සිනාසෙමින් පිටව යනතුරු බලා සිටි ගීත් අයියා "හෙට උදේට තාත්තා යනකොට යන්න ලෑස්ති වෙන්න මැඩම්" කීවේය. විහිළුවක ස්වරයක් යන්තමින් දැවටුණ ද, දකිමින් සිටි සිහින කන්දම දෙපා මුල තුනී කරන්නට තරම් එවදන් ප්‍රබල විය. හැඬීමෙන් හෝ කන්කෙඳිරි ගෑමෙන් ලබාගත නොහැකි දේ මුරණ්ඩුකමින් ලබාගත හැකි බව අත්දැකීමෙන් දැන සිටි මට උත්සාහ නොකර පරාජය පිළිගන්නා පුරුද්දක් මේ කියන කාලයේදී නොතිබිණ.

"බෑ මට තේරෙන්නැති දේවල් ගොඩාක් තියෙනවා. ගෙදර ගියොත් කාගෙන්ද අහගන්නෙ" මහ හඬින් සිනාසී කොණ්ඩය අවුල් කර දැමූ ගීත් අයියා තේ එකත් රැගෙන එතනින් නැඟිට මිදුළට ගියේ "උඹත් එක්ක හිටියොත් මාත් නරක් වෙනවා" කියමිනි.

පුතු අවදි වී හඬන්නට පටන් ගත්තේ ගීත් අයියා එතනින් නැඟිට ගොස් මිනිත්තු පහ හයකට පසුය. ඒ වනවිට ඔහු සිටියේ මාමාත් සමඟ මිදුලේ සක්මන් කරමින් බර කතාවකය. හඬ නොනැඟෙන ලෙස පුටුව පස්සට කර තබා හිමිහිට උඩුමහළට ගොස් මියුරු අක්කලාගේ කාමරයට එබෙන විට රොෂාන් අයියා පෙනෙන්නට නොසිටියේය.

"ඔන්න ආවා පුංචි අම්මා" මියුරු අක්කා සිනහවකින් මා පිළිගනිමින් ඇය ළඟින් වාඩිවෙන්නට දෙනෙතින් ඉඟි කළාය.

"ඇයි ඇඬුවෙ. මං හිතුවෙ ඇහැරලා කියලා. ඒ වුණාට මෙයාගෙත් වැඩේම අම්මා වගේ නිදියන එක"

"මං චුට්ටක් නැඟිටින්න හැදුවනෙ. ඒකට ඇහැරෙන්න ඇති. ඔයත් චූටි දවස්වල මේ වගේ තමයි. මල්ලි බණිනවත් ඒ බෝනික්කා නිදියන්න විතරයි දන්නෙ කියලා"

"ඒ කියන්නෙ එයා මට බණින්න පටන්ගෙන තියෙන්නෙ අද ඊයෙ නෙවෙයි"

"ඒකනෙ අපි ඔය දෙන්නගෙ වලි ගණන් ගන්නැත්තෙ" කියා ගීත් අයියා විසින් අවුල් කර තිබූ කොණ්ඩය තව ටිකක් ඇවිස්සූ මියුරු අක්කා අල්මාරිය අසලට ගොස් සැහැල්ලු ඇඳුමක් තෝරා ගත්තාය.

"මං වොෂ් එකක් දාගෙන එනකල් ඔතන චුට්ටක් ඉන්නවද" දුවගෙන ගොස් මියුරු අක්කා බදා වැළඳගන්නට ආ සිතුවිල්ල සඟවා මම හිස දෙපසට පැද්දුවෙමි.

පුංචි පුතු ළඟ වාඩි වී නිදහසේ ඒ සිඟිති මුහුණේ හැඩතල හදවතේ සිත්තම් කරගන්නට ඉඩක් ලැබුණේ එවෙලෙහිය. තදින් මිට මොලවාගත් සිඟිති අතැඟිලි හිමිහිට දිගහරින්නට උත්සහ කරමින්, හය හතර නොදත් කිරිකැටියා සමඟ තනිව කතා කරමින් සිටි මට රොෂාන් අයියාත් මියුරු අක්කාත් සිනාසෙමින් මා දෙස බලා සිටින බව නොදැනුණි.

"මෙයා මොකද මෙතන කරන්නෙ" ගීත් අයියාගේ හඬට හිස ඔසවන විට සිනාසෙමින්ම මා ළඟට ඇවිද ආ රොෂාන් අයියා කර වටා අත යවන්නට සැරසුණේ "කිරි දෙන්න ඇවිල්ලා" කියමිනි. අත ගසා දමමින් රවාගෙනම එතනින් පිටවන්නට ගිය මා දොරකඩ සිටි ගීත් අයියාගේ දෑත් අතරෙහි සිරවිය.

"අපරාදෙ කියන්න බෑ මොනා නැතත් අම්මා මේ දෝණියැන්දලා දෙන්නට රවන්න පුප්පන්න නම් උගන්නලා තියෙනවා නියමෙටම" රොෂාන් අයියාගේ සරදම් හඬ ගීත් අයියාගේ සවන් අසලට ළඟා වූවාදැයි සැක සහිතය. සිනහව නාඳුනන ලෙස තදින් පියවුණ දෙතොල දෑසෙහි නළියන කෝපය හා මොනවට ගැලපුණි.

"හෙට උදේම තාත්තත් එක්ක ගෙදර යන්න ලෑස්ති වෙනවා"

"මට බෑ. මං යන්නෙ ඉරිදා හවසට . ඒකත් මාමා එක්ක නෙවෙයි මාව එක්ක යන්න පොරොන්දු වෙච්චි කෙනා ගිහින් දානවනම් විතරයි" අවසන් කොටස ඔහුට පමණක් ඇසෙන තරම් සෙමින් මුමුණා මා පහළට බහින විට මට ඇසුණේ මියුරු අක්කාගේ සිනාහඬ පමණි.

ඉන්පසුව ඔහු මට ගෙදර යන්නට බල කරමින් කෑ ගැසීම නතර කළේය. ඒ වෙනුවට හැකි හැමවිටම පසුපසින් රැඳෙමින් මා මියුරු අක්කලාගේ කාමරයට එබෙන වාර ගණන බලහත්කාරයෙන් පාලනය කළේය.

"මීට වඩා හොඳයි ගෙදරම හිටියනම්" පුතා අවදි වී අඬන කිසිඳු මොහොතක මට උඩට යන්නට අවසර නොදෙන ඔහුටත්, මේසය මත වූ පොත්පත් වලටත් රවමින් දවස ගෙවෙද්දී නොදැනීම එවදන් මුවින් පිටවිය.

"මොකද්ද කිව්වෙ"

"නෑ මොකුත් නෑ" පුටුව පස්සට වන හඬටම කන් දෙකේ ආරක්ෂාව දෑතින් තහවුරු කරගත් මම පොත දිහා බලාගෙන මිමිණුවෙමි.

"තව දවස් තුනනෙ පොඩී. ඊට පස්සෙ උදේ ඉදන් රෑ වෙනකල් බබාව අතේ තියාගෙන හිටියත් මං මොකුත් කියන්නෑ. දැන් හොඳ ළමයා වගේ ඔය ප්‍රශ්න ටිකට උත්තර ලියන්නකො" කන මත රැඳෙන තෙක් බලාසිටි සුරත හිස මත සක්මන් කරද්දී දෑස් කඳුළින් පිරෙනු වලක්වන්නට මට නොහැකි විය.

"ඔක්කෝටම ඉස්සෙල්ලා ඔය ඕනි එකටයි එපා එකටයි හැමදේටම ටැප් එක ඇරගන්න එක නතර කරගන්න ඕනි. හැම එකටම හොටු පෙරාගෙන අඬන්න ඔයා දැන් පොඩි ළමයෙක් නෙවෙයි හොඳේ" කියාගෙන ගෙතුළට ගිය ඔහු යළි ආවේ මා පිළිතුරු ලියා අවසන් වූවාටත් පසුය.

සෙනසුරාදා උදෑසන රොෂාන් අයියා වැඩට ගියේය. යාළුවෙක් මුණ ගැසීමට ඇති බව පවසමින් ඔහුත් සමඟම විශ්වවිද්‍යාලයට ගිය ගීත් අයියා නිවසට පැමිණියේ නැන්දා පුතා නාවමින් සිටියදීය. නැන්දා ළඟටම වී සිටි මට රැවුම් ගෙරවුම් කිසිවකින් සංග්‍රහ නොකළ ඔහු "තේ එකක් හදන්නකො පොඩී" කියමින් කාමරයට ගියේය. වතුර උණු වෙන්නට තබා කෝප්ප සෝදමින් සිටියදී කෑම කාමරය දෙසින් ඇසුණ අඩි හඬ ළං ළංව ඇහෙද්දී වතුර කේතලයේ තාලයටම හදවත උඩපනින්නට විය.

ඇඟේ ගෑවෙන තරම් ළඟින් සිටගත් ඔහු මුලින්ම කළේ ගෑස් ලිප නිවා දැමීමයි. ප්‍රශ්න දහසක් ලියවුණ මගේ දෑස් දෙස මොහොතක් බලාසිටි ඔහු එක්වරම මා තුරුළු කරගෙන නළලට දෙතොල තබා බොහෝ වේලාවක් ඒ ඉරියව්වෙන්ම රැඳෙමින් මට මගේ පියවි සිහිය අහිමි කළේය.

"ගීත් අයියේ" පියවි සිහියට එළඹි මුල්ම තත්පරයේ මගේ හඬ කෙඳිරියක් මෙන් පිටවිය.

"බය වෙන්නෙපා. අක්කා පුතාට කිරි දෙනවා අම්මා රෙදි සෝදලා ඉවර වෙලා මිසක් පහළැට එන්නෑ" දෙතොල් පමණක් මුදාගත් ඔහු ග්‍රහණයේ වෙනසක් නොකරම මා අස්වැසීය.

"අනේ..."

"බයගුල්ලී" කියමින් මා අත්හල ඔහු "මං ඔයා ෆයිල් එක අස්සෙ හංගන් හිටිය MCQ පේපර් එක බැලුවා" කීවේ පැන්ට්‍රි ටොප් එක මත වාඩි වී උජාරුවෙනි.

"ගොඩක් වැරදිද?" හිස ඉහළ පහළ කරමින් සිනාසුණ ඔහු "මං ඒක හොරෙන්ම අරන් බැලුවෙ වැරදි ගොඩක් තිබ්බොත් නොකියා ඉන්නවා කියලා හිතාගෙන. ඒත් පස්සෙ මට හිතුණා අනිද්දා පේපර් එකවත් හොඳට කරගන්න මේක ගැන දැනන් ඉන්නෙක හොඳයි කියලා"

"කීයක් හරිද?...........කියන්නකො. මං ප්‍රොමිස් වෙනවා ඒක ගැන හිතන්නැතුව පාඩම් කරනවා කියලා" තේ හැදීම පැත්තක තබා ළඟටම ගොස් දිගුකළ සුරත අල්ලාගත් ඔහු ඒ මත දෙතොල තැබුවේය.

"ගීත් අයියේ"

"ඊළඟ පේපර් එකත් හොඳට කරගත්තොත් ඔච්චර වෙව්ලන්න ඕන්නෑ පොඩී. අරකෙ වැරදිලා තිබ්බෙ එකයි"

"ඇත්තටම ද" කෑ ගසා උඩ පැණ ඔහුව වැළඳගන්නට ආ සිතුවිල්ල ආයාසයෙන් යටපත් කරගෙන විශ්මය පමණක් වදන් වල තැවරීම අසීරු වුවත් ඒ මොහොතේ මගේ උත්සාහය සාර්ථක විය.

"හ්ම්......ඔයා තෝරගෙන තියෙන Essay ප්‍රශ්න ටිකත් හොඳයි. ඒකට හොඳ A එකක් එයි කියලා මට ෂුවර්. කෙමිස්ට්‍රි පේපර් එක ඊටත් වඩා හොඳට කරගත්තොත් බයෝ වලට C එකක් තිබ්බත් හොඳ රෑන්ක් එකක් ගන්න පුළුවන්" කියමින් බිමට පැන නළලත් සමඟම එක් වරක් හිස පිටුපසට පිරිමැඳි ඔහු සුරත හිස මත තිබියදීම දෑස් තුළ කිමිඳුණේය.

"පස්සෙ මාත් එක්ක රණ්ඩු කරන්න නම් ලෑස්ති වෙන්න එපා....ඔන්න මං දැන්මම කිව්වා එක කලම්බො, දෙක ජපුර, තුන කැළණිය. පේරා යන්නෝනි කියලා කුණු කුණු ගාන්නනම් ලෑස්ති වෙන්නෙපා. හදිස්සියකට ත්‍රීවිල් එකකින් හරි ගිහින් බලලා එන්න බැරි දුරකටනම් මං ඔයාව යවන්නෑ සුදු නෝනා"

"ඇයි" පෙර පාසැල් යන වයසට එළඹීමටත් මත්තෙන් හෙමි හෙමින් මගේ ජීවිතය තුළ ආධිපත්‍ය පතුරුවන්නට පටන් ගත් ඔහුට එරෙහිව යමින් දිනාගත යුතු සිහින කිසිවකින් එදවස මගේ ලෝකය හැඩි වී තිබුණේ නැත. එහෙත් මගේ රුචිකත්වය ගැන අසා දැනගන්නටවත් සුනංගු නොවී තම අභිමතය ප්‍රකාශ කළ ඔහු ඊට දක්වන හේතුව දැනගන්නට වූ නොතිත් ආසාව සැඟවීමේ හැකියාවක් මා තුළ නොතිබිණ.

"මිනිහෙක් වුණාම තමන්ට වටින දේවල් පරිස්සම් කරගන්න දැනගන්නෝනි පස්සෙ ඤරු ඤුරු ගාන්න තියාගන්නැතුව"

"ඒ කියන්නෙ මාව විශ්වාස නෑ"

"ඔයාව විශ්වාස වුණාට මට මේ රටේ ලෝකෙ මිනිස්සු ඔක්කෝම ඒ තරමට විශ්වාස කරන්න බෑනෙ. ඒ නිසා ආයෙ ඒ ගැන කතා මොකුත් නෑ. අපේ එකට බැරි වුණොත් ජපුර නැත්තන් රාගම" කියූ ඔහු මා තවත් කිසිවක් කියන්නට පෙර පිටුපස දොරෙන් එළියට ගියේය.